II SA/Wa 27/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr), Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Stanisław Marek Pietras, , Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi E. D. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę. II SA/Wa 27/16 UZASADNIENIE Komendant Główny Policji decyzją [...] z dnia [...] listopada 2015 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) oraz art.10 ust. 1, ust. 2 pkt 4 w zw. z ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. D. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...].09.2015r., nr [...] w części odmawiającej wydania pozwolenia na pięć egzemplarzy broni palnej sportowej do celów sportowych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podał, że wnioskiem z dnia [...].07.2015 r. E. D. zwróciła się do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z prośbą o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej w ilości dziesięciu sztuk, tj. dwóch pistoletów sportowych bocznego zapłonu kal. do 6 mm, dwóch pistoletów centralnego zapłonu o kal. do 12 mm, dwóch karabinów sportowych bocznego zapłonu o kal. do 6 mm, dwóch karabinów centralnego zapłonu o kal. do 12 mm oraz dwóch. strzelb gładkolufowych (k.1-2). Wniosek swój umotywowała przynależnością do Miejskiego Klubu Sportowego LOK w R. oraz czynnym uczestnictwem w zawodach, a także chęcią dalszego rozwijania zainteresowań strzelectwem sportowym tarczowym i dynamicznym. Strona przedłożyła wydane w dniu [...].06.2015r. orzeczenie lekarskie nr [...] i psychologiczne nr [...] potwierdzające zdolność do dysponowania bronią (k.5 i 4), potwierdzoną za zgodność z oryginałem: kserokopię licencji PZSS nr [...] uprawniającej do udziału we współzawodnictwie w sporcie strzeleckim w dyscyplinach: pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa (k.6) i patentu strzeleckiego nr [...] (k.7) oraz zaświadczenie o członkostwie w MKS LOK w R. z dnia [...].07.2015 (k.8). Przedłożyła także kalendarz zawodów strzeleckich na rok 2015 organizowanych przez MKS LOK R. wraz z komunikatami klasyfikacyjnymi z udziału w zawodach strzeleckich (k.9-31). W toku prowadzonej z organem I instancji korespondencji strona wyjaśniła, z jakich rodzajów broni strzelała w zawodach, z których komunikaty przedstawiła organowi (pismo z dnia [...].07.2015r.). Podkreśliła, że nie jest możliwe wykorzystywanie tych samych jednostek broni w konkurencjach dynamicznych i statycznych, co uzasadnia potrzebę posiadania przez nią dziesięciu egzemplarzy broni - (k.40-41). W toku postępowania organ I instancji pismem z dnia [...].08.2015r. poinformował stronę, iż przedstawiony przez nią materiał dowodowy pozwala na uwzględnienie jej żądania w zakresie przyznania jej pozwolenia na pięć egzemplarzy broni palnej sportowej, tj. 2 egz. broni centralnego zapłonu, 2 egz. broni bocznego zapłonu oraz 1 egz. broni gładkolufowej - (k.42). W odpowiedzi strona podtrzymała swoje żądanie dotyczące wydania jej pozwolenia na broń palną do celów sportowych w ilości dziesięciu egzemplarzy wskazując, iż przedstawiona propozycja organu Policji "nie zapewni możliwości dalszego rozwijania- zainteresowań i umiejętności strzeleckich we wszystkich konkurencjach w których do tej pory brała udział" (pismo z dnia [...].08.2015r., k.46). Biorąc pod uwagę przedstawione przez stronę materiały oraz jej stanowisko, a także własne dodatkowe ustalenia, że nie figuruje ona w Kartotece Karnej Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości (k.37), posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania i warunki do przechowywania broni w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami [...] Komendant Wojewódzki Policji wydał decyzję z dnia [...].09.2015r., nr [...], w której m.in. odmówił wydania pozwolenia na pięć egzemplarzy broni palnej sportowej do celów sportowych. Od decyzji ww. wniosła odwołanie w którym zarzuciła organowi naruszenie art. 7 , 77 i 80 Kpa poprzez nieprawidłową jego ocenę, i nieuwzględnienie całości żądania strony oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 0 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez rozszerzenie wytycznych udzielonych przez ustawodawcę. Podkreśliła, iż skoro spełnia ona kryteria określone w ustawie to, organ miał obowiązek uwzględnienia jej wniosku, tym bardziej, iż przedłożone przez nią dokumenty świadczą o aktywnym i stałym uprawianiu przez nią strzelectwa od wielu miesięcy oraz o faktycznym używaniu podczas treningów i zawodów wielu rodzajów broni sportowej. Podniosła, że ustawodawca nie wprowadził ograniczenia na ilość sztuk broni, które wnioskodawca chciałby posiadać bądź ograniczenia ilości broni dla członków tych klubów sportowych, które dysponują różnorodnymi rodzajami broni sportowej. Wskazała, iż wnioskowane dziesięć sztuk broni ma służyć stronie do aktywnego rozwijania jej zainteresowań. Podkreśliła także, iż korzystanie z własnej broni podczas zawodów ewidentnie wpłynie na poprawę wyników, gdyż "z jednej broni korzysta wyłącznie jej właściciel i ustawia ją pod swoim kątem". Ponadto wspomniała, że mąż strony również uprawia tę dyscyplinę sportową, a tym samym mają oni możliwość wspólnego realizowania swoich pasji. Po przeprowadzeniu postępowania Komendant Główny Policji stwierdził, że zgodnie z aktualnym brzmieniem przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń do celów sportowych, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Z woli ustawodawcy za ważną przyczynę - dla pozwolenia na broń do celów sportowych - uważa się w szczególności posiadanie przez wnioskodawcę udokumentowanego członkostwa w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego (art. 10 ust. 3 pkt 3). Zatem w przypadku zaistnienia powyższych przesłanek organy Policji zobowiązane są wydać pozwolenie na broń do celów sportowych. Przepis art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji stanowi natomiast, że pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej, w której określa się cci, w jakim zostało wydane oraz rodzaj i liczbę egzemplarzy broni. Odniósł się do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1945/12, 1948/12, 1985/12, 2211/12, 2124/12, w których Sąd ten obszernie wypowiedział się na temat przesłanek materialnoprawnych uzasadniających wydanie pozwolenia na broń. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w nich bowiem, iż z uwagi na reglamentacyjny charakter postanowień o dostępie do broni i amunicji, prowadzenie właściwej polityki w zakresie dostępu do broni powinno zakładać ścisłą odpowiedniość rodzaju broni palnej, którą chciałaby się posługiwać osoba występująca z wnioskiem o wydanie pozwolenia, do deklarowanego celu. Wzgląd na tę okoliczność ustawodawca uznał za na tyle ważny, że prócz celu wydania pozwolenia i rodzaju broni, ustanowił elementem materialnym decyzji administracyjnej także "liczbę egzemplarzy", na co wskazuje dyspozycja art. 12 ust. 1 ustawy. Wskazanie "liczby egzemplarzy broni" jest wprawdzie elementem obligatoryjnym decyzji, jednak organ Policji ma pełna swobodę w zakresie określenia tej liczby. Jest to bowiem element rozstrzygnięcia, który ma w pełni charakter uznaniowy. Sąd uznał, że o ile zakres swobody, jaką posiada organ Policji w zakresie oceny przesłanek, które uprawniają do wydania pozwolenia na broń ograniczają normy materialnoprawne, to w przypadku określenia "liczby egzemplarzy" broni danego rodzaju, organ dysponuje luzem decyzyjnym. Podkreślił, że w odniesieniu do określenia liczby egzemplarzy broni konkretnego rodzaju należy zastosować wykładnię celowościową przepisów ustawy o broni i amunicji, w oparciu o stan faktyczny ustalony na podstawie materiału dowodowego, zebranego stosownie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Pomiędzy formą uprawiania sportu strzeleckiego a liczbą i rodzajem broni objętej wnioskiem powinna bowiem istnieć współzależność, a każdy przypadek powinien być oceniany przez organ indywidualnie w tym znaczeniu, że należy określić adekwatną liczbę egzemplarzy do deklarowanego celu. Organ nie jest w tym przypadku związany żądaniem wnioskodawcy; może, w oparciu o obiektywne i subiektywne kryteria, określić odpowiednią liczbę egzemplarzy broni. Organ stwierdził, że - jak wynika z materiałów postępowania – wnioskodawczyni spełnia przesłanki, o których mowa w art. 10 ust. 1 i ust 2 pkt 4 w zw. z ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, tj. nie stanowi zagrożenia dla siebie samej, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, o czym świadczą brak karalności oraz pozytywna opinia w miejscu zamieszkania, (k.37 i 38), posiada udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim oraz kwalifikacje sportowe, o których mowa w art. 10b ustawy o broni i amunicji, tj. patent strzelecki, a także licencję Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego ważną na 2015r. uprawniającą ją do uprawiania sportu strzeleckiego w dyscyplinach: pistolet, karabin oraz strzelba gładkolufowa (k.6 i 7), a ponadto posiada zdolność do dysponowania bronią, o czym świadczą pozytywne dla niej orzeczenia - lekarskie i psychologiczne wystawione przez lekarza i psychologa uprawnionego do badania osób ubiegających się o pozwolenie na broń (k.4 i 5). Niewątpliwie zatem - w myśl przywołanych wyżej orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego - winna otrzymać pozwolenie na broń do celów sportowych i tak też się stało, bowiem organ I instancji decyzją z dnia [...].09.2015r. wydał E. D. pozwolenie na pięć egzemplarzy broni (dwa egzemplarze broni centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kał. do 12 mm, dwa egzemplarze broni bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi o kal. do 6 mm oraz jeden egzemplarz broni gładkolufowej - k.50-51). Dalej stwierdził, że podziela stanowisko organu I instancji, iż w przypadku strony liczba ta jest adekwatna do jej obecnych potrzeb, określonych na podstawie przedstawionych przez nią w toku postępowania komunikatów z zawodów strzeleckich. Wynika z nich, iż strona uprawia strzelectwo głównie w konkurencjach statycznych z karabinów i pistoletów centralnego i bocznego zapłonu, dwa razy brała też udział w konkurencji strzelania z broni gładkolufowej (TRAP). Z tego też powodu przyznanie jej prawa do posiadania pięciu jednostek broni sportowej w zakresie wskazanym w decyzji organu I instancji w pełni zaspokoi jej potrzeby (w ramach pozwolenia może nabyć np. karabin bocznego i centralnego zapłonu, pistolet bocznego i centralnego zapłonu oraz strzelbę gładkolufową TRAP) i pozwoli na doskonalenie umiejętności strzeleckich w konkurencjach strzeleckich, którymi w chwili obecnej jest faktycznie zainteresowana. Brak jest natomiast podstaw do wydania jej pozwolenia na kolejnych pięć jednostek broni, bowiem przedstawione przez nią dokumenty nie wskazują, by brała aktywny udział w strzelaniach z takich rodzajów broni, do których nie może być wykorzystana broń, jaką będzie mogła nabyć w ramach przyznanego jej pozwolenia. Nie kwestionując bowiem stwierdzenia, iż określone dyscypliny strzeleckie wymagają konkretnych rodzajów broni zauważyć należy, ze sama deklaracja uprawiania sportu strzeleckiego ze wskazanych rodzajów broni czy nawet pojedyncze starty w zawodach z takiej broni, nie dowodzą takiej aktywności strzeleckiej, która mogłaby uzasadniać istnienie ważnej przyczyny posiadania konkretnych egzemplarzy broni sportowej. Przyjęcie innego stanowiska stałoby w sprzeczności z reglamentacyjnym charakterem ustawy o broni i amunicji, który wynika w .szczególności z potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i szeroko rozumianego porządku publicznego (...), co nie może oznaczać uprawnienia beneficjenta pozwolenia na broń do celów sportowych - a priori - do posiadania nieograniczonej ilości egzemplarzy takiej broni (wyrok WSA w Warszawie z dnia 20.03.2012r. sygn. akt II SA/Wa 198/12 niepublikowany). Komendant Główny Policji stwierdził więc, że organ I instancji działał w granicach prawa i dokonał właściwej oceny materiału dowodowego, mając przy tym na uwadze cel i reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji. Nie można przy tym podzielić stanowiska pełnomocnika, iż organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i 77 Kpa oraz art. 80 Kpa. Organ ten przed wydaniem decyzji, dokładnie wyjaśnił bowiem stan faktyczny i prawny w sprawie dokonując precyzyjnej analizy zgromadzonych w niniejszej sprawie materiałów dowodowych z uwzględnieniem jej słusznego interesu oraz interesu społecznego. Wydana przez niego decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez Kodeks postępowania administracyjnego, a w jej uzasadnieniu wyjaśniono, z jakich powodów odmówiono stronie przyznania jej pozwolenia na broń w żądanym przez nią zakresie. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi E. D. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżaca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 10, 15 i 12 ust 1 ustawy o broni i amunicji, a także naruszenie art. 61 §1 kpa i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że nie istnieje przepis prawa określający kryteria, na podstawie których organ miał by ustalać prawo do ilości posiadanej broni. Wskazała, że właściwy organ Policji nie ma prawa odmówić wydania pozwolenia na broń, gdy wnioskodawca spełnia kryteria określone w art. 10 i 15 ustawy o broni i amunicji. W konsekwencji właściwy organ Policji jest związany (decyzja związana) wskazaniem ilości egzemplarzy broni określanych we wniosku strony, a w konsekwencji nie jest uprawniony do odmowy udzielenia pozwolenia na broń z innego powodu, niż określony w art. 10 i 15 ustawy o broni. W szczególności odmowa udzielenia pozwolenia na broń, nie może nastąpić z powodu pozaprawnego nie akceptowania wniosku strony w zakresie określenia ilości egzemplarzy broni, jakie mają być wpisane w pozwolenie na broń. Jedynym przepisem ustawy o broni i amunicji, który zestawia w swej treści liczbę egzemplarzy broni i decyzję administracyjną jest art. 12 ust 1 ustawy o broni i amunicji. Przepis ust 1 art. 12 ustawy o broni i amunicji wprowadza regulację polegającą na tym, że w razie spełnienia przesłanek udzielenia pozwolenia na broń organ administracji ma obowiązek określenia ilości egzemplarzu broni, przepis ten brzmi: Pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej, w której określa się cel, w jakim zostało wydane oraz rodzaj i liczbę egzemplarzy broni. Z przepisu nie wynikają ani kryteria, ani w jakikolwiek sposób nie nawiązuje przepis do pojęcia ważna przyczyna posiadania broni. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc do oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji należy wskazać, że materialnoprawną podstawą jej wydania był przepis art. 10 ust. 1 i 2 pkt 4, ust. 3 pkt 3 oraz art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) - w brzmieniu wynikającym z nowelizacji tej ustawy dokonanej ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195). Spór między stronami - co do istoty - sprowadza się do oceny skutków prawnych wskazanej nowelizacji. Skarżący wywodzi mianowicie, że w myśl znowelizowanego art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni organ Policji ma obowiązek wydać pozwolenie na broń wnioskodawcy - i to w ilości broni przez niego zawnioskowanej - gdy po jego stronie nie występują żadne negatywne przesłanki, co w sprawie jest okolicznością bezsporną i przyznaną przez organ. Z kolei organ prezentuje stanowisko, że "ustawodawca liberalizując omawiane przepisy prawa (...) spowodował, że o ile dotychczas ocenie podlegała w ogóle zasadność przyznania pozwolenia, to obecnie ocenie organu policji podlega zakres tego żądania". Podstawę materialnoprawną skarżonej decyzji stanowi art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - w brzmieniu wynikającym z dokonanej nowelizacji ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195), zgodnie z którym właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Z powołanej regulacji wynika, iż wydanie pozwolenia na broń (niezależnie od celu, na jaki zostaje wydana) ustawodawca uzależnił od kumulatywnego spełnienia przez wnioskodawcę trzech przesłanek tj.: 1) nie stanowi on zagrożenia dla samego siebie, 2) nie stanowi zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, 3) przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Art. 10 ust. 2 określa cele, na które właściwy organ wydaje pozwolenie na broń. Podkreślić należy, że regulacja ta nie ma charakteru zamkniętego (o czym stanowi wyraz: "w szczególności") i obok wymienionych wprost w tym przepisie celów (a więc dla ochrony osobistej, ochrony osób i mienia, łowieckich, sportowych, rekonstrukcji historycznych, kolekcjonerskich, pamiątkowych i szkoleniowych) pozwolenie na broń wydaje się także w innych celach, jeśli spełnione są ustawowe przesłanki określone w ust. 1 art. 10, tj. jeśli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Aby uniknąć dowolności organu wydającego pozwolenie na broń w ocenie "ważnej przyczyny", ustawodawca dla każdego celu wydawanej broni wprowadził jednoznaczne dyrektywy, o cechach "quasi definicji", jak należy rozumieć pojęcie "ważnej przyczyny". I tak, dla przykładu, dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia, za ważną przyczynę należy uważać "stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia", dla pozwolenia na broń do celów łowieckich, za ważną przyczynę należy przyjąć "posiadanie uprawnień do wykonywania polowania, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów", dla pozwolenia na broń do celów sportowych, za ważną przyczynę należy uważać "udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10 b ustawy, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego". Powyższe, wymienione - co jeszcze raz należy podkreślić - przykładowe "quasi definicje" ważnych przyczyn prowadzą do wniosku, że: 1) organ policji prowadząc postępowanie o wydanie określonego pozwolenia na broń (celu) ma obowiązek badania czy w sprawie zachodzi przesłanka "ważnej przyczyny"; 2) niektóre cechy "ważnych przyczyn" mają charakter uznaniowy (jak choćby "ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia" - w przypadku pozwolenia na broń dla celów ochrony osobiste, osób i mienia), a niektóre z nich charakter stricte formalny (jak np. "licencja właściwego polskiego związku sportowego" - w przypadku pozwolenia na broń do celów sportowych). Jednocześnie ustawodawca przesądził, że dla każdego "celu" wydanego pozwolenia przypisane jest uprawnienie do posiadania określonego rodzaj broni i amunicji do tej broni. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że wydając pozwolenie na broń w celach sportowych organ policji zobowiązany był zbadać w ramach przesłanki "ważnej przyczyny" czy skarżąca posiada udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiada kwalifikacje sportowe, o których mowa w art. 10 b oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego dla pozwolenia na broń do celów sportowych. Wykonując te czynności organ prawidłowo przyjął, że skarżąca spełnia powyższe wymogi, które określił jako "formalne" ustalając, że przynależy do Miejskiego Klubu Sportowego LOK w R., posiada kwalifikacje sportowe, o których mowa w art. 10 b ustawy o broni, czynnie uczestniczy w zawodach a także wykazuje chęć dalszego rozwijania zainteresowań strzelectwem sportowym tarczowym i dynamicznym. W ocenie Sądu, spełnienie powyższych przesłanek "formalnych" nie daje jednak stronie bezwzględnego prawa do pozytywnego załatwienia jej wniosku. Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 1 powołanej ustawy, pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej, w której określa się zarówno cel, w jakim zostało wydane pozwolenie, rodzaj i liczbę egzemplarzy broni. Inaczej mówiąc, pozytywne rozpatrzenie wniosku i wydanie pozwolenia na broń możliwe jest jedynie wówczas, gdy zarówno cel, w jakim została wydana broń, jej rodzaj i amunicja, a także ilość broni, odpowiadają przepisom ustawy. Jak już stwierdzono na wstępie, w niniejszej sprawie sporna jest ilość wnioskowanej przez skarżącą broni. W ocenie Sądu, ponieważ ustawodawca, jak słusznie zauważa skarżąca, nie określił w sposób jednoznaczny kryteriów, jakimi należy się kierować w tej mierze, zadaniem organu jest przeprowadzenie stosownego postępowania na tę okoliczność, kierując się zarówno słusznym interesem strony, jak i uzasadnionym interesem publicznym, który należy rozpatrywać w kategoriach zapewnienia porządku i bezpieczeństwa publicznego, zwłaszcza pod kątem czy żądana przez wnioskodawcę ilość jednostek broni jest uzasadniona z uwagi na wskazaną we wniosku przyczynę jej posiadania oraz - z drugiej strony - zapewnienia bezpieczeństwa publicznego. Przyjąć bowiem trzeba, że gdyby wolą ustawodawcy było pozostawienie stronie całkowitej swobody w zakresie kształtowania żądania stosunku administracyjnego także co do rodzaju broni oraz jej ilości (liczby egzemplarzy) to winno to znaleźć odzwierciedlenie normatywne w komentowanym przepisie art. 12 ustawy, choćby poprzez wyeliminowanie tych elementów w treści decyzji. Inaczej mówiąc, zgodnie z zasadami techniki legislacyjnej, przepis art. 12 winien w swej warstwie normatywnej ograniczać się jedynie do elementu pozwolenia na posiadanie broni w oznaczonym celu, co oznaczałoby, że to strona niejako "samoistnie" decydowałaby także o rodzaju i ilości egzemplarzy broni. Reasumując powyższe rozważania, w ocenie Sądu, zarzuty skarżącej, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności art. 12 ust. 1 ustawy o broni tj., że przepis ten nie nadaje organom policji "kompetencji i kryteriów dla oceny ilości egzemplarzy broni wpisywanych do decyzji administracyjnych pozwolenia na broń", a tym samym organ jest związany wnioskiem zainteresowanego co do rodzaju i ilości wskazanej przez niego broni, jest chybiony i sprzeczny zarówno z literalnym jego brzmieniem, jak i celem tego przepisu. W konsekwencji, zarzuty Skarżącego, iż przepis art. 12 ustawy o broni nie stwarza po stronie organów Policji kompetencji we wskazanym zakresie, gdyż wynika z niego jedynie, że wydanie pozwolenia na broń następuje w formie decyzji administracyjnej, w której określa się cel pozwolenia oraz rodzaj i liczbę egzemplarzy broni - w ocenie Sądu - jest błędny. Podobnie, zaprezentowana przez skarżącą interpretacja, w myśl której organy Policji po stwierdzeniu spełniania kryteriów otrzymania pozwolenia na broń, winny określać w treści decyzji ilość egzemplarzy broni zgodnie z treścią podania, gdyż nie istnieje norma kompetencyjna określającą kto i na jakiej podstawie ma weryfikować ilość egzemplarzy broni, jaka powinna być wpisana do pozwolenia na broń, zdaniem Sądu, jest nieuprawniona. Sąd podziela opinię organu, że istotą "nowej" regulacji prawnej, jak to określa organ, mającej na celu "zliberalizowanie przepisów o dostępie do broni palnej" ( w tym sportowej) było wyeliminowanie uznaniowości w zakresie dokonywania przez organy Policji oceny okoliczności uzasadniających posiadanie broni we wskazanym celu, a nie wyeliminowanie możliwości dokonywania oceny żądania strony w zakresie ilości egzemplarzy i rodzaju broni. Świadczy o tym w szczególności sprawozdanie stenograficzne z 78 posiedzenia Sejmu RP z dnia 24 listopada 2010 r. Dlatego też jako trafne należy uznać stanowisko organu, iż jakkolwiek redakcyjnie art. 12 ustawy o broni amunicji po nowelizacji uległ zmianie, to jednak jego merytoryczna treść w zakresie ustanowionych w nim wymogów zarówno w zakresie formy, jak i elementów pozwolenia na broń tj.: celu w jakim zostało wydane, rodzaju broni oraz liczby egzemplarzy broni, pozostała niezmieniona. W nawiązaniu do powyższego wskazać także należy, że mimo zmienionego brzmienia zarówno art. 12 ust. 1, jak i art. 10 ustawy, nadal pozostaje - w ocenie Sądu orzekającego - aktualną (co do zasady) teza wynikająca z postanowienia NSA z dnia 20 maja 2010 r. (sygn. akt II OPS 6/09), że "pomiędzy formą uprawiania sportu strzeleckiego a liczbą i rodzajem broni objętej wnioskiem powinna istnieć odpowiednia korelacja (...). Dlatego, jak słusznie zauważył organ, "nie można odmówić organom policji prawa do żądania od wnioskodawcy przedstawienia takiego materiału dowodowego, który umożliwiłby ocenę czy wnioskujący o prawo do broni określonego rodzaju i ilości opiera się na obiektywnych i słusznych przesłankach". Nie można więc twierdzić, że ocena takich dowodów nie należy do kompetencji organów Policji, skoro ustawodawca właśnie tym organom powierzył kompetencje do wydawania pozwoleń na broń, także w zakresie jej rodzaju i ilości. W przeciwnym wypadku może bowiem dojść do sytuacji, że rodzaj i ilość broni występujących o nią uprawnionych (w rozumieniu - spełniających przesłanki materialnoprawne do jej otrzymania) będzie nieracjonalna albo nieproporcjonalna do uzasadnionych potrzeb uprawiających strzelectwo sportowe. Oczywiście, zwłaszcza w takim przypadku, a więc gdy organ kwestionuje bądź to rodzaj wnioskowanej broni, bądź to jej ilość, organ policji jest zobowiązany szczególnie starannie przeprowadzić na tę okoliczność postępowanie oraz wykazać w sposób nie budzący wątpliwości, iż jego decyzja odmowna nie nosi cech dowolności. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, zaskarżony organ w stopniu wystarczającym i przekonywująco uzasadnił swoje stanowisko. Konkludując dotychczasowe ustalenia, w ocenie Sądu, oczywiście niezasadne są zarzuty Skarżącego o naruszeniu przepisów art. 10 ustawy, w tym zwłaszcza ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni, gdyż, jak to już wykazano wcześniej, przepisy te zostały prawidłowo zastosowane i wbrew twierdzeniom Skarżącego nie stanowiły podstawy odmowy wydania pozwolenia na broń w żądanej we wniosku ilości. Organ konsekwentnie podkreśla, a daje temu wyraz zwłaszcza w uzasadnieniu organ odwoławczy, że strona spełniła warunki formalne, w tym "ważnej przyczyny". Niezależnie od podniesionej problematyki, Sąd zwraca uwagę na fakt, że z treści obowiązujących przepisów prawa nie da się wywieść prawa obywateli do posiadania broni, w tym do broni sportowej, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP, a posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. NSA już w wyroku z dnia 13 października 2005 r. (sygn. akt II OSK 97/05) stwierdził, że "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego". Mimo, iż zaprezentowane stanowisko dotyczyło stanu prawnego sprzed omawianą nowelizacją ustawy o broni oraz dotyczyło broni palnej (a nie sportowej), to jednak w swej wymowie bezwzględnych praw wolnościowych, w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, nadal zachowuje swoją moc. W ocenie Sądu organ dokonując oceny materiału dowodowego wziął pod uwagę formę uprawiania sportu strzeleckiego przez skarżącą, jak również liczbę i rodzaj żądanej broni. Dokonał indywidualnej oceny i określił adekwatna liczbę egzemplarzy broni do deklarowanego celu. Należy zgodzić się z organem iż nie jest on związany wnioskiem strony i może samodzielnie określić liczbę egzemplarzy broni, bowiem pomiędzy formą uprawiania sportu strzeleckiego a liczbą i rodzajem broni objętej wnioskiem powinna istnieć zależność i w toku postępowania administracyjnego zadaniem organów Policji jest właśnie określenie liczby egzemplarzy broni adekwatnej do deklarowanego celu Przechodząc do pozostałych zarzutów skargi, w tym zarzutów naruszenia prawa procesowego należy wskazać, że organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Przyznaje to zresztą sam Skarżący twierdząc, że przeprowadzone postępowanie dowodowe na okoliczność posiadanych przez Skarżącego uprawnień formalnych do ubiegania się o pozwolenie na broń nie budzi zastrzeżeń. W ocenie Sądu z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ rozważył cały materiał dowodowy oraz wystarczająco wyjaśnił kryteria, którymi kierował się przy podejmowaniu decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Mają powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.