II SA/Wa 242/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Sędziowie WSA Joanna Kube, WSA Andrzej Kołodziej, Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzającej utratę prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - oddala skargę. Stan sprawy przedstawia się następująco. A. Z. pełni służbę w Policji od dnia 16 września 1991 r. Policjantem w służbie stałej został mianowany w dniu 16 września 1994 r. Od dnia mianowania policjantem w służbie stałej do dnia 26 marca 2001 r. A. Z. pobierał równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w wysokości stawki dla osoby z rodziną, zamieszkując od dnia 24 kwietnia 1992 r. w lokalu komunalnym w R. przy ul. [...], do którego pierwotnie tytuł prawny posiadali teściowie – M. i H. S. Do dnia [...] grudnia 2000 r. najemcą lokalu była H. S. Z chwilą jej śmierci najemcami lokalu zostali A. Z. – córka zmarłej wraz z mężem A. Z., na podstawie umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] z dnia [...] marca 2001 r., stosownie do art. 8 obowiązującej wówczas ustawy o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433 ze zm.). W dniu [...] kwietnia 2001 r. aktem notarialnym Rep A nr [...] małżonkowie A. i A. Z. dokonali wykupu od Gminy Miasta R. zajmowanego lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w R. o powierzchni mieszkalnej 27,72 m2. W związku z faktem uzyskania przez stronę tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w R., o powierzchni użytkowej 39,11 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 27,72 m2, Komendant Miejski Policji w R. decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2001 r. orzekł utratę z dniem [...] marca 2001 r. prawa A. Z. do otrzymywania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Powyższa decyzja została doręczona zainteresowanemu w dniu 31 maja 2001 r. Wobec niezłożenia odwołania uzyskała ona przymiot decyzji ostatecznej. W dniu 14 sierpnia 2007 r. A. Z. wystąpił od Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Miejskiego Policji w R. nr [...] z dnia [...] maja 2001 r., w przedmiocie utraty z dniem [...] marca 2001 r. prawa do otrzymywania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz wypłaty zaległych świadczeń od momentu utraty prawa do otrzymywania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Komendant Wojewódzki Policji zs. w R. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji, zawiadamiając o zaistniałym fakcie stronę pismem z dnia 29 sierpnia 2007 r. Konsekwencją prowadzonego postępowania było wydanie decyzji nr [...] z dnia [...] września 2007 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji zs. w R., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Miejskiego Policji w R. nr [...] z dnia [...] maja 2001 r., stwierdzającej utratę z dniem [...] marca 2001 r. prawa A. Z. do otrzymywania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz odmawiającej wypłaty zaległych świadczeń od momentu utraty prawa do otrzymywania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Od przedmiotowego orzeczenia zainteresowany złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, podnosząc, iż przydzielony mu lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w R. nie zapewnia rodzinie strony należnych norm zaludnienia, a tym samym nie zostało zaspokojone jego prawo do lokalu mieszkalnego wynikające z art. 88 ustawy o Policji, co w konsekwencji skutkuje przyznaniem prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r., po rozpatrzeniu odwołania A. Z., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 97 ust. 5 i art. 92 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277), § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1469), § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Miejskiego Policji w R. nr [...] z dnia [...] maja 2001 r., stwierdzającej utratę z dniem [...] marca 2001 r. prawa A. Z. do otrzymywania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, natomiast uchylił w części dotyczącej orzeczenia o odmowie wypłaty zaległych świadczeń od momentu utraty prawa do otrzymywania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu organ wskazał, iż stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest odstępstwem od ogólnej zasady stabilności decyzji i może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wada decyzji wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – rażące naruszenie prawa – zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją, poprzez proste ich zestawienie ze sobą. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa (interpretacji), ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Zgodnie z orzecznictwem NSA oczywisty charakter naruszenia prawa jest warunkiem koniecznym, ale niewystarczającym dla uznania naruszenia prawa za rażące. Wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwych rozstrzygnięć wynikać powinno m.in. z faktu, że naruszają one w sposób oczywisty przepis, którego regulacja nie budzi wątpliwości prawnych. Zatem do stwierdzenia nieważności określonej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. konieczne jest wykazanie braku podstawy prawnej do jej wydania bądź wskazanie, który z przepisów mających zastosowanie w sprawie został rażąco naruszony i dlaczego organ ocenił naruszenie jako rażące. Na mocy art. 92 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi w służbie stałej przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Istotą normy art. 92 ust. 1 ustawy o Policji jest to, aby z równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego korzystali wyłącznie policjanci, którzy nie posiadają lokalu mieszkalnego oraz zarówno członkowie ich rodzin nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby funkcjonariusza lub w miejscowości pobliskiej. Ustawodawca nie wprowadził wymogu, aby posiadany przez policjanta lokal odpowiadał co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Zatem sama okoliczność posiadania w miejscu pełnienia służby, jakiegokolwiek mieszkania lub domu (na podstawie tytułu prawnego wyróżnionego w przepisach przytoczonego wyżej rozporządzenia) przez funkcjonariusza lub członków jego rodziny, wyklucza możliwość przyznania mu przedmiotowego świadczenia. Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, iż A. Z. od dnia [...] marca 2001 r. posiada tytuł prawny do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w R., natomiast treść przepisu art. 92 prowadzi do wniosku, że przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie jest uzależnione od powierzchni mieszkalnej lokalu mieszkalnego. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, iż nie istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Uwzględniając zatem powyższe, stwierdzić należy, iż nie nastąpiło rażące naruszenie przepisu, którego regulacja nie budzi wątpliwości prawnych w sposób oczywisty, tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2001 r. Komendanta Miejskiego Policji w R. i uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] września 2007 r. w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Jednocześnie organ podniósł, że wypłata świadczeń finansowych związanych z prawem do lokalu jest konsekwencją przyznania lub odmowy przyznania tego świadczenia na podstawie prawomocnej decyzji administracyjnej, tym samym brak było podstaw do orzeczenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji zs. w R. o odmowie wypłaty zaległych świadczeń od momentu utraty prawa do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. Z. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Miejskiego Policji w R. nr [...] z dnia [...] maja 2001 r. oraz orzeczenie wypłaty zaległych świadczeń od momentu utraty prawa do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W obszernym uzasadnieniu skargi, tak jak we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Miejskiego Policji w R. nr [...] oraz odwołaniu, podnosił, iż od momentu wykupienia na własność zajmowanego lokalu nie posiadał i nadal nie posiada lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, gdyż zgodnie z przysługującymi mu normami zameldowania powinien posiadać lokal o powierzchni mieszkalnej co najmniej 28 m2, natomiast posiadany przez niego lokal mieszkalny jest o mniejszej niż przysługująca mu norma powierzchni mieszkalnej. Zatem, jego zdaniem, na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy o Policji posiada prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, a tym samym posiada prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego odpowiadającego normom powierzchni mieszkalnej na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4. została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6. w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (art. 157 k.p.a.). Zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem tego przepisu. Pozytywna decyzja organu pierwszej instancji w rozpatrywanej sprawie mogłaby zapaść tylko w sytuacji, kiedy organ stwierdziłby, iż decyzja Komendanta Miejskiego Policji w R. nr [...] z dnia [...] maja 2001 r. została podjęta w okolicznościach określonych przepisami art. 156 § 1 k.p.a. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i zakres wpływu tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa poprzez proste ich zestawienie ze sobą (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz – J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze – Warszawa 1985, s. 237, por. także Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz – B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck – Warszawa 1996, s. 716-721). Nie chodzi w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania organ nadzoru nie gromadzi nowych dowodów w sprawie, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny, jak i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Dokonując konkluzji powyższych wywodów, należy podkreślić, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Tylko rażące naruszenie prawa może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony. Na gruncie niniejszej sprawy nie można jednak mówić o istnieniu tego rodzaju podstaw. Prawo policjanta do lokalu mieszkalnego oraz prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego regulują przepisy rozdziału 8 – "Mieszkania funkcjonariuszy Policji" ustawy z dnia 6 kwietna 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). Stosownie do art. 88 ust. 1 tej ustawy, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym, m.in. małżonek oraz dzieci (art. 89 wymienionej ustawy). Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884), lokal mieszkalny przydziela się policjantowi według norm zaludnienia. Dla policjanta posiadającego rodzinę – po jednej normie zaludnienia dla policjanta i każdego członka jego rodziny (§ 2 pkt 1). Zgodnie z § 3 rozporządzenia norma zaludnienia przysługująca policjantowi wynosi od 7 do 10 m2 powierzchni mieszkalnej, którą stanowi powierzchnia pokoi znajdujących się w lokalu mieszkalnym. Przepis art. 92 ust. 1 ustawy o Policji stanowi zaś, że policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż skarżący w dniu [...] marca 2001 r., wraz z żoną A. Z., stał się najemcą lokalu przy ul. [...] m. [...] w R., na podstawie umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...]. Stosownie do art. 8 obowiązującej ówcześnie ustawy o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 1995 r. Nr 86, poz. 433 ze zm.). Natomiast w dniu [...] kwietnia 2001 r. aktem notarialnym Rep A nr [...] lokal ten wykupił od Gminy miasta R.. Organ nie kwestionuje, że lokal ten posiada powierzchnię mieszkalną mniejszą od przysługujących norm zaludnienia. Jednakże równoważnik pieniężny, o którym mowa w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, należy się – zdaniem Sądu – tylko w sytuacji, kiedy policjant lub członek jego rodziny nie posiada w ogóle lokalu mieszkalnego, a nie odpowiedniego lokalu mieszkalnego, jak wskazuje skarżący. Do takiego wniosku prowadzi wykładnia gramatyczna art. 92 ust. 1 ustawy o Policji. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 254/07, zgodnie z którym pojęcie lokalu mieszkalnego jest inne, gdy mowa jest o przydziale funkcjonariuszowi lokalu mieszkalnego – wówczas, zgodnie z treścią art. 88 ustawy o Policji, lokalem mieszkalnym jest lokal położony w miejscowości, w której policjant pełni służbę lub położony w miejscowości pobliskiej, a nadto wielkość tego lokalu musi w odpowiedni sposób uwzględniać liczbę członków rodziny policjanta i inne uprawnienia do zwiększonej powierzchni, inne zaś, gdy sprawa dotyczy przyznania policjantowi równoważnika pieniężnego związanego z brakiem lokalu mieszkalnego położonego w miejscowości, w której policjant pełni służbę lub położonego w miejscowości pobliskiej – wówczas, zgodnie z treścią art. 92 ust. 1, pod pojęciem lokalu mieszkalnego rozumie się każdy lokal mieszkalny (niezależnie od jego wielkości) znajdujący się w posiadaniu policjanta lub członków jego rodziny. Prawidłowo zatem uznał organ, iż decyzja Komendanta Miejskiego Policji w R. nr [...] z dnia [...] maja 2001 r. nie narusza prawa. Skoro zatem przy wydaniu decyzji z dnia [...] maja 2001 r. nie doszło do rażącego naruszenia prawa, to organy orzekające w obecnie rozpoznawanej sprawie dokonały właściwej analizy całości sprawy i prawidłowo odmówiły zastosowania art. 156 § 1 k.p.a. Wskazać należy, że w orzecznictwie zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych utrzymuje się rozbieżność poglądów dotyczącą kwestii przydziału równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, o czym najlepiej świadczy fakt, iż postanowieniem z dnia 9 stycznia 2008 r. w sprawie o sygn. akt OSK 1709/06 Naczelny Sąd Administracyjny skierował pytanie prawne do składu 7 sędziów NSA. Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 3/08, podjął uchwałę, w której uznał, iż policjantowi, który posiada lokal mieszkalny przyznany na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych, nie przysługuje równoważnik pieniężny, o którym mowa w art. 92 tej ustawy, mimo że posiadany lokal przestał odpowiadać normom określonym w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.). Nieuprawnione jest bowiem twierdzenie, że policjant nie posiada lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, jeżeli posiadany przez niego lub jego małżonka lokal mieszkalny nie odpowiada co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Posiadanie lokalu mieszkalnego, nawet o powierzchni mniejszej niż przysługująca, nie uzasadnia – zdaniem Sądu – przyznania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Sąd stwierdza, że postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Organ zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, a odmienna interpretacja art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, niż zaprezentowana w przywołanym przez skarżącego orzeczeniu NSA, nie czyni zasadnymi zarzutów skarżącego w zakresie rażącego naruszenia prawa. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.