II SA/Wa 3141/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi "W." Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] oraz decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2020 r. nr [...], 2. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz strony skarżącej "W." Sp. z o.o. z siedzibą w Z. kwotę 200 zł (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] września 2020 r. Wodociągi i Kanalizacja - [...] Sp. z o. o., z siedzibą w [...] – odwołując się do zamieszczonego na jednym z portali społecznościowych załączonego skanu pisma WIOŚ w [...] z dnia [...] września 2020 r. wniosła do [...] WIOŚ, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej o udzielenie informacji nt. pism wychodzących z WIOŚ w [...] w terminie [...].07.2020 r. - [...].09.2020 r., dotyczących uciążliwości zapachowych na terenie m. [...] i wiążących występowanie tych uciążliwości z działalnością przedsiębiorstwa "Wodociągi i Kanalizacja- [...]" Sp. z o.o. Spółka wniosła o udostępnienie kserokopii takich pism bez danych osobowych osób, do których były one adresowane. [...] WIOŚ w piśmie z dnia [...] października 2020 r., nr [...] wskazał, że odmawia udzielenia powyższej informacji publicznej. Organ powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 marca 2019 r., sygn. akt II SAB/Ke 6/19. Organ wskazał m.in., że prowadzi z udziałem wnioskodawcy postępowanie, które może zakończyć się wymierzeniem kary administracyjnej. Jednocześnie wnioskodawca pozostaje w sporze z organem w kwestii naruszenia dóbr osobistych spółki. Organ stwierdził, że wnioskodawca nie działa w interesie publicznym lecz swoim własnym, a celem składania wniosków o udostępnienie informacji publicznej jest gromadzenie dokumentacji do wykorzystania w potencjalnych sporach z organem. Wskazał, że odmowa udzielenia informacji publicznej w przypadku stwierdzenia nadużycia prawa do informacji publicznej może nastąpić w formie pisma. Spółka wniosła do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska odwołanie. Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił decyzję [...] WIOŚ z dnia [...] października 2020 r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał m.in., że pismo [...] WIOŚ z dnia [...] października 2020 r., nr [...] należało uznać za decyzję administracyjną, ponieważ przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie przewidują innej formy odmowy udostępnienia informacji publicznej. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja ta jest decyzją wadliwą, bowiem nie zawiera wszystkich wskazanych w art. 107 § 1 k.p.a. obligatoryjnych elementów, tj. nie zawiera podstawy prawnej, uzasadnienia prawnego, a także pouczenia czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania. Organ odwoławczy wskazał m.in., że przy ponownym rozpoznaniu sprawy [...] WIOŚ winien w sposób bezsporny ustalić, czy żądana informacja stanowi informację publiczną. [...] WIOŚ, na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176) zwanej dalej u.d.i.p. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), decyzją z dnia 4 stycznia 2021 r. nr I.7016.1.2021 odmówił udostępnienia informacji publicznej w postaci pism Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] adresowanych do osób fizycznych w okresie od [...] lipca 2020 r. do [...] września 2020 r., dotyczących uciążliwości zapachowych na terenie miasta [...] w związku z działalnością spółki z .o.o. "Wodociągi i Kanalizacja - [...]" z uwagi na stwierdzenie nadużycia prawa do informacji publicznej. Organ wskazał, że żądane przez spółkę kserokopie zanonimizowanych pism kierowanych przez WIOŚ do osób fizycznych, dotyczących uciążliwości zapachowych na terenie miasta [...] w związku z działalnością spółki stanowią informację publiczną, gdyż zostały wytworzone przez WIOŚ, dotyczą działalności WIOŚ i posiadają przymiot informacji publicznej w świetle art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Organ wskazał, że wniosek spółki dotyczy udostępnienia zanonimizowanych informacji mających charakter informacji prostych, których treść nie ulega zmianie przed ich udostępnieniem. Pozbawienie ich danych wrażliwych tj. danych osobowych, zgodnie z wnioskiem strony, nie oznacza, że informacje takie stają się informacją przetworzoną. Tym samym nie istnieje konieczność, przy wydawaniu decyzji odmownej wykazania braku istnienia przesłanki ustawowej wskazanej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Jednocześnie organ stwierdził, że w sprawie zachodzi nadużycie prawa, albowiem zdaniem organu spółka próbuje wykorzystać instytucję prawa do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego niż troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność organów administracji (tak np. w wyroku WSA w Kielcach z dnia 20 marca 2019 r. II SAB/Ke 6/19, w wyroku WSA w Krakowie z dnia 28 stycznia 2020 r. II SAB/Kr 481/19). Z okoliczności sprawy wynika, że złożony przez spółkę wniosek o udzielenie informacji publicznej poprzez udostępnienie pism WIOŚ kierowanych do osób fizycznych skarżących się na uciążliwości zapachowe powodowane przez spółkę ma w istocie na celu nie działanie w interesie publicznym, ale własnym Spółki - wejścia w spor sądowy z WIOŚ o rzekome naruszanie dóbr osobistych Spółki, która wyniki działań kontrolnych WIOŚ uznaje jako bezprawne, naruszające jej dobra osobiste i narażające na szkodę. Organ podał m.in., że powyższe można wywieźć z pisma spółki z dnia [...].09.2020 r. skierowanego do WIOŚ, w którym spółka kwestionując ustalenia faktyczne dokonane podczas kontroli przeprowadzonej przez WIOŚ i ignorując skargi okolicznych mieszkańców na uciążliwości związane z działalnością spółki uważa, że naruszane są jej dobra osobiste, co w jej ocenie, wymagać będzie wystąpienia na drogę sądową. w stosunku do Spółki WIOŚ wszczął postępowanie administracyjne, które może zakończyć się wymierzeniem administracyjnej kary pieniężnej. Spółka działa wyłącznie we własnym interesie kwestionując wyniki działań kontrolnych WIOŚ. Żądanie przez Spółkę udostępnienia mu informacji określonych we wniosku ma bezpośredni związek z prowadzonym przez WIOŚ postępowaniem administracyjnym, którego spółka jest stroną. Spółka chce uzyskać informacje jedynie celem zaspokojenia swoich indywidualnych, prywatnych potrzeb, tj. w celach innych niż wskazywane w orzecznictwie sądów administracyjnych jako uzasadniające udostępnianie informacji przez organy administracyjne w trybie dostępu do informacji publicznych. Spółka de facto chce wykorzystać prawo do informacji na potrzeby prowadzenia potencjalnych sporów prawnych z WIOŚ, poprzez gromadzenie dokumentów do dalszego ich wykorzystywania. Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 54, 157), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Wodociągów i Kanalizacji - [...] Sp. z o. o., z siedzibą w [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał m.in., że rozpatrywanej sprawie poza sporem jest, że żądana informacja należy do kategorii zaliczanej do pojęcia "informacji publicznej". Tym samym [...] WIOŚ, jako podmiot wykonujący funkcje publiczne w zakresie ochrony środowiska, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, odmawiając udostępnienia informacji publicznej obowiązany był, na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., wydać decyzję odmowną. Organ odwoławczy podniósł, że z analizy akt sprawy, tj. z treści pisma z dnia [...] września 2020 r. kierowanego do [...] WIOŚ wynika, że wnioskowane informacje były potrzebne Spółce do kompletowania materiału dowodowego podczas przyszłego sporu sądowego z tymże organem o rzekome naruszanie dóbr osobistych Spółki. Bezspornym jest, że Spółka wyniki działań kontrolnych [...] WIOŚ uznaje jako bezprawne, naruszające jej dobra osobiste i narażające ją na szkodę. O powyższym fakcie świadczy skarga Spółki na działania kontrolne [...] WIOŚ. Główny Inspektor Ochrony Środowiska zarzuty ww. skargi w odpowiedzi z dnia [...] listopada 2020 r., znak: [...] uznał za bezzasadne. W związku z powyższym organy Inspekcji Ochrony Środowiska uznały, że wnioskowane informacje dotyczą wyłącznie prywatnego interesu wnioskodawcy, natomiast wniosek nadużywa prawa do informacji. Reasumując wskazał, że Spółka działa w interesie prywatnym, a nie temu służy dostęp do informacji publicznej. W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny, a prawo dostępu do informacji publicznej nie może stanowić instrumentu do poszukiwania dowodów w sprawie indywidualnej. Na marginesie organ podał, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministarcyjnym pewnym rodzajem realizacji interesu prywatnego może być próba wnioskowania do podmiotu, z którym pytający pozostaje w konflikcie (wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 6/19). Koincydencja czasowa między czynnościami kontrolnymi przeprowadzonymi przez [...] WIOŚ w Spółce, pismem z dnia 4 września 2020 r., wnioskiem o udostępnienie informacji oraz datą decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej wskazuje, że pomiędzy Spółką a organem I instancji istnieje konflikt. Tym samym realizacja prawa do informacji publicznej nie może służyć zaspokojeniu indywidualnych potrzeb wnioskodawcy w ramach tego konfliktu. Stosowanie trybu ustawy o dostępie do informacji publicznej dla realizacji takiego celu nie było zamierzeniem ustawodawcy i nie podlega ochronie prawnej, również w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2777/16). Decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi spółki Wodociągi i Kanalizacja – [...] Sp. z o.o. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 i art. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. Skarżący podniósł m.in., że sam GIOŚ w swej decyzji z dnia [...].12.2020 r. odnośnie złożonego [...].09.2020 r. wniosku do WIOŚ, wskazał, że poza sporem jest, że żądana informacja należy do kategorii zaliczanej do pojęcia "informacji publicznej". Skarżący wskazał, że zgodnie z orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 28.04.2020 r. skoro pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów, to informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (II SAB/Łd 12/20). Niezrozumiałe zatem jest, dlaczego WIOŚ, w ślad za nim GIOŚ (w decyzji z 30.06.2021r.) odmówił jej udostępnienia, skoro nie mieści się ona w katalogu wyłączeń określonych w art. 5 u.d.i.p. Znamienne jest, iż organ II instancji - GIOŚ sam przyznał, iż ma świadomość, że od wnioskodawcy nie wolno żądać wykazywania interesu prawnego lub faktycznego, a mimo wszystko oparł swoje rozstrzygnięcie o niczym nieuzasadnione twierdzenie o rzekomym zamiarze zaspokojenia indywidualnych potrzeb wnioskodawcy i błędnej sugestii nadużycia przez skarżącego prawa do informacji. Ani organ I instancji, ani organ odwoławczy nie posiadają uprawnień, by stwierdzić a priori, do jakich celów skarżący pozyskuje informację publiczną, a zwłaszcza sugerowania, że wnioskowane informacje dotyczą wyłącznie prywatnego interesu wnioskodawcy, w szczególności, iż skarżący wykonuje zlecone mu przez gminę zadania o charakterze publicznym, określone w art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Wskazał, że błędna jest też sugestia GIOŚ, iż pomiędzy Spółką a organem I instancji istnieje konflikt. Nie można nazwać konfliktem prezentacji przez stronę postępowania swojego opartego o przepisy prawa stanowiska wobec różnic zdań, jakie pojawiły się między stroną a organem w trakcie prowadzonego postępowania w kwestii stosowania lub interpretacji tychże przepisów. Zatem nawet jeśli pozyskana informacja publiczna miałaby stać się argumentem dla strony, fakt taki nie może w żaden sposób stanowić podstawy do ukrywania lub zatajania przez WIOŚ posiadanej informacji publicznej. Skarżący wskazał również m.in., że Przywołanym przez GIOŚ w skarżonej decyzji rozstrzygnięciom sądów administracyjnych, wydanym w sprawach indywidualnych, niedających się utożsamić z sytuacją skarżącego, można przeciwstawić bogate orzecznictwo, w którym sądy administracyjne odnoszą się do ogólnych zasad jawności i transparentności, do których powinny stosować się organy Państwa udzielając informacji publicznej, w tym niedopuszczania do stosowania praktyk i procedur utrudniających dostęp do informacji publicznej (wyrok WSA w Opolu z dnia 8 października 2015 r., II SA/Op 410/15). Główny Inspektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Podniósł m.in., że z okoliczności sprawy wynika, że złożony przez Spółkę wniosek o udzielenie informacji publicznej poprzez udostępnienie pism [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska kierowanych do osób fizycznych skarżących się na uciążliwości zapachowe powodowane przez Spółkę ma w istocie na celu nie działanie w interesie publicznym, ale własnym Spółki - wejścia w spor sądowy z [...] Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska o rzekome naruszanie dóbr osobistych Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu, albowiem w sprawie tej naruszony został art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 5 u.d.i.p. co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie wykazał nadto, aby żądana informacja miała charakter informacji przetworzonej, stąd nieuprawnione było powołanie się w podstawie prawnej decyzji organu I instancji na art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Przepis art. 16 u.d.i.p. stanowi, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Zgodnie z art. 5 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Stosownie do ust. 2, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Zgodnie z ust. 2b, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 lutego 2010 r. o rekapitalizacji niektórych instytucji oraz o rządowych instrumentach stabilizacji finansowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 124, z 2019 r. poz. 1798 oraz z 2021 r. poz. 1598). Stosownie do ust. 3, nie można, z zastrzeżeniem ust. 1 i 2-2b, ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcje publiczne - w zakresie tych zadań lub funkcji. Przepis art. 5 ust. 4 powołanej ustawy stanowi zaś, że ograniczenia dostępu do informacji w sprawach, o których mowa w ust. 3, nie naruszają prawa do informacji o organizacji i pracy organów prowadzących postępowania, w szczególności o czasie, trybie i miejscu oraz kolejności rozpatrywania spraw. Organ I instancji odmawiając decyzją udostępnienia informacji publicznej nie powołał się na żadną z przesłanek wymienionych przez ustawodawcę w art. 5 u.d.i.p. Także organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji nie wskazał na żadną z ustawowych przesłanek wyłączających dostęp do informacji publicznej. Stwierdzenie "nadużycia prawa do informacji publicznej", na co w decyzji z dnia [...] stycznia 2021 r. wskazał [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska odmawiając udostępnienia żądanej informacji publicznej, nie stanowi podstawy odmowy udostępnienia informacji publicznej. Już z tego względu zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji, a także wcześniej wydane w tej sprawie decyzje, tj. decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] oraz decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2020 r. nr [...] podlegały wyeliminowaniu z obrotu prawnego. W sprawie nie ma przy tym wątpliwości, że zasadnie organ odwoławczy zakwalifikował pismo organu I instancji z dnia [...] października 2020 r. nr [...] jako decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Pismo to posiada wszystkie niezbędne elementy do zakwalifikowania go jako decyzji administracyjnej. Pochodzi od organu administracji publicznej, zawiera oznaczenie tego organu, datę wydania, oznaczenie strony (wnioskodawcy), rozstrzygnięcie (odmawia udzielenia informacji publicznej) oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby działającej z upoważnienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Okoliczność powołania się na pozaustawowy powód odmowy udostępnienia informacji publicznej nie pozbawia decyzji jej charakteru. Sąd stwierdził, że żądana we wniosku informacja stanowi informację publiczną. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Nie ma wątpliwości, że żądane we wniosku zanonimizowane pisma wychodzące z WIOŚ w [...] we wskazanym w tym wniosku okresie stanowią informację publiczną. Wytworzone zostały bowiem przez organ i dotyczą działalności WIOŚ. O nadużyciu prawa do informacji można mówić, gdy celem pozyskania informacji nie jest społeczna kontrola władzy publicznej, troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów, lecz zaspokajanie prywatnych potrzeb (interesów) (v. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2021 r. sygn. akt III OSK 2841, orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc pod uwagę charakter pisma, na które spółka powołała się we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nie można stwierdzić, że działanie wnioskodawcy pozostaje bez związku z jawnością działania organu władzy publicznej. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela zasadniczo pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej" (v. wyrok NSA z dnia 11 maja 2017 r. sygn.. akt I OSK 2777/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe stanowisko, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, jest ugruntowane w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., I OSK 918/14; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2015 r., I OSK 430/14; wyrok NSA z dnia 30 października 2012 r., I OSK 1696/12; wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2015 r., I OSK 617/14; wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2014 r., I OSK 2496/14; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 769/12) i literaturze (por. P. Szustakiewicz, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1638/14, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2016, nr 4, s. 171 i nast.; I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 25, 68; M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 151). Jednakże, w sprawie niniejszej, niezasadnie organy przyjęły, biorąc pod uwagę treść wniosku spółki z dnia [...] września 2020 r. w nawiązaniu do treści pisma, o którym mowa w tym wniosku, że żądanie dotyczy wyłącznie prywatnego interesu wnioskującej Spółki. Wniosek nie dotyczył jakiejkolwiek korespondencji Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...], a odnosił się ściśle do pism dotyczących "uciążliwości zapachowych na terenie m. [...] i wiążących występowanie tych uciążliwości z działalnością przedsiębiorstwa "Wodociągi i Kanalizacja – [...]" Sp. z o.o.". Żądanie Spółki odnosiło się zatem do korespondencji poruszającej kwestie działalności Spółki podejmowanej w ramach zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzanie ścieków. Uwzględniając, że wnioskodawca wykonuje zlecone przez gminę zadania o charakterze publicznym, brak jest podstaw, aby przyjąć, że Spółka wnioskując o żądane informacje nadużyła prawa do informacji publicznej. Okoliczność wezwania (pismem z [...] września 2020 r.) organu I instancji do zaprzestania naruszania dóbr osobistych Spółki w związku z treścią audycji radiowej, na które to pismo organ odwoławczy powołał się w zaskarżonej decyzji, nie daje podstaw do stwierdzenia, że w przypadku informacji żądanej wnioskiem z dnia [...] września 2020 r. mamy do czynienia wyłącznie z indywidualnym interesem Spółki. Kwestia "uciążliwości zapachowych na terenie m. [...]" ma z pewnością znaczenie dla szerokiego kręgu społeczeństwa. Skoro wniosek dotyczy pism będących wynikiem działalności WOŚ w [...] i odnosi się do kwestii mających znaczenie dla szerszego kręgu społeczeństwa, to nie ma podstaw, aby przyjąć, że mamy do czynienia z nadużyciem prawa do informacji publicznej, niezależnie od kwestii dotyczących ewentualnych postępowań między organem a Spółką. U.d.i.p. służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Ustawa znajduje zastosowanie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Skoro w sprawie tej spełniony został zakres podmiotowy (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) i przedmiotowy, to odmowa udostępnienia informacji publicznej dokonywana decyzją administracyjną wymaga powołania się na jedną z ustawowych przesłanek. W sytuacji, gdyby organ miał do czynienia z informacją przetworzoną, należałoby to wykazać i wezwać wnioskodawcę do wykazania szczególnej istotności żądanych informacji dla interesu publicznego. W sprawie tej jednak zasadnie sam organ I instancji w decyzji wskazał, że żądana informacja stanowi informację prostą. Jeśli organ, do którego zwrócono się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej nie znajduje podstaw do wydania decyzji administracyjnej z powołaniem się na ustawową przesłankę, wówczas, w świetle u.d.i.p., winien żądaną informację publiczną udostępnić. Ponownie rozpoznając sprawę, zależnie od poczynionych przez organ ustaleń, organ podejmie właściwe działania na gruncie u.d.i.p. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 135, art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł, jak w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł. ----------------------- 10