II SA/Wa 258/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Andrzej Kołodziej, Protokolant Sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. W. i Ax. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 2 k.p.a., art. 95 ust. 3 pkt 3, art. 95 ust. 4 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2005 r. Nr 105, poz. 884 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. W. i Ax. W., uchylił decyzję nr [...] z dnia [...] września 2009 r. [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w części dotyczącej orzeczenia o terminie opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w K. na [...] i w tej części umorzył postępowanie w pierwszej instancji, natomiast utrzymał ww. decyzję w pozostałej części dotyczącej opróżnienia przez A. W. i Ax. W. wraz z dziećmi: M. W. i Sx. W. – osób nieuprawnionych do świadczeń z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji – z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego nr [...] położonego na [...] w K. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: J. W. – ojciec A. W., uzyskał przydział lokalu mieszkalnego nr [...] usytuowanego na [...] w K., na podstawie decyzji o przydziale nr [...] z dnia [...] czerwca 1965 r. wydanej przez ówczesnego Zastępcę Kwatermistrza Komendy MO woj. K.. W przydziale tym uwzględniono również żonę S. oraz syna B. i córkę Bx. W dniu [...] marca 2003 r. nastąpił zgon głównego najemcy ww. lokalu mieszkalnego. Obecnie w przedmiotowym lokalu zamieszkują: A. W. (ur. [...] marca 1967 r.), jego żona Ax. W. oraz ich dzieci – M. i Sx. Żona głównego najemcy – S. W. nie mieszka w niniejszym lokalu i nie jest w nim zameldowana. Zamieszkuje w domu jednorodzinnym usytuowanym w B., przy ul. [...], którego właścicielami pozostają A. W. i jego brat B. W., na podstawie umowy darowizny z dnia 18 grudnia 2007 r., sporządzonej na podstawie aktu notarialnego [...]. Poprzednim właścicielem tego domu była matka zainteresowanych i wdowa po J. W. – S. W., która posiada aktualnie nieodpłatne dożywotnie prawo użytkowania całej nieruchomości. Starszy syn J. i S. W. – B. W. wraz z rodziną, na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] marca 1988 r. Naczelnika Wydziału Inwestycji i Remontów WUSW w K., zajmuje lokal mieszkalny na [...] w K. Powyższy lokal, przydzielony B. W. jako lokal służbowy z tytułu służby w MO, nadal pozostaje w dyspozycji organów podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji (tj. Komendanta Miejskiego Policji w K.). Zarząd Budynków Komunalnych w K. pismem z dnia 28 listopada 2008 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., jako dysponenta lokalu mieszkalnego nr [...] usytuowanego na [...] w K., o udzielenie informacji dotyczącej uprawnień osób zamieszkałych w ww. lokalu oraz podjęcie stosownych działań, co do osób zajmujących ten lokal. Po wykonaniu czynności sprawdzających, pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. zawiadomił zainteresowanych o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] usytuowanego na [...] w K. przez A. W. i Ax. W. wraz z dziećmi – M. W. i Sx. W. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. zobowiązał A. W. i Ax. W. wraz z dziećmi do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego nr [...] usytuowanego na [...] w K., do dnia 15 maja 2009 r. Jako podstawę prawną żądania opróżnienia mieszkania organ I instancji powołał art. 95 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Na skutek wniesionego przez A. W. i Ax. W. odwołania, powyższa decyzja został uchylona przez Komendanta Głównego Policji decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, celem przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Po uzupełnieniu materiału dowodowego w sprawie, [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2009 r. ponownie zobowiązał A. W. i Ax. W. wraz z dziećmi do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego nr [...] usytuowanego na [...] w K., do dnia 31 października 2009 r. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik A. W. i Ax. W. zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 98 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, poprzez błędne przyjęcie, że A. W. nie przysługuje prawo do zajmowania przedmiotowego lokalu mieszkalnego, art. 7 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności związanych ze sprawą, a w szczególności charakteru lokalu będącego przedmiotem postępowania oraz art. 77 k.p.a., poprzez niezgromadzenie w sprawie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego pozwalającego na stwierdzenie okoliczności istotnych dla sprawy. Wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy. Komendant Główny Policji, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia [...] września 2009 r. [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w części dotyczącej orzeczenia o terminie opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w K. na [...] i w tej części umorzył postępowanie w pierwszej instancji, natomiast w pozostałym zakresie utrzymał ww. decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż katalog przesłanek, których wystąpienie uzasadnia wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego jest zawarty w art. 95 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 tej ustawy, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego. Organ podkreślił, że ustawa o Policji w art. 88 i 98 przyznaje uprawnienie do lokalu mieszkalnego policjantowi w służbie stałej, jak również określonym osobom w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. W ocenie organu odwoławczego, z akt sprawy nie wynika, aby którakolwiek ze stron niniejszego postępowania posiadała jakikolwiek tytuł prawny uprawniający ją do zajmowania lokalu mieszkalnego nr [...] położonego na [...] w K. W szczególności żadna ze stron nie dysponuje decyzją administracyjną o przydziale tego lokalu mieszkalnego. Żadnej ze stron tego postępowania nie przysługuje też tytuł prawny do zajmowanego przedmiotowego lokalu na podstawie przepisów resortowej ustawy emerytalnej. Jak wynika bowiem z akt sprawy A. W. został przyjęty do służby i mianowany w okresie służby przygotowawczej z dniem 28 stycznia 1987 r. funkcjonariuszem MO w służbie kandydackiej oraz z dniem 27 stycznia 1989 r. zwolniony ze służby w MO ze stanowiska [...], bez nabycia uprawnień emerytalnych i rentowych. Natomiast Ax. W. – żona zainteresowanego – nie jest i nigdy nie była funkcjonariuszem Policji i nie posiada uprawnień do policyjnej renty rodzinnej. A. W. i Ax. W. nie spełniają też wymogów określonych w przepisie art. 29 ust. 2 ustawy emerytalnej, bowiem nie mieszczą się w kręgu osób uprawnionych do uzyskania renty rodzinnej po zmarłym J. W. A. W. nie posiadał też nigdy samodzielnego prawa do lokalu mieszkalnego w zasobach resortu spraw wewnętrznych i administracji. Uwzględniając zatem okoliczności faktyczne i prawne w sprawie A. W. i Ax. W. są osobami nieuprawnionymi do zajmowania lokalu mieszkalnego nr [...] usytuowanego na [...] w K. Organ odwoławczy za niezasadne uznał zarzuty dotyczące naruszenia przez organ I instancji art. 7 i art. 77 k.p.a., podkreślając, iż materiał w niniejszej sprawie został wyczerpująco zebrany i wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały wyjaśnione. Nieuzasadniony jest również zarzut niewyjaśnienia art. 98 ustawy o Policji, ponieważ lokal mieszkalny nr [...] usytuowany na [...] w K. nigdy nie został zainteresowanemu przydzielony z uwagi na fakt, iż A. W. został zwolniony ze służby w MO bez nabycia uprawnień emerytalno – rentowych, a tym samym bez prawa do przydziału lokalu mieszkalnego na warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz ich rodzin. Fakt zamieszkiwania i zameldowania w lokalu – w świetle stanowiska Trybunału Konstytucyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt. K 20/01, nie stanowi natomiast tytułu prawnego do jego zajmowania. Organ odwoławczy wyjaśnił jednocześnie, iż żaden z przepisów zarówno ustawy pragmatycznej, jak i rozporządzenia wykonawczego nie przewiduje możliwości wyznaczenia terminu do opróżnienia lokalu mieszkalnego w decyzji administracyjnej. Nie można było zatem – z uwagi na brak podstawy prawnej – określić w decyzji I–instancyjnej terminu opróżnienia przedmiotowego lokalu. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżących zarzucił organowi naruszenie: - art. 90 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, przez błędne przyjęcie, że lokal mieszkalny nr [...] na [...] w K. znajduje się w dyspozycji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji; - art. 7 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, a w szczególności charakteru lokalu będącego przedmiotem postępowania; - art. 77 k.p.a., poprzez niezgromadzenie w sprawie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, pozwalającego na stwierdzenie okoliczności istotnych dla sprawy; - art. 75 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków oraz przesłuchania stron postępowania; - art. 89 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie polegające na nieprzeprowadzeniu rozprawy administracyjnej; - art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji dowodów na jakich oparł się organ. Wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik zarzucił, iż organ swoje ustalenia co do osób aktualnie zamieszkałych w lokalu mieszkalnym nr [...] na [...] w K. oparł wyłącznie na danych o ich zameldowaniu. W ocenie pełnomocnika, organ winien na powyższą okoliczność przeprowadzić dowód z przesłuchania stron, względnie przesłuchania świadków, celem ustalenia jakie jest ich aktualne miejsce zamieszkania i centrum życiowe. Sam fakt zameldowania nie przesądza bowiem o miejscu zamieszkania, jest jedynie stosunkiem administracyjnoprawnym. Podkreślił przy tym, że prawo do spokojnego i niczym niezakłóconego zajmowania lokalu mieszkalnego podlega w ustawodawstwie szczególnej ochronie. Prawa lokatora mają bardziej istotne znaczenie nawet w zestawieniu z konstytucyjnie chronionym prawem własności. Dlatego też w tego rodzaju postępowaniu należy wymagać od organu administracji szczególnie wzmożonej staranności. Zarzucił ponadto, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, w oparciu o jakie dowody organ wydał tę decyzję, co jest elementem obligatoryjnym uzasadnienia decyzji na mocy art. 107 § 3 k.p.a. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, iż lokal mieszkalny zajmowany przez Ax i A. W. pozostaje w dyspozycji organów mieszkaniowych Policji. Zainteresowani są natomiast osobami nieuprawnionymi do zajmowania lokalu będącego w zasobach Policji, a zatem dysponent tego lokalu był zobowiązany przeprowadzić postępowanie administracyjne w przedmiocie jego opróżnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia – decyzji w sprawie. Sąd administracyjny nie ocenia więc decyzji pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga wniesiona przez A. W. i Ax. W. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz w zakresie utrzymanym nią w mocy decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 2009 r. nie naruszają prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277), zgodnie z którym w przypadku zajmowania lokalu, pozostającego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego, wydaje się decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. Krąg osób uprawnionych do zajmowania lokalu mieszkalnego, pozostającego w dyspozycji organów Policji, został wyczerpująco określony w przepisach ww. ustawy o Policji oraz ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Kwestie dotyczące mieszkań przeznaczonych dla policjantów regulują również przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.). Zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92, 94 i 95 ust. 2-4, następuje w formie decyzji administracyjnej. W świetle art. 90 ust. 1 ww. ustawy, na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Za lokal mieszkalny pozostający w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych lub podległych mu organów uznaje się lokale mieszkalne uzyskane w wyniku działalności inwestycyjnej tych jednostek od terenowych organów rządowej administracji ogólnej, stanowiące własność gmin, czy zakładów pracy, a także lokale, które zostały zwolnione przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały od jednostek podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych. Zaznaczenia wymaga też, że przepisy ustawy o Policji, a także ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji znajdują zastosowanie do funkcjonariuszy dawnej Milicji Obywatelskiej (art. 98 ustawy o Policji). Z postanowień przepisu art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji wynika, że wyłącznymi przesłankami do jego zastosowania jest: 1) występowanie w obrocie prawnym lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub organów mu podległych oraz 2) zajmowanie go bez tytułu prawnego. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych wskazują w sposób niebudzący wątpliwości, że lokal mieszkalny zajmowany przez skarżących należy do kategorii lokali "pozostających w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych i podległych mu jednostek". W aktach administracyjnych znajduje się pismo Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] w K. z dnia [...] czerwca 1965 r. przekazujące do dyspozycji Komendy Milicji Obywatelskiej Województwa K. lokal mieszkalny nr [...] w bloku nr [...] przy [...] w N.. W aktach znajduje się także decyzja przydziałowa z dnia [...] czerwca 1965 r. nr [...] o przydziale przedmiotowego lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku nr [...] na [...] w N. jako kwatery stałej – mieszkania służbowego, J. W. (ojcu skarżącego A. W.). Fakt pozostawania przedmiotowego lokalu w dyspozycji organów Policji, tj. aktualnie Komendy Wojewódzkiej Policji w K., potwierdza także treść pisma Zastępcy Dyrektora Zarządu Budynków Komunalnych w K. z dnia [...] listopada 2008 r. Skarżący nie przedstawili natomiast w toku postępowania administracyjnego jakichkolwiek dowodów, które podważałyby powyższe ustalenia. Krąg osób uprawnionych do uzyskania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, pozostającego w dyspozycji organów Policji jest zawężony. Na podstawie art. 88 ustawy o Policji prawo do lokalu mieszkalnego może uzyskać tylko policjant w służbie stałej. Odrębnym zagadnieniem jest możliwość zamieszkiwania w lokalu przez członków rodziny policjanta. Jednak członkowie rodziny policjanta nie posiadają wówczas własnego tytułu prawnego do lokalu, a ich uprawnienie do zamieszkania wynika z posiadanego przez policjanta tytułu prawnego. Art. 89 ustawy o Policji stanowi jakich członków rodziny policjanta, uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego. Są to pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym: 1) małżonek, 2) dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia, 3) rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo, albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające. Osoby wskazane w art. 89 ustawy o Policji uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego policjantowi, tzn. przy ustalaniu wielkości lokalu mieszkalnego jaki może być przydzielony policjantowi, a nadto osoby te mogą zamieszkać z policjantem, który posiada tytuł prawny do lokalu. Należy jednak wyraźnie podkreślić, że uprawnienie członków rodziny policjanta do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym ma charakter pochodny i jest związane z prawem do lokalu, które posiada policjant (vide: wyrok NSA z dnia 9 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1479/07, publik. LEX nr 491472). W przypadku natomiast zwolnienia funkcjonariusza ze służby lub też jego śmierci przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji określają kto może uzyskać prawo do lokalu mieszkalnego. Zgodnie z treścią przepisu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Ustęp 2 stanowi, iż prawo do lokalu mieszkalnego, określone w ust. 1, przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, oraz po zmarłych emerytach i rencistach. Ustęp 3 zaś wskazuje, iż prawo do lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje osobom wymienionym w ust. 2, do czasu przydzielenia zastępczego lokalu mieszkalnego, nie krócej jednak niż na czas posiadania uprawnień do policyjnej renty rodzinnej. Skarżący bezsprzecznie nie są funkcjonariuszami Policji. W świetle powyższych unormowań resortowej ustawy emerytalnej, nie są też członkami rodziny uprawnionymi do renty rodzinnej po funkcjonariuszu. Nie spełniają zatem żadnej z przesłanek ustawowych, która uprawniałaby ich do tego lokalu mieszkalnego, po śmierci pierwotnie uprawnionego do jego zamieszkania. A. W. był wprawdzie w przeszłości funkcjonariuszem MO w służbie kandydackiej, jednak z dniem 27 stycznia 1989 r. został zwolniony ze służby w MO ze stanowiska [...], bez nabycia uprawnień emerytalnych i rentowych. Jego uprawnienie do zamieszkiwania w przeszłości w przedmiotowym lokalu wynikało zatem jedynie ze stosunku rodzinnego łączącego go z ojcem J. W., jako osobą posiadającą tytuł prawny do tego lokalu. Wraz ze śmiercią osoby posiadającej tytuł prawny do lokalu takie osoby tracą jednak uprawnienie do dalszego zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, tym samym zajmują lokal bez tytułu prawnego. Zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego, organ wydaje decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. Na podstawie art. 95 ust. 4 ustawy o Policji, decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w lokalu. W świetle powyższego należy stwierdzić, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy przesłanki uzasadniające wydanie decyzji o opróżnieniu przez skarżących przedmiotowego lokalu mieszkalnego zostały spełnione. W ocenie Sądu, przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ zebrał dowody mające w sprawie istotne znaczenie, ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), a także uzasadnił wyczerpująco swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi, swoje ustalenia odnośnie osób aktualnie zamieszkujących w lokalu mieszkalnym nr [...] na [...] w K. organ oparł nie tylko na danych z ewidencji meldunkowej ale także na informacjach uzyskanych z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego na tę okoliczność przez policjantów z Komisariatu Policji [...] w K.. Przeprowadzony wywiad środowiskowy potwierdził, że w przedmiotowym lokalu mieszkalnym zamieszkują osoby aktualnie w nim zameldowane, tj. A. W. wraz z żoną Ax. W. oraz synami M. i Sx. Ponadto należy podkreślić, że skarżący, reprezentowani w postępowaniu administracyjnym przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wnioskowali o przeprowadzenie w toku tego postępowania jakichkolwiek dowodów, w tym także dowodu z zeznań świadków lub z przesłuchania stron. Należy też zaznaczyć, że przesłuchanie stron, zgodnie z art. 86 k.p.a., jest środkiem dowodowym o charakterze posiłkowym, z którego organ może skorzystać wówczas, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały nie wyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu, za niezasadny należy też uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ w toku postępowania art. 89 k.p.a. W postępowaniu administracyjnym regułą jest bowiem, że postępowanie wyjaśniające prowadzi się poza rozprawą w tzw. trybie gabinetowym lub kameralnym. Postępowanie wyjaśniające przybiera zaś formę rozprawy administracyjnej tylko w sytuacji, gdy zaistnieją okoliczności w nim wskazane. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.