II SA/Wa 324/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Ewa Marcinkowska, , Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji oddala skargę. Komendant [...] Policji decyzją nr [...] z dnia [...] października 2015 r., na podstawie art. 155 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku S. P. złożonego w dniu [...] czerwca 2015 r. odmówił zmiany decyzji przyznającej uprawnienie do posiadania broni palnej myśliwskiej w celach łowieckich, w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej tego rodzaju, poprzez przyznanie prawa do posiadania kolejnych trzech egzemplarzy broni palnej myśliwskiej w celach łowieckich. W uzasadnieniu organ wskazał, że podaniem z dnia [...] czerwca 2015 r. wnioskodawca zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] (przesłanego do Wydziału [...] Komendy [...] Policji w dniu [...] czerwca 2015 r.) o zmianę na podstawie art. 155 k.p.a. decyzji przyznającej prawo do posiadania broni palnej myśliwskiej w celach łowieckich, w części dotyczącej liczby egzemplarzy broni tego rodzaju (z dotychczasowych 2 egzemplarzy na 5 egzemplarzy). Podał, iż od 1985 r. jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego oraz że posiada następujące uprawnienia: podstawowe - zezwalające na dokonywanie odstrzału zwierząt łownych, z wyjątkiem samców zwierzyny płowej oraz selekcjonerskie nr [...] - uprawniające do odstrzału wszystkich zwierząt łownych. Wskazał, że jest członkiem Koła Łowieckiego "[...]" w [...], w którym od 2007 r. pełni funkcję prezesa oraz, że w chwili obecnej posiada dwa egzemplarze broni palnej myśliwskiej. Do wniosku dołączył m.in. orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. stwierdzające, że nie wykazuje zaburzeń psychicznych, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r., organ wystąpił do pełnomocnika strony o udzielenie informacji, czy wnioskodawca podtrzymuje swoje żądanie o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. uprawnienia do posiadania broni palnej myśliwskiej w zakresie liczby posiadanej broni, czy też wyraża zgodę na przeprowadzenie na jego wniosek postępowania administracyjnego na podstawie art. 10 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. W dniu [...] sierpnia 2015 r. Wydział [...] Komendy [...] Policji otrzymał pismo od pełnomocnika strony, w którym wnioskodawca nie wyraził zgody na prowadzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 10 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. W odpowiedzi na powyższe pismo organ Policji, właściwy w sprawach pozwoleń na broni po raz kolejny (pismo z dnia [...] września 2015 r.) wyjaśnił pełnomocnikowi strony tryb wydawania decyzji administracyjnych na podstawie art. 155 k.p.a. oraz poinformował o przysługujących uprawnieniach z art. 10 k.p.a. Pełnomocnik strony podtrzymał dotychczasowe żądanie wydania decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Komendant [...] Policji odmawiając decyzją z dnia [...] października 2015 r. zmiany decyzji w uzasadnieniu przywołał treść art. 155 k.p.a. Wskazał, że w dniu [...] marca 2011 r. weszła w życie nowelizacja ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zatem od tej daty obowiązuje inny, nowy stan prawny, co spowodowało konieczność stosowania innego niż do tej pory trybu rozstrzygania spraw posiadaczy pozwoleń na broń, którzy wnioskują o kolejne egzemplarze broni w tym samym celu. Organ podkreślił, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, iż zastosowanie trybu z art. 155 k.p.a. uwarunkowane jest tożsamością sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym. Dla oceny tożsamości stanu prawnego nie jest istotne, czy konkretyzowana norma prawa materialnego zawarta jest w tych samych aktach normatywnych, które były i są podstawami powstawania praw i obowiązków. Decydujące znaczenie ma okoliczność, że konkretyzowana jest identyczna norma prawna, choćby zachodziły zmiany w zakresie obowiązywania aktów prawnych. Organ wskazał, że materialnoprawną podstawę wydania S.P. pozwolenia na broń palną myśliwską stanowiły przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni i amunicji i materiałach wybuchowych. Dnia 20 marca 2000 r. weszła w życie ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Powyższy akt prawny był kilkakrotnie zmieniany. Do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią i amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, tj. do dnia 10 marca 2011 r., art. 10 ust. 1 stanowił, iż właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie, przy czym art. 10 ust. 3 określał katalog celów, dla których pozwolenie mogło zostać wydane. Natomiast zgodnie z treścią art. 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni i amunicji i materiałach wybuchowych (na podstawie którego strona uzyskała pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej) organy Milicji Obywatelskiej wydawały pozwolenia na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powoływała się osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń, uzasadniały wydanie takiego pozwolenia. Od dnia wejścia w życie powołanej wyżej nowelizacji, art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Organ stwierdził, że ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią i amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym - odmiennie ukształtowała przesłanki wydawania pozwoleń na broń. Przesłanka przedstawienia okoliczności faktycznych, uzasadniających wydanie pozwolenia, do której odwoływał się art. 5 ust. 1 ustawy o broni i amunicji i materiałach wybuchowych zastąpiona została wymogiem kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek po stronie wnioskodawcy, a mianowicie, że: 1) nie stanowi on zagrożenia dla samego siebie, 2) nie stanowi zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, 3) przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Podkreślił, że w zakresie przesłanki ważnej przyczyny ustawodawca sformułował w wyżej powołanym przepisie art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, katalog definicji ważnych przyczyn dla poszczególnych celów. Wprowadzenie przez ustawodawcę nowych przesłanek wydania pozwolenia na broń, których łączne spełnienie w obligatoryjny sposób warunkuje wydanie pozytywnej decyzji w tym przedmiocie, uzasadnia twierdzenie, iż zmiana warunków wydawania pozwoleń na broń wprowadzona przez "nową" ustawę o broni i amunicji ma charakter istotny, a stan prawny obowiązujący przed 20 marca 2000 r. i po tej dacie (w szczególności po dniu 10 marca 2011 r.) cechują daleko idące różnice. Brak tożsamości stanu prawnego wyklucza zatem zastosowanie trybu art. 155 k.p.a. do zmiany decyzji w przedmiocie pozwoleń na broń, wydanych przed wejściem w życie ustawy o broni i amunicji. W odwołaniu pełnomocnik strony zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 7, art. 9, art. 35 § 3, art. 77 § 1 k.p.a., art. 155 k.p.a. oraz art. 52 ustawy z dnia 2.1 maja 1999 r. o broni i amunicji. Podniósł, że organ Policji bezpodstawnie odmówił zastosowania regulacji art. 155 k.p.a. i ograniczył uprzednio uzyskane przez wnioskodawcę uprawnienia. Na potwierdzenie swojego stanowiska dot. zastosowania art. 155 k.p.a. pełnomocnik wskazał na wyroki sądów administracyjnych. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2015 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że S. P. wnioskiem z dnia [...].11.1984 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską (k. 11). Wymieniony w dniu [...].08.1985 r. uzyskał pozwolenie na jedną jednostkę broni myśliwskiej śrutowej na podstawie przepisów nieobowiązującej już ustawy z dnia 31.01.1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (k. 11-13, 15, 26 i 43-44). Następnie w dniu [...].05.1987 r. został pozytywnie rozpatrzony jego wniosek z dnia [...].05.1987 r. skierowany do Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] o wydanie drugiej jednostki broni palnej myśliwskiej śrutowej (k. 19-20). Wskazane pozwolenia miały charakter terminowy, natomiast od dnia [...].06.1995 r. wymieniony na wskazany wyżej rodzaj broni śrutowej uzyskał bezterminowe pozwolenie (wydane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] po rozpatrzeniu jego wniosku z tego samego dnia, tj. [...].06.1995 r. - k, 25 i 44). Podobnie bezterminowe stało się pozwolenie na broń kulową (k. 43) , określone w legitymacji seria [...] nr [...] wydanej dnia [...].07.1999 r. przez Komendanta Wojewódzkiego Policji z/s w [...]. W ocenie Komendanta Głównego Policji, od czasu przyznania stronie pozwolenia na broń palną myśliwską uległ zmianie stan prawny normujący kwestię pozwoleń na broń. Okoliczność ta stanowi przeszkodę do orzekania w trybie art. 155 k.p.a. o zmianie pierwotnej, ostatecznej decyzji administracyjnej. Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, weszła w życie w dniu 20 marca 2000 r., czyli po upływie 9 miesięcy od dnia ogłoszenia (z wyjątkiem przepisu art. 54 wskazanej ustawy dot. nie podlegania karze za posiadanie bez wymaganego pozwolenia broni lub amunicji). Zasadniczej zmianie uległ stan prawny regulujący dostęp do broni palnej. Nie dotyczy ona bowiem poszczególnych bądź nieistotnych regulacji w akcie prawnym, lecz całej ustawy stanowiącej w Polsce fundament w zakresie pozwoleń na broń. Nowe przepisy wprowadziły m.in. obowiązek przedstawienia przez osoby ubiegające się o pozwolenie orzeczeń lekarskiego i psychologicznego potwierdzających zdolność do dysponowania bronią, czego strona nigdy nie uczyniła, ponieważ "stara" ustawa takiego obowiązku nie przewidywała. Organ wskazał, że nawet obowiązująca od 2000 r. ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji podlegała istotnym nowelizacjom. Organ powołując się na wyrok NSA z dnia 25 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 382/13 (Lex nr 1519391) wskazał, iż tożsamość sprawy w znaczeniu materialnoprawnym, jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, dotyczy tożsamości zarówno podmiotowej, jak i przedmiotowej sprawy. To znaczy, że decyzja wydawana na podstawie art. 155 k.p.a., musi być skierowana w stosunku do tego samego adresata oraz w oparciu o te same przepisy prawne, które obowiązywały w dacie wydania decyzji pierwotnej. Natomiast zmiana obowiązującego prawa powoduje, iż powstaje nowa sprawa, nie tylko w sensie procesowym, lecz również w znaczeniu materialnoprawnym. Organ odwoławczy ustosunkowując się do zarzutów naruszenia przez organ I instancji zasad procedury administracyjnej, nie stwierdził naruszenia prawa. KGP oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy uznał, że jest on wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 § 3 k.p.a., organ przyznał, że postępowanie toczyło się kilka miesięcy, jednakże było to spowodowane prowadzeniem postępowania wyjaśniającego, a także wymianą korespondencji z pełnomocnikiem strony dotyczącą stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz umożliwieniem stronie (jej pełnomocnikowi) skorzystania z praw wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. KGP wskazał też, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, bowiem organy Policji nie kwestionują legalnego posługiwania się przez stronę pozwoleniem, które uzyskała w poprzednio obowiązującym stanie prawnym i na podstawie którego nabyła dotychczas posiadaną broń. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi S. P., reprezentowanego przez radcę prawnego, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik skarżącego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576) przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż strona, która uzyskała pozwolenie na posiadanie broni palnej na podstawie nieobowiązującej już ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, nie jest uprawniona do zwiększenia ilości sztuk posiadanej broni palnej myśliwskiej na podstawie posiadanego pozwolenia na posiadanie broni, co stanowi ograniczenie jej uprawnień wynikających z ww. pozwolenia; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 155 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż w niniejszej sprawie zachodzi brak tożsamości stanu prawnego uzasadniający wykluczenie zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. do zmiany decyzji w przedmiocie pozwolenia na broń wydanych przed wejściem w życie ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że art. 52 ustawy o broni i amunicji wprowadza zasadę ciągłości ważności wydanych przed 20 marca 2000 r. pozwoleń na broń, co oznacza, że wszystkie te dokumenty wydane do 19 marca 2000 r., na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy, zachowały ważność także po 20 marca 2000 r. Z powyższego należałoby wyprowadzić wniosek, że ustawodawca, mimo, iż nie uznał wprost "starych" pozwoleń za równorzędne z nowymi, wydawanymi już na podstawie przepisów ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, lecz uznając prawa nabyte, uznał, że zachowują one swoją moc, co oznacza, zdaniem pełnomocnika, że osoba uprawniona do posiadania broni winna korzystać z pełni uprawnień, jakie przysługują jej w związku z wydaną decyzją, w tym z możliwości jej zmiany w zakresie ilości jednostek broni. Z treści ww. przepisu wynika wprost, że rodzaj uprawnień przysługujących osobom, które uzyskały pozwolenie na broń na podstawie ustawy obowiązującej przed wejściem w życie ustawy z dnia 21 maja 1999 r., jest tożsamy z uprawnieniami osób uzyskujących pozwolenie na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów, w przeciwnym razie ustawodawca pozbawiłby ważności wydane uprzednio pozwolenia na broń uznając, że przesłanki, które winny spełnić osoby uzyskujące pozwolenie na broń na podstawie ustawy z 31 stycznia 1961 r. nie były wystarczające do przyznania uprawnień do posiadania broni na gruncie obecnie obowiązujących przepisów. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że z analizy przepisów ustawy z 31 stycznia 1961 r. oraz ustawy z 21 maja 1999 r. wynika, iż rodzaj uprawnień przyznawanych w pozwoleniach na broń znajdujących podstawę w dwóch różnych ustawach, jest taki sam. Skoro więc uprawnienia posiadane przez osoby posiadające pozwolenie na broń, niezależnie od chwili ich uzyskania, są tożsame, bezpodstawne jest ograniczanie tych wydanych przed wejściem w życie ustawy z 21 maja 1999 r. przez organy obecnie udzielające pozwolenia na broń poprzez uniemożliwianie rozszerzenia posiadanego pozwolenia o kolejne jednostki broni. Pełnomocnik podkreślił, że zakres uprawnień, które posiada skarżący na podstawie posiadanego pozwolenia na broń jest taki sam, jakie przysługiwałyby mu na mocy decyzji o pozwoleniu na broń wydanym na podstawie obecnie obowiązujących przepisów. Prowadzi to jednoznacznie do wniosku, że w opisywanej sprawie występuje tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym uzasadniająca zastosowanie trybu zmiany decyzji przewidzianego w art. 155 k.p.a. Na poparcie swojego stanowiska pełnomocnik skarżącego powołał uchwałę NSA z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt II GPS 2/09, wyrok NSA z dnia 23 marca 2000 r. sygn. akt IV SA 391/98, wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 listopada 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1157/14, wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 1997 r. sygn. akt: III SA 854/96. W ocenie pełnomocnika skarżącego w przedstawionym stanie faktycznym zachodzi ciągłość regulacji stanu prawnego, pomimo zmiany podstawy prawnej wydawania decyzji o pozwoleniu na posiadanie broni palnej, w szczególności z uwagi na to, że zarówno na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 21 maja 1999 r. jak i po dniu jej wejścia w życie, zakres uprawnień przyznawanych osobom wnioskującym o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej jest taki sam. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik podkreślił, że od czasu wydania skarżącemu pozwoleń na broń, zasadniczej zmianie uległ stan prawny regulujący dostęp do broni palnej. Nie dotyczy ona bowiem poszczególnych bądź nieistotnych regulacji w akcie prawnym, lecz całej ustawy stanowiącej w Polsce fundament w zakresie pozwoleń na broń. Nowe przepisy wprowadziły bowiem m.in. obowiązek przedstawienia przez osoby ubiegające się o pozwolenie orzeczeń lekarskiego i psychologicznego potwierdzających zdolność do dysponowania bronią, czego strona nigdy nie uczyniła, ponieważ "stara" ustawa takiego obowiązku nie przewidywała. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Trafnie organ I instancji odmówił zmiany w trybie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., decyzji przyznającej S.P. uprawnienie do posiadania broni palnej myśliwskiej w celach łowieckich, w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej tego rodzaju. Komendant Główny Policji prawidłowo zaś utrzymał ją w mocy. Zgodnie z art. 155 k.p.a., który to przepis jest przepisem prawa materialnego, decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Odnosząc się do zarzutu naruszenia powołanego przepisu przede wszystkim wskazania wymaga, że przepis art. 155 k.p.a. stanowi przypadek przewidziany w kodeksie, w którym wyjątkowo, wbrew zasadzie trwałości decyzji administracyjnej, może dojść do jej uchylenia lub zmiany. Zmiana decyzji prowadzi do wydania decyzji, która, co do istoty, załatwia sprawę w sposób odmienny niż decyzja dotychczasowa. Postępowanie prowadzone w trybie art. 155 k.p.a. jest zatem samodzielnym postępowaniem, odrębnym od tego, w którym wydano decyzję ostateczną, jednakże decyzja kończąca postępowanie prowadzone w tym trybie nadzwyczajnym zapada w sprawie tożsamej z punktu widzenia materialnego ze sprawą zakończoną decyzją pierwotną. Tożsamość sprawy ma miejsce, gdy występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy (v. Janusz Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz", C.H. Beck 2012, s. 637; uzasadnienie uchwały NSA z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 2/09, ONSA i WSA 2010/1/4). Zmiana obowiązujących przepisów prawa powoduje, że powstaje nowa sprawa nie tylko w znaczeniu procesowym, ale również materialnoprawnym (v. wyrok NSA z dnia 25 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 382/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy załatwionej tą decyzją ostateczną, przy uwzględnieniu normy prawa materialnego, w oparciu o którą tę decyzję ostateczną wydano (v. wyrok NSA z dnia 28 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2325/11, wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 2254/14, wyrok NSA z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 1840/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawidłowe jest zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę stwierdzenie organu, że od czasu przyznania skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską, stan prawny normujący kwestię uzyskiwania pozwoleń na tę broń uległ zmianie. Przepis art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43 ze zm.), stanowił, że organy Milicji Obywatelskiej wydają pozwolenia na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń, uzasadniają wydanie takiego pozwolenia. Dnia 20 marca 2000 r. weszła w życie ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549). Do 10 marca 2011 r. (tj. do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią i amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195), art. 10 ust. 1 stanowił, iż właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie, przy czym art. 10 ust. 3 określał katalog celów, dla których pozwolenie mogło zostać wydane. Zgodnie zaś z tym przepisem, w brzmieniu obwiązującym po 10 marca 2011 r. właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią i amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym odmiennie ukształtowała zatem przesłanki wydawania pozwoleń na broń. Zmiana ta jest istotna już z choćby z uwagi na odmienne kryteria wydawania pozwolenia na broń. W świetle powyższego, brak jest podstaw, aby przyjąć, jak chciałby tego skarżący, że mamy do czynienia z niezmienionym stanem prawnym. Błędne jest założenie, iż istnienie – w obu stanach prawnych – uprawnienia do posiadania broni palnej stanowi o niezmienionym stanie prawnym. Organy nie naruszyły tym samym przepisu art. 155 k.p.a. odmawiając jego zastosowania. Nie jest zasadny także zarzut naruszenia przepisu art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, stanowiący, że zachowują ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. Przepis ten nie stanowi podstawy do wyprowadzenia wniosku o niezmienionym stanie prawnym. Nadto, nieuprawniona byłaby próba oparcia na tym przepisie stwierdzenia, że osoby, które uzyskały pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r., nie są związane regulacjami wynikającymi z przepisów obecnie obowiązującej ustawy (v. wyrok NSA z dnia 20 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2265/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.