II SA/Wa 317/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kontrolnego badania lekarskiego postanawia: odrzucić skargę. Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] (dalej: WKL) orzeczeniem w sprawie kontrolnego badania lekarskiego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] orzekła, że M. C. (były funkcjonariusz służby więziennej) jest zdolny do pracy; zaliczyła badanego do trzeciej grupy inwalidów; stwierdziła, że inwalidztwo od dnia 25 września 2014 r. nie pozostaje w związku ze służbą; inwalidztwo istnieje od października 2004 r.; inwalidztwo jest trwałe. Ponadto organ stwierdził, że termin badania kontrolnego jest zbędny. Pismem z dnia 6 października 2014 r. M. C. wniósł odwołanie do Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] od ww. orzeczenia, wnosząc o jego uchylenie. Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] (dalej: OKL) orzeczeniem w sprawie kontrolnego badania lekarskiego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] utrzymała w mocy ww. orzeczenie WKL z dnia [...] września 2014 r. W dniu 27 stycznia 2015 r. M. C. (dalej "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie OKL z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w sprawie kontrolnego badania lekarskiego wnosząc o jego uchylenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że zaskarżone orzeczenie nie ma bytu autonomicznego i stanowi jedynie podstawę do wydanych przez inne organy decyzji w sprawie świadczeń. Od takich orzeczeń nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwana dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie z tym przepisem, skarga jest dopuszczalna tylko wówczas, gdy dotyczy aktu lub czynności organu administracji, należącego do jednej z kategorii wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest orzeczenie OKL z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w sprawie kontrolnego badania lekarskiego, wydane na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 667 ze zm.). W zaskarżonym orzeczeniu, po przeprowadzeniu kontrolnego badania lekarskiego, OKL zaliczyła skarżącego do trzeciej grupy inwalidzkiej oraz stwierdziła, iż jego inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że orzeczenia komisji lekarskich dzielą się na dwie zasadnicze grupy. Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby. Takie orzeczenia podejmowane są na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2011 r. w sprawie wymagań w zakresie zdolności fizycznej i psychicznej do Służby Więziennej (Dz. U. z 2011 r., Nr 20 poz. 108). Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby lub zwolnienia ze służby. Mają one byt w pełni autonomiczny i podlegają zaskarżeniu do sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Natomiast druga grupa orzeczeń to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa m. in. dla celów emerytalno-rentowych. Podstawą tych orzeczeń są odrębne przepisy, to jest przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 stycznia 1995 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, emerytów i rencistów policyjnych, trybu postępowania i właściwości komisji lekarskich w tych sprawach, sposobu przeprowadzania kontrolnych badań lekarskich oraz wzywania inwalidów na te badania (Dz. U. z 1995 r. Nr 8, poz. 41 ze zm.). Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Orzeczenia z tej drugiej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do właściwości sądu administracyjnego (por. wyroki NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 93/10, z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 667/08 opublik. w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. sygn. III ZP 9/99 OSNAPiUS z 2000 r., nr 5, poz. 167, uchwała NSA z dnia 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97, postanowienie NSA z 6 listopada 2000 r. sygn. OSA 1/00 ONSA z 2001, nr 2, poz. 47 oraz wyrok NSA z 22 lipca 2010 r. sygn. I OSK 220/10; opublik. w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA). Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym powyższy pogląd znajduje zastosowanie do funkcjonariuszy służby więziennej (por. postanowienie NSA z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 782/14; opublik. w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego sąd odrzuca skargę. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.