II SA/Wa 35/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Janusz Walawski, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2013 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], którą to decyzją orzeczono o uznaniu A. G. z dniem [...] stycznia 2011 r. za osobę bezrobotną i odmówiono prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu organ wskazał, że Starosta [...] i odmowę przyznania świadczenia uzasadnił niespełnieniem przez A. G. warunku legitymowania się w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, 365-dniowym okresem uprawniającym do zasiłku dla bezrobotnych. Podał, że po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], utrzymał w mocy powyższą decyzję. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 882/11, uchylił zaskarżoną przez A. G. decyzję, wskazując, że organ powinien odnieść się do argumentów skarżącego i dokładnie uzasadnić swoje rozstrzygnięcie. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., wydaną na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, iż A. G. nie spełnił warunków do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Wskazał, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania skarżący był zatrudniony: – od [...] października 2009 r. do [...] lipca 2010 r. w Sądzie Okręgowym w O. na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy, – od [....] sierpnia 2010 r. do [...] września 2010 r. na podstawie umowy zlecenia nr [...] zawartej w dniu [...] sierpnia 2010 r. z Sądem Okręgowym w O. za wynagrodzeniem brutto 3000 zł, – od [...] października 2010 r. do [...] października 2010 r. na podstawie umowy zlecenia nr [...] zawartej w dniu [....] września 2010 r. z Sądem Okręgowym w O. za wynagrodzeniem brutto 750 zł, – od [...] stycznia 2011 r. do [...] stycznia 2011 r. na podstawie umowy zlecenia nr [...] zawartej w dniu [...] stycznia 2011 r. z C. G. Sklep Wielobranżowy w K. za wynagrodzeniem brutto 693 zł. Organ wskazał, że stosownie do treści art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym do okresu uprawniającego do zasiłku wlicza się okres zatrudnienia z wynagrodzeniem w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę A. G. do okresu uprawniającego do zasiłku wliczony został okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy od [...] października 2010 r. do [...] lipca 2010 r. w Sądzie Okręgowym w O. (czyli 282 dni). Ponadto organ odwoławczy wliczył A. G. również okres wykonywania pracy od [...] września 2010 r. do [...] września 2010 r. w Sądzie Okręgowym w O. (30 dni), na podstawie umowy zlecenia z dnia [...] sierpnia 2010 r., bowiem w okresie tym uzyskał wynagrodzenie brutto w wysokości odpowiadającej co najmniej minimalnemu wynagrodzeniu za pracę, tj. w kwocie 1500 zł, co potwierdza zaświadczenie Sądu Okręgowego w O. z dnia [...] października 2010 r. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy, do okresu uprawniającego do zasiłku wlicza się okres świadczenia usług przez bezrobotnego na podstawie umowy zlecenia, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowi kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Podał, że wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę w roku 2010 wynosiła 1.317 zł (MP z 2009 r. nr 48, poz. 709) a w roku 2011 – 1.386 zł (Dz. U. z 2010 r. nr 194, poz. 1288). Podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne osób wykonujących pracę na podstawie umowy zlecenia stanowi przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uzyskiwany z tytułu wykonywanej umowy zlecenia, jeżeli w umowie określono za jej wykonywanie odpłatność kwotowo, w kwotowej stawce godzinowej lub akordowej albo prowizyjnie. Organ odwoławczy, ustalając okres uprawniający do zasiłku, nie uwzględnił skarżącemu okresów wykonywania pracy: – od [...] sierpnia 2010 r. do [...] sierpnia 2010 r. na podstawie umowy zlecenia z Sądem Okręgowym z dnia [...] sierpnia 2010 r., – od [...] października 2010 r. do [...] października 2010 r. na podstawie umowy zlecenia z Sądem Okręgowym z dnia [...] września 2010 r. i – od [...] stycznia 2011 r. do [...] stycznia 2011 r. na podstawie umowy zlecenia z C. G. Sklep Wielobranżowy w K. z dnia [...] stycznia 2011 r., bowiem uzyskane w tych okresach wynagrodzenie było niższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy i wynosiło odpowiednio w miesiącu sierpniu 2010 r. – 550 zł, październiku 2010 r. – 750 zł (co potwierdza zaświadczenie Sądu Okręgowego z dnia [...] października 2010 r.), a w styczniu 2011 r. – 695 zł. Jednocześnie organ wskazał, że warunki zawarcia umów uniemożliwiają dokonanie przeliczenia uzyskanego w tych okresach wynagrodzenia na okres pełnego miesiąca. Zdaniem organu odwoławczego, przeliczenia wynagrodzenia uzyskanego na podstawie umów zlecenia na okres pełnego miesiąca, o którym mowa w przywołanym art. 71 ust. 1 pkt 2 lit c ustawy, w sytuacji gdy zleceniobiorca wykonywał pracę przez niepełny miesiąc, można dokonać tylko w przypadku, gdy wysokość wynagrodzenia w umowie została określona w stawce miesięcznej i umowa ta została zawarta na okres co najmniej kilku miesięcy. Warunki te muszą być spełnione łącznie. Tymczasem żadna z badanych, do ustalenia prawa do zasiłku, umów zlecenia nie ustalała wynagrodzenia w stawce miesięcznej i nie była zawarta na okres kilku miesięcy. Z tych względów organ odwoławczy nie dokonał przeliczenia na okres pełnego miesiąca uzyskanego, na podstawie umów zlecenia, wynagrodzenia w miesiącach: sierpniu 2010 r., październiku 2010 r. i styczniu 2011 r. Organ stwierdził, że przeliczenia wynagrodzenia na okres pełnego miesiąca dokonuje się również w celu ustalenia obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy. Wskazał, że zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 1 lit c ustawy, obowiązkowe składki na Fundusz Pracy, ustalone od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe bez stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, wynoszących w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (...), opłacają pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne za osoby m.in. wykonujące pracę na podstawie umowy zlecenia. Organ stwierdził, że z uwagi na brak możliwości dokonania przeliczenia wynagrodzenia osiągniętego przez stronę w miesiącach: sierpniu 2010 r., październiku 2010 r. i styczniu 2011 r., podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota niższa niż minimalne wynagrodzenia za pracę, od której nie istniał obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy. Reasumując, Wojewoda [...] wskazał, że do 365-dniowego okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych należy zaliczyć A. G. tylko 312 dni, tj. okres zatrudnienia od [...] października 2010 r. do [...] lipca 2010 r. w Sądzie Okręgowym w O. (czyli 282 dni) oraz 30 dni wykonywania pracy zarobkowej w miesiącu wrześniu 2010 r. i uznał, że tym samym bezrobotny nie spełnił warunku zawartego w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy, uprawniającego go do zasiłku dla bezrobotnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 375/12, uchylił powyższą decyzję Wojewody [...], stwierdzając, że wykładnia zastosowana przez organ przy wyjaśnianiu treści art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy była nieprawidłowa, nadto organ w sposób niedostateczny ustalił stan faktyczny sprawy. Wojewoda [...], rozpoznając sprawę po raz kolejny, utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. W uzasadnieniu wskazał, że podjął czynności wyjaśniające, w celu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, poprzez wystąpienie w dniu [...] października 2012 r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o informację, czy od umów zleceń, zawartych pomiędzy Sądem Okręgowym w O. a A. G. oraz umową pomiędzy C. G. Sklep Wielobranżowy w K. a stroną, były odrowadzane składki na Fundusz Pracy. Organ wystąpił również do Sądu Okręgowego w O. o wyjaśnienie rozbieżności, wynikająacych z zawartej w dniu [...] sierpnia 2010 r. umowy zlecenia nr [...] oraz o informację, czy od wypłacanego wynagrodzenia Sąd odprowadził składki na Fundusz Pracy i jaka była podstawa ich wymiaru. Organ odwoławczy wskazał, że z uzyskanych informacji wynika, iż zarówno Sąd Okręgowy w O., jak i C. G. Sklep Wielobranżowy w K. zgłosili A. G. do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania umów zleceń. Jednocześnie wskazano, że Fundusz Pracy jest zbiorową kwotą składek wszystkich wynagrodzeń łącznie i nie można ustalić konkretnych osób, za które Sąd Okręgowy w O. odprowadził skladki na Fundusz Pracy. Natomist składki przez płatnika C. G. Sklep Wielobranżowy w K. za A. G. zostały opłacone. Organ stwierdził również, że z wyjaśnień Dyrektora Sądu Okręgowego w O. wynika, iż za okres trwania umowy zlecenia nr [...], zleceniodawca wypłacił A. G. ogółem kwotę 2.050 zł brutto, a nie kwotę umowną 3.000 zł, co spowodowane był przebywaniem strony w dniach od [...] sierpnia 2010 r. do [...] sierpnia 2010 r. na zwolnieniu lekarskim, za który to okres strona otrzymała zasiłek chorobowy ZUS w wysokości 627,60 zł brutto. Podczas trwania umowy zlecenia stronie wypłacono w miesiącu sierpniu 2010 r. kwotę 550 zł brutto, a w miesiącu wrześniu 2010 r. - 1.500 zł brutto. Wskazał też, że składki na Fundusz Pracy zostały odprowadzone w miesiącu wrześniu 2010 r. od podstawy 1.500 zł, natomiast za okres od [...] sierpnia 2010 r. do [...] sierpnia 2010 r. składek na Fundusz Pracy nie odprowadzono, gdyż podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwotę 550 zł, tj. niższą niż minimalne wynagrodzenie za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Wojewoda [...] wskazał, że na podstawie ustaleń faktycznych i zgromadzonego materiału dowodowego, uznał, iż A. G. nie legitymuje się 365-dniowym okresem uprawniającym do zasiłku dla bezrobotnych. Podał, że do zasiłku zaliczono stronie następujące okresy zatrudnienia: – od [...] października 2009 r. do [...] lipca 2010 r. w Sądzie Okręgowym w O. na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy (282 dni), – od [...] września 2010 r. do [...] września 2010 r. na podstawie umowy zlecenia nr [...] zawartej w dniu [...] sierpnia 2010 r. z Sądem Okręgowym w O. za wynagrodzeniem wypłaconym za ten okres 1.500 zł (30 dni), – od [...] października 2010 r. do [...] października 2010 r. na podstawie umowy zlecenia nr [...] zawartej w dniu [...] września 2010 r. z Sądem Okręgowym w O. za wynagrodzeniem brutto 750 zł (15 dni), – od [...] stycznia 2011 r. do [...] stycznia 2011 r. na podstawie umowy zlecenia nr [...] zawartej w dniu [...] stycznia 2011 r. z C. G. Sklep Wielobranżowy w K. za wynagrodzeniem brutto 693 zł (14 dni). Natomiast do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych organ nie zaliczył okresu świadczenia usług od [...] sierpnia 2010 r. do [...] sierpnia 2010 r., bowiem po przeliczeniu kwoty uzyskanego przez stronę wynagrodzenia na okres pełnego miesiąca była ona niższa niż minimalne wynagrodzenie, obowiązujące w tym okresie i wynosiła 568 zl [(55:30)x 31= 568 zł]. Wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę w roku 2010 wynosiła 1.317 zł. (MP z 2009 r., nr 48. poz. 709). Organ stwierdził, że okres świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia podlega zaliczeniu do okres uprawniającego do zasiłku tylko w przypadku, gdy osiągnięte wynagrodzenie, stanowiące podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Fakt, że składki na Fundusz Pracy za okres od [...] sierpnia 2010 r. do [...] sierpnia 2010 r. nie były odprowadzane potwierdził również zleceniodawca, Sąd Okręgowy w O. Organ wyliczył, że do okresu uprawniającego do zasiłku można zaliczyć A. G. tylko 341 dni, a warunkiem nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest legitymowanie się co najmniej 365-dniowym okresem. W związku z tym organ uznał, że brak jest podstaw do przyznaia stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję A. G. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż organ odwoławczy powinien zaliczyć mu do okresu uprawniającego do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych również okres od [...] sierpnia do [...] sierpnia 2010 r. Wskazał, iż jego zdaniem do okresu 365 dni pracy, uprawniających do uzyskania zasiłku, zalicza się też okresy pobierania m.in. zasiłku chorobowego, jeżeli podstawę wymiaru zasiłku, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenie społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Podał, że zgodnie z umową nr [...], zawartą z Sądem Okręgowym w O., kwota wynagrodzenia w przeliczeniu na jeden miesiąc, stanowiła kwotę minimalnego wynagrodzenia, co stosownie do treści art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, oznacza, że sporny okres powinien zostać zaliczony do okresu uprawniającego do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skargi, wskazał, że art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania, bowiem zgodnie z tym przepisem do 365 dni zalicza się również okresy przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej (...) okresy pobierania zasiłku chorobowego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, natomiast skarżący przebywał na zwolnieniu w trakcie wykonywania pracy zarobkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotowa sprawa jest już po raz trzeci poddana kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wskazać należy, iż stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), organ związany był wytycznymi Sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 882/11 oraz wyroku z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 375/12. Istota sporu sprowadza się do oceny, czy okres od [...] sierpnia 2010 r. do [...] sierpnia 2010 r. winien zostać zaliczony do okresu uprawniającego skarżącego do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. Organ ustalił, że pomiędzy skarżącym a Sądem Okręgowym w O. została zawarta umowa zlecenia nr [...]([...].). Z treści tej umowy wynika, iż została ona zawarta na okres od [...] sierpnia do [...] września 2010 r., a § 4 pkt 3 tej umowy stanowił zaś, że wynagrodzenie brutto za cały jej okres wynosiło 3.000 zł brutto, tj. 1.500 zł miesięcznie. Natomiast minimalne wynagrodzenie w tym okresie określone było na kwotę 1.317 zł brutto. Dokonując powyższych ustaleń organ jednoznacznie stwierdził, że nie można skarżącemu zaliczyć okresu zlecenia od [...] sierpnia 2010 r. do [...] sierpnia 2010 r., bowiem od [...] sierpnia 2010 r. do [...] sierpnia 2010 r. skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim. Powyższa ocena jest niezrozumiała, albowiem jak wynika z treści umowy, zawartej w dniu [...] sierpnia 2010 r. ([...]) została ona zawarta na okres od [....] sierpnia 2010 r. do [...] wrzesnia 2010 r. Z § 4 pkt 3 przedmiotowej umowy wynika, że łącznie w okresie trwania umowy, tytułem zapłaty za wykonywanie zleconych czynności, zleceniodawca zapłacił kwotę 3.000 zł. Organ nie wyjaśnił i nie wykazał, dlaczego, skoro umowa opiewała na określony czas (od [...] sierpnia 2010 r. do [...] września 2010 r.) nie wziął pod uwagę całego tego okresu dla oceny uprawnień do zasiłku i oceny osiągniętego wynagrodzenia, a dokonywał ustaleń odrębnie dla każdego miesiąca. Z treści uzasadnienia nie wynika również, dlaczego okres przebywania skarżącego na zwolnieniu lekarskim od [...] sierpnia 2010 r.do [...] sierpnia 2010 r. nie mógł zostać zaliczony do okresu uprawniającego do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych, dlaczego okres zwolnienia lekarskiego tę możliwość eliminuje i na jakiej podstawie prawnej. W rozpoznawanej sprawie organ oparł rozstrzygnięcie na przepisie art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.). Stosownie do treści art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. c tej ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Bezsporne jest, iż skarżący wykonywał pracę w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania przez okres co najmniej 365 dni na podstawie umowy o pracę oraz umów zlecenia. Natomiast kwestią sporną jest interpretacja użytego w tym przepisie sformułowania "podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca". Organ administracji nie zaliczył skarżącemu okresu świadczenia usług w ramach umowy zlecenia od [...] sierpnia 2010 r. do [...] sierpnia 2010 r., zawartej z Sądem Okręgowym w O. nr [...] w dniu [...] sierpnia 2010 r. W ocenie Sądu, organ nie dokonał przeliczenia “podstawy wymiaru składek" za okres od [...] sierpnia 2010 r. do [...] sierpnia 2010 r. Nie wskazał też sposobu przeliczenia oraz nie podał, czy w wyniku przeliczenia uzyskana kwota jest wyższa, czy też niższa od minimalnego wynagrodzenia. Nie stwierdził, jaka była podstawa wymiaru zasiłku. Nie wskazał i nie przeliczył, czy podstawa wymiaru składek oraz wymiaru zasiłku chorobowego stanowiła kwotę co najmniej minimalnego wynagrodzenia w przeliczneniu na okres pełnego miesiąca. Ponownie rozpoznając sprawę organ skupi się na uprawnieniach skarżącego, wynikających z umowy zlecenia z dnia [...] sierpnia 2010 r. Rozpoznana sprawę zgodnie z wytycznymi zaprezentowanymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 882/11 oraz wyroku z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 375/12, szczególny nacisk kładąc na zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Ponownie zatem oceni uprawnienia skarżącego, wynikające z umowy zlecenia, zawartej na okres od [...] sierpnia do [...] września 2010 r. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Na podstawie art. 152 tej ustawy - Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.