II SA/Wa 351/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), Protokolant starszy specjalista Ewa Kielak-Niedźwiedzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2025 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia orzeczenia oddala skargę Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] (dalej w skrócie "CWKL") orzeczeniem z dnia [...] października 2016 r. nr [...], uchyliła w całości zaskarżone orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] (dalej "RWKL") z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w sprawie ustalenia zdolności W. L. (dalej "skarżący") do pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz wydał nowe orzeczenie ustalające, że skarżący jest niezdolny do zawodowej służby wojskowej (kategorię N). CWKL wskazała, że następującym, rozpoznanym u skarżącego schorzeniom, odpowiada kategoria N: zaburzenia osobowości nieznacznie upośledzające zdolności adaptacyjne - § 68 pkt 1 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania do zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r. poz. 761, dalej "rozporządzenie z dnia 3 czerwca 2015 r."); krwinkomocz i białkomocz do diagnostyki - § 48 pkt 8; próchnica zębów - § 24 pkt 5; wada wymowy upośledzająca zdolności porozumiewania się - § 29 pkt 1. Pismem z 8 lipca 2020 r. skarżący wniósł do Ministra Obrony Narodowej (dalej "MON") o uchylenie w trybie nadzoru orzeczenia CWKL z [...] października 2016 r. We wniosku wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 kwietnia 2020 r., I OSK 485/19, którym oddalono skargę kasacyjną Ministra Obrony Narodowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 listopada 2018 r., II SA/Wa 295/18, w sprawie ze skargi skarżącego na decyzję Ministra Obrony Narodowej z [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia CWKL. Skarżący podniósł, że w uzasadnieniu tego wyroku NSA podzielił stanowisko WSA w Warszawie, zgodnie z którym w odniesieniu do orzeczeń wojskowych komisji lekarskich ustawodawca wprowadził, zamiast trybu stwierdzenia nieważności z Kodeksu postępowania administracyjnego tryb z § 25 rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2015 r. MON decyzją z [...] listopada 2020 r., nr [...], powołując się na § 25 ust. 1 rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2015 r., odmówił uchylenia w trybie nadzoru orzeczenia CWKL z [...] października 2016 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zgodnie ze stanowiskiem Przewodniczącego CWKL wyrażonym w pismach z [...] lipca 2020 r. i [...] października 2020 r., kwestionowane przez skarżącego orzeczenie jest zgodne z prawem i stanem faktycznym. MON wyjaśnił, że przewidziane w § 25 ust. 1 rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2015 r. postępowanie o uchylenie jest postępowaniem w trybie nadzwyczajnego nadzoru służbowego, mającego charakter odrębny od zwyczajnego postępowania administracyjnego, nazywanego inaczej rozpoznawczym. Jest ono ograniczone odnośnie możliwości wzruszenia ostatecznych orzeczeń wojskowych komisji lekarskich wyłącznie do przesłanek wskazanych w tym przepisie. Organ podkreślił, iż postępowanie nadzorcze prowadzone przez MON stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych, a zgodnie z powszechnie akceptowanymi zasadami prawa wyjątków nie należy interpretować rozszerzająco. Organ podał, że z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy, konieczne jest wskazanie na wyrok WSA w Warszawie z 26 stycznia 2018 r., II SA/Wa 1158/17, w którym wyjaśniono, że tryb nadzoru MON nad orzeczeniami wojskowych komisji lekarskich jest jednoinstancyjny, a decyzja wydana w trybie nadzoru nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z póżn. zm.). Odnosząc się do argumentacji zawartej we wniosku skarżącego, MON wyjaśnił, że nie dostrzegł uchybień uzasadniających uwzględnienie wniosku o uchylenie orzeczenia CWLK z [...] października 2020 r. MON uznał za niezasadną argumentację skarżącego opartą na rozumowaniu, iż rozpoznane u niego schorzenie w postaci zaburzeń osobowości nieznacznie upośledzającej zdolności adaptacyjne (§ 68 pkt 1 załącznika nr 1 do obowiązującego na dzień wydania orzeczenia rozporządzenia z dnia 5 czerwca 2015 r.) może być kwestionowane faktem ukończenia przez niego studiów magisterskich na kierunku prawo. W ocenie organu, ukończenie studiów nie przesądza o braku zaburzeń osobowości. O występowaniu tego typu schorzeń i jego zakresie przesądzają badania psychiatryczne, które w toku procesu orzeczniczego zostały przeprowadzone i na podstawie, których zastosowano ww. przepis. Zdaniem organu nie można uznać podnoszonych we wniosku zarzutów strony, opartych zarówno na zarzutach uchybienia norm o charakterze proceduralnym, tj. art.: 7, 75 § 1 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a., jak również norm o charakterze materialnym, określonych przepisami rozporządzenia z dnia 5 czerwca 2015 r., za uchybienia dające podstawy stwierdzenia nieważności orzeczenia nr [...] CWKL z dnia [...] października 2016 r. MON podniósł, że uzasadnienie orzeczenia CWKL wskazuje wymienione wyżej przesłanki dla zastosowania, kwestionowanej przez wnioskodawcę, kwalifikacji schorzenia. Organ w całości przychylił się do argumentacji CWKL wskazującej, iż celem postępowania wojskowych komisji lekarskich nie jest ustalenie etiologii schorzenia czy prowadzenie pogłębionej diagnostyki w celu ustalenia objawów i ewentualnego leczenia, lecz określenie czy rozpoznane schorzenie ma wpływ na ocenę zdolność do służby wojskowej. Nie stwierdza się zatem, zdaniem organu, konieczności pogłębiania diagnostyki i doszukiwania się przyczyn danego schorzenia czy jego wypływu na konkretne sytuacje życiowe. Jeśli rozpoznane schorzenie zostało ujęte w wykazie jako przeciwwskazanie do pełnienia służby wojskowej, to rozpoznając je komisja orzeka o niezdolności do tej służby. MON stwierdził, że nie można uwzględnić wniosku o uchylenie orzeczenia CWKL z dnia [...] października 2016 r. W ocenie organu zarzut rażącego dotyczący naruszenia prawa w zakresie błędnego zastosowania § 68 pkt 1 załącznika do rozporządzenia z 3 czerwca 2015 r., miałby racje bytu jedynie w sytuacji, gdyby ustalony na postawie wyników badań lekarskich stan faktyczny był całkowicie sprzeczny z ustaleniami wynikającymi z treści skarżonego orzeczenia. Tymczasem strona kwestionuje i polemizuje z wynikami przeprowadzonych badań lekarskich oraz poczynionymi na ich tle rozpoznaniami schorzeń dokonanymi przez lekarzy specjalistów. MON wyjaśnił, że nie ma uprawnienia w tym postępowaniu w trybie nadzoru, do rozważania kwestii medycznych. Przedmiotem zarzutu mógłby być przykładowo zarzut rażącego naruszenia prawa w kontekście poszczególnych przepisów prawa materialnego zastosowanych przez CWKL, jednakże organ nie dostrzega naruszenia tej kategorii. Końcowo organ podał, że nie dostrzega uchybień w sprawie w wydanym przez CWKL orzeczeniu nr [...] CWKL z dnia [...] października 2016 r. Zdaniem organu nie zaszły przesłanki do uchylenia ww. orzeczenia CWKL w trybie nadzoru z § 25 ust. 1 rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2015 r., tj. sprzeczności z prawem lub pominięcia istotnych okoliczności faktycznych w sprawie zakończonej ostatecznym orzeczeniem nr [...]. Ww. decyzja stała się przedmiotem skargi skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, zwolnienie z obowiązku uiszczania kosztów sądowych, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu skargi skarżący odniósł się do poszczególnych schorzeń rozpoznanych u niego w kwestionowanym orzeczeniu CWKL. W zakresie schorzenia w postaci zaburzeń osobowości nieznacznie upośledzających zdolności adaptacyjne, skarżący nawiązał do szczegółowych objaśnień do § 68 pkt 1 załącznika nr 1 rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2015 r., z których wynika, jego zdaniem, że należy wskazać początek okresu zaburzeń oraz niedostateczną adaptację do zwykłych sytuacji życiowych. Skarżący podniósł, że przeczy temu fakt ukończenia przez niego studiów prawniczych. Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że orzeczenie w tym zakresie wydane zostało na podstawie częściowo nieczytelnej opinii psychiatrycznej. Opinia ta nie podaje daty początkowej zaburzeń oraz nie wskazuje sytuacji życiowych, które świadczyłyby o jego niedostatecznej adaptacji. Skarżący zakwestionował wyniki badań, w oparciu o które dokonano u niego rozpoznania w postaci krwinkomoczu. Zarzucił także, że orzeczenie w zakresie stwierdzenia u niego wady wymowy wydane zostało na jego niekorzyść, ponieważ schorzenie to nie zostało rozpoznane przez organ I instancji. Ponadto skarżący zarzucił, że rozpoznanie w tym zakresie dokonane zostało na podstawie badania psychiatrycznego, a nie psychologicznego i laryngologicznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. W pismach procesowych z dnia 23 marca 2021 r. oraz 6 lipca 2021 r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 389/21, uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie administracyjne. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w § 25 rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2015 r. ustawodawca dopuścił wzruszenie każdej ostatecznej decyzji lecz zastrzegł, że działania Ministra Obrony Narodowej (analogiczne uprawnienie przyznano w § 2 przewodniczącemu Centralnej Komisji) mają być realizowane "w trybie nadzoru". WSA w Warszawie stwierdził, że procedowanie "w trybie nadzoru" oznacza działania realizowane z urzędu, w ramach wykonywania ustawowych zadań kontroli prawidłowego funkcjonowania poległych jednostek. W takich warunkach procedowanie w myśl § 25 ust. 1 rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2015 r. może być zainicjowane wyłącznie z urzędu, gdy sprawujący nadzór organ ustali nieprawidłowości w działaniu wojskowej komisji lekarskiej bądź poweźmie, co do ich wystąpienia uzasadnione przypuszczenie. Asumptem może być tu także ewentualny wniosek osoby zainteresowanej. Będzie to mogło jednak prowadzić do wszczęcia postępowania tylko, gdy realizujący z urzędu zadania kontrolne organ uzna, że określone nieprawidłowości mogły mieć miejsce, czy też wręcz je ustali. WSA w Warszawie stanął na stanowisku, że wobec stwierdzenia przez MON braku podstaw do podważenia orzeczenia CWKL z [...] października 2016 r. bezprzedmiotowe było prowadzenie postępowania, które może być wszczęte wyłącznie z urzędu - w trybie nadzoru. Dlatego Sąd postanowił o uchyleniu zaskarżonego aktu oraz umorzeniu bezzasadnie wszczętego postępowania. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, wywiedzionej przez MON od powyższego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 lutego 2025 r. sygn. akt III OSK 7056/21 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu NSA wskazał, że w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, i co zostało przesądzone w sprawie niniejszej w wyroku z 30 kwietnia 2020 r., I OSK 485/19, że wojskowe komisje lekarskie, jako organy administracji publicznej, podejmują rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach, w drodze decyzji administracyjnych (nazywanych w przepisach orzeczeniami), które są poddane mocy obowiązującej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast przepisy rozporządzenia w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, jako lex specialis, regulują pewne kwestie odmiennie od rozwiązań przyjętych w Kodeksie postępowania administracyjnego. W sprawach nieuregulowanych w rozporządzeniu, zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu. Rozstrzyganie o zdolności do zawodowej służby wojskowej odbywa się zatem w postępowaniu administracyjnym z gwarancjami dwuinstancyjnego toku orzecznictwa o charakterze sformalizowanym i z zagwarantowaniem czynnego udziału orzekanego w tym postępowaniu. Odmiennie od regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego w § 25 rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2015 r. została określona kwestia wyeliminowania orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej w trybie nadzoru. Ten szczególny tryb usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wojskowych komisji lekarskich powoduje, że w sprawie orzekania w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej nie będzie miał zastosowania tryb nadzwyczajny wzruszania decyzji administracyjnych uregulowany w art. 156 k.p.a. (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2023 r., III OSK 2344/21). Dalej NSA wskazał, że przewidziane w przepisie rozporządzenia postępowanie o uchylenie jest postępowaniem toczącym się w trybie nadzwyczajnego nadzoru służbowego, mającego charakter odrębny od zwyczajnego postępowania administracyjnego, nazywanego inaczej rozpoznawczym. Jest ono bowiem ograniczone odnośnie możliwości wzruszenia ostatecznych orzeczeń wojskowych komisji lekarskich wyłącznie do przesłanek wskazanych w tym przepisie. Orzekający w trybie nadzoru organ dalej działa jako organ administracji i orzeka w indywidualnej sprawie, dotyczącej konkretnych uprawnień i obowiązków danego orzekanego. Jest to administracyjne postępowanie nadzorcze z gwarancjami udziału w nim strony. Z przepisów rozporządzenia nie wynika bowiem, aby mogło toczyć się ono bez udziału strony i aby to strona, mająca wszak największą wiedzę o okolicznościach sprawy, w tym zwłaszcza o pominiętych istotnych okolicznościach faktycznych, nie mogła wystąpić z wnioskiem o wszczęcie tego rodzaju postępowania. Zdaniem NSA przyjęcie założenia przeciwnego, jak czyni to Sąd pierwszej instancji, oznaczałoby zdecydowane pogorszenie uprawnień strony w stosunku do tych, które przysługują w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 k.p.a. Zdaniem NSA takiej intencji normodawcy przypisać nie można. Gdyby taka była jego wola dałby temu wyraz w treści przepisu. NSA stwierdził, że w świetle przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jak również przepisów powołanego rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2015 r., nie ma wątpliwości, że decyzja wydawana przez MON w trybie nadzoru w odniesieniu do orzeczenia (decyzji) komisji lekarskich orzekających o zdolności do zawodowej służby wojskowej stanowi decyzję administracyjną w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozstrzyga bowiem w trybie nadzoru, przewidzianym w § 25 ust. 1 rozporządzenia, o wyeliminowaniu z obrotu prawnego (poprzez uchylenie orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej) lub pozostawieniu w obrocie prawnym (poprzez odmowę uchylenia) orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej o zdolności bądź niezdolności do zawodowej służby wojskowej. Kształtuje tym samym sytuację prawną jednostki. Zgodnie bowiem z § 25 ust. 3 rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2015 r., przy uchylaniu orzeczenia, określa się zalecenia i wskazuje na okoliczności wymagające wyjaśnienia w toku dalszego postępowania w sprawie oraz wyznacza się wojskową komisję lekarską, która rozpatruje ponownie sprawę w pierwszej instancji. Wobec powyższego, w sytuacji gdy uprawniona strona występuje z wnioskiem o uchylenie dotyczącego jej orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej, organ nadzoru powinien wydać decyzję bądź uchylającą orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej gdy zaistnieją przesłanki określone w § 25 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2015 r., bądź też odmawiającą uchylenia takiego orzeczenia. Sprawa została ponownie zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym pod sygnaturą akt II SA/Wa 351/25. W piśmie procesowym z dnia 7 sierpnia 2025 r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie Sąd orzekał w warunkach związania oceną prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2025 r. sygn. akt III OSK 7056/21. Zgodnie bowiem z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Wykładnia prawa dokonana przez NSA objęła jednak wyłącznie to, że postępowania na podstawie § 25 rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2015 r. może toczyć również na wniosek strony, a nie tylko z urzędu, tak jak to stwierdził tutejszy Sąd w wyroku z dnia 22 lipca 2021 r. Dalej należy podnieść, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zaskarżoną decyzją MON odmówił uchylenia orzeczenia CWKL z dnia [...] października 2016 r., którym uchylono w całości zaskarżone orzeczenie RWKL z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w sprawie ustalenia zdolności skarżącego do pełnienia zawodowej służby wojskowej i wydała nowe orzeczenie ustalające, że skarżący jest niezdolny do zawodowej służby wojskowej (kategoria N). Podstawę prawną tej decyzji stanowił § 25 ust. 1 rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2015 r., który stanowi, że Minister Obrony Narodowej w trybie nadzoru może uchylić każde orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej sprzeczne z prawem lub wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych. Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje również przewodniczącemu Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] (ust. 2). Przy uchylaniu orzeczenia określa się zalecenia i wskazuje na okoliczności wymagające wyjaśnienia w toku dalszego postępowania w sprawie oraz wyznacza się wojskową komisję lekarską, która rozpatruje ponownie sprawę w pierwszej instancji (ust. 3). Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 30 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 485/19 analiza tego przepisu rozporządzenia prowadzi do wniosku, że ustawodawca wprowadził unormowanie szczególne – odrębny tryb nadzoru, w którym określił możliwość wzruszenia orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej. Wskazał podmioty uprawnione (Ministra Obrony Narodowej, Przewodniczącego Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...]), zakres i przesłanki zastosowania – każde orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej, sprzeczne z prawem lub wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych, sposób rozstrzygnięcia – uchylenie orzeczenia w którym określa się zalecenia i wskazuje na okoliczności wymagające wyjaśnienia w toku dalszego postępowania w sprawie oraz wyznaczenie wojskowej komisji lekarskiej, która będzie rozpatrywała ponownie sprawę w pierwszej instancji Zauważyć należy, że skarżący w skardze oraz we wniosku inicjującym postępowanie przed organem skarżący przedstawił argumentację kwestionująca dokonane w orzeczeniu CWKL rozpoznania, stanowiące postawę stwierdzenia niezdolności skarżącego do zawodowej służby wojskowej. Podkreślić jednakże należy, że decyzja organu nadzoru nie jest wydawana w trybie zwykłym. Zarzuty przedstawione przez skarżącego nie podważają ustalenia MON, że nie została spełniona żadna z przesłanek warunkujących uchylenie w trybie nadzoru orzeczenia CWKL. Odmienna ocena strony co do dokonanego przez wojskowe komisje lekarskie rozpoznania od oceny dokonanej w tym zakresie przez uprawnione i powołane do tego wojskowe komisje lekarskie nie stanowi o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji MON. Warto przy tym wskazać, że tryb nadzoru nie służy do dokonywania przez MON weryfikacji medycznych ustaleń lekarzy orzekających w komisjach lekarskich. MON nie jest organem, które kwestie takie może rozważać. Do kwestii stricte medycznych odnosi się zaś argumentacja skarżącego. Jak słusznie zauważa organ w zaskarżonej decyzji zarzut rażącego naruszenia prawa w zakresie błędnego zastosowania § 68 pkt 1 załącznika do rozporządzenia MON z 3 czerwca 2015 r., miałby racje bytu jedynie w sytuacji, gdyby ustalony na postawie wyników badań lekarskich stan faktyczny byłby całkowicie sprzeczny z ustaleniami wynikającymi z treści kwestionowanego przez skarżącego orzeczenia. Podobnie należy uznać w przypadku innych schorzeń stwierdzonych u skarżącego. Tego typu sytuacja nie zachodzi zaś w niniejszej sprawie. Orzeczenie CWKL z dnia [...] października 2016 r. wydane zostało w oparciu o badania laboratoryjne oraz badania lekarzy specjalistów. W oparciu o te badania CWKL ustaliła rozpoznanie i dokonała kwalifikacji stwierdzonych u skarżącego schorzeń do odpowiednich przepisów załącznika do rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2015 r. Prawidłowo również MON zwrócił uwagę, że uzasadnienie kwestionowanego przez skarżącego orzeczenia CWKL wskazuje na przesłanki dla zastosowania, przyjętej kwalifikacji występujących u skarżącego schorzeń. Słusznie organ zauważ, że skarżący kwestionuje i polemizuje z wynikami przeprowadzonych badań lekarskich oraz dokonanym na ich podstawie rozpoznaniem występujących u niego schorzeń. Podkreślenia ponownie wymaga, że w postępowaniu prowadzonym w trybie § 25 ust. 1 rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2015 r. MON nie ma uprawnień do rozważania kwestii medycznych. Należy zwrócić uwagę, że w toku postepowania zakończonego zaskarżoną decyzją MON pozyskał stanowisko Przewodniczącego CWKL odnośnie podnoszonych przez skarżącego kwestii. Takie działanie organu należy ocenić jako zmierzające do wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Sąd podziela przy tym stanowisko organu, który z kolei przychylił się do argumentacji CWKL, że celem postępowania wojskowych komisji lekarskich nie jest ustalenie etiologii schorzenia czy prowadzenie pogłębionej diagnostyki w celu ustalenia objawów i ewentualnego leczenia, lecz określenie czy rozpoznane schorzenie ma wpływ na ocenę zdolność do służby wojskowej. W takiej sytuacji nie jest konieczna pogłębiona diagnostyka poszczególnych schorzeń i ustalanie ich przyczyn doszukiwania się przyczyn. Do ustalenia zdolności kandydata do zawodowej służby woskowej wystarczające jest rozpoznanie schorzenia, które zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2015 r. ma wpływ na ustalenie odpowiedniej kategorii zdolności do służby. Jeśli rozpoznane schorzenie zostało ujęte w wykazie jako przeciwwskazanie do pełnienia służby wojskowej, to CWKL zobowiązana jest orzec o niezdolności do służby, co słusznie podnosi organ w zaskarżonej decyzji. Prawidłowo zatem MON ustalił, że brak było podstaw do uchylenia orzeczenia CWKL z dnia [...] października 2015 r. Orzeczenie to nie jest bowiem sprzeczne z prawem, ani też nie zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych. Wobec powyższego należy stwierdzić, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.