II SA/Wa 296/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Iwona Maciejuk, Protokolant spec. Ewa Kielak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2016 r. sprawy ze skargi W. N. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia sposobu zadysponowania mieszkaniowym zasobem m.st. Warszawy oddala skargę W dniu [...] września 2015 r. W. N. wystąpił do Urzędu [...] Dzielnicy [...] W. z wnioskiem o zawarcie umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony z mieszkaniowego zasobu [...]. W uzasadnieniu wniosku podał, iż jest osobą bezdomną, przez pewien czas zamieszkiwał pod adresem ul. [...] w [...]. Wskazał, iż od lutego 2015 r. pozostaje bez dachu nad głową, zamieszkuje u znajomych, korzysta też z noclegowni przy ul. [...] w [...]. Podał, że ma liczne problemy zdrowotne - nadciśnienie tętnicze, zwyrodnienie kręgosłupa. Zaznaczył, iż po tym jak odmówiono mu przydziału mieszkania poszukiwał pomocy w różnych urzędach i organizacjach, jednak bez skutku. Zarząd Dzielnicy [...] W. w dniu [...] października 2015 r. podjął uchwałę nr [...] w sprawie zatwierdzenia sposobu dysponowania mieszkaniowym zasobem [...] i stwierdził, iż nie jest właściwy miejscowo do rozstrzygnięcia wniosku W. N., bez stałego miejsca zameldowania (§1). Jednocześnie organ powierzył wykonanie uchwały Naczelnikowi Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] (§ 2). Określił, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia (§ 3). Podstawę prawną uchwały stanowił § 45 pkt 2, 4, 5 i § 50 ust. 1 Statutu Dzielnicy [...] W., stanowiącego załącznik Nr 17 do Uchwały Nr LXX/2182/2010 Rady m.st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 32, poz. 453 ze zm.), § 6 pkt 8 uchwały Nr XLVI/1422/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 220, poz. 9485 ze zm.) oraz § 22 ust. 1 oraz § 24 ust. 1 Uchwały Nr LVI 11/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawca nie posiada miejsca stałego zameldowania. Od dnia [...] września 2015 r. przebywa w Ośrodku Charytatywnym "[...]". Bezpośrednio przed pobytem w Ośrodku wnioskodawca zamieszkiwał w lokalu nr [...] przy ul. [...] (dzielnica [...]). Z uwagi na powyższe Zarząd Dzielnicy - na podstawie § 22 ust. 1 Uchwały Nr LVI 11/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy - stwierdził brak właściwości miejscowej do rozstrzygnięcia wniosku. Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. W. N. wezwał Zarząd Dzielnicy [...] do usunięcia naruszenia prawa polegającego na bezzasadnej odmowie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2015 r. - poprzez zmianę uchwały z dnia [...] października 2015 r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z § 22 ust. 1, uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, wniosek o najem lokalu powinien być złożony - w przypadku osoby bezdomnej - w urzędzie dzielnicy, w której wnioskodawca posiadał ostatnie miejsce faktycznego zamieszkania, a dopiero gdy go nie posiada, w dowolnie wybranym urzędzie dzielnicy. Stwierdził dalej, że pojęcie "miejsce faktycznego zamieszkania" nie zostało wyraźnie zdefiniowane w ww. uchwale. Pojęcia tego nie definiuje także ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.), który w art. 25 stanowi, że "miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu". W. N. wskazał, iż jego ostatnim miejscem faktycznego zamieszkania jest Ośrodek Charytatywny "[...]" położony na obszarze właściwości miejscowej dzielnicy [...], w którym przebywa od dnia [...] września 2015 r. Stwierdził, iż na takiej samej zasadzie jak w Ośrodku, przebywał w lokalu nr [...] przy ul. [...] dzięki uprzejmości zamieszkującego tam J. W. W związku z powyższym, jeżeli wymienionego Ośrodka nie można uznać za "ostatnie miejsce zamieszkania" wnioskodawcy, to za takie nie można także uznać lokalu nr [...] przy ul. [...]. Tym samym należy stwierdzić, że wnioskodawca nie posiada ostatniego miejsca zamieszkania, co oznacza, że ma prawo ubiegać się o lokal w dowolnie wybranym urzędzie dzielnicy W. W odpowiedzi na ww. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. organ poinformował W. N., że Zarząd Dzielnicy [...] ponownie przeanalizował jego sprawę, jednak nie stwierdził podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w uchwale z dnia [...] października 2015 r. nr [...]. Nie zaistniały bowiem żadne nowe okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] W. N. wniósł o stwierdzenie jej nieważności w całości. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 pkt 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.) w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie, Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 150 ze zm.), poprzez przyjęcie przez organ, że lokalem mieszkalnym nie jest Ośrodek Charytatywny "[...]" [...], w którym skarżący obecnie przebywa, a tym samym nie jest on "ostatnim" miejscem jego zamieszkania, w wyniku czego organ uznał się za niewłaściwy do rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2015 r. W motywach skargi skarżący wskazał, iż zaskarżona uchwała ogranicza mu możliwość ubiegania się o zawarcie umowy najmu lokalu w dzielnicach [...] W. innych niż [...]. Powołując § 22 ust. 1 oraz § 24 ust. 1 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, skarżący podniósł, iż [...] "miejsce zamieszkania" - czyli swego rodzaju "domicyl" - wiąże osobę bezdomną z określonym urzędem dzielnicy [...] W. nawet na całe życie. Osoba bezdomna, której z założenia trudno jest mieć jakiekolwiek miejsce zamieszkania, staje się bowiem przypisana do organu jednostki samorządu terytorialnego, właściwego dla "ostatniego miejsca zamieszkania", nawet jeśli taka osoba nie ma żadnego - przez lata, czy dekady - związku faktycznego z takim miejscem. W takiej sytuacji, dla osoby bezdomnej lepiej jest nie wykazywać jakichkolwiek miejsc zamieszkania w Warszawie, ponieważ wówczas może ona złożyć wniosek o najem lokalu w dowolnym urzędzie dzielnicy [...] W. Skarżący wskazał, iż - jak wynika z ww. uchwały - osoba bezdomna aplikująca o lokal musiała kiedykolwiek mieć jakieś (faktyczne lub nie) miejsce zamieszkania. Uchwała niestety nie precyzuje pojęcia "miejsca zamieszkania". Odsyła tylko do definicji "osoby bezdomnej" zawartej w art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej, gdzie występuje pojęcie "miejsce zamieszkania". Zdaniem skarżącego, nie ma przeszkód aby uznać Ośrodek, w którym obecnie przebywa, za miejsce zamieszkania. Powodem, dla którego organ tego nie uczynił, jest wyłącznie okoliczność, że ww. Ośrodek znajduje się w dzielnicy [...]. Organ nie wziął pod uwagę faktu, iż tenże obiekt zapewnia skarżącemu potrzeby mieszkaniowe i umożliwia godną egzystencję. Organ pominął także okoliczność, że skarżący przebywa w Ośrodku od września 2015 r. i zamierza w nim pozostawać jak najdłużej. To miejsce jest bowiem jego domem i centrum życiowym. Skarżący zarzucił również, że zaskarżona uchwała narusza określoną w art. 52 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wolność wyboru miejsca zamieszkania, zmuszając go niejako do pobytu i wiązania swego życia ż dzielnicą [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej uchwale. Za pismem procesowym z dnia [...] sierpnia 2016 r. organ przesłał pisma kierowane przez skarżącego do Burmistrza Dzielnicy [...] W. z dnia [...] lutego 2016 r. oraz do Prezydenta [...] W. z dnia [...] marca 2016 r. jako mające związek z niniejszą sprawą. Skarżący, obecny na rozprawie w dniu 7 września 2016 r. dodatkowo wyjaśnił, iż w lokalu nr [...] przy ul. [...] zamieszkał około 4 - 5 lat temu i mieszkał tam do września 2015 r. Obecnie przebywa w Ośrodku Charytatywnym "[...]" w pokoju wieloosobowym, jest to noclegownia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniania w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (publ.: https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl) określił, iż uchwała Zarządu Dzielnicy odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, jest innym niż prawo miejscowe aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. NSA stwierdził ponadto, że jest to rozstrzygnięcie indywidualne, gdyż rozstrzyga, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych także uchwała Zarządu Dzielnicy rozstrzygająca kwestie właściwości organu do rozpatrzenia wniosku o najem lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy podlega kognicji sądów administracyjnych (v. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 74/16 publ. j.w.). Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm.), dalej: "u.s.g.", każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z powyższego wynika, że warunkiem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia, przy czym o bezskuteczności wezwania można mówić zarówno wówczas, gdy organ nie uwzględnił wezwania i to stanowisko przedstawił w odpowiedzi na wezwanie, jak i wtedy, gdy właściwy organ gminy nie zajął stanowiska w sprawie wezwania i nie udzielił odpowiedzi skarżącemu. W przedmiotowej sprawie pismem z dnia [...] listopada 2015 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez podjęcie uchwały Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] stwierdzającej brak właściwości miejscowej do rozstrzygnięcia wniosku z dnia [...] września 2015 r. Organ natomiast pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. podtrzymał stanowisko zawarte w ww. uchwale nie znajdując podstaw do uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto skarżący wniósł skargę z zachowaniem 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Spełnione zostały zatem formalne wymogi wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ww. uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] października 2015 r. Przechodząc do oceny merytorycznej przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż podstawę materialnoprawną zaskarżonej uchwały stanowił § 22 ust. 1 zdanie pierwsze uchwały nr LVI11/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937, ze zm.), który reguluje kwestię właściwości miejscowej urzędów dzielnic [...] W., do których składane są wnioski w ramach umów najmu lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta. Zgodnie z treścią ww. przepisu, wnioski osób występujących o zawarcie umowy najmu lokalu, zamianę lub uregulowanie tytułu prawnego do lokalu, z wyłączeniem spraw wymienionych w § 40 i § 40a, wraz z oświadczeniami dotyczącymi stanu majątkowego oraz dokumentacją potwierdzającą posiadane przez te osoby tytuły prawne do lokali, powinny być składane w urzędzie dzielnicy właściwym dla miejsca zamieszkania wnioskodawcy, w przypadku bezdomnych - w urzędzie dzielnicy, w której wnioskodawca posiadał ostatnie miejsce faktycznego zamieszkania, natomiast w przypadku osób bezdomnych, które nie wykazały swojego ostatniego miejsca zamieszkania w [...] - w dowolnie wybranym urzędzie dzielnicy. Definicję osoby bezdomnej zawiera art. 6 pkt 8 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 163 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu określenie "osoba bezdomna" oznacza osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowaną na pobyt stały w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności, a także osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym i zameldowaną na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania. Powyższy przepis przewiduje zatem dwa odrębne stany faktyczne pozwalające na uznanie danej osoby za bezdomną. Pierwszy odnosi się do osoby, która nie mieszka w lokalu mieszkalnym i jednocześnie nie ma stałego zameldowania, drugi zaś dotyczy osoby niezamieszkującej w lokalu mieszkalnym, ale posiadającej stale zameldowanie w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania. W przypadku każdego z tych stanów przewidziane w ustawie przesłanki muszą występować kumulatywnie. Przy czym zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 150 ze zrn.), ilekroć w ustawie jest mowa o lokalu należy przez to rozumieć lokal służący do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, a także lokal będący pracownią służącą twórcy do prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki; nie jest natomiast w rozumieniu ustawy lokalem pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, w szczególności znajdujące się w budynkach internatów, burs, pensjonatów, hoteli, domów wypoczynkowych lub innych budynkach służących do celów turystycznych lub wypoczynkowych. Z powyższego wynika, że wszystkie pomieszczenia przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, nawet te, które w ustawie nie zostały wprost wymienione, nie stanowią lokali mieszkalnych w rozumieniu ww. ustawy. Z akt sprawy wynika, iż skarżący – W. N. spełnia przesłanki wskazane w art. 6 pkt 8 ww. ustawy o pomocy społecznej, co oznacza że należy zakwalifikować go jako osobę bezdomną. Nie zamieszkuje w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i nie jest zameldowany na pobyt stały w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności, a także nie jest zameldowany w lokalu mieszkalnym, w którym nie ma możliwości zamieszkania. Powyższa okoliczność nie była w istocie kwestią sporną w niniejszej sprawie. Już bowiem we wniosku z dnia [...] września 2009 r. o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu [...] W. skarżący podkreślał, iż jest osobą bezdomną. W ww. wniosku skarżący wskazał również: "przez pewien czas zamieszkiwałem u pana J. W. pod adresem ul. [...] w [...]. Pan J. W. wypowiedział mi zamieszkanie i od miesiąca lutego jestem faktycznie bez dachu nad głową". Następnie, zeznając do protokołu przesłuchania z dnia [...] października 2015 r. skarżący oświadczył: "od dnia [...] września 2015 r. przebywam w Ośrodku przy ul. [...]. Bezpośrednio przed pobytem w Ośrodku zamieszkiwałem przy ul. [...] ([...])". W aktach sprawy znajduje się również pismo Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] W. z dnia [...] stycznia 2015 r., w którym wskazano, że W. N. zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...], przy czym od dnia [...] sierpnia 2007 r. do dnia [...] sierpnia 2008 r. w lokalu tym był zameldowany na pobyt czasowy. W piśmie tym zaznaczono również, że skarżący przyjechał do [...] w poszukiwaniu pracy i początkowo zamieszkiwał u znajomych oraz w noclegowni [...]. Następnie przeprowadził się do ww. lokalu, gdzie zamieszkuje obecnie wraz z J. W. oraz jego synem R. W. W piśmie nadesłanym przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...] zostało potwierdzone, że czynsz wnoszony jest za J. W. i W. N. Lokal ten składa się z trzech pokoi o powierzchni mieszkalnej 45 m² oraz powierzchni użytkowej 63,60 m². Dodatkowo, z wyjaśnień złożonych na rozprawie w dniu 7 września 2016 r. wynika, że skarżący zamieszkał w lokalu nr [...] przy ul. [...] około 4 - 5 lat temu i mieszkał tam do września 2015 r. Wobec powyższego, uzasadnione jest stanowisko, że skarżący - w świetle § 22 ust. 1 zdanie pierwsze uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy - jest osobą bezdomną, która wskazała swoje ostatnie miejsce faktycznego zamieszkania. Miejscem tym jest lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] - położony w dzielnicy [...]. Nie ma przy tym racji skarżący twierdząc, że Ośrodek Charytatywny "[...]" [...] przy ul. [...] w [...] można zakwalifikować jako jego "ostatnie miejsce faktycznego zamieszkania" w rozumieniu § 22 ust. 1 zdanie pierwsze ww. uchwały. Skarżący w toku postępowania wykazał, iż jako osoba bezdomna nie zamieszkuje w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy, nie jest też zameldowany na pobyt stały. Zgodnie z własnym oświadczeniem, potwierdzonym zaświadczeniem wydanym w dniu [...] września 2015 r. przez Ośrodek Charytatywny "[...]", skarżący przebywa w Ośrodku od dnia [...] września 2015 r. Pobytu w Ośrodku nie można jednak utożsamiać z miejscem zamieszkania w lokalu mieszkalnym. Nie jest to bowiem lokal służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, lecz obiekt przeznaczony w istocie do krótkotrwałego pobytu osób. Jest to miejsce powołane do walki z bezdomnością, pozwalające osobom potrzebującym znaleźć schronienie, wyżywienie, wsparcie psychologiczne, a nawet pomoc w poszukiwaniu pracy. Jest to zatem przejściowa forma pomocy umożliwiająca takim osobom powrót do społeczeństwa i rozpoczęcie życia na własny rachunek. Nie można przy tym wykluczyć, że osoby potrzebujące mogą przebywać w takim obiekcie kilka a nawet kilkanaście miesięcy. Nie oznacza to jednak, że staje się on miejscem, w którym osoby te zamieszkują jak w lokalu mieszkalnym. Skarżący, jak wyjaśnił na rozprawie, przebywa w noclegowni prowadzonej przez ww. Ośrodek, w wieloosobowym pokoju. Tego typu pomieszczenie nie stanowi lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (por. postanowienie NSA z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt I OW 83/14, publ. LEX nr 1529071; postanowienie NSA z dnia 24 września 2014 r" sygn. akt I OW 86/14, publ. 1529072). W konsekwencji pomieszczenie to nie stanowi również "ostatniego miejsca faktycznego zamieszkania" skarżącego w rozumieniu § 22 ust. 1 zdanie pierwsze ww. uchwały. Powyższej oceny nie może zmienić subiektywna ocena sytuacji mieszkaniowej skarżącego oraz argumentacja, iż ww. Ośrodek Charytatywny stanowi obecnie jego "dom", w którym zamierza jak najdłużej pozostać. Stanowisku temu przeczy zresztą fakt ubiegania się przez skarżącego o najem lokalu na czas nieoznaczony z mieszkaniowego zasobu [...] W. Nie można zgodzić się również ze skarżącym, iż wydając zaskarżoną uchwałę Zarząd Dzielnicy [...] dopuścił się naruszenia zasady wolności wyboru miejsca zamieszkania wyrażonej w art. 52 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zasada ta doznaje bowiem ograniczenia w sytuacji, gdy skarżący ubiega się o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu [...] W., stanowiącego dobro społeczne o ustawowo uregulowanym sposobie korzystania (art. 52 ust. 3 Konstytucji). Zasady gospodarowania ww. zasobem zostały bowiem ściśle określone w ww. ustawie o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz w uchwale nr LVI 11/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy, która została wydana na podstawie art. 20 ust. 3 oraz art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 tej ustawy. Konkludując stwierdzić należy, iż zaskarżona uchwała nie narusza prawa, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zarząd Dzielnicy [...] W. zasadnie stwierdził swoją niewłaściwość miejscową do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] września 2015 r. Trafnie bowiem uznał, iż na datę podjęcia zaskarżonej uchwały ([...] października 2015 r.) skarżący wykazał, że jego ostatnim miejscem faktycznego zamieszkania, przed pobytem w Ośrodku Charytatywnym "[...]", był lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...], położony w dzielnicy [...]. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.