II SA/Wa 2338/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi T. Z. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] października 2018 r. nr: [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko i przyznania uposażenia uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Retora –Komendanta Szkoły [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...]. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania T. Z. od decyzji Rektora – Komendanta Szkoły [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w sprawie mianowania na stanowisko i przyznania uposażenia uwzględniając decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2018 r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty mianowania na stanowisko służbowe i w tym zakresie mianował na stanowisko służbowe [...] w okresie od dnia [...] lipca 2018 r. do dnia [...] października 2018 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], na podstawie art. 37c ust. 2 w związku z art. 37d ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1313, z późn. zm.); powoływanej dalej jako ustawa o PSP, przeniósł T. Z. z dniem [...] lipca 2018 r. z dotychczasowego miejsca pełnienia służby, tj. z Komendy Głównej PSP do dalszego pełnienia służby w Szkole [...] i nadał mu rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes służby. Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. funkcjonariusz złożył odwołanie od powyższej decyzji. Następnie Rektor – Komendant Szkoły [...] decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o PSP, mianował T. Z. na stanowisko [...] (13 grupa zaszeregowania) w Dziale [...] w Szkole [...] w służbie stałej, ustalając uposażenie zasadnicze z uwzględnieniem dotychczasowego zaszeregowania, tj. według 17 grupy uposażenia. Rozstrzygnięciu nadał rygor natychmiastowej wykonalności określając, że przedmiotowe mianowanie na stanowisko i przyznanie uposażenia następuje z dniem doręczenia decyzji. Od powyższej decyzji funkcjonariusz wniósł odwołanie podnosząc kwestie braku równorzędności stanowisk, wysokości uposażenia oraz to, w okresie od dnia [...] do dnia [...] lipca 2018 r. posiada okres bez mianowania na stanowisko służbowe i bez przyznanego uposażenia. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją dnia [...] września 2018 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania T. Z. od decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...]w sprawie przeniesienia z urzędu z Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej do dalszego pełnienia służby w Szkole [...], postanowił uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji Organ odwoławczy stwierdził, że skoro decyzja Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] pozostawała do dnia [...] października 2018 r. w obrocie prawnym i wywierała związane z nią skutki to zaistniał obowiązek rozpoznania sprawy mianowania strażaka na stanowisko w Szkole [...] w okresie obowiązywania decyzji w sprawie przeniesienia. Wskazał, że Rektor – Komendant Szkoły [...] decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] mianował T. Z. na stanowisko [...] w Dziale [...] w Szkole [...] w służbie stałej. Organ biorąc pod uwagę dotychczas zajmowane przez funkcjonariusza stanowisko ([...]), dokonał analizy stanowisk służbowych w Szkole [...] (nie uwzględniając stanowisk, do zajmowania których strażak nie miał kwalifikacji szczególnych, tj. [...]- 16 grupa uposażenia). Jedynym najwyższym i najbardziej zbliżonym do dotychczas zajmowanego stanowiska było stanowisko [...], zaszeregowane do 13 grupy uposażenia zasadniczego. Stawka uposażenia zasadniczego została ustalona strażakowi z uwzględnieniem zachowania z art. 89 ust. 1 ww. ustawy i w tym zakresie uposażenie zasadnicze nie uległo zmianie. Z kolei dodatek służbowy został określony na kwotę 1.000 złotych. Jest on stałym składnikiem uposażenia strażaka, lecz nie co do wysokości. Ustalenia dotyczące dodatku służbowego są przeprowadzane w trybie indywidualnym, przepisy nie określają ustalonych stawek tego dodatku przypisanych do poszczególnych stanowisk służbowych. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Z 2008 r. poz. 313, z późn. zm.), pierwszym kryterium ustalenia wysokości tego dodatku jest dyspozycyjność związana z zajmowanym stanowiskiem i odpowiedzialność za podejmowane decyzje służbowe oraz stopień zdyscyplinowania przy realizacji zadań służbowych. W niniejszej sprawie nastąpiła zmiana stanowiska służbowego i zakresu czynności, zatem dodatek służbowy mógł ulec zmianie. Jest to kwota określona na początek służby w Szkole, gdzie przełożeni nie są jeszcze w stanie zająć stanowiska co do spełnienia przez strażaka kryteriów przyznawania dodatku służbowego określonych w § 5 powołanego rozporządzenia. Rektor – Komendant ustalając T.Z. wysokość dodatku służbowego na stanowisku [...], poza oceną kwalifikacji strażaka, odniósł się nie tylko do przesłanek związanych z jego dyspozycyjnością, ale również przesłanek związanych z odpowiedzialnością za podejmowane decyzje oraz stopniem zdyscyplinowania przy realizacji zadań służbowych. Przy ustalaniu wysokości dodatku służbowego wzięto pod uwagę specyfikę zadań logistycznych w porównaniu do zadań logistycznych w innych jednostkach organizacyjnych PSP. Rektor – Komendant argumentując ustalenie wysokości dodatku służbowego odniósł się również do aspektu kształtowania właściwej polityki kadrowo-płacowej, w szczególności w zakresie zachowania przejrzystości siatki płac. Wysokość uposażenia powinna być adekwatna do realizowanych zadań, z zachowaniem hierarchii stanowisk służbowych oraz dawać przełożonemu przestrzeń do kształtowania stosunku służby w przyszłości. Organ odwoławczy stwierdził, że nie naruszono art. 105 ust. 1 ustawy o PSP. W orzecznictwie administracyjnym istnieje pogląd, że uposażenie strażaka podlega ochronie w czasie choroby, jednak przepis nakazuje uwzględnienie powstałych w tym okresie zmian. Należy uznać, że przeniesienie służbowe jest istotną zmianą mogącą mieć wpływ na zmianę uposażenia i ustalenia jego wysokości, co również znajduje potwierdzenie w orzecznictwie. Rektor – Komendant prawidłowo uzasadnił zaskarżoną decyzję dokonując dogłębnej analizy stanu zatrudnienia w podległej jednostce w celu ustalenia możliwości mianowania strażaka na stanowisko równorzędne. Zdaniem Komendanta Głównego Straży Pożarnej zarzut naruszenia art. 38 ustawy o PSP także jest bezzasadny, ponieważ decyzja organu pierwszej instancji nie dotyczyła przeniesienia strażaka na niższe stanowisko służbowe, a nawiązania stosunku służbowego poprzez mianowanie na stanowisko służbowe. Zaznaczył, że stanowiska [...] oraz [...] są stanowiskami, które występują tylko w Komendzie Głównej. Z uwagi na ich specyfikę, trudno jest ustalić, które stanowiska w innych jednostkach organizacyjnych PSP należy uznać za im równorzędne, pomijając kwestię grupy zaszeregowania zasadniczego. Zaznaczył, że funkcjonariusz słusznie podniósł, że w okresie pomiędzy [...] lipca 2018 r. a [...] lipca 2018 r. istnieje luka w zakresie jego statusu służbowego, a zatem decyzja organu pierwszej instancji jest w tym zakresie wadliwa. Jeżeli strażak skończył służbę w Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej z dniem [...] czerwca 2018 r. jego angaż w nowej jednostce organizacyjnej powinien obejmować czas od dnia [...] lipca 2018 r. Umieszczenie w decyzji wydanej w dniu [...] lipca 2018 r. zapisu, co do mianowania oraz przyznania uposażenia począwszy od dnia doręczenia decyzji jest niezrozumiałe z punktu widzenia proceduralnego. Ustalenie w tak nieprecyzyjny sposób daty wykonania decyzji jest niedopuszczalne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. Z. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego PSP z dnia [...] października 2018 r. oraz decyzji Rektora – Komendanta Szkoły [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 75 § 1 i art. 77 § 1 i 4 K.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia wszystkich niezbędnych działań do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i pominięcie faktów znanych organowi z urzędu, które nie wymagają dowodu, a także art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 K.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, przez sformułowanie w uzasadnieniu bezpodstawnych wniosków w sposób wybiórczy traktując materiał dowodowy, jak również brak odniesienia się do istotnych okoliczności sprawy, przekroczenie granic uznania administracyjnego i zaniechanie uzasadnienia sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, 2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 w związku z art. 37c ust. 2 oraz art. 38 ustawy o PSP, poprzez błędne przyjęcie, że zachodzą określone w tym przepisie przesłanki dotyczące ustalenia uposażenia, podczas gdy określa on zachowanie strażaka przeniesionego, na podstawie art. 38, na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej stawki uposażenia zasadniczego, prawa do stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku. Skarżący wskazał, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane w następstwie decyzji Rektora – Komendanta Szkoły [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], którą organ, na mocy art. 37c ust. 2 w zw. z art. 37d ust. 1 pkt 1 ustawy o PSP, przeniósł go z dotychczas zajmowanego stanowiska [...] w Komendzie Głównej PSP do dalszego pełnienia służby w Szkole [...]. W jego ocenie, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, na podstawie powołanego wyżej przepisu możliwe jest przeniesienie strażaka jedynie na stanowisko co najmniej równorzędne. W niniejszej sprawie przed wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r. pełnił służbę na stanowisku [...] w KG PSP. Otrzymywał uposażenie ustalone przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej, z zachowanym na podstawie art. 89 ust. 2 ustawy o PSP, prawa do zaszeregowania na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym, tj. [...]z 17 grupą uposażenia zasadniczego z kwotą 4.250 zł, dodatkiem z tytułu wysługi lat w wymiarze 28%, dodatkiem za posiadany stopień [...] i ustalonym dodatkiem służbowym w wysokości 2.794 zł. Natomiast Rektor – Komendant Szkoły [...] decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] mianował go w Szkole [...] na stanowisko [...] i na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy o PSP przyznane mu zostało uposażenie zasadnicze wg. grupy 13 (zachowana została stawka wg. grupy 17 do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia wg. stanowiska służbowego) z kwotą 4.250 zł, dodatek z tytułu wysługi lat w wymiarze 28%, dodatek za posiadany stopień [...] i dodatek służbowy w wysokości 100 zł. Podkreślił, że w decyzji Komendanta Głównego Straży Pożarnej z dnia [...] czerwca 2018 r. jako podstawę przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Szkole [...] wskazano art. 37c ust. 2 w zw. z art. 37d ust. 1 pkt 1 ustawy o PSP. Nie można zatem ustalić strażakowi uposażenia w uparciu o art. 89 ust. 1 tej ustawy, jeżeli jego przeniesienie na nowe stanowisko nie nastąpiło w oparciu o decyzję wydaną na podstawie art. 38 ustawy o PSP. Ustawa o PSP nie zawiera regulacji dotyczącej przenoszenia strażaka na stanowisko równorzędne lub wyższe, jednak szczegółowo normuje dopuszczalność przenoszenia na stanowisko niższe, co należy łączyć z pozbawieniem w pewnym zakresie nabytych wcześniej uprawnień. Tym samym zastosowanie przy ustalaniu jego uposażenia art.89 ust. 1 ustawy o PSP należy uznać za niewłaściwe. Zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy nie dostrzegły tej wadliwości, przez co naruszono art. 80 K.p.a. Ponadto podał, że art. 89 ust. 2 ustawy o PSP, zastosowany jako podstawa prawna przy ustalaniu przez Komendanta Głównego PSP jego uposażenia na stanowisku [...] w Biurze [...] KG PSP, wywołuje określony skutek prawny, wynikający z podjęcia decyzji o przeniesieniu z urzędu i to ten artykuł powinien zostać zastosowany przy ustalaniu uposażenia w Szkole [...]. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne podał, że dla oceny parametrów pozwalających przesądzić o równorzędności lub jej braku na każdym z porównywanych stanowisk zajmowanych przed i po przeniesieniu, konieczne jest szersze porównanie obu stanowisk, zakresu zadań i obowiązków na tych stanowiskach czy też wymagań stawianych w zakresie dyspozycyjności na każdym ze stanowisk. Ponadto należy uwzględnić usytuowanie stanowiska w strukturze organizacyjnej jednostki, wymagane kwalifikacje i kompetencje oraz predyspozycje. Wskazał, że stanowisko zastępcy dyrektora biura na jakie został mianowany przed przeniesieniem znajduje się w grupie stanowisk kierowniczych, a stanowisko na jakie został mianowany w Szkole [...] można zaliczyć do grupy stanowisk samodzielnych. Różnią się one nie tylko umiejscowieniem w hierarchii stanowisk i wynikającymi z tego odmiennymi wymaganiami w zakresie kwalifikacji i oczekiwanych kompetencji, ale również zakresem realizowanych obowiązków oraz odpowiedzialnością, w tym związaną z kierowaniem podległymi pracownikami. Zaskarżone decyzje nie zawierają żadnego uzasadnienia odnoszącego się do ewentualnej oceny równorzędności stanowiska, a wręcz wskazują na występujące pomiędzy nimi istotne różnice, przez co przekroczono granicę przyznanego organowi luzu decyzyjnego w formie uznania administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe oraz treść uzasadnienia decyzji organ nie podjął próby przedstawienia argumentacji prawnej decyzji, która usprawiedliwiłaby mianowanie go na stanowisko będące według grupy uposażenia stanowiskiem niższym od dotychczas zajmowanego oraz przyznanie dodatku służbowego w wysokości niższej niż otrzymywany przed przeniesieniem. Decyzja nie zawiera uzasadnienia prawnego decyzji w zakresie zarówno podstawowego rozstrzygnięcia w postaci mianowania na określone stanowisko, jak również ustalenia uposażenia. Tym samym należy uznać, że decyzja w której przedstawiono wyjaśnienie prawne tylko niektórych istotnych zagadnień z pominięciem pozostałych, nie spełnia wymogu uzasadnienia prawnego. Zaznaczył, że wskazana w uzasadnieniu argumentacja na okoliczność braku w strukturze organizacyjnej [...] wolnych stanowisk, równorzędnych ze stanowiskiem zajmowanym przed przeniesieniem, jest okolicznością faktyczną, a nie uzasadnieniem prawnym zaskarżonej decyzji, czym naruszono art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. Zdaniem skarżącego działania Komendanta Głównego PSP ograniczyły się wyłącznie do zmiany terminu od, którego nastąpiło jego mianowanie i przyznanie uposażenia, a w pozostałym zakresie sprowadziły się do zatwierdzenia stanowiska organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a.", sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w tym zakresie należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 32 ust. 1 pkt 5 ustawy PSP, zgodnie z którym, do mianowania strażaka na stanowisko służbowe, przenoszenia na inne, powierzania pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, zawieszania w czynnościach służbowych albo zwalniania ze służby, z zastrzeżeniem art. 47 ust. 1, właściwi są przełożeni – w Szkole [...] i pozostałych szkołach - komendant szkoły. Przepis art. 32 ust. 1 powołanej ustawy, jest przepisem materialnym prawa administracyjnego, stanowiący podstawę decyzji administracyjnej. Gdyby przyjąć iż przepis ten ma charakter wyłącznie kompetencyjny, brak byłoby po stronie właściwych przełożonych prawnych możliwości nie tylko do przenoszenia strażaków na równorzędne stanowiska, ale i do przenoszenia na stanowiska wyższe – patrz wyrok NSA z dnia 29 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 1331/11 (publik. LEX nr 1136633). Przy czym ustawa w art. 32 ust. 1 nie określa żadnych warunków przeniesienia na inne stanowisko służbowe, nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ podejmujący decyzję w tym przedmiocie. Oznacza to, że przeniesienie na inne stanowisko w tej samej jednostce, pozostawione zostało uznaniu organu, który może kierować się kryteriami potrzeb służby i jej interesu oraz koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonania zadań Państwowej Straży Pożarnej. Stosunek służbowy strażaka cechuje się nierównością stron, podporządkowaniem i dyspozycyjnością. Przyjąć zatem należy, iż w ramach tego stosunku przełożony służbowy może władczo kształtować, w granicach obowiązującego prawa, sytuację prawną strażaka. Przeniesienie strażaka do pełnienia służby w innej niż dotychczas jednostce PSP powoduje ten skutek, że Komendant jednostki, do której strażak został przeniesiony jest zobligowany do wydania decyzji mianującej przeniesionego na stanowisko służbowe w nowej jednostce PSP. Akt mianowania bowiem, stosownie do treści art. 33 pkt 1-4 ustawy o PSP powinien określać: stanowisko i miejsce służby, termin rozpoczęcia służby, rodzaj mianowania, uposażenie lub zasady jego ustalania. Dostrzec na gruncie niniejszej sprawy należy, że decyzja o mianowaniu strażaka na stanowisko służbowe jest decyzją zależną od decyzji o przeniesieniu. Jeżeli zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja o przeniesieniu to odpada podstawa do mianowania przeniesionego strażaka na stanowisko służbowe w jednostce do której został on przeniesiony. W analizowanym przypadku Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją dnia [...] września 2018 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylił decyzję Komendanta Głównego PSP z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w sprawie przeniesienia z urzędu z Komendy Głównej PSP do dalszego pełnienia służby w Szkole [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Tym samym usunięta została podstawa do wydania decyzji zależnej o mianowaniu strażaka na stanowisko służbowe w miejscu przeniesienia. W takiej sytuacji przepisy Rozdziału 12 K.p.a. przyznają stronie prawo do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną – tutaj zaskarżoną decyzją. W świetle bowiem art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.). NSA w wyroku z dnia 27 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 935/10 (publik. LEX nr 1081961), wskazał, iż aby móc mówić o związku między decyzjami, o których stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 8, należy wykazać, że są one od siebie zależne, tzn. jedna decyzja stanowi podstawę wydania drugiej, przy czym wydanie tej drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej (podobnie wyrok NSA z 22 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2236/11, publik. LEX nr 1299452). Sformułowanie użyte przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 8 należy rozumieć szeroko, jako związek pomiędzy decyzjami bądź decyzjami i orzeczeniem sądu administracyjnego. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 10 października 2006 r. sygn. akt II GSK 156/06 (publik. LEX nr 276701), związek, o którym mówi art. 145 § 1 pkt 8, można zobrazować jako pewną sekwencję "działań prawnych" organu administracyjnego, zgodnie z logiką których jedna decyzja lub jedno orzeczenie sądu stanowi podstawę wydania innej decyzji (ta druga decyzja jest zależna od decyzji pierwszej). Podkreślić przy tym trzeba, iż wydanie drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej. Językowy sens sformułowania "w oparciu" można przy tym scharakteryzować zwrotem "na podstawie", co wprost wskazuje, iż jakaś rzecz lub jakiś stan (tu decyzja) znajduje uzasadnienie czy wręcz merytoryczne umocowanie w jakiejś innej rzeczy lub innym stanie (również decyzji). Pojęcie użyte przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. należy zatem rozumieć szeroko, jako związek pomiędzy decyzjami bądź decyzjami i orzeczeniem sądu administracyjnego. W literaturze przedmiotu dominuje pogląd (B. Adamiak (B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie..., 2007, s. 452, 453) i T. Woś (T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo..., 2005, s. 453), że sąd administracyjny jest obowiązany uchylić decyzję (postanowienie), jeżeli stwierdzi jedną z przesłanek wznowienia postępowania. Podobne stanowisko zajmuje T. Kiełkowski (Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego jako przesłanka uchylenia decyzji przez sąd administracyjny, PPP 2008/4, s. 59 i n.), według którego termin "naruszenie prawa", użyty w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., można kojarzyć wyłącznie z sytuacją, w której organowi orzekającemu w sprawie administracyjnej można zarzucić działanie sprzeczne z obowiązującymi go przepisami prawa procesowego lub wyjątkowo materialnego. Możliwe jest również rozumienie tego pojęcia w sposób bardziej zobiektywizowany, "nawiązujący do szeroko pojmowanych wad w konkretyzacji uprawnień i obowiązków, które mogą być następstwem okoliczności niezależnych od organu orzekającego, a nawet okoliczności poniekąd zewnętrznych wobec danego postępowania jurysdykcyjnego (np. wadliwego prejudykatu). W takim wypadku każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest tożsama z "naruszeniem prawa", a zatem powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji" (T. Kiełkowski, Naruszenie..., s. 61). Autor uważa, że za przyjęciem, iż każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego może być przesłanką uchylenia decyzji przez sąd, przemawia również to, że takie rozwiązanie przyspieszy i uprości osiągnięcie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej (T. Kiełkowski, Naruszenie..., s. 62). Zbliżone stanowisko zajmuje J.P. Tarno (Prawo..., 2008, s. 360–361). Wobec stwierdzenia przez Sąd zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Rektora – Komendanta Szkoły [...] z dnia [...] lipca 2018 r. należało uchylić. Rozpoznając sprawę ponownie organ PSP będzie obowiązany mieć na uwadze, że konsekwencjami wydania decyzji administracyjnej z naruszeniem prawa nie powinna być obarczana strona postępowania. Zatem organ PSP rozważy, czy za okres wywoływania skutków prawnych decyzji Komendant Głównego PSP z dnia [...] czerwca 2018 r. nie należy ustalić skarżącemu prawa do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku w oparciu o art. 89 ust. 1 ustawy o PSP. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.