II SA/Wa 347/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Przemysław Szustakiewicz, Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę. Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] września 2016r. nr [...], działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), zwolnił [...] A.K. ze służby w Policji z dniem [...] października 2016 r. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozkazu organ wskazał, że Komendant Powiatowy Policji w P. wystąpił z wnioskiem personalnym o zwolnienie [...] A. K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W przedmiotowym wniosku organ, przedstawiając obszernie podjęte czynności w związku z niestawieniem się do służby A. K., stwierdził, że porzucenie przez nią służby w okresie od dnia [...] lipca 2016 r. do dnia [...] lipca 2016r., niewykonanie polecenia przełożonego oraz unikanie z tymże przełożonym kontaktu świadczy bezsprzecznie o jej lekceważącym stosunku do służby w formacji umundurowanej jaką jest Policja oraz sprzeniewierzeniu się ślubowaniu złożonemu według roty określonej w art. 27 ust. 1 ww. ustawy. Ponadto organ podniósł, iż zachowanie A. K. skutkowało nadaniem jej statusu osoby zaginionej oraz wszczęciem postępowania poszukiwawczego w celu ustalenia jej miejsca pobytu. Dopiero pozytywnie zakończone poszukiwania prowadzone przez Policję na szeroką skalę przerwały nieusprawiedliwioną absencję wymienionej w służbie. Organ podkreślił przy tym, iż wymieniona z własnej woli doprowadziła do przedstawionego zdarzenia oraz nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie w ww. okresie. Zachowanie policjantki spowodowało dezorganizację pracy jednostki Policji i świadczy bezsprzecznie, że wymieniona nie posiada zdolności do podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej wymaganej od policjantów zgodnie z art. 25 ust. 1 ww. ustawy. A. K. swoim postępowaniem doprowadziła do zaangażowania wielu policjantów w czynności związane z ustaleniem jej miejsca pobytu, w związku ze zgłoszonym jej zaginięciem oraz kilkudniowym niestawieniem się do służby, przy braku kontaktu z przełożonym, co jest sprzeczne z interesem społecznym, tożsamym z interesem służby jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. W ocenie organu, zwolnienie wymienionej ze służby pozwoli dokonać doboru odpowiedniej kadry, będącej w stanie realizować przydzielone zadania w poszanowaniu dyscypliny służbowej. Uwzględniając powyższe Komendant [...] Policji pismem [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. poinformował A. K. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia jej ze służby w Policji oraz o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. W dniu [...] sierpnia 2016 r. policjantka stawiła się w Wydziale Kadr K[...]P, gdzie zapoznała się z materiałami postępowania administracyjnego. Pismem z dnia [...] września 2016 r. ustanowiony przez stronę pełnomocnik zwrócił się do Komendanta [...] Policji o wydanie "decyzji administracyjnej (rozkazu personalnego) o pozostawieniu Pani A. K. w służbie w Policji", jednocześnie wniósł o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w niniejszym postępowaniu celem wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków oraz dowodu z przesłuchania strony. Ponadto pełnomocnik wystąpił o zawieszenie postępowania administracyjnego - na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - do czasu prawomocnego zakończenia wszczętego przeciwko policjantce postępowania dyscyplinarnego. W uzasadnieniu pisma pełnomocnik strony podniósł, iż A. K. od 13 lat pełni służbę, a jej dotychczasowy przebieg był wzorowy. Od kilku lat cierpi na chorobę alkoholową, a fakt ten, w jego ocenie, wyłącza stronę z jakiegokolwiek stopnia zawinienia. Ponadto do lipca 2016 r. A. K. przez wiele lat udawało się skutecznie kontrolować chorobę. Podjęła ona leczenie w grupie terapeutycznej, lecz niechęć innych uczestników grupy zmusiła ją do przerwania terapii po 9 miesiącach. Następnie zapisała się do grupy abstynentów na Facebooku, gdzie poznała mężczyznę, z którym do lipca 2016 r. kontaktowała się tylko telefonicznie. W dniu [...] lipca 2016 r. A. K. miała kłótnię z matką, po której zdecydowała się spotkać z ww. mężczyzną. Spotkanie to doprowadziło do jednorazowej sytuacji, w której cyt.: "nałóg wygrał z moją mocodawczynią". Pełnomocnik wskazał, że rano w dniu [...] lipca 2016 r. policjantka poczuła się źle, o czym poinformowała dyżurnego policjanta, a następnie do dnia [...] lipca 2016 r. przebywała z ww. mężczyzną w Hotelu "[...]" w S., gdzie została odnaleziona przez Policję. Pełnomocnik wyjaśnił przy tym, że policjantka wskutek złego samopoczucia nie mogła wcześniej skontaktować się z przełożonymi. Podkreślił też, iż wymieniona bardzo żałuje swego zachowania. Przy czym, jakkolwiek jest chora na chorobę alkoholową, to jest w stanie dalej pełnić służbę w Policji, gdyż podjęła stanowcze działania celem walki ze swoją chorobą (m. in. podjęła leczenie polegające na implantowaniu Esperalu). Komendant [...] Policji wskazał, iż zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby, a zwolnienia dokonuje właściwy komendant wojewódzki Policji. Na podstawie powyższego przepisu dokonuje się zwolnień takich policjantów, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalszej służby w Policji, a nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Przy czym stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. Organ wskazał, iż [...] A. K. w okresie od dnia [...] lipca 2016 r. do dnia [...] lipca 2016 r. nie podejmowała służby na stanowisku referenta [...] Komisariatu Policji w R. Komendy Powiatowej Policji w P., bez usprawiedliwienia swej nieobecności. Niestawienie się policjantki do służby i brak jej kontaktu z przełożonym, skutkowało nadaniem jej statusu osoby zaginionej oraz wszczęciem postępowania poszukiwawczego w celu ustalenia jej miejsca pobytu. Z uzyskanych przez Policję informacji wynikało, że policjantka może przebywać w towarzystwie poznanego mężczyzny, co do którego istnieje uzasadnione przypuszczenie, że nadużywa alkoholu, zażywa narkotyki oraz posiada kontakty ze środowiskiem przestępczym, a także jest notowany policyjnie. Dopiero pozytywnie zakończone poszukiwania prowadzone przez Policję na szeroką skalę przerwały nieusprawiedliwioną nieobecność wymienionej w służbie. A.K. została odnaleziona przez poszukujących ją policjantów w Hotelu "[...]" w miejscowości S. w obecności wytypowanego i ustalonego z imienia i nazwiska mężczyzny. W pisemnym oświadczeniu złożonym policjantom w miejscu odnalezienia A. K. stwierdziła, że od dnia [...] lipca 2016 r. przebywała w ww. hotelu dobrowolnie w towarzystwie tego mężczyzny. Organ podkreślił, iż w realiach przedmiotowej sprawy zasadnicze znaczenie ma pojęcie interesu społecznego, tożsamego z ważnym interesem służby w Policji w kontekście art. 25 ust. 1, art. 27 ust. 1 oraz art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, a przejawiające się szczególną dbałością i troską o dobro tej służby. Na pojęcie "dobro służby" składają się dobra szczegółowe, takie jak dobre imię Policji, zaufanie obywateli do jej organów, gwarancje praworządnego działania aparatu Policji, czy też niezależność formacji zmilitaryzowanej od wpływów zewnętrznych. Stąd, w ocenie organu, niepodjęcie przez A. K. służby w ww. okresie bez usprawiedliwienia swej nieobecności, brak kontaktu wymienionej z przełożonym (co skutkowało nadaniem jej statusu osoby zaginionej oraz wszczęciem przez Policję postępowania poszukiwawczego w celu ustalenia jej miejsca pobytu), a także przebywanie wymienionej w towarzystwie mężczyzny wielokrotnie notowanego policyjnie, świadczy o całkowitym lekceważeniu przez wymienioną formacji, w której służy, a także rażąco godzi w ww. dobra, stanowiące wartość społeczną. Policjant, który nie posiada zdolności do podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej wymaganej od policjantów zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji (a na to właśnie wskazuje zachowanie strony), nie tylko pogarsza obraz służby publicznej, ale równocześnie naraża dobre imię Policji, podważając zaufanie obywateli do jej organów. Działanie takie ma bowiem niekorzystny wpływ na wizerunek Policji i nie sprzyja budowaniu jej autorytetu. Organ stwierdził również, że tłumaczenie przez pełnomocnika zachowania A. K. stanem po alkoholu i jej problemami związanymi z chorobą alkoholową, świadczą o braku zrozumienia roli, jaką mają pełnić policjanci. Strona bowiem nie zachowała adekwatnych do okoliczności środków ostrożności. Takie zachowanie funkcjonariusza z długoletnim stażem w Policji zasługuje na szczególne napiętnowanie, albowiem nie licuje z honorem, godnością oraz dobrym imieniem służby. Organ stwierdził, że wnioski dowodowe pełnomocnika strony - w zakresie przesłuchania świadków i samej strony oraz przeprowadzenia rozprawy administracyjnej - nie zasługują na uwzględnienie. Z materiałów sprawy ponad wszelką wątpliwość wynikają bowiem wskazane wyżej okoliczności, które zostały już dostatecznie wyjaśnione innymi dowodami i przemawiają za zastosowaniem w tej konkretnej sprawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Organ nie znalazł również podstaw do zawieszenia niniejszego postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania dyscyplinarnego. Stwierdził, iż brak jest bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy dotyczącej zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a wynikiem sprawy dyscyplinarnej. Organ wskazał nadto, że w dniu [...] sierpnia 2016 r. skierował w trybie art. 43 ust. 3 ww. ustawy pismo do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Komendy [...] Policji w sprawie wszczęcia niniejszego postępowania, jednakże do dnia wydania rozkazu personalnego nie wpłynęła opinia Związku Zawodowego w tej sprawie. Resumując, Komendant [...] Policji stwierdził, iż w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, co skutkowało podjęciem rozkazu personalnego o zwolnieniu wymienionej ze służby w Policji i nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik A. K. zarzucił: 1) błędy w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na: (a) nieprawidłowym ustaleniu jakoby w dniu [...] lipca 2016 r. strona nie skontaktowała się telefonicznie z Policją; (b) nieprawidłowym ustaleniu jakoby 13-letni przebieg służby strony nie był wzorowy; (c) zaniechaniu ustalenia, iż strona przez wiele lat swej służby w Policji starannie i skutecznie kontrolowała swoją chorobę alkoholową; (d) zaniechaniu ustalenia, iż strona podjęła leczenie w grupie terapeutycznej na warsztatach z udziałem prowadzącego psychologa, które to leczenie trwało 9 miesięcy i zostało przerwane po tym jak przyznała się innym uczestnikom grupy terapeutycznej, że jest policjantką, co spowodowało niechęć innych uczestników grupy; (e) zaniechaniu ustalenia, iż w dniu [...] lipca 2016 r. doszło do kłótni pomiędzy stroną a jej matką; (f) zaniechaniu ustalenia, że na obecnym etapie strona poszukiwała i uzyskała pomoc psychologiczną oraz podjęła leczenie, w szczególności polegające na implantowaniu Esperalu; (g) zaniechaniu ustalenia, że za uratowanie człowieka podczas wykonywania obowiązków służbowych w dniu [...] kwietnia 2016 r. strona została wyróżniona nagrodą Komendanta [...] Policji. W związku z powyższym pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów postepowania administracyjnego, tj.: 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i oddalenie wszystkich wniosków dowodowych strony, zawartych w pismach z dnia [...] września 2016 r. i z dnia [...] września 2016 r., 3) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, 4) art. 6 k.p.a. poprzez uczynienie zarzutu stronie z faktu utrzymywania relacji z mężczyzną, który "był wielokrotnie notowany w policyjnych zbiorach", podczas gdy organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa i nie mogą zabraniać obywatelowi utrzymywania relacji z innymi osobami z jakichkolwiek powodów, ani czynić im z tego powodu zarzutów o ile nie ma przepisu prawa, który by je do tego uprawniał; 5) art. 89 § 1 k.p.a. poprzez odmowę przeprowadzenia rozprawy, 6) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez odmowę zawieszenia niniejszego postępowania do czasu wydania prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego; 7) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, 8) art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności pomimo braku ku temu przesłanek. Ponadto pełnomocnik zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. 1) art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego nieprawidłową interpretację i w konsekwencji nieuzasadnione zastosowanie i zwolnienie strony ze służby w Policji, pomimo braku w niniejszej sprawie przesłanki "ważnego interesu służby"; 2) art. 43 ust. 3 ww. ustawy w zw. z art. 106 § 1 - 6 k.p.a. poprzez zwolnienie strony ze służby z naruszeniem procedury nakazującej organowi uprzednie zasięgnięcie opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, podczas gdy sam organ przyznał, że ww. opinia nie została doręczona organowi. W związku z powyższymi zarzutami pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie rozkazu personalnego o pozostawieniu A. K. w służbie w Policji albo uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i umorzenie postępowania. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2016 r. nr [...]. Organ odwoławczy wskazał, iż bezspornym jest, że [...] A. K. w okresie od dnia [...] lipca 2016 r. do dnia [...] lipca 2016 r. nie podejmowała służby - bez usprawiedliwienia swojej nieobecności - na stanowisku referenta Zespołu [...] Komisariatu Policji w R. Komendy Powiatowej Policji w P., nie wykonała polecenia przełożonego oraz unikała z tymże przełożonym kontaktu. Ponadto zachowanie wymienionej skutkowało nadaniem jej statusu osoby zaginionej oraz wszczęciem postępowania poszukiwawczego w celu ustalenia jej miejsca pobytu. Swoim zachowaniem wymieniona doprowadziła do zaangażowania wielu policjantów w czynności związane z ustaleniem jej miejsca pobytu. Dopiero pozytywne zakończenie poszukiwania prowadzonego przez Policję przerwały nieusprawiedliwioną absencję policjantki w służbie. Wymieniona w służbie stawiła się bowiem dopiero w dniu [...] lipca 2016 r. i podjęła ją w godzinach 20.00 - 8.00. Strona nie dostarczyła za okres od dnia [...] lipca 2016 r. do dnia [...] lipca 2016 r. zwolnienia lekarskiego oraz nie usprawiedliwiła swojej nieobecności w ww. okresie. A.K. przebywała w tym czasie w hotelu i spożywała alkohol z mężczyzną, który jest notowany w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstw przeciwko mieniu oraz życiu i zdrowiu, a według ustaleń Policji, co do którego istnieje uzasadnione przypuszczenie, że nadużywa alkoholu i zażywa narkotyki oraz posiada kontakty ze środowiskiem przestępczym. W świetle powyższego, zdaniem organu odwoławczego, zachowanie policjantki zdezorganizowało pracę jednostki Policji i świadczy bezsprzecznie, że wymieniona nie posiada zdolności do podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej. Wymieniona, utrzymując kontakty towarzyskie z osobą wielokrotnie notowaną w związku z podejrzeniem o popełnienie przestępstw, nie tylko wpływa negatywnie na odbiór społeczny formacji, w której służy, ale także na dobre imię Policji, co nie sprzyja budowaniu autorytetu tej formacji i jej funkcjonariuszy. Z tych względów, zwolnienie A. K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji należy uznać za konieczne. Uzasadniona jest bowiem taka reakcja przełożonych, gdy policjant, pomimo dotychczas prawidłowego wypełniania obowiązków służbowych, dopuszcza się zachowania, które w sposób rażący koliduje z dobrem formacji, stanowiąc tym samym przeszkodę w dalszym pełnieniu przez niego służby. Opisane postępowanie wymienionej wskazuje, że nie jest ona w stanie prawidłowo ocenić konsekwencji swojego zachowania i jednocześnie przesądza o braku jej wiarygodności, dowodząc tym samym, iż nie daje ona rękojmi prawidłowego, zgodnego z rotą złożonego ślubowania, wypełniania misji policjanta, a tym samym utraciła przesłanki podmiotowe, konieczne do pełnienia służby w Policji. Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, bowiem wystąpienie o opinię do organizacji związku zawodowego w terminie miesiąca przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego przez Komendanta [...] Policji, umożliwiało zarządowi odpowiedniej struktury związkowej dokonanie wnikliwej oceny zachowania policjantki i przedstawienie opinii na piśmie organowi decyzyjnemu. Odstąpienie przez tę organizację od zaopiniowania zwolnienia funkcjonariusza nie może być utożsamiane z niedopełnieniem przez organ I instancji ustawowego wymogu w tym zakresie. W ocenie organu odwoławczego, Komendant [...] Policji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego spełnia wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 k.p.a., bowiem organ I instancji zważył słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko pełnomocnika strony, iż w sprawie doszło do naruszenia prawa procesowego poprzez nierozpoznanie w formie postanowienia wniosku z dnia [...] września 2016 r. o zawieszenie postępowania. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, bowiem toczące się postępowanie dyscyplinarne przeciwko A. K. nie stanowiło zagadnienia wstępnego dla rozpatrzenia kwestii określonej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Postępowanie w przedmiocie zwolnienia wymienionej ze służby w Policji jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od toczącego się postępowania dyscyplinarnego. Końcowo organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nadanie zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględnia ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Powyższe czyni koniecznym niezwłoczne rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem, który dopuścił się zachowania o charakterze uniemożliwiającym kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. Tym samym wniosek o zastosowanie w sprawie art. 135 k.p.a. należało uznać za chybiony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. A. K., działająca przez pełnomocnika, zarzuciła: I. błędy w ustaleniach faktycznych organu drugiej instancji, mające istotny wpływ na wynik postępowania administracyjnego, tj. 1) nieprawidłowe ustalenie jakoby w dniu [...] lipca 2016 r. skarżąca nie skontaktowała się telefonicznie z Policją i jakoby w tym dniu unikała kontaktu z przełożonym, 2) zaniechanie ustalenia, że 13-letni przebieg służby skarżącej był wzorowy, 3) nieprawidłowe ustalenie, polegające na nieuprawnionej generalizacji i wadliwym wnioskowaniu, jakoby skarżąca nie posiadała zdolności do podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej, 4) nieprawidłowe ustalenie jakoby skarżąca nie była w stanie prawidłowo ocenić konsekwencji swojego zachowania, i jakoby stanowisko wyrażone w toku postępowania administracyjnego przez skarżącą przesądzało o braku jej wiarygodności, 5) zaniechanie ustalenia, iż skarżąca przez wiele lat swej służby w Policji starannie i skutecznie kontrolowała swoją chorobę alkoholową, 6) zaniechanie ustalenia, iż skarżąca podjęła leczenie w grupie terapeutycznej na warsztatach z udziałem prowadzącego psychologa, które to leczenie trwało 9 miesięcy i zostało przerwane po tym jak przyznała się innym uczestnikom grupy terapeutycznej, że jest policjantką, co spowodowało niechęć innych uczestników grupy, 7) zaniechanie ustalenia, iż w dniu [...] lipca 2016 r. doszło do kłótni pomiędzy skarżącą a jej matką, która to kłótnia była bezpośrednią przyczyną zaostrzenia się stanu zdrowia skarżącej, 8) zaniechanie ustalenia, że niezwłocznie po wydarzeniach z lipca 2016 r. skarżąca poszukiwała i uzyskała pomoc psychologiczną oraz podjęła leczenie, w szczególności polegające na implantowaniu Esperalu, 9) zaniechanie ustalenia, że za uratowanie człowieka podczas wykonywania obowiązków służbowych w dniu [...] kwietnia 2016 r. skarżąca wyróżniona została nagrodą Komendanta [...] Policji, II. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego przez organ drugiej instancji, mające istotny wpływ na wynik postępowania administracyjnego, tj. 1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 8 k.p.a. i w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez oddalenie wszystkich wniosków dowodowych skarżącej, zawartych w pismach z dnia [...] września 2016 r. i z dnia [...] września 2016 r., a zatem zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy, 2) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie wszystkich wniosków dowodowych skarżącej, zawartych w pismach z dnia [...] września 2016 r. i z dnia [...] września 2016 r., pomimo wyraźnego nakazu ustawodawcy dopuszczenia jako dowodu przez organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym wszystkiego co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, 3) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 89 § 1 k.p.a. poprzez odmowę przeprowadzenia rozprawy, podczas gdy w postępowaniu przed organem pierwszej instancji niezbędne było przesłuchanie świadków i samej skarżącej - co w konsekwencji doprowadziło do dokonania przez organy pierwszej i drugiej instancji błędnych ustaleń faktycznych, 4) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej oceny dowodów, na podstawie szczątkowo zebranego materiału dowodowego, 5) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 6 w zw. z art. 2 oraz art. 47 Konstytucji RP w zw. z art. 8 ust. 1 i art. 8 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. poprzez uczynienie zarzutu skarżącej z faktu utrzymywania relacji z mężczyzną, który według twierdzeń organu był "wielokrotnie notowany w policyjnych zbiorach", podczas gdy organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa i nie mogą zabraniać obywatelowi utrzymywania relacji z innymi osobami z jakichkolwiek powodów ani czynienia im z tego zarzutów, o ile nie ma przepisu prawa, który by do tego uprawniał organ administracji publicznej, 6) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 8 k.p.a. - poprzez zapewnienie skarżącej czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu jedynie w sensie czysto formalnym, bez faktycznej woli i zamiaru wzięcia pod uwagę żadnego z szeregu wniosków, w tym wniosków dowodowych, co naruszyło zasadę nakazującą organowi prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i co doprowadziło do dokonania przez organy pierwszej i drugiej instancji błędnych ustaleń faktycznych i wydania nieprawidłowych decyzji administracyjnych, 7) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu wydania we właściwym trybie przez właściwy organ prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego wobec skarżącej, podczas gdy organ administracji publicznej jest zobligowany zawiesić postępowanie administracyjne, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd - co w konsekwencji doprowadziło do dokonania przez organy obu instancji błędnych ustaleń faktycznych i wydania nieprawidłowych decyzji administracyjnych, 8) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 101 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niewydanie postanowienia w przedmiocie zawieszenia albo odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego, co uniemożliwiło skarżącej złożenie ewentualnego zażalenia na takie postanowienie i pozbawiło możliwości poddania kontroli instancyjnej stanowiska organu w tym przedmiocie, 9) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 8 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak wyraźnego wskazania w uzasadnieniu rozkazu personalnego organu pierwszej instancji faktów, które organ pierwszej instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, 10) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie rozkazowi personalnemu wydanemu przez organ pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności pomimo braku ku temu przesłanek, podczas gdy przepis enumeratywnie wymienia przesłanki pozwalające organowi na nadanie takiego rygoru, zaś organ nie uzasadnił w przekonywujący sposób przyczyny jego nadania, III. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego nieprawidłową interpretację i w konsekwencji nieuzasadnione zastosowanie i zwolnienie skarżącej ze służby w Policji, pomimo iż w przedmiotowym stanie faktycznym nie zaistniała przesłanka "ważnego interesu służby"; 2) art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie wynikającej z tego przepisu zasady demokratycznego państwa prawnego i zwolnienie skarżącej ze służby w Policji w toku postępowania administracyjnego, pomimo iż skarżąca w toku postępowania dyscyplinarnego, odnoszącego się do tego samego zdarzenia, została uznana winną naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzono jej karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, co w konsekwencji doprowadziło faktycznie do niedopuszczalnego w demokratycznym państwie prawnym przypadku podwójnego ukarania tej samej osoby za ten sam czyn, 3) art. 43 ust. 3 ustawy o Policji w zw. z art. 10 § 1 - 6 k.p.a. poprzez zwolnienie skarżącej ze służby z naruszeniem procedury nakazującej organowi uprzednie zasięgnięcie opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu pierwszej instancji w całości oraz - na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a. - zobowiązanie organu Policji do wydania w ciągu 1 miesiąca nowego rozkazu personalnego o pozostawieniu A. K. w służbie w Policji lub do umorzenia postępowania administracyjnego, ewentualnie 2) uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu pierwszej instancji w całości - wobec stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.) oraz umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie 3) uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego organu pierwszej instancji w całości - wobec stwierdzenia innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz umorzenie postępowania administracyjnego, 4) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, 5) wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Ponadto, pełnomocnik skarżącej wniósł o rozważenie przez Sąd przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu w trybie art. 193 Konstytucji RP pytania prawnego co do zgodności przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, w zakresie w jakim pozwala on na zwolnienie ze służby policjanta, w stosunku do którego na tej samej podstawie faktycznej prawomocnie orzeczono karę dyscyplinarną łagodniejszą niż zwolnienie ze służby w Policji, z art. 2 Konstytucji RP i wynikającą z niego zasadą demokratycznego państwa prawnego, zakazującą m.in. podwójnego karania tej samej osoby za ten sam czyn. W motywach skargi pełnomocnik skarżącej rozwinął powyższe zarzuty akcentując naruszenie przez organ Policji reguł postępowania dowodowego poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów i w konsekwencji błędne ustalenie, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do zwolnienia skarżącej ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Postanowieniem z dnia 10 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności, wobec wniosku strony skarżącej o rozważenie wystąpienia przez Sąd z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego wskazać należy, że w myśl art. 193 Konstytucji RP, każdy Sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją RP, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed Sądem. Możliwość zadania pytania prawnego jest zatem uprawnieniem Sądu, z którego powinien on skorzystać w sytuacji, gdy poweźmie wątpliwość, co do istnienia wskazanej wyżej zgodności, a rozwianie tej wątpliwości jest niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. W niniejszej sprawie Sąd nie uznał za uzasadnione przedstawienie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu co do zgodności art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z art. 2 Konstytucji RP, ponieważ nie podziela przedstawionych przez stronę skarżącą wątpliwości w tym zakresie. Przechodząc do oceny merytorycznej wskazać należy, że istota niniejszej sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy w przedstawionych przez organy Policji realiach faktycznych istniał "ważny interes służby", uzasadniający zwolnienie skarżącej ze służby w Policji. Na tę okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonego rozkazu personalnego. W myśl powołanego przepisu, policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny (interes służby) przeważa nad słusznym interesem strony. Rozkaz personalny wydany na podstawie ww. przepisu ma charakter fakultatywny i podejmowany jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie akt o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji - wypełniając treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych, czy celowościowych - realizują określoną politykę stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11, publ. CBOSA). Przywołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Jest to pojęcie nieostre, niedookreślone, jednakże z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę takiego właśnie zwrotu jest w pełni uzasadnione. W ocenie nauki prawa, "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie - może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280). Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że przy odczytywaniu treści określenia "ważny interes służby" należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów określających cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji, a ponadto w rachubę może wchodzić jedna realnie istniejąca przyczyna albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z ważnym interesem Policji, a zatem że funkcjonariusz dla dobra macierzystej formacji, z przyczyn pozamerytorycznych, nie powinien kontynuować służby. Z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 - 4 tej ustawy, do podstawowych zadań tej formacji należy m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego (...); inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi; wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważnych funkcji wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby nie tylko o wymaganych kwalifikacjach merytorycznych, ale również i etycznych, cieszące się nieposzlakowaną opinią, bezwzględnie przestrzegające obowiązującego prawa. Nierespektowanie obowiązującego porządku prawnego, jest zachowaniem niegodnym każdego policjanta, ewidentnie sprzecznym z rotą złożonego ślubowania, a ponadto zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym, podważającym dobre imię i autorytet macierzystej formacji. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi mieć świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z przywilejami ale i z pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Policjantom, podobnie jak funkcjonariuszom innych służb mundurowych przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego. Taka ochrona funkcjonariuszy służb mundurowych nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie funkcjonariuszy reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednakże dostrzega bezwzględną potrzebę ochrony również interesów każdej ze zmilitaryzowanych formacji, wyposażając organy właściwych służb w instrumenty prawne niezbędne do prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej, a także do podejmowania działań umożliwiających sprawne funkcjonowanie wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu Państwa i zaufania obywateli do jego organów (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1084/16, wyrok NSA z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt I OSK 111/15; publ. j.w.). W orzecznictwie prezentowany jest zgodny pogląd, iż pojęcie "ważnego interesu służby" należy wiązać z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii, a więc takie, którym nie można zarzucić, czy przypisać takiego zachowania, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla ważnych interesów formacji (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 426/99, publ. LEX nr 47389). Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia zawodowego, jak i prywatnego policjanta. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny to być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy o Policji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 314/13, publ. j.w.). Powyższe prowadzi do konkluzji, że pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się nieposzlakowaną opinią narusza ważny interes służby. Taka sytuacja niewątpliwie rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Wskazane, negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, należy oceniać jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta określane mianem "słusznego interesu strony". Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przesłanka zwolnienia skarżącej – A. K. ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana. Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżąca w okresie od dnia [...] lipca 2016 r. do dnia [...] lipca 2016 r. nie podejmowała służby na stanowisku referenta Zespołu [...] Komisariatu Policji w R. Komendy Powiatowej Policji w P., bez usprawiedliwienia swej nieobecności. W dniu [...] lipca 2016r. skarżąca skontaktowała się z dyżurnym Komisariatu Policji w R., że nie jest w stanie stawić się do służby ze względu na stan zdrowia. Oznajmiła, iż nie jest wykluczone, że na godzinę 18.00 uda się do lekarza, jednakże uzależniła to od samopoczucia. W tej sytuacji Komendant Komisariatu Policji w R. skontaktował się ze skarżącą i poinformował ją, aby w przypadku otrzymania zwolnienia lekarskiego powiadomiła go o tej sytuacji. Skarżąca nie stawiła się do służby i nie skontaktowała się z przełożonym (k. 28 akt admin.). Skutkowało to nadaniem jej statusu osoby zaginionej oraz wszczęciem postępowania poszukiwawczego w celu ustalenia jej miejsca pobytu. Z uzyskanych przez Policję informacji wynikało, że policjantka może przebywać w towarzystwie poznanego mężczyzny, notowanego policyjnie, co do którego istnieje uzasadnione przypuszczenie, że nadużywa alkoholu, zażywa narkotyki oraz posiada kontakty ze środowiskiem przestępczym. Dopiero pozytywnie zakończone poszukiwania prowadzone przez Policję na szeroką skalę przerwały nieusprawiedliwioną nieobecność skarżącej w służbie. Została ona odnaleziona przez poszukujących ją policjantów w hotelu "[...]" w S. w obecności wskazanego wyżej mężczyzny, przy czym widząc wchodzących do pokoju hotelowego policjantów "zaczęła mówić jakie szopki robimy i że wszystko jest w porządku. Nadmieniła, że nie ma swojego telefonu komórkowego i dlatego nikogo nie informowała" o nieobecności w służbie (k. 15 akt admin.). W pisemnym oświadczeniu złożonym policjantom w miejscu odnalezienia skarżąca stwierdziła, że od dnia [...] lipca 2016 r. przebywała w hotelu dobrowolnie w towarzystwie ww. mężczyzny, którego wymieniła z imienia i nazwiska (k. 27 akt admin.). Z kolei wskazany mężczyzna oświadczył policjantom, że "A. jest jego żoną oraz że A. jest w ciąży. Właśnie się o tym dowiedzieli i dlatego imprezują" (k. 15 akt admin.). Skarżąca stawiła się w służbie dopiero w dniu [...] lipca 2016 r. Nie ulega wątpliwości, że powyższe zachowanie skarżącej skutkowało tym, że jako funkcjonariusz Policji przestała legitymować się przymiotem "nieposzlakowanej opinii". Utraciła więc atrybut konieczny do pozostania w służbie. To zaś sprawiło, iż organy Policji mogły uznać, że w interesie służby - polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby godne zaufania oraz w pełni realizujące wymagania stawiane przed tą formacją - leży wydalenie skarżącej z szeregów Policji. Zgodzić należy się bowiem ze stanowiskiem organu, że powyższe zachowanie skarżącej ma charakter naganny i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Uzasadniony jest zatem pogląd, że nie do pogodzenia z "ważnym interesem służby" jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych, co znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Policjant powinien mieć zawsze wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien też unikać wszelkich sytuacji zarówno w służbie jak i w życiu prywatnym, które godziłyby w dobre imię Policji. Przeciwdziałanie odmiennym zachowaniom ma stanowić fundament budowania zaufania do Policji w opinii publicznej, zwłaszcza że wiele przyznanych tej formacji prerogatyw łączy się z ingerowaniem w sferę wolności i praw obywatelskich. W świetle powyższego, za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Prawidłowo bowiem uznały organy orzekające w sprawie, iż zachowanie skarżącej, która bez usprawiedliwienia swojej nieobecności nie podejmowała służby, nie wykonała polecenia przełożonego oraz unikała z przełożonym kontaktu, a jednocześnie utrzymywała relacje towarzyskie z osobą wielokrotnie notowaną policyjnie, co do której istnieją uzasadnione przypuszczenia, że nadużywa alkoholu, zażywa narkotyki oraz posiada kontakty ze środowiskiem przestępczym, stanowi przesłankę zwolnienia ze służby na podstawie ww. przepisu. Zachowanie skarżącej świadczy bezsprzecznie o tym, że nie posiada ona zdolności do podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej, a nadto wpływa negatywnie na odbiór społeczny formacji, w której służy, co nie sprzyja budowaniu autorytetu tej formacji i jej funkcjonariuszy. Zachowanie skarżącej spowodowało, że utraciła ona zaufanie przełożonych oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania. W ocenie Sądu, bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje fakt, że skarżąca przez wiele lat służby leczyła i kontrolowała swoją chorobę alkoholową oraz że w następstwie opisanego wyżej zachowania podjęła dalsze kroki w celu uzyskania specjalistycznej pomocy (leczenie psychologiczne, implantowanie esperalu). Choroba alkoholowa nie może usprawiedliwiać w żaden sposób postępowania skarżącej, która - jako funkcjonariusz Policji - powinna posiadać zarówno określone kwalifikacje, jak i odpowiednie predyspozycje psychiczne i zdrowotne. Ze służbą w formacji mundurowej wiąże się bowiem zarówno określony status, ale również zwiększone obowiązki oraz pewne ograniczenia wolności osobistej, co odróżnia funkcjonariuszy od pracowników cywilnych. Stąd, nie ma racji skarżąca, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 47 Konstytucji RP w związku z art. 8 ust. 1 i 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Nieuzasadniony jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, iż zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów K[...]P o opinię w sprawie zwolnienia skarżącej ze służby w Policji, przy czym pismo to zostało doręczone ww. funkcjonariuszowi w tej samej dacie (k. 65 akt admin.). Okoliczność, że w ciągu miesiąca, tj. do daty wydania rozkazu personalnego pierwszej instancji ([...] września 2016 r.), organizacja związkowa nie zajęła stanowiska w przedmiotowej kwestii, nie oznacza, że ww. rozkaz personalny został wydany z uchybieniem ww. przepisu. Odstąpienie przez organizację związkową od zaopiniowania zwolnienia funkcjonariusza nie może być utożsamiane z niedopełnieniem przez organ ustawowego wymogu w tym zakresie. Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP poprzez zwolnienie skarżącej ze służby w Policji, pomimo iż skarżąca w toku postępowania dyscyplinarnego, odnoszącego się do zdarzenia niestawienia się do służby w dniach [...] – [...] lipca 2016 r., została uznana winną naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzono jej karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, tj. karę łagodniejszą aniżeli wydalenie ze służby (art. 134 pkt 3 ustawy o Policji). Przede wszystkim wskazać należy, że postępowanie dyscyplinarne i postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ze służby to dwa odrębne, niezależne od siebie postępowania. Przy czym zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy może mieć miejsce w sytuacji, gdy policjant - zdaniem przełożonych - z przyczyn pozamerytorycznych nie powinien jej pełnić, a nie można go zwolnić ze służby na innej fakultatywnej lub obligatoryjnej podstawie określonej w ww. ustawie. Ponadto, w postępowaniu zwolnieniowym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji organ nie przesądza o winie funkcjonariusza, to jest o tym, czy popełnił on przewinienie dyscyplinarne (polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej), lecz dokonuje oceny, czy z punktu widzenia przesłanek określonych w ww. przepisie, może on kontynuować służbę w Policji, czy też nie. W postępowaniu dyscyplinarnym zakończonym orzeczeniem Komendanta Powiatowego Policji w P. nr [...] z dnia [...] września 2016 r., wydanym w oparciu o art. 135j ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, A. K. została uznana winną naruszenia dyscypliny służbowej, tj. że w okresie [...] – [...] lipca 2016 r. zaniechała wykonania czynności służbowej w ten sposób, że nie stawiła się do służby oraz nie uprzedziła bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby z przyczyny z góry wiadomej lub możliwej do przewidzenia oraz nie określiła przewidywanego czasu trwania nieobecności (art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji). Za to przewinienie dyscyplinarne skarżącej wymierzono karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Skarżąca odpowiadała zatem dyscyplinarnie za zaniechanie wykonania czynności służbowej w sposób powyżej opisany, natomiast w postępowaniu zwolnieniowym wzięto pod uwagę nie tylko fakt nieusprawiedliwionej nieobecności skarżącej w służbie i bezpośrednie tego konsekwencje dla macierzystej jednostki Policji (dezorganizację pracy, konieczność ustalenia zastępstw przez innych funkconariuszy). Uwzględniono bowiem również inne czynniki, w tym: zachowanie skarżącej w ww. okresie polegające na przebywaniu z osobą wielokrotnie notowaną policyjnie i spożywanie alkoholu, wszczęcie i prowadzenie przez organy Policji procedury poszukiwawczej na szeroką skalę, zachowanie skarżącej po jej odnalezieniu, a przede wszystkim skutki tych zdarzeń dla "ważnego interesu służby" postrzeganego jako pewne dobro społeczne, które wymaga ochrony zarówno z punktu widzenia dbałości o morale funkcjonariuszy pozostających w szeregach służby, jak i z punktu widzenia kształtowania wizerunku tej formacji w oczach obywateli. Zatem organy Policji mogły dokonać zwolnienia skarżącej ze służby w następstwie przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy okoliczności wzięte pod uwagę w tym postępowaniu, znacznie szersze aniżeli te, które legły u podstaw wymierzenia skarżącej ww. kary dyscyplinarnej, wypełniły fakultatywną przesłankę zwolnienia ze służby, określoną w art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy. Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaznaczyć przy tym należy, że wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej odnosi się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego, jak i do stosowania norm prawa materialnego, to jest do całokształtu przepisów prawnych, służących załatwieniu sprawy. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Jednocześnie, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., organy administracji powinny w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast art. 80 k.p.a. określa reguły oceny zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego. W ocenie Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie nie uchybiły ww. przepisom. Organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż okoliczności sprawy nie budzą wątpliwości, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Stanowisko to podzielił organ odwoławczy w następstwie ponownego rozpatrzenia sprawy zgodnie z zasadą praworządności (art. 6 k.p.a.), niezależnie od organu pierwszej instancji, odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu - stosownie do wymogów wynikających z zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.). Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, że organ zważył, stosownie do przepisu art. 7 k.p.a., słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu. Prawidłowo uznał, że opisane wyżej zachowanie skarżącej dyskwalifikuje jej osobę jako policjantkę w kontekście przymiotów, które powinni posiadać funkcjonariusze tej służby. Stwierdził, że za pozostawieniem wymienionej w szeregach Policji nie przemawia także posiadany przez nią staż służby (skarżąca została przyjęta do służby z dniem [...] listopada 2003r.) oraz kwalifikacje zawodowe (skarżąca ukończyła kurs podstawowy w Szkole Policji w P. w dniu [...] września 2004 r. oraz posiada wykształcenie średnie). Jak wskazał organ odwoławczy, w dniu [...] lutego 2015 r. została wydana w stosunku do skarżącej pierwsza opinia o niewywiązywaniu się przez nią z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej. Zatem fakt otrzymania przez skarżącą rozkazem Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] maja 2016r. nagrody motywacyjnej w wysokości 800 zł nie mógł mieć decydującego znaczenia - w związku ze zdarzeniem mającym miejsce od dnia [...] lipca 2016 r. do dnia [...] lipca 2016 r. - przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W sprawie nie doszło do naruszenia reguł postępowania dowodowego poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącej, bowiem nie zmierzały one do wyjaśnienia istoty sprawy. Zaznaczyć przy tym należy, że kłótnia skarżącej z matką nie była kwestionowana w toku postępowania administracyjnego, wywiązywanie się natomiast przez skarżącą z obowiązków służbowych oraz jej zaangażowanie w wykonywane zadania, a także jej sytuacja związana z chorobą alkoholową, zostały ustalone na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych oraz w aktach osobowych, skarżąca zaś zajęła stanowisko co do prowadzonego postępowania w piśmie z dnia [...] września 2016 r. oraz w odwołaniu z dnia [...] października 2016 r. Natomiast co do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 89 § 1 k.p.a. stwierdzić należy, że obowiązek przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w myśl powołanego przepisu istnieje wówczas, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa. Z przepisu tego nie wynika konieczność przeprowadzenia przez organ rozprawy w każdym przypadku, w tym również w sprawie niniejszej, w której organ Policji w sposób wystarczający zgromadził materiał dowodowy poza rozprawą. Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie rozkazowi personalnemu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy jak wskazał organ odwoławczy odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, było to uzasadnione występowaniem interesu społecznego przejawiającego się w potrzebie zapewnienia ciągłości wykonywania zadań Policji, a także ochrony godności i dobrego imienia służby. Jakkolwiek zgodzić należy się z zarzutem skargi, że organ pierwszej instancji powinien rozpatrzyć w formie postanowienia wniosek skarżącej o zawieszenie - na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, jednakże zaniechanie tej czynności procesowej nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Jak bowiem wskazano już powyżej, co również zauważył organ odwoławczy, postępowanie w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od prowadzonego względem skarżącej postępowania dyscyplinarnego, którego wynik nie stanowił zagadnienia wstępnego w rozumieniu powołanego wyżej przepisu. Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym zaskarżony rozkaz personalny, utrzymujący w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2016 r. należy uznać za zgodny z prawem, zaś zarzuty skargi za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził bowiem dowolności w podjętym rozstrzygnięciu. Organ zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia, prawidłowo rozważył interes społeczny (interes służby) względem słusznego interesu skarżącej oraz w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętej decyzji (art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a.). Organ kierował się przy tym dobrem służby i przez ten pryzmat dokonał oceny słusznego interesu skarżącej podejmując rozstrzygnięcie w ramach uznania administracyjnego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.