II SA/Wa 252/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich postanawia: -odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji- Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem skargi W. K. w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...]w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. W skardze na powyższą decyzję skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi go na poważne szkody zarówno materialne jak i osobiste. Rozpoznając powyższy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż każdy akt wywołuje określone skutki prawne. Jednakże wstrzymanie wykonania aktu możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Chodzi tutaj jednak o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004). Podnieść należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu winien zawierać uzasadnienie, w którym należy wskazać, jakiego rodzaju szkoda bądź trudne do odwrócenia skutki mogą wiązać się z jego wykonaniem. Konieczne jest we tym przypadku odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby Sąd miał możliwość ich oceny (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07, orzeczenie dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Wniosek złożony w niniejszej sprawie nie zawiera w istocie żadnego uzasadnienia. Skarżący nie wskazał żadnych konkretnych zdarzeń, które wiązałyby się z wykonaniem zaskarżonej decyzji, a które można by rozważać w kontekście znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący podniósł jedynie, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi go na poważne szkody zarówno materialne jak i osobiste. Skarżący nie określił jednak jakiego rodzaju jest to szkoda, ani też jaki może być jej rozmiar. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym (zob. postanowienie NSA z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt II GZ 66/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwości zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA, z dnia 29 maja 2009 r., sygn. I FZ 148/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.