II SA/Wa 239/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi: P. Z., M. B., S. K., J. K., D. L., W. L., K. L., D. P., M. T., R. W., K. W. na uchwałę Rady Dzielnicy [...] W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wyboru wiceprzewodniczącego Rady Dzielnicy [...] W. postanawia - odrzucić skargę. Rada Dzielnicy [...] W. uchwałą z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w sprawie wyboru wiceprzewodniczącego Rady Dzielnicy [...] W., działając na podstawie art. 6 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. z 2002 r. Nr 41, poz. 361 ze zm.), § 24 ust. 1, § 17 ust. 1 Statutu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy stanowiącego załącznik Nr 6 do uchwały nr LXX/2182/2010 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 32, poz. 453 i 454), wybrała B. J. na wiceprzewodniczącego Rady Dzielnicy [...] W. Pismem z dnia 13 stycznia 2015 r. (13 stycznia 2015 r. - data wpływu pisma do Urzędu Dzielnicy [...] W.) radni Dzielnicy [...] W.: P. Z., M. B., S. K., J. K., D. L., W. L., K. L., D. P., M. T., R. W., K. W. złożyli - za pośrednictwem organu - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. uchwałę Rady Dzielnicy [...] W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], wnosząc o stwierdzenie nieważności ww. uchwały z uwagi na naruszenie art. 25a ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) – dalej: usg. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. W ocenie organu: 1) skarga została wniesiona z naruszeniem art. 101 ust. 1 usg, tj. została wniesiona przez osoby, które nie wykazały naruszenia ich interesu prawnego, a także nie wykazały ich uprawnienia, jakie zaskarżoną uchwałą zostało naruszone; 2) skarga została wniesiona przez skarżących z naruszeniem art. 101 ust. 1 usg, bowiem skarga została wniesiona bez uprzedniego, wymaganego prawem, wezwania do usunięcia naruszenia prawa; 3) skarżący zastosowali błędną interpretację art. 25a usg, poprzez uznanie, że udział radnego w głosowaniu na jego wybór na wiceprzewodniczącego Rady Dzielnicy [...] W. dotyczy jego interesu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 52 § 1 ppsa). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia zależy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenia, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). W myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (art. 101 ust. 3). Wyjaśnić należy, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący ma obowiązek wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa i to wezwanie ma być bezskuteczne. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością procesową, powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu autoweryfikację uchwały organu gminy, wskazanej w tym wezwaniu, które konkretyzuje podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone i uchwałę, za przyczyną której to się stało. Celem wezwania do usunięcia naruszenia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 usg, jest wykorzystanie możliwości załatwienia sprawy przez organ bez konieczności wnoszenia skargi do sądu. Z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo, że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedz. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Sąd rozpoznając skargę na uchwałę rady gminy, wniesioną w trybie art. 101 ust. 1 usg, zobowiązany jest w pierwszej kolejności do zbadania, czy skarga spełnia wymogi formalne (termin, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, charakter sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia). Następnie, gdy wymogi formalne zostały spełnione, sąd zobligowany jest do badania legitymacji skarżącego związanej z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia tego skarżącego. Ocena kwestii merytorycznych i procesowych związanych z zaskarżoną uchwałą dopuszczalna jest dopiero po ustaleniu, że skargę na uchwałę wniósł uprawniony do tego podmiot (patrz: wyrok WSA w Szczecinie z 25 października 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 1329/11). Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca uczyniła uchwałę Rady Dzielnicy [...] W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w sprawie wyboru wiceprzewodniczącego Rady Dzielnicy [...] W. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy strona skarżąca przed wniesieniem przedmiotowej skargi do Sądu nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa w sprawie zaskarżonej uchwały, tym samym nie wyczerpała ona środka zaskarżenia służącego przed organem właściwym w sprawie, co powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.