II SA/Wa 329/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie WSA Janusz Walawski, Maria Werpachowska, Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2018 r. sprawy ze skargi P.N. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk o zdrowiu oddala skargę. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w dniu [...] listopada 2017 r. wydała decyzję nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Rady Wydziału Nauk o Zdrowiu Uniwersytetu Medycznego w L. z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] dotyczącą odmowy nadania P. N. stopnia doktora habilitowanego nauk o zdrowiu. W treści uzasadnienia decyzji organ podkreślił, że Sekcja Nauk Medycznych w obradowała na posiedzeniu w dniu [...] listopada 2017 r. Rada Wydziału po wysłuchaniu dwóch negatywnych opinii recenzentów Centralnej Komisji oraz po przeprowadzeniu dyskusji, w tajnym głosowaniu, wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Wydziału (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały – 1 głos, przeciw – 29 głosów, wstrzymujących się – 1 głos). Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] listopada 2017 r. po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w rozpatrywanej sprawie postanowiło, w głosowaniu tajnym, utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały – 0 głosów, przeciw – 10 głosów, wstrzymujących się – 0 głosów). Sekcja Nauk Medycznych oraz Prezydium Centralnej Komisji, po przeprowadzeniu analizy przebiegu postępowania habilitacyjnego oraz treści wniesionego odwołania, po zapoznaniu się z dwoma negatywnymi opiniami recenzentów Centralnej Komisji w niniejszej sprawie, uznała wniesione odwołanie za niezasadne. Organ podkreślił, że opinię w niniejszej sprawie przygotowało dwóch właściwie dobranych ekspertów. Obydwie opinie wskazały na brak podstaw do uwzględnienia odwołania P. N. od uchwały Rady Wydziału. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone przez Wydział Nauk o Zdrowiu Uniwersytetu Medycznego w L. i zakończone odmową nadania stopnia doktora habilitowanego. P. N. w treści odwołania od uchwały Rady Wydziału podniósł, iż nie zgadza się z oceną napisanej przez niego monografii. Stwierdził, że recenzenci dokonujący tej oceny są niekompetentni. Recenzenci uznali bowiem, że monografia pt.: "[...]" ma wartości poznawcze i praktyczne jako podręcznik chirurgii dla młodych lekarzy uczących się tego typu operacji, ale nie wnosi nowatorskich czy oryginalnych rozwiązań z punktu widzenia naukowego. Centralna Komisja podkreśliła, że dorobek naukowy strony jest skromny liczebnie, a jego prace nie były publikowane w czasopismach o szerszym zasięgu. Organ podniósł, że recenzenci oceniający dorobek i osiągnięcia są profesorami neurochirurgii i ortopedii, autorytetami w dziedzinie leczenia neuropatii uciskowych. Wobec powyższego Sekcja Nauk Medycznych Centralnej Komisji uznała, że zarzuty P. N. dotyczące uchwały Rady Wydziału Nauk o Zdrowiu Uniwersytetu Medycznego w L. z dnia [...] lutego 2017 r., nie mają uzasadnienia. Sekcja Nauk Medycznych powołała dwóch recenzentów do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, którzy wydali dwie negatywne recenzje. Treść recenzji zastała przedstawiona na posiedzeniu Sekcji. Wynik głosowania Sekcji był negatywny. Prezydium Komisji po zapoznaniu się z materiałami podzieliło stanowisko Sekcji i odmówiło poparcia odwołania. Zdaniem organu odwołanie nie wniosło żadnych nowych kwestii merytorycznych, zatem organ uznał je za nieuzasadnione. Centralna Komisja nie przychyliła się do wniosku odwołującego i postanowiła uchwałę Rady Wydziału utrzymać w mocy. Organ stwierdził, że w niniejszym postępowaniu zostały dochowane wymagania, jakie przewidują przepisy ww. ustawy o stopniach naukowych, nie uchybiono także stosowanym odpowiednio przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego. Organy orzekające w sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy. Uzasadniły przekonująco swoje stanowisko, nie naruszając przy tym granic swobodnej oceny dowodów. P. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...]. Zdaniem skarżącego Centralna Komisja w treści swojej decyzji nie odniosła się do merytorycznej argumentacji zawartej w odwołaniu od uchwały organu I instancji. Skarżący podkreślił, że uchwała Rady Wydziału Nauk o Zdrowiu narusza przepisy art. 16 ust. 2 oraz art. 18 ust. 5 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym w zakresie sztuki. Podkreślił, że w internetowej bazie "Pub Med" znajduje się trzydzieści prac ośrodków uniwersyteckich takich jak Klinika Chirurgii R. Uniwersytetu M. w P., Klinika Chirurgii K. Uniwersytetu Medycznego w P., których współautorem jest skarżący. Nazwisko skarżącego pojawia się również w licznych inicjatywach naukowych (i wynosi 62 akordy). Jego nazwisko występuje w Biografii Publikacji Uniwersytetu Medycznego w P. i jest związane z działalnością Kliniki Chirurgii R. i Kliniki Chirurgii K. Uniwersytetu Medycznego w P.. Wobec powyższego nie można zgodzić się z stanowiskiem organu, który twierdzi, że prace skarżącego mają jedynie lokalny zasięg i brak jest osiągnięć o charakterze międzynarodowym. Przedsięwzięcia naukowe Kliniki Chirurgii K.i Kliniki Chirurgii R., w których skarżący uczestniczył, cieszą się międzynarodowym zainteresowaniem. Prace naukowe z Kliniki Chirurgii K. i Kliniki Chirurgii R. cytowane są w różnych międzynarodowych czasopismach specjalistycznych. Efekty pracy naukowej habilitanta zostały zauważone i docenione przez innych, czego dowodem jest zacytowanie opublikowanych wyników badań w pracach innych autorów w renomowanych czasopismach naukowych. Skarżący stwierdził, że dla Komisji Habilitacyjnej nie są istotne dokonania takie jak publikowanie prac naukowych w międzynarodowych czasopismach specjalistycznych, opracowywanie podręczników, szkolenie lekarzy, opracowanie atlasów technik operacyjny dla lekarzy. Nadmienił, że członkom Komisji Habilitacyjnej brak jest doświadczenia naukowego i praktycznego zabiegowego w zagadnieniach klinicznych operacji neuropatii kończyny górnej. Wobec przedstawionych argumentów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2017 r. oraz poprzedzającej ją uchwały Rady Wydziału Nauk o Zdrowiu Uniwersytetu Medycznego w L. z dnia [...] lutego 2017 r . W treści odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302). W ocenie Sądu skarga analizowana pod tym kontem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów utrzymująca w mocy uchwałę Rady Wydziału Nauk o Zdrowiu Uniwersytetu Medycznego w L. z dnia [...] lutego 2017 r. nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Na wstępie należy wyjaśnić, iż sąd administracyjny w ramach swojej kognicji nie jest uprawniony do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy, a przedłożona przez kandydata rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. W ramach postępowania sądowego nie dochodzi tym samym do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej przedstawionej pracy habilitacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., I OSK 212/08, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2016 r., poz. 882 ze zm.), w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Instytucję postępowania habilitacyjnego normuje art. 18a ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Wskazuje on m.in., że postępowanie habilitacyjne wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, skierowany wraz z autoreferatem do Centralnej Komisji (ust. 1). Centralna Komisja w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania wniosku spełniającego wymagania formalne powołuje komisję habilitacyjną w celu przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego (...) (ust. 5). W terminie nie dłuższym niż sześć tygodni od dnia powołania komisji habilitacyjnej recenzenci, o których mowa w ust. 5, oceniają czy osiągnięcia naukowe wnioskodawcy spełniają kryteria określone w art. 16 i przygotowują recenzje (ust. 7). Po przedstawieniu recenzji i zapoznaniu się z autoreferatem członkowie komisji habilitacyjnej w głosowaniu jawnym podejmują uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 8). W szczególnych przypadkach, uzasadnionych wątpliwościami komisji habilitacyjnej dotyczącymi dokumentacji osiągnięć naukowych, komisja może przeprowadzić z wnioskodawcą rozmowę o jego osiągnięciach i planach naukowych (ust. 10). Komisja habilitacyjna w terminie 21 dni od dnia otrzymania recenzji przedkłada radzie jednostki organizacyjnej uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, o której mowa w ust. 8, wraz z uzasadnieniem i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego, w tym recenzjami osiągnięć naukowych. Na podstawie tej opinii rada jednostki organizacyjnej, w terminie miesiąca, podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 11). Osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego, zgodnie z art. 21 ust. 1 ww. ustawy, może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Rada przekazuje odwołanie Centralnej Komisji wraz ze swoją opinią i aktami sprawy w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania. Z powyższego wynika, iż postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego ma wyjątkowy charakter wynikających ze specyfiki tych spraw. Postępowanie to cechuje znaczna odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego wprost na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 29 ust. 1 ww. ustawy w postępowaniu tym przepisy k.p.a. mają odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. W konsekwencji, jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że niektóre przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w ogóle nie znajdują w tym postępowaniu zastosowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1661/06, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Ten szczególny charakter postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy dotyczy również postępowania odwoławczego toczącego się przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów. W postępowaniu tym osoba, której dotyczy uchwała nie korzysta z praw strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Postępowanie dowodowe prowadzone przed Centralną Komisją ograniczone jest wyłącznie do uzyskania recenzji jednego lub dwóch recenzentów, co wynika z art. 35 ust. 3 ustawy. Z obowiązujących przepisów nie wynika też wymóg zapoznania habilitanta, w szczególności przed podjęciem decyzji przez Centralną Komisję, z opiniami powołanych przez ten organ recenzentów. Z powyższego wynika, że Centralna Komisja, mimo iż jest organem odwoławczym, prowadzi w pewnym zakresie własne postępowanie dowodowe, choć ograniczone jedynie do ww. postępowania opiniodawczego. Z tego powodu organ ten jest organem, który musi stosować w prowadzonych przed nim postępowaniach przepisy art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., gdyż musi dokonywać oceny, nie tylko materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed Radą Wydziału, ale i materiału dowodowego, zebranego w postępowaniu odwoławczym. Kontrolę zatem zaskarżonej uchwały Rady Wydziału należy w tym wypadku rozumieć jako kontrolę dokonywaną w sposób wszechstronny (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 838/08, z dnia 30 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1411/08, z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2052/11 publ. https://cbois.nsa.gov.pl). Opinie recenzentów, powołanych w postępowaniu odwoławczym, winny więc odnosić się również do tych aspektów, których dotyczyły opinie recenzentów, powołanych w postępowaniu przed Radą. Pokreślić też wypada, że żaden przepis ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki nie zawiera ograniczenia w tym zakresie recenzentów powołanych w postępowaniu przed Centralną Komisją, a ponieważ, jak wyżej wspomniano, organ ten jest z mocy ustawy obowiązany również do zebrania materiału dowodowego w postaci wspomnianych opinii i musi materiał ten rozpatrzyć w sposób wyczerpujący i wszechstronny, to oznacza, że Centralna Komisja musi, by skontrolować prawidłowość zaskarżonej uchwały, najpierw sama dokonać oceny dorobku naukowego kandydata do stopnia naukowego i rozprawy naukowej. Podkreślić jednocześnie należy, że przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki nie stwarzają kandydatowi na stopień naukowy możliwości toczenia dyskusji na temat recenzji. Jednoznacznie negatywne oceny recenzentów nie mogą więc zostać zaprzeczone wyjaśnieniami strony. Postępowanie dowodowe przed Centralną Komisją ograniczone jest bowiem, jak wskazano wyżej, tylko do uzyskania recenzji (art. 35 ust. 3 ustawy). Należy w tym miejscu zaznaczyć, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy, zarówno dorobek naukowy habilitanta, jak i rozprawa habilitacyjna zostały negatywnie ocenione zarówno przez wszystkich recenzentów Komisji Habilitacyjnej, jak też przez dwóch recenzentów Centralnej Komisji rozpatrujących zasadność odwołania. Sąd nie był natomiast władny do oceny prawidłowości uwag i ocen merytorycznych zgłoszonych przez tych recenzentów, dlatego też podnoszona w skardze kwestia prawidłowości oceny dorobku dydaktycznego czy też zasięgu oddziaływania naukowego pracy habilitanta wymyka się spod kontroli sądowoadministracyjnej. Zwrócić należy uwagę, iż wszyscy trzej recenzenci wchodzący w skład Komisji Habilitacyjnej powołanej w dniu [...] maja 2016 r. przez Centralną Komisję do spraw Stopni i Tytułów, tj. dr hab. prof. U. D. – Uniwersytet Medyczny w L., prof. dr hab. P. M. – [...] Uniwersytet Medyczny i prof. dr. hab. A. M. – [...] Uniwersytet Medyczny, zgodnie uznali dorobek naukowy habilitanta za wartościowy, jednak negatywnie go ocenili z uwagi na brak w nim osiągnięcia naukowego o charakterze międzynarodowym nawet w pozycji współautora, a więc prac ze współczynnikiem wpływu /IF=0/, co pozostaje w sprzeczności z wymogami określonymi w przepisie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 18 marca 2011 r. Również osiągnięcie naukowe habilitanta pod postacią monografii pt.: "[...]", recenzenci ocenili krytycznie, podkreślając charakter podręcznikowy monografii, w której autor nie przedstawia wyników badań własnych, a stan wiedzy w określonym czasie /data wydania rok 2010/. W podsumowaniu wszystkie recenzje zawierają jednoznaczne stanowisko recenzentów, iż w świetle obowiązującej ustawy o stopniach i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki, dorobek habilitanta jest niewystarczający, ponieważ nie spełnia warunków niezbędnych dla uzyskania awansu naukowego. Recenzenci powołani przez Sekcję Nauk Medycznych Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów na etapie postępowania odwoławczego w osobach: prof. J. S. oraz prof. H. M. również negatywnie ocenili dorobek naukowy i rozprawę habilitacyjną. Treść tych recenzji została przedstawione w dniu [...] listopada 2017 r. na posiedzeniu Sekcji [...] Nauk Medycznych. Wynik głosowania Sekcji był negatywny. Sprawa była następnie przedmiotem obrad Prezydium Komisji, które podzieliło stanowisko Sekcji i odmówiło poparcia odwołania. Następnie Centralna Komisja, biorąc pod uwagę powyższe stanowiska, nie przychyliła się do wniosku skarżącego i postanowiła zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału Nauk o Zdrowiu Uniwersytetu Medycznego w L. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] odmawiającą nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego nauk o zdrowiu utrzymać w mocy. Na zakończenie wyjaśnić też trzeba, że treść uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji może budzić pewien niedosyt, ale należy pamiętać, że decyzja tego organu jest uchwałą podejmowaną przez określone gremium w głosowaniu tajnym. Głosowanie to jest przy tym tajne zarówno dla kandydata, jak i dla członków Komisji. Z tego powodu uzasadnienie decyzji musi cechować pewna ogólnikowość, gdyż decyzja ta jest siłą rzeczy pewną wypadkową szeregu ocen i poglądów, niekoniecznie podzielanych w całości przez całe gremium. Reasumując, Sąd zgadza się z oceną wyrażoną w zaskarżonej decyzji, że w toku postępowania przed Radą Wydziału Nauki o Zdrowiu Uniwersytetu Medycznego w L. nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość podjętej uchwały o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, postępowanie to było zgodne z przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. W postępowaniu tym nie doszło także do naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie, w jakim miały one zastosowanie w tym postępowaniu. Sąd nie był natomiast uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wydanych zarówno w postępowaniu odwoławczym, jak i na etapie postępowania przed Radą Wydziału. Podsumowując, Sąd stwierdza, iż analiza czynności podjętych w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją wskazuje, iż Centrala Komisja nie naruszyła prawa w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.