II SA/Wa 293/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić wniosek M. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Postanowieniem z dnia 12 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Naczelnej Rady [...] z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Następnie M. P. oraz Naczelna Rada [...] reprezentowana przez adwokata M. P. złożyli w Sądzie Apelacyjnym w [...] wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący podkreślili, że o fakcie przekroczenia terminu do wniesienia skargi dowiedzieli się dopiero w dniu doręczenia odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi. Wnosząc skargę w dniu 12 lutego 2015 r. działali w przekonaniu, że środek ten wnoszą z zachowaniem trzydziestodniowego terminu, od dnia wynikającego z prezentaty znajdującej się na zaskarżonej decyzji. Przedmiotowa decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] została doręczona skarżącym w godzinach popołudniowych dnia 12 stycznia 2015 r. Jednak ze względu na późną porę doręczenia dokument został wyjęty z koperty w dniu 13 stycznia 2015 r. i w wyniku niedopatrzenia pracownika Biura Naczelnej Rady [...] opatrzony pieczęcią z datą 13 stycznia 2015 r. W dalszej części wniosku skarżący stwierdzili, że nie ponoszą winy w uchybieniu terminowi bowiem przekroczenie terminu nastąpiło w skutek niezamierzonego błędu popełnionego przez pracownika administracyjnego Biura NR[...]. Skarżący bowiem przy zachowaniu należytej staranności skrupulatnie i starannie obliczyli termin do wniesienia skargi w oparciu o informacje, które zostały przekazane przez pracownika Biura NR[...]. Podkreślili jednocześnie, że do uchybienia terminowi nie doszło z winy pracownika Kancelarii Adwokackiej adw. M. P. występującego w imieniu Naczelnej Rady [...], ale z winy pracowników Biura Naczelnej Rady [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu wniosku Naczelnej Rady [...] z siedzibą w [...] wydał postanowienie z dnia [...] kwietnia 2015 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. M. P. oraz Naczelna Rada [...] reprezentowana przez adwokata M. P. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem w dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt I OZ 591/15 oddalił zażalenie. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał jednak, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie uznał, że skargę, a następnie wniosek o przywrócenie terminu, wniosła wyłącznie Naczelna Rada [...]. Stwierdził, że w skardze wyraźnie podano, że jest ona wnoszona w imieniu adw. M. P. (który złożył wcześniej wniosek o udostępnienie informacji publicznej) oraz w imieniu Naczelnej Rady [...], reprezentowanej przez adw. M. P. W sentencji i w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji odniósł się tylko do wniosku Naczelnej Rady [...]. Nie odniósł się zaś do wniosku M. P.. Odrzucona została jedynie skarga Naczelnej Rady [...]. Skarga M. P. nie została zaś odrzucona. Po doręczeniu postanowienia o odrzuceniu skargi Naczelnej Rady [...], M. P. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powinien rozpoznać wniosek M. P., mając na uwadze, że występuje on w sprawie nie tylko jako pełnomocnik Naczelnej Rady [...], ale również we własnym imieniu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że fakt, iż adw. M. P. jest Przewodniczącym Komisji [...] przy Naczelnej Radzie [...] nie ma znaczenia dla określenia, że M. P. może w niniejszej sprawie występować we własnym imieniu – tym bardziej, że to on był autorem wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 lipca 2015 r. odmówił działającemu osobiście M. P. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M. P. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 października 2015 r. sygn. akt I OZ 1286/15 uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia sąd drugiej instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie, nie jest sporne, że zaskarżona decyzja z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] została wysłana jedną przesyłką zaadresowaną do M. P., Naczelnej Rady [...]. Sąd wskazał, że M. P. nie występuje w sprawie tylko jako pełnomocnik Naczelnej Rady [...], ale również we własnym imieniu. Naczelny Sąd Administracyjny nadmienił, że fakt, iż skarżący mógł się zapoznać z treścią decyzji jako pełnomocnik Naczelnej Rady [...] nie oznacza, iż doręczona została mu decyzja jako wnioskodawcy. Fakt wspólnego adresu z Naczelną Radą [...] ani względy ekonomiki nie uzasadniają tego, aby przyjąć, iż dopuszczalne jest wysłanie jednym listem fizycznie jednej decyzji do dwóch podmiotów, które łączy jedynie osoba działająca w ich imieniu w sprawie. Zdaniem Sądu drugiej instancji na takie działanie nie pozwalają przepisy art. 109 § 1 i art. 40 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że doszło do skutecznego doręczenia decyzji M. P. występującemu osobiście – było niedostatecznie umotywowane. Natomiast kwestia skutecznego doręczenia decyzji determinuje czy postępowanie w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia skargi przez M. P. jest w ogóle przedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie art. 190 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stosownie do treści art. 88 ww. ustawy spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wobec treści uzasadnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2015 r. sygn. akt I OZ 1286/15, przyjąć należy, że decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej została doręczona jedynie pełnomocnikowi Naczelnej Rady [...] – adwokatowi M. P. Fakt, iż działający w sprawie osobiście M. P. mógł się zapoznać z treścią przedmiotowej decyzji nie ma znaczenia prawnego. Wobec powyższego przyjąć należy, że przedmiotowa decyzja nie została doręczona działającemu w sprawie osobiście M. P. Skoro przedmiotowej decyzji nie doręczono stronie postępowania – M. P. to nie ma podstaw do tego by badać jego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na tę decyzję. Z godnie bowiem z art. 53 § 1 ppsa, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Wobec powyższego stwierdzić należy, że wniosek M. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest niedopuszczalny i jako taki podlega odrzuceniu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 05.12.2012 r. sygn. akt II FZ 960/12 oraz z dnia 29.06.2012 r. sygn. akt II GZ 222/12). Z tych względów, na podstawie art. 88 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.