II SA/Wa 331/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi M.W. i J.W. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały Zarząd Dzielnicy [...] W. uchwałą z [...] grudnia 2024 r. nr [...], wydaną na podstawie § 6 pkt 8 uchwały nr XLVI/1422/2008 Rady [...] W. z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom [...] W. do wykonywania niektórych zadań i kompetencji [...] W. (Dz. U. Woj. [...]. z 2016 r. poz. 6725), § 35 ust. 1, § 4, § 5 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 1, § 7 ust. 1 pkt 2, § 32 ust. 1 pkt 4 w związku z ust. 8 uchwały nr XXIII/669/2019 Rady [...] W. z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] W. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2019 r. poz. 14836, z późn. zm.), odmówił zakwalifikowania M. W. i J. W. do udzielenia pomocy mieszkaniowej (§ 1). Wykonanie uchwały powierzył Naczelnikowi Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] W. (§ 2). Określił, że uchwała podlega publikacji w BIP oraz wchodzi w życie z dniem podjęcia (§ 3). W uzasadnieniu uchwały organ wskazał, że M. W. i J. W. wraz z dwójką małoletnich dzieci po raz kolejny złożyli wniosek o udzielenie pomocy mieszkaniowej. Wnioskodawca jest zameldowany w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., składającym się z 3 pokoi, kuchni i łazienki - powierzchnia użytkowa - 47,80 m2, powierzchnia mieszkalna - 34,13 m2, którego najemcą jest jego matka, a zamieszkują w nim 2 osoby (matka i siostra wnioskodawcy). W lokalu składającym się z 3 pokoi, kuchni i łazienki - powierzchnia użytkowa - 47,80 m2, powierzchnia mieszkalna - 34,13 m2, zamieszkują 2 osoby (matka i siostra wnioskodawcy). Biorąc pod uwagę 4 osobową rodzinę wnioskodawców w lokalu zamieszkiwałoby 6 osób, zatem lokal nie może zabezpieczyć ich potrzeb mieszkaniowych. Z kolei wnioskodawczyni jest zameldowana w nieruchomości nr [...] w miejscowości T. woj. L., składającej się z 3 pokoi, kuchni, łazienki - powierzchni użytkowa - 107 m2, powierzchnia mieszkalna - 66 m2, której właścicielami są jej rodzice. M. W. oświadczyła, że od 14 lat meszka i pracuje w W. Rodzina zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., który wynajmowali od osoby prywatnej na podstawie umowy najmu lokalu mieszkalnego z [...] września 2021 r. (umowa wygasła 31 grudnia 2022 r.). Z informacji zawartych w uzasadnieniu wniosku o pomoc mieszkaniową wynika, że właściciel zamierza sprzedać lokal i nie zgadza się na przedłużenie umowy najmu, który obecnie jest zajmowany bez tytułu prawnego. Właściciel lokalu nie kierował pisemnych wezwań do opuszczenia lokalu, nie skierował sprawy do sądu dotyczącej eksmisji M. i J. W. wraz dziećmi z przedmiotowego lokalu. Zajmowany lokal składa się z 2 pokoi, kuchni i łazienki - według dokumentacji źródłowej powierzchnia użytkowa lokalu wynosi 37,60 m2, a powierzchnia mieszkalna - 27,28 m2. W lokalu zamieszkuje 4 osobowa rodzina wnioskodawców zatem metraż uprawniający do udzielenia pomocy mieszkaniowej nie może przekroczyć 26 m2. We wniosku zawarto informację, że dzieci wnioskodawców mają zdiagnozowane alergie - są pod stałą opieką lekarzy specjalistów. Średni miesięczny dochód wnioskodawców wynosi 4.167,98 zł. Z uwagi na przekroczone kryterium warunków zamieszkiwania i posiadany tytuł prawny do zajmowanego lokalu na podstawie ustnego użyczenia lokalu, Komisja Mieszkaniowa sprawę zaopiniowała negatywnie i z tej przyczyny wnioskodawcy nie zostali zakwalifikowani do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Pismem z [...] stycznia 2025 r. M. . i J. W. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z [...] grudnia 2024 r. nr [...] wnosząc o jej uchylenie jako sprzecznej z prawem oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z: inwentaryzacji lokalu na okoliczność powierzchni mieszkalnej zajmowanego lokalu, pisma z [...] stycznia 2025 r. na okoliczność skierowania przez właścicielkę lokalu wezwania do opuszczenia lokalu i przesłuchania ich na okoliczność trudnej sytuacji życiowej i finansowej, braku tytułu prawnego do lokalu, brak możliwości wynajmu lokalu na wolnym rynku. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. ); zwanej dalej K.p.a., poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy w postaci sytuacji mieszkaniowej, życiowej i majątkowej oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego i poczynienie ustaleń niewynikających z materiału dowodowego, w szczególności iż posiadają tytuł prawny do lokalu na podstawie ustnej umowy użyczenia lokalu, 2. art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, poprzez ich niezastosowanie i odmowę udzielenia pomocy mieszkaniowej w sytuacji spełnienia kryterium niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, zamieszkiwania na terenie gminy z zamiarem stałego pobytu w lokalu zajmowanym bez tytułu prawego i udokumentowania niskich dochodów, 3. art. 21 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego w związku z § 7ust. 2 pkt 5 lit. a uchwały nr XXIII/669/2019 Rady [...] W. z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] W., poprzez ich niezastosowanie i odmowę udzielenia pomocy mieszkaniowej, w sytuacji gdy zgodnie z uchwałą warunki zamieszkiwania kwalifikujące do udzielenia pomocy mieszkaniowej w postaci powierzchni mieszkalnej w ogóle nie dotyczą osób, które zamieszkują w budynkach prywatnych i występują o udzielenie pomocy mieszkaniowej, gdyż upłynął okres na jaki umowa została zawarta, 4. art. 21 ust. 3 pkt 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego w związku z § 7 ust. 2 pkt 5 lit. b uchwały nr XXIlI/669/2019 Rady [...] W. z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] W., poprzez ich niezastosowanie i odmowę udzielenia pomocy mieszkaniowej w sytuacji, gdy zgodnie z uchwałą warunki zamieszkiwania kwalifikujące do udzielenia pomocy mieszkaniowej w postaci powierzchni mieszkalnej w ogóle nie dotyczą osób, które zamieszkują w budynkach prywatnych i czynsz w zajmowanym lokalu w dacie złożenia wniosku w skali roku jest równy lub wyższy niż 2,5% wartości odtworzeniowej lokalu. Skarżący wskazali, że po otrzymaniu pierwszej odmowy udzielenia pomocy mieszkaniowej zlecili inwentaryzację lokalu i okazało się, że lokal ma 25,95 m2 powierzchni mieszkalnej, a nie ponad 27 m2. Taka powierzchnia lokaju została wskazana w aktualnym wniosku, pomimo tego organ błędnie ustalił, że lokal który zajmują ma powierzchnię mieszkalną 27,28 m2. Ponadto podali, że obecnie wynajmują od osoby prywatnej lokal, której okres upłynął. Zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 5 lit. a uchwały nr XXIII/669/2019 Rady [...] W. z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących mieszkaniowego zasobu [...] W., warunku co do łącznej powierzchni mieszkalnej lokalu dla gospodarstwa domowego nie stosuje się w przypadku ubiegania się o pomoc mieszkaniową osób z budynków prywatnych lub z budynków zakładowych, jeżeli upłynął okres, na jaki umowa została zawarta. W związku z tym, w ich ocenie, powierzchnia aktualnie zajmowanego lokalu w ogóle nie powinna być brana pod uwagę jako kryterium do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Skarżący zaznaczyli, że składając wniosek o udzielenie pomocy mieszkaniowej przedstawili umowę najmu lokalu, która obowiązywała do 31 grudnia 2022 r. i nie została przedłużona, ponieważ właścicielka lokalu zamierza sprzedać mieszkanie. Zatem aktualnie zajmują lokal bez tytułu prawnego, ponieważ nie mają gdzie się wyprowadzić i nie stać ich na najem lokalu na wolnym rynku. Czynsz za lokal wynosi 2.200 zł miesięcznie, czyli połowę miesięcznego dochodu. Zgodnie § 7 ust. 2 pkt 5 lit. b uchwały nr XXIII/669/2019 Rady [...]. W. z dnia [...] grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] W., warunku co do łącznej powierzchni mieszkalnej lokalu dla gospodarstwa domowego nie stosuje się również w przypadku ubiegania się o pomoc mieszkaniową osób z budynków prywatnych lub z budynków zakładowych, gdy czynsz w zajmowanym lokalu w dacie złożenia wniosku w skali roku jest równy lub wyższy niż 2,5% wartości odtworzeniowej lokalu. Zgodnie z obwieszczeniem Wojewody Mazowieckiego wysokości wskaźnika przeliczeniowego kosztu odtworzenia 1 m2 powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych dla [...] W. w okresie od [...] października 2024 r. do [...] marca 2025 r. wynosi 10.221,03 zł. Zatem 2,5% wartości odtworzeniowej w skali roku to 9.607,77 zł (10.221,03 zł x 37,60 m2 x 2,5%). Tymczasem opłaty, które płacą za lokal wynoszą w skali roku 26.400 zł (12 x 2.200 zł). Biorąc pod uwagę wysokość uiszczanych opłat za lokal, powierzchnia aktualnie zajmowanego lokalu nie powinna być uwzględniona jako kryterium do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Zdaniem skarżących nieuprawnione jest twierdzenie organu, że posiadają tytuł prawny na podstawie ustnego użyczenia lokalu. Właścicielka lokalu od początku wskazywała, że zawiera umowę najmu na czas określony, ponieważ zamierza sprzedać lokal. Z uwagi na sytuację osobistą musiała tymczasowo wyjechać i formalności związane z poszukiwaniem kupującego się przedłużyły. Zgodzili się, że opuszczą lokal, gdy znajdzie kupca. Skarżący podkreślili, że są świadomi, iż rozpoznanie wniosku o udzielenie pomocy mieszkaniowej może trwać kilka miesięcy, a następnie nie wiadomo jak długi okres będą oczekiwać na przydział lokalu. Aktualnie właścicielka mieszkania przysłała wezwanie do opuszczenia lokalu, a zatem w najbliższym czasie wraz z małoletnimi dziećmi staną się osobami bezdomnymi. Oświadczyli, że nie posiadają środków finansowych na wynajęcie mieszkania na wolnym rynku. Zarząd Dzielnicy [...] W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej podnosząc, że kwestionowana uchwała podjęta została na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie w niej zawarte odpowiada prawu. Pismem z 27 czerwca 2025 r. skarżący, zastępowani przez profesjonalnego pełnomocnika z urzędu, podtrzymali skargę. Wskazali, że kwestia możliwości zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych przez wnioskujących poprzez zamieszkiwanie na podstawie ustnej umowy użyczenia została oceniona przez organ błędnie. Fakt, że właściciel lokalu nie podjął kroków w celu opróżnienia lokalu nie oznacza, że doszło do zawarcia ustnej umowy użyczenia lokalu. Organ argumentuje, że właściciel lokalu nie kierował do skarżących pisemnych wezwań do opuszczenia lokalu. Nie ma to znaczenia. Kierowanie lub niekierowanie wezwań w jakiejkolwiek formie nie zmienia kwalifikacji prawnej zajmowania lokalu bez podstawy prawnej. Ustawodawca nie łączy żadnego skutku z brakiem domagania się w jakiejkolwiek formie realizacji uprawnień właścicielskich dla istnienia i zakresu tych praw. Ponadto zaznaczyli, że obliczenie powierzchni dokonanej przez nich samych nie mogło być podstawą do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia, bowiem nie posiadali wiedzy specjalnej. Jednocześnie oświadczyli, że 22 kwietnia 2025 r. właścicielka lokalu poinformowała ich o możliwości pozostania w nim do połowy lipca 2025 r., a 19 czerwca 2025 r. nastąpiło odcięcie gazu na skutek niezapłaconych rachunków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Zarządu Dzielnicy [...] W. z [...] grudnia 2024 r. nr [...] mieści się w katalogu aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a., w myśl którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały przypomnieć trzeba, że jej podstawę prawną stanowiły przepisy uchwały nr XXIII/669/2019 Rady [...] W. z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] W. Uchwała ta wydana została na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 725, ze zm., dalej: ustawa o ochronie praw lokatorów). Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 4 ustawy, gmina może tworzyć i posiadać zasób mieszkaniowy (art. 20 ust. 1 ustawy). Ustawa nie określa materialnoprawnych przesłanek zakwalifikowania do kategorii osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego z zasobów mieszkaniowych gminy, pozostawiając na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy radzie gminy kompetencję do ustalenia zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Z art. 21 ust. 3 pkt 5 ww. ustawy wynika, że zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy powinny określać́ tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali zawierany na czas nieoznaczony i o najem lokali socjalnych oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 stycznia 2017 r, wydanym w sprawie sygn. akt I OSK 2151/16 wyraźnie wskazał, że z przepisów uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady [...] W. z dnia 9 lipca 2009 r., a także z art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy o ochronie praw lokatorów oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, niewątpliwie wynika obowiązek, w sprawach rozpatrywania i załatwiania wniosków o zawarcie umowy najmu i zamianę lokalu należącego do mieszkaniowego zasobu gminy, podejmowania przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W trakcie postępowania organy powinny także działać́ praworządnie oraz uwzględniać́ interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy. W tym kontekście, pamiętając, że zaskarżona uchwała ma charakter rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, można mówić o obowiązku stosowania standardów odpowiadających standardom wyznaczonym przez zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym także art. 7 K.p.a. W ocenie Sądu powyższe stanowisko należy odnieść również do spraw rozstrzyganych przez Zarządy Dzielnic [...] W. na podstawie aktualnie obowiązujących regulacji prawnych zawartych w uchwale nr XXIII/669/2019 Rady [...] W. z dnia 5 grudnia 2019 r. Mając powyższe na względzie, uznać należy, że obowiązkiem Zarządu Dzielnicy [...] W. wydającego zaskarżoną uchwałę z [...] grudnia 2024 r., było zatem podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Przy czym, wskazać należy, iż czynnościami niezbędnymi są czynności odnoszące się do okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego. Oczywistym jest też to, że efekt powyższych działań organu powinien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu uchwały. Uzasadnienie winno prezentować zarówno stanowisko organu odnośnie do ustaleń faktycznych, jak też jego wnioski wysnute z analizy faktów przez pryzmat stosownego przepisu prawa materialnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2567/20). Zdaniem Sądu, organ w niniejszej sprawie nie wypełnił należycie powyższych obowiązków. Zaskarżona uchwała została zatem podjęta z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a., w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika bowiem jedynie to, że organ postanowił odmówić zakwalifikowania skarżących do udzielenia pomocy mieszkaniowej, co potwierdza przedstawiony opis stanu faktycznego. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika natomiast racjonalna argumentacja i wnikliwa analiza stanu faktycznego. Przede wszystkim nie wyjaśniono skarżącym dlaczego ustalony stan faktyczny nie pozwala na wydanie pozytywnego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie uchwały niejako przerzuca na adresata obowiązek wysnucia określonych wniosków z przedstawionych okoliczności faktycznych. Organ zawarł jedynie stwierdzenie, że powierzchnia mieszkalna zajmowanego przez skarżących na podstawie ustnego użyczenia lokalu wynosi 27,28 m2, zaś metraż uprawniający do udzielenia pomocy mieszkaniowej rodzinie wnioskodawców wynosi 26 m2. Nie wyjaśnił natomiast na podstawie jakich ustaleń przyjął, że skarżący posiadają tytuł prawny do przedmiotowego lokalu oraz doszło pomiędzy stronami do zawarcia ustnej umowy użyczenia lokalu, skoro skarżący we wniosku o pomoc mieszkaniową (k. – 36, 37 akt administracyjnych) wskazali, że właściciel mieszkania zamierza sprzedać zajmowany przez nich lokal mieszkalny, nie wyraził woli zawarcia kolejnej umowy najmu i "w każdej chwili mogą dostać nakaz opuszczenia lokalu". Stanowisko organu w tej kwestii opiera się jedynie na przypuszczeniach, nie zaś na ustaleniach popartych materiałem dowodowym. Ponadto przyjęta przez organ powierzchnia zajmowanego przez skarżących lokalu mieszkalnego, która rzutuje na spełnienie przez skarżących tzw. kryterium metrażowego (§ 7 ust. 1 pkt 2 uchwały z dnia 5 grudnia 2019 r.) budzi poważne wątpliwości. W aktach znajduje się umowa najmu z 25 maja 2000 r.(k. – 42 akt administracyjnych), z której wynika, iż powierzchnia pokoi w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] wynosi 27,28 m2 i taką powierzchnię przyjął organ wydając kwestionowane rozstrzygnięcie. Tymczasem z załącznika nr 4 do wniosku o pomoc mieszkaniową wypełnionego przez właściciela przedmiotowego lokalu wskazano powierzchnię pokoi – 25,95 m2 (k. – 23 i 24 akt administracyjnych).Także w inwentaryzacji przedmiotowego lokalu z 25 marca 2022 r. znajdującej się w aktach administracyjnych (bez nr) ujawniono powierzchnię mieszkalną w wymiarze 25,95 m2. Tych istotnych dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie kwestii nie wyjaśniono. Próżno szukać w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały rzetelnej argumentacji uzasadniającej negatywne rozpoznanie wniosku skarżących. Z tych powodów, Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała nie może ostać się w obrocie prawnym. Z tego względu Sąd stwierdził jej nieważność. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ocenę prawną dokonaną przez Sąd w niniejszym wyroku, uzupełni i wnikliwie przeanalizuje materiał dowodowy sprawy, a wydane rozstrzygnięcie uzasadni w sposób odpowiadający prawu mając na względzie, że w tego typu sprawach chodzi o podstawowe prawo obywatela do posiadania przysłowiowego dachu nad głową. Dlatego też sprawy te – tak istotne dla obywateli – winny być rozpoznawane wnikliwie, a wynik oceny organu winien być zaprezentowany stronie w sposób najpełniejszy, zrozumiały i przekonywujący. Sąd zobowiązany jest jednocześnie wyjaśnić, że nie uwzględnił wniosków dowodowych zgłoszonych w skardze kierując się dyspozycją art. 106 § 3 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zgodnie z poglądami prezentowanymi w doktrynie oraz orzecznictwie postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami tego postępowania i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Kierując się tymi wskazówkami Sąd stwierdził, że w stanie faktycznym niniejszej sprawie nie było potrzeby przeprowadzania dowodu uzupełniającego z dokumentów wymienionych w skardze, zaś przesłuchanie świadków nie jest dopuszczalnym środkiem dowodowym w świetle wyżej powołanego przepisu. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie 147 § 1 P.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.