II SA/Wa 3151/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), Asesor WSA Michał Sułkowski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2022 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji; 2. zasądza od Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] na rzecz skarżącego B. S. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] (dalej: "Dyrektor OSW") decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm., dalej: "K.p.a.") w związku z art. 218 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1064 ze zm., dalej: "u.S.W."), po rozpatrzeniu odwołania B. S. (dalej: "Strona"; "Skarżący") od decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] (dalej: "Dyrektor AŚ") z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] wydanej w przedmiocie zawieszenia Skarżącego w czynnościach służbowych na okres od dnia [...] maja 2021 r. do dnia [...] sierpnia 2021 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dyrektor AŚ postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko Skarżącemu, oskarżonemu o to, że pełniąc służbę w oddziale mieszkalnym [...] nie dokonywał kontroli skazanych lub kontrolę pobieżną wykonywał nierzetelnie używając tylko ręcznego wykrywacza metali, nie kontrolował realizacji rozmów telefonicznych przez osadzonych w zakresie limitu czasowego oraz ich ilości, dopuścił do niekontrolowanego ruchu osadzonych w obrębie oddziału mieszkalnego i nawiązywania niedozwolonych kontaktów pomiędzy osadzonymi oraz zezwalał na samowolne oddalanie się osadzonych do cel mieszkalnych, a także wydał osadzonym przedmioty zakwestionowane podczas kontroli cel i pomieszczeń przeprowadzonej w oddziale mieszkalnym [...] w dniu [...] sierpnia 2020 r., na które nie zostały sporządzone przez niego protokoły i które nie zostały zdane do depozytu. W związku z powyższym Dyrektor AŚ decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. zawiesił Skarżącego w czynnościach służbowych określając czas zawieszenia od dnia [...] sierpnia 2020 r. do dnia [...] września 2020 r. Wobec kontytuowania postępowania dyscyplinarnego zawieszenie w czynnościach służbowych było następnie przedłużane o kolejne okresy. Okres zawieszenia został przedłużony na okres od dnia [...] października 2020 r. do dnia [...] listopada 2020 r., na okres od dnia [...] listopada 2020 r. do dnia [...] lutego 2021 r.,a następnie na okres od dnia [...] lutego 2021 r. do dnia [...] maja 2021 r. Dyrektor AŚ decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2021 r., na podstawie art. 104 K.p.a. oraz art. 32 ust. 1, art. 94 ust. 2, 3 i 4, art. 95 ust. 1, art. 217, art. 218 ust. 1 pkt 4, ust. 2, 3 i 4 u.S.W. przedłużył Skarżącemu okres zawieszenia w czynnościach służbowych w związku z wszczęciem postępowania dyscyplinarnego od dnia [...] maja 2021 r. do dnia [...] sierpnia 2021 r. W okresie zawieszenia w czynnościach służbowych Dyrektor AŚ zawiesił Skarżącemu 50% należnego uposażenia. Od przedmiotowej decyzji Strona, reprezentowana przez pełnomocnika adwokata M. K., złożyła odwołanie do Dyrektora OSW, wnosząc o jej uchylenie. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor OSW wydał powołaną na wstępie decyzję. W uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji organ wskazał, że zarówno w przypadku pierwszego zawieszenia Skarżącego w czynnościach służbowych, jak i jego przedłużenia, materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowił art. 94 u.S.W., który to przepis przewiduje możliwość zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza z uwagi na wszczęcie przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego. Decyzja przełożonego o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego ma charakter fakultatywny. Ustawodawca poprzez użycie sformułowania "może" pozostawił uznaniu organu decyzję w powyższym przedmiocie. Nie sprecyzował też, czym przełożony powinien się kierować przy podejmowaniu decyzji w tej kwestii. Pozostawienie tego uprawnienia uznaniowej decyzji organu nie oznacza, że ma on całkowitą i niekontrolowaną swobodę podczas podejmowania tego rodzaju decyzji. Podejmując decyzję administracyjną w tego rodzaju sprawach organ jest związany rygorami procedury administracyjnej określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego i orzekania, a więc podania motywów wydania takiego a nie innego rozstrzygnięcia. Organ wskazał, iż powodem podjęcia ww. decyzji był fakt, iż sprawa popełnionego przewinienia dyscyplinarnego pozostawała w toku, a w przekonaniu kierownika jednostki zachowanie Skarżącego dawało uzasadnioną obawę, co do właściwej realizacji zadań na zajmowanym przez niego stanowisku służbowym tj. [...] działu ochrony Aresztu Śledczego w [...]. Nadto zachodziło poważne zagrożenie nie tylko dla funkcjonariuszy i pracowników oraz osób pozbawionych wolności, ale także dla bezpieczeństwa jednostki penitencjarnej. Zdaniem organu to, że Skarżący bagatelizuje znaczenie swojego czynu nie umniejsza jego wagi. Zasadne więc było, m.in. ze względu na dobro Służby Więziennej i bezpieczeństwo Aresztu Śledczego w [...] usunięcie tego rodzaju zagrożenia, poprzez zawieszenie Skarżącego w czynnościach służbowych. W zaskarżonej decyzji organ I instancji podał powody odsunięcia Skarżącego od obowiązków służbowych. Zaznaczył, iż Skarżący mógł doprowadzić do poważnych zakłóceń w funkcjonowaniu jednostki organizacyjnej Służby Więziennej. Zdaniem Dyrektora AŚ nie budzi wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Służbie Więziennej pełnili jedynie funkcjonariusze dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Organ II Instancji dokonując oceny zaskarżonej decyzji doszedł do przekonania, iż odwołanie wniesione przez Stronę nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślił, iż głównym ustawowym zadaniem Służby Więziennej jest zapewnienie osobom skazanym na karę pozbawienia wolności lub tymczasowo aresztowanym, a także osobom, wobec których są wykonywane kary pozbawienia wolności i środki przymusu skutkujące pozbawieniem wolności, przestrzegania ich praw, a zwłaszcza humanitarnych warunków bytowych, poszanowania godności, opieki zdrowotnej i religijnej, a także zapewnienie w zakładach karnych i aresztach śledczych porządku i bezpieczeństwa. W związku z powyższym Dyrektor OSW stwierdził, że powody, dla których Dyrektor AŚ zastosował instytucję zawieszenia, a więc odsunięcie Skarżącego od wykonywania bieżących czynności służbowych, z uwagi na brak gwarancji dalszego prawidłowego ich wykonywania, są zrozumiałe i uzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zakwestionował decyzję Dyrektora OSW z dnia [...] czerwca 2021 r. i wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 6, art. 7, art. 8, art. 12, art. 35 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 94 ust. 2 i 3 u.S.W. oraz art. 95 ust. 1 u.S.W. przejawiające się w bezpodstawnym utrzymaniu w mocy decyzji, mimo że to w wyniku nieprawidłowo prowadzonego przez Dyrektora A.Ś. i Dyrektora OSW postępowania dyscyplinarnego Strony, Dyrektor OSW dwukrotnie (w dniu [...] grudnia 2020 r. oraz w dniu [...] maja 2021 r.) uchylał orzeczenia Dyrektora AŚ w przedmiocie wymierzenia Stronie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby więziennej i przekazywał sprawę do ponownego rozpatrzenia Dyrektorowi AŚ z powodu nieprawidłowo przeprowadzanego postępowania dowodowego, przez co postępowanie dyscyplinarne toczyło się przez ponad 11 miesięcy i to z wyłącznej winy Dyrektora AŚ i Dyrektora OSW, co z kolei oznacza, że Strona nie może ponosić negatywnych konsekwencji w postaci kolejnego okresu zawieszenia Strony w czynnościach służbowych oraz zawieszenia płatności Stronie 50% należnego uposażenia przez łączny okres aż 12 miesięcy, tylko i wyłącznie z tego powodu, że Dyrektor AŚ i Dyrektor OSW nieudolnie prowadzili postępowanie dyscyplinarne przez tak długi okres czasu; 2. art. 7, art. 77 § 1 i 80 K.p.a. polegające na naruszeniu zasady praworządności, w szczególności poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego, dokonanie całkowicie dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego, brak odniesienia się przez Dyrektora OSW do treści odwołania Strony z dnia [...] czerwca 2021 r. od decyzji i poprzestanie jedynie na stwierdzeniu, że przedmiotowe odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, milczące pominięcie wyjaśnień i stanowiska Skarżącego, tj.: a. brak ustalenia, że Dyrektor OSW orzeczeniem z dnia [...] maja 2021 r. uchylił w całości orzeczenie Dyrektora AŚ nr [...] z dnia [...] marca 2021 r. w przedmiocie wymierzenia Stronie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując jednocześnie, że stawiane Stronie zarzuty nie zostały udowodnione, zatem przyjąć należało, że brak jest podstaw do dalszego zawieszania Strony w czynnościach służbowych; b. brak wyjaśnienia, na czym polega rzekomy charakter stawianych Stronie zarzutów, który uzasadnia dalszy okres zawieszenia w czynnościach służbowych; c. brak wyjaśnienia w czym, zdaniem Dyrektora OSW, r przejawia się uzasadniona obawa co do właściwej realizacji zadań na zajmowanym przez Stronę stanowisku starszego oddziałowego działu ochrony, co uzasadniać miałoby dalsze przedłużanie Stronie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych; d. brak wyjaśnienia dlaczego, zdaniem Dyrektora OSW, zachodzi poważne zagrożenie ze strony Skarżącego dla funkcjonariuszy, pracowników, osób pozbawionych wolności oraz dla bezpieczeństwa jednostki penitencjarnej, oraz co to właściwie oznacza; e. brak wyjaśnienia, na jakiej podstawie Dyrektor OSW uznał, iż Skarżący bagatelizuje znaczenie popełnionych przez siebie czynów, a także brak wyjaśnienia na czym, zdaniem Dyrektora OSW, polega waga zarzucanych Skarżącemu czynów. Skarżący zarzucił wewnętrzną sprzeczność w toku rozumowania i argumentacji Dyrektora OSW, który w orzeczeniu z dnia [...] maja 2021 r. uchylającym orzeczenie Dyrektora AŚ o wymierzeniu Stronie kary wydalenia ze służby i przekazującym sprawę do ponownego rozpatrzenia wprost wskazał, że gdyby postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone prawidłowo, to wówczas Skarżący mógłby zostać uniewinniony od co najmniej części z zarzucanych mu czynów, oraz że okoliczności, na podstawie których wszczęto postępowanie dyscyplinarne budzą liczne wątpliwości, by z kolei w zaskarżanej decyzji personalnej usilnie próbować wykazywać rzekomą wagę popełnionych przez Skarżącego czynów, która uzasadnia dalsze przedłużanie Stronie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, mimo że jest to wewnętrznie sprzeczne i nielogiczne; f. brak wyjaśnienia dlaczego zdaniem Dyrektora OSW Skarżący stanowi zagrożenie dla dobra Służby Więziennej i bezpieczeństwa Aresztu Śledczego [...] w [...], i na czym właściwie to zagrożenie miałoby polegać, skoro przez 10 lat pełnienia służby Skarżący był dwunastokrotnie nagradzany za wzorowe wypełnianie obowiązków służbowych, i z którym nigdy nie odbyto nawet żadnej rozmowy dyscyplinującej, a ostatni raz Skarżący został nagrodzony przez Dyrektora AŚ za prawidłowe pełnienie służby w czerwcu 2020 r., a zatem na miesiąc przed nieprawidłowościami, które zarzuca się Stronie; g. nieuprawnione zdyskredytowanie Skarżącego poprzez niczym niepoparte i w konsekwencji nieudowodnione stwierdzenie, iż Skarżący mógł doprowadzić do poważnych zakłóceń w funkcjonowaniu jednostki organizacyjnej Służby Więziennej, mimo że jest to twierdzenie dalece hipotetyczne i niewskazujące nawet, o jakie zakłócenia chodzi Dyrektorowi OSW. Zdaniem Skarżącego o wystąpieniu poważnych zakłóceń nie może być mowy, gdyż do takowych w ogóle nie doszło; h. nieuprawione zdyskredytowanie Skarżącego poprzez niczym niepoparte i w konsekwencji nieudowodnione twierdzenie, jakoby Skarżący był funkcjonariuszem służby więziennej niedającym rękojmi godnego reprezentowana formacji i w pełni realizującym stawiane przed tą formacją wymagania, oraz który nie daje gwarancji dalszego prawidłowego wykonywania czynności służbowych, gdyż są to twierdzenia nieprawdziwe i nieznajdujące potwierdzenia zarówno w faktach, jak i dowodach; i. nieuprawnione stwierdzenie Dyrektora AŚ, zaaprobowane przez Dyrektora OSW, że istnieje duże prawdopodobieństwo powielenia przez Stronę negatywnych zachowań, mimo że monitoring, na który powołują się obaj Dyrektorzy wcale tego nie potwierdza; j. twierdzenie Dyrektora AŚ, które Dyrektor OSW przyjął za własne, o konieczności obiektywnego zbadania przez Organy nieznanych motywów działania Strony, mimo że trwające przez ponad 11 miesięcy postępowanie dyscyplinarne nie doprowadziło do ustalenia jakichkolwiek motywów działania Strony, co ukazuje niedorzeczność prezentowanych przez Organy sformułowań; k. brak wyjaśnienia zarówno przez Dyrektora AŚ, jak i Dyrektora OSW, w jaki sposób Strona miałaby ingerować w przebieg postępowania dyscyplinarnego, gdyby została dopuszczona do pełnienia służby, skoro jedynym dowodem, na którym - zdaniem Skarżącego niesłusznie - opierają się Organy są nagrania z monitoringu, a zatem dowód będący w posiadaniu dyrekcji jednostki penitencjarnej, w który brak jest obiektywnej możliwości, aby Skarżący mógł ingerować, a w konsekwencji nieuprawnione przyjęcie, iż zasadnym było dalsze przedłużanie Stronie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych; 3. art. 7 w zw. art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez wydanie zaskarżonej decyzji personalnej pozostającej w rażącej sprzeczności z materiałem dowodowym, na który wskazywał Skarżący w odwołaniu z dnia [...] czerwca 2021 r. i w toku postępowania dyscyplinarnego, oraz przez całkowite pominięcie części materiału dowodowego w postaci wyjaśnień Skarżącego z dnia [...] lutego 2021 r.; 4. art. 8, art. 11 w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, w braku wyjaśnienia zasadności przesłanek decyzji personalnej, oprócz samego ich powołania, a także poprzez brak wskazania w uzasadnieniu faktów, które Dyrektor OSW uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w tym w szczególności milczące pominięcie wyczerpującego stanowiska przedstawionego przez Skarżącego; 5. art. 6 K.p.a. oraz art. 9 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i działanie sprzeczne z prawem, przejawiające się w całkowitym braku informowania Strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, mogących mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków Strony będących przedmiotem postępowania, a w konsekwencji na bezwiednym i kolejnym przedłużeniu Stronie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych i obniżeniu 50% należnego uposażenia, mimo że zawieszenie w czynnościach służbowych w czasie trwania postępowania dyscyplinarnego jest fakultatywnym środkiem prawnym, co oznacza że jego zastosowanie należy każdorazowo dokładnie uzasadnić, czego Dyrektor OSW bezsprzecznie nie uczynił, gdyż w tym zakresie nie dokonał praktycznie żadnej analizy odwołania Strony z dnia [...] czerwca 2021 r. od decyzji, a ograniczył się jedynie do lakonicznego powielenia wybrakowanej argumentacji zaprezentowanej przez Dyrektora AŚ w decyzji, który z kolei jedynie wręczył Skarżącemu kolejną decyzję o przedłużeniu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych i to w dodatku dopiero w dniu stawiennictwa Strony na służbie, a nie wcześniej, a zatem po upływie okresu zawieszenia wynikającego z poprzedniej decyzji Dyrektora AŚ z dnia [...] lutego 2021 r.; 6. art. 10 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezapewnienie Skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych, niezawiadomienie o zgromadzeniu całego materiału dowodowego w sprawie i możliwości wypowiedzenia się co do niego przed wydaniem zaskarżonych decyzji; 7. art. 7 w zw. z art. 89 oraz art. 136 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia rozprawy, pomimo iż zachodziła potrzeba wyjaśnienia sprawy korzystając z wszelkich źródeł dowodowych, w tym z: a. przeprowadzenia dowodu ze wszystkich nagrań monitoringu ze wszystkich dni, w których Dyrektor AŚ przez 10 lat służby Skarżącego dokonywał losowej kontroli pełnienia służby przez Skarżącego, w celu wykazania, że stawiane Skarżącemu zarzuty są bezpodstawne, gdyż w toku 10 lat służby Skarżący wykonywał swoje obowiązki służbowe w ten sam sposób, co w dniach [...] lipca 2020 r., [...] sierpnia 2020 r. i [...] sierpnia 2020 r., i nigdy wobec Skarżącego nie wszczęto postępowania dyscyplinarnego, lecz wręczono mu 12 nagród za wzorowe wypełnianie obowiązków służbowych; b. przeprowadzenia dowodu ze wszystkich nagrań monitoringu ze wszystkich dni, w których Dyrektor AŚ dokonywał losowej kontroli pełnienia służby przez [...] J. J. (zmiennika Skarżącego), w celu wykazania, że stawiane Skarżącemu zarzuty są bezpodstawne, gdyż [...] J. J. wykonuje swoje obowiązki służbowe w ten sam sposób, co Skarżący, co nigdy nie doprowadziło do wszczęcia przeciwko [...] J. J. postępowania dyscyplinarnego, a zatem zarówno sposób pełnienia służby przez [...] J. J., jaki Skarżącego, jest prawidłowy; c. przeprowadzenia dowodu z nagrań monitoringu z dnia [...] sierpnia 2020 r., w którym odbyła się kontrola cel i pomieszczeń w Areszcie Śledczym [...] w [...], aby możliwym było zweryfikowanie, w jaki sposób funkcjonariusze dokonujący kontroli pomieszczeń dokonywali kontroli pobieżnej osadzonych oraz kontroli osobistej osadzonych, do której byli zobligowani, a także w celu dokładnego wykazania, które przedmioty zostały zakwestionowane w toku kontroli, i które przedmioty zostały oddane osadzonym przez inspektorów; d. przeprowadzenia dowodu z dokumentów dotyczących prac i wyników prac Komisji do zbadania trzykrotnie zaskarżanych przez Skarżącego orzeczeń o wymierzeniu kary wydalenia ze służby, które winny znajdować się w aktach postępowania dyscyplinarnego, a które z nieznanych Skarżącemu przyczyn nie znajdują się w przedmiotowych aktach postępowania dyscyplinarnego; e. z przesłuchania Skarżącego, które to dowody mają istotne znaczenie dla sprawy; 8. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie przez Dyrektora OSW w mocy decyzji Dyrektora AŚ nr [...] z dnia [...] maja 2021 r. w przedmiocie zawieszenia Skarżącego w czynnościach służbowych na okres od dnia [...] maja 2021 r. do dnia [...] sierpnia 2021 r., w sytuacji gdy była ona wadliwa; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 94 ust. 2 u.S.W. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która została doręczona Stronie w dniu [...] maja 2021 r., tj. po dniu [...] maja 2021 r. określonym w poprzedniej decyzji Dyrektora AŚ z dnia [...] lutego 2021 r. o przedłużeniu okresu zawieszenia Strony w czynnościach służbowych, jako data upływu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych i zawieszenia płatności 50% należnego uposażenia, co jest działaniem nieuprawnionym i stanowi o rażącym naruszeniu prawa materialnego, gdyż nie jest możliwe wydanie decyzji o przedłużeniu okresu zawieszenia i doręczenie jej Stronie z mocą wsteczną, tj. po dniu, w którym upłynął termin zawieszenia. Niniejszy zarzut rażącego naruszenia prawa dotyczy także wszystkich trzech poprzednich decyzji Dyrektora AŚ o przedłużeniu okresu zawieszenia Strony w czynnościach służbowych, które każdorazowo były wręczane Stronie po upływie danego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych i zawieszenia płatności 50% należnego uposażenia; 2. art. 94 ust. 2 u.S.W. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji, zgodnie z którą przedłużono Stronie okres zawieszenia w czynnościach służbowych i zawieszenia płatności 50% uposażenia już po raz czwarty na okres trzech miesięcy, mimo braku podstaw ku temu; 3. art. 94 ust. 3 u.S.W. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przedłużenie Skarżącemu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych i zawieszenia płatności 50% uposażenia na okres kolejnych trzech miesięcy, a w konsekwencji na okres aż 12 miesięcy, mimo braku wystąpienia szczególnie uzasadnionego przypadku, który jest warunkiem koniecznym, aby można było przedłużyć Stronie okres zawieszenia w czynnościach służbowych na tak długi okres czasu; 4. art. 95 ust. 1 u.S.W. poprzez jego nieuprawnione zastosowanie i zawieszenie Skarżącemu płatności 50% należnego uposażenia, mimo braku podstaw do przedłużenia okresu zawieszenia Skarżącego w czynnościach służbowych, a w konsekwencji także mimo braku podstaw do zawieszenia płatności 50% należnego uposażenia. W uzasadnieniu skargi Strona rozwinęła powyższe zarzuty przedstawiając obszerną argumentację na ich poparcie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, że w związku ze zmianą art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 – zwanej dalej jako: "ustawa covidowa"), wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Stosownie do wskazanej wyżej regulacji, nin. sprawa została skierowana do rozpoznania na rozprawie zdalnej, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.- zwaną dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych – w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a.). Jednocześnie, stosownie do art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy P.p.s.a.). Dokonując kontroli w ramach tak zakreślonej kognicji sądów administracyjnych, Sąd stwierdził, że skarga podlega uwzględnieniu albowiem przy wydaniu zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...] Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] z [...] maja 2021r. w sprawie przedłużenia Skarżącemu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia [...] maja 2021r. do dnia [...] sierpnia 2021r. doszło do naruszenia tak przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślania wymaga, że nie wszystkie zarzuty skargi są uzasadnione. W punkcie wyjścia rozważań Sąd zauważa, że w rozpoznawanej sprawie zgłoszone zostały zarzuty naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Wprawdzie co do zasady w pierwszej kolejności rozważeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to jednak w rozpoznawanej sprawie na wstępie należało odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, gdyż prawidłowa wykładania mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnych, gdyż zarzuty naruszenia przepisów postępowania stanowią procesową konsekwencję zakwestionowanej wykładni przepisu prawa materialnego. Tak więc na wstępie przypomnieć należy, że podstawą materialnoprawną skarżonych decyzji jest art. 94 ust. 2,3 i 4 oraz art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010r. o Służbie Więziennej (t.j. – Dz. U. z 2020r., poz. 848 z poźn. zm.- zwanej dalej: "u.s.w."). Zgodnie z art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe albo postępowania dyscyplinarnego. W przywołanym przepisie unormowano kwestię przyczyn fakultatywnego zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Wskazano trzy przesłanki, które oczywiście nie muszą wystąpić łącznie, pozwalające na podjęcie wskazanego rozstrzygnięcia, tj.: 1) wszczęcie przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego; 2) wszczęcie postępowania karnego skarbowego w sprawie o umyślne przestępstwo skarbowe; 3) wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Decyzja przełożonego o ewentualnym zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych, w przypadku wszczęcia przeciwko niemu jednego z postępowań wskazanych w powyższym przepisie, ma charakter uznaniowy. Przy czym ustawodawca nie sprecyzował, jakimi przesłankami przełożony powinien się kierować przy podejmowaniu decyzji w tej kwestii. Podejmując decyzję w ramach uznania administracyjnego organ jest obowiązany rozważyć wszelkie okoliczności sprawy przemawiające za zawieszeniem funkcjonariusza, lub też jego niezawieszaniem, a stosowną argumentację zawrzeć w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Dodać można, że o ile w poprzednim stanie prawnym, ustawodawca określił jasno, że instytucję zawieszenia w czynnościach służbowych stosuje się, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby (por.: ówczesne brzmienie art. 37 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej), to obecnie obowiązujący przepis art. 94 ust. 2 ww. ustawy już tego nie określa. Zarówno w piśmiennictwie, jak i orzecznictwie przyjmuje się natomiast, że przy podejmowaniu decyzji w sprawie zawieszenia w czynnościach powinien zostać uwzględniony zarówno interes Służby Więziennej, jak i charakter oraz rodzaj zarzucanego funkcjonariuszowi czynu (zwłaszcza gdy może on świadczyć o braku przydatności funkcjonariusza do służby w Służbie Więziennej), a także dobro toczącego się postępowania (karnego, karnoskarbowego czy dyscyplinarnego - por.: M. Mazuryk, M. Zoń, Służba Więzienna. Komentarz. LEX 2013). Dalej, wskazać należy, że instytucja zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza pełni rolę podobną do środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym, a jej celem jest uniemożliwienie wykonywania jakichkolwiek czynności służbowych przez funkcjonariusza Służby Więziennej w przypadku zaistnienia sytuacji określonej w powołanym przepisie. Z art. 94 ust. 3 u.s.w. wynika, że zawieszenie może nastąpić na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, zaś "w szczególne uzasadnionych przypadkach", okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. Nie ulega zatem wątpliwości, że powyższe przepisy jednoznacznie wskazują, że decyzja o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych oraz o przedłużeniu tego zawieszenia podejmowana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego. Nie oznacza to oczywiście, że mamy w tym przypadku do czynienia z dowolnością działania organów, gdyż za każdym razem winien on należycie umotywować zasadność podjętego rozstrzygnięcia, bazując przy tym na zgromadzonym materiale dowodowym oraz ustalonych na jego podstawie okolicznościach faktycznych. Powyższa uwaga ma na celu jedynie podkreślenie, że kontrola sądowa decyzji uznaniowej dokonywana jest wyłącznie w zakresie jej zgodności z prawem, nie zaś słuszności czy celowości jej podjęcia. Jak słusznie zauważa autor skargi, postępowanie o zawieszeniu i ewentualnym przedłużeniu tego zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, stanowi odrębne postępowanie w stosunku do postępowania karnego czy dyscyplinarnego, co powoduje, że decyzja o zawieszeniu nie przesądza w żadnym stopniu o winie funkcjonariusza ani nie narusza zasady domniemania niewinności osoby, której postawiono np. zarzut w określonym postępowaniu karnym czy też dyscyplinarnym. Instytucja zawieszenia polega na tym, że pomimo ciążących na funkcjonariuszu zarzutów nie dochodzi do jego zwolnienia przed definitywnym rozstrzygnięciem przez właściwe organy w odrębnym postępowaniu karnym lub dyscyplinarnym, czy rzeczywiście jest on winny popełnienia przestępstwa lub naruszenia dyscypliny (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2016 r., I OSK 2032/14). Zgodnie z art. 218 ust. 1 pkt 4 u.s.w., sprawy dotyczące zawieszenia w czynnościach służbowych rozstrzyga się w formie decyzji. Stosownie do treści art. 218 ust. 4 u.s.w., do postępowań w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy k.p.a. W rozpatrywanej sprawie nie było zatem podstaw do odstąpienia od zastosowania w tej sprawie podstawowych zasad prawa administracyjnego, jak i obowiązujących regulacji procesowych. Skoro bowiem decyzja personalna o przedłużeniu okresu zawieszenia jest decyzją administracyjną, to o jej wprowadzeniu do obrotu prawnego i obowiązywaniu wobec strony można mówić dopiero z chwilą doręczenia, a wyjątkowo – ustnego ogłoszenia (art. 109 § 1 i § 2 k.p.a.). W konsekwencji, decyzja administracyjna o zawieszeniu lub przedłużeniu zawieszenia postępowania zaczyna funkcjonować w obrocie prawnym od momentu jej skutecznego doręczenia. Przesądza o tym art. 110 k.p.a. stanowiący, że organ administracji publicznej jest związany decyzją od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia o ile kodeks nie stanowi inaczej. Sąd wyjaśnia, że moment skutecznego doręczenia decyzji stronie ma zatem dwojakie znaczenie dla dalszego przebiegu postępowania administracyjnego. Po pierwsze, z tą chwilą decyzja zaczyna wiązać organ, który ją wydał i jednocześnie dopiero od tego momentu może zostać zaskarżona przez stronę we właściwy sposób. Tym samym decyzja administracyjna, chociaż podpisana przez organ, który ją wydał, nie wchodzi do obrotu prawnego i nie wywołuje żadnych skutków prawnych przed jej doręczeniem lub ogłoszeniem stronie. Niewątpliwie fakt natychmiastowej wykonalności decyzji wynikający z unormowania art. 218 ust. 2 i 3 u.s.w. ma bezpośredni związek z rozpoczęciem biegu terminu zawieszenia w czynnościach służbowych. Cel i charakter tej instytucji wymaga zatem "wykonania" zarówno ze strony organu, jak i funkcjonariusza. Z jednej strony jest to bowiem odsunięcie od czynności służbowych, z drugiej zaś, odpowiednio powstrzymywanie się od nich. Natychmiastowe wykonanie, pomimo nawet ewentualnego odwołania, możliwe jest zatem dopiero po zakomunikowaniu stronie o treści wydanej wobec niej decyzji czyli po doręczeniu decyzji funkcjonariuszowi. Wobec braku odmiennych regulacji kodeksowych odnoszących się do decyzji wydanych na podstawie art. 218 u.s.w. należy więc przyjąć, że z chwilą podpisania decyzji administracyjnej mamy do czynienia jedynie z wydaniem decyzji w sensie procesowym w tym znaczeniu, że istnieje decyzja administracyjna, a dzień wydania decyzji jest miarodajny dla oceny jej podstawy prawnej i faktycznej, ale wywiera ona skutki prawne dopiero z chwilą doręczenia stronie. Nadto, skoro kwestionowane w tym postępowaniu rozstrzygnięcie o przedłużeniu okresu zawieszenia, wydawane w ramach uznania administracyjnego, jest decyzją konstytutywną, to może ono kształtować sytuację strony na przyszłość w sytuacji wydania i doręczenia go stronie przed upływem okresu poprzedniego zawieszenia. Tytułem wyjaśnienia przypomnieć należy, że akty konstytutywne tworzą, znoszą lub zmieniają stosunki prawne. W przeciwieństwie do aktów deklaratoryjnych (które nie tworzą nowych sytuacji prawnych, tylko potwierdzają ich powstanie z mocy samego prawa) wywołują skutki prawne dopiero od chwili ich wydania, ze skutkiem ex nunc. Wszystkie akty wydawane w ramach uznania administracyjnego, tzw. akty swobodne, są aktami konstytutywnymi (patrz M. Wierzbowski, Prawo Administracyjne, wydanie 12, wyd. Wolters Kluwer, str. 257). Reasumując, skoro zgodnie z art. 110 k.p.a. dopiero doręczenie wspomnianej decyzji stronie rodzi związane z nią skutki zarówno materialne i procesowe, nie da się pogodzić z podstawowymi zasadami wynikającymi z konstytucyjnej zasady państwa prawnego i zasady praworządności (art. 2 i art. 7 Konstytucji RP) skonkretyzowanymi w art. 6 i 8 k.p.a. oraz samej istoty przedłużenia w zawieszenia w czynnościach służbowych ( art. 94 ust.3 zd. 2 u.s.w.) w sytuacji, w której organ doręczając decyzję o charakterze uznaniowym wywodzi jej skutki z mocą wsteczną wbrew obowiązującym go regulacjom procesowym. Rację ma więc Skarżący, że przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych w związku z wszczęciem przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego od dnia [...] maja 2021r. do dnia [...] sierpnia 2021r., wynikające z decyzji nr [...] Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] z dnia [...] maja 2021r. byłoby dopuszczalne wyłącznie w trakcie biegu zawieszenia obejmującego okres "poprzedniego okresu zawieszenia" wynikający z decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] lutego 2021r. Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] (obejmujący okres od [...] lutego 2021r. do [...] maja 2021r.), tj. najpóźniej z dniem [...] maja 2021r. Po upływie zaś tego terminu przedłużenie zawieszenia jest wykluczone, gdyż "przedłużenie" ze swej istoty zakłada nawiązanie do skutków rozciągniętych w czasie i "obecnych" w chwili prolongaty. Inaczej określając, nie można przedłużyć okresu terminu zawieszenia funkcjonariusza w obowiązkach służbowych, który zakończył bieg. Dlatego też Sąd uznał, że Organ I instancji naruszył przepis prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 94 ust. 3 u.s.w. poprzez niewłaściwe zastosowanie instytucji przedłużenia okresu zawieszenia Skarżącego w czynnościach służbowych na "dalszy" okres tj. od dnia [...] maja 2021r. do dnia [...] sierpnia 2021r., gdyż przedłużenie terminu zawieszenia Skarżącego było dopuszczalne jedynie w czasie oznaczonym decyzją personalną nr [...] z dnia [...] lutego 2021r. Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] (tj. do dnia [...] maja 2021r.). W konsekwencji, doszło także do naruszenia przepisu art. 95 ust.1 u.s.w. tj. nieuprawnionego zawieszenia Skarżącemu płatności 50% należnego uposażenia za okres objęty zaskarżoną decyzją (od [...] lutego 2021r. do [...] maja 2021r.), gdyż decyzja personalna nr [...] Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] z dnia [...] maja 2021r. jako podjęta w sposób wadliwy nie może wywoływać skutku w postaci zawieszenia płatności 50% należnego uposażenia. Reasumując dotychczasowe rozważania i ustalenia, Sąd stwierdza, zaskarżona decyzja personalna Dyrektora Okręgowego SW z dnia [...] czerwca 2021r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. narusza prawo, ponieważ wadliwe przedłużenie terminu zawieszenia Skarżącego w czynnościach służbowych przez Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] na mocy jego decyzji z dnia [...] maja 2021r. nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego w drodze prawidłowego rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Zważywszy na podstawę prawną rozstrzygnięcia o uchyleniu przez Sąd zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, bezprzedmiotowym jest - w ocenie Sądu - badanie i odniesienie się co do dalszych zarzutów skargi w kontekście nieprawidłowego uzasadnienia merytorycznego zaskarżonych decyzji. Jak już wskazano na wstępie rozważań, bezspornym jest, że decyzja w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia z uwagi na wszczęte postępowanie dyscyplinarne ma charakter uznaniowy. To czy zaistniał "szczególnie uzasadniony wypadek", zależy od uznania organu decydującego o zawieszeniu funkcjonariusza. U podstaw decyzji o zawieszeniu w czynnościach oraz przedłużeniu okresu zawieszenia musi leżeć ta sama przyczyna. W wyroku z 12 października 2011 r., I OSK 474/11 Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, podzielanym przez Sąd w składzie orzekającym, że "sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest kontrolą ograniczoną, nie obejmuje celowości wyboru przez organ administracji publicznej takiego, a nie innego rozstrzygnięcia, ale ogranicza się do zbadania, czy wybór ten nie nosi cech dowolności. Przedmiotem oceny sądu jest kwestia, czy organ zebrał w sprawie cały materiał dowodowy i dokonał wyboru sposobu jej rozstrzygnięcia po wszechstronnym rozważeniu okoliczności sprawy, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnił w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego". Inaczej określając, kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do decyzji uznaniowej (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2010 r., I OSK 130/10). W ocenie Sądu, choć Skarżący może mieć pewne wątpliwości, czy zaskarżona decyzja w sposób wystarczający przedstawia powody, dla których Organ uznał "kolejne" przedłużenie okresu zawieszenia Skarżącego w czynnościach służbowych za celowe, to jednak - jak już zaznaczono wcześniej - kwestia ta stała się bezprzedmiotowa, gdyż Sąd zdecydował o wyeliminowaniu zaskarżonej decyzji z powodu przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych Skarżącego w sytuacji, gdy skutki prawne wynikające z decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] lutego 2021r. Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] wygasły i z tej przyczyny nie mogły zostać "prolongowane" zaskarżoną decyzją. W ocenie Sądu, jako oczywiście chybione uznać należy zarzuty skargi dotyczące zawieszenia Skarżącego w czynnościach służbowych w ramach wcześniejszych decyzji personalnych, tj. począwszy od dnia [...] sierpnia 2020r. Sąd zauważa, że z konstrukcji skargi i wywiedzionych w uzasadnieniu zarzutów wynika, że ich autor, w ramach zaskarżonej decyzji będącej przedmiotem nin. kontroli sądowej, w istocie zmierza do wzruszenia także "wcześniejszych" decyzji o zawieszeniu Skarżącego w czynnościach służbowych, wynikających odpowiednio z decyzji personalnych z dnia: [...].08.2020r., [...].09.2020r., [...].11.2020r. i [...].02.2021r. argumentując to tym, że także w stosunku do tychże decyzji nastąpiło wadliwe przedłużenie instytucji dalszego zawieszenia Skarżącego w czynnościach służbowych oraz, że dopuszczono się szeregu rażących uchybień proceduralnych, jak choćby w zakresie naruszenia zasady wynikającej z art. 10 § 1 k.p.a., które to winny skutkować wyeliminowaniem ich z obrotu prawnego. W ocenie Sądu, wnioski takie są oczywiście bezpodstawne, gdyż rozpoznanie tych spraw w ramach nin. kontroli legalności zaskarżonego aktu, stanowiłoby rażące przekroczenie granic sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a. Niejako ubocznie można jedynie wskazać, że skoro kwestionowane wyżej decyzje nie zostały skutecznie zaskarżone w trybie zwykłego postępowania administracyjnego, to tym samym zyskały przymiot prawomocności, a zatem wyeliminowanie ich z obrotu prawnego może odbyć się tylko w ramach postępowania nadzwyczajnego. Wydaje się, że w gruncie rzeczy znakomicie rozumie to również autor skargi, skoro sam podnosi, że naruszenia wynikające z art. 10 § 1 k.p.a., tj. zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu jest kwalifikowaną wadą procesową, stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Na uwzględnienie nie zasługują także pozostałe zarzuty skargi, tj. w szczególności naruszenia art. 7 w zw. z art. 89 i 136 k.p.a. Skarżący w tym zakresie podnosi, że wobec licznych wątpliwości występujących w sprawie dyscyplinarnej, wniósł o przeprowadzenie określonych dowodów, których organ nie uwzględnił. Odnosząc się do powyższego przypomnienia wymaga, że – jak to już wyjaśniono wcześniej - postępowanie w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych i postępowanie dyscyplinarne, to dwa odrębne postępowania. Dlatego też zarzuty Skarżącego dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które są w istocie skierowane przeciwko postępowaniu dyscyplinarnemu, nie mogą być przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. Zaakcentować też po raz kolejny należy, że zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych w żadnym stopniu nie przesądza o jego winie i nie wymaga potwierdzenia zarzutów stawianych w postępowaniu dyscyplinarnym. Reasumując dotychczasowe rozważania, z uwagi na istotne naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 94 ust. 3 u.s.w., które miało wpływ na wynik sprawy, Sąd obowiązany był na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylić zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję nr [...] Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] z dnia [...] maja 2021r. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. Organ związany jest oceną prawną wynikającą z nin. rozstrzygnięcia. Jednocześnie, z uwagi na rodzaj stwierdzonej wady prawnej, Sąd nie znalazł podstaw do zobowiązania Organu do ponownego rozpoznania sprawy i tym samym sformułowania wskazań co do dalszego postępowania w rozumieniu art. 141 § 1 p.p.s.a., gdyż skoro z dniem [...] maja 2021r. upłynął termin do przedłużenie zawieszenia Skarżącego, to tym samym wydanie "ponownej" decyzji na tę okoliczność jest bezprzedmiotowe. O kosztach postępowania sądowego, sprowadzających się do zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego wraz z opłatą skarbową od udzielonego pełnomocnictwa, w łącznej wysokości 497 zł, orzeczono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.