II SA/Wa 352/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe funkcjonariusza Policji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2008 r., na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 1, § 9 ust. 4, § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) oraz § 1, § 3, § 5 pkt 2 i § 6 rozporządzenia Ministra spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającego powyższe rozporządzenie (Dz. U. Nr 24, poz. 149), zwolnił K. L. z dniem [...] grudnia 2007 r. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] stycznia 2008 r. mianował na stanowisko eksperta [...] w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,95 kwoty bazowej wynoszącej [...] zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł, dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30 % kwoty bazowej. Po rozpatrzeniu odwołania K. L., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Komendantowi Głównemu Policji. Organ stwierdził, iż na skutek nowelizacji załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), wprowadzonej rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającym powyższe rozporządzenie (Dz. U. Nr 24, poz. 149), usunięte zostały stanowiska zawierające w nazwie dodatkowe określenie Biura Spraw Wewnętrznych, z wyjątkiem stanowiska dyrektora Biura Spraw Wewnętrznych. Rozporządzenie z dnia 8 lutego 2008 r. weszło w życie z dniem ogłoszenia, tj. w dniu 14 lutego 2008 r., a zatem z tym dniem wszedł w życie znowelizowany załącznik nr 2 do rozporządzenia, który nie zawiera już stanowisk z określeniem Biura Spraw Wewnętrznych, z wyjątkiem stanowiska dyrektora tego Biura. Ponieważ do dnia 13 lutego 2008 r. dotychczasowe stanowiska istniały, zatem zastrzeżenia budzi fakt zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska już z dniem [...] grudnia 2007 r. Komendant Główny Policji, ponownie rozpatrując sprawę, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, § 1, § 9 ust. 4, § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego oraz § 1, § 3, § 5 pkt 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającego powyższe rozporządzenie, z dniem 1 stycznia 2008 r. ustalił dla K. L. uposażenie zasadnicze w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,95 kwoty bazowej wynoszącej [...] zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł, dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30 % kwoty bazowej. Jednocześnie z dniem [...] lutego 2008 r. zwolnił go z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] lutego 2008 r. mianował na stanowisko eksperta [...] w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,95 kwoty bazowej wynoszącej [...] zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł, dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30 % kwoty bazowej. Od powyższej decyzji K. L. odwołał się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającym rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r., dokonano przeszeregowania stanowisk służbowych, co wiązało się ze zmniejszeniem ilości grup zaszeregowania policjantów z 19 do 16. Dotychczasowe stanowiska występujące w Biurze Spraw Wewnętrznych, poza stanowiskiem dyrektora Biura Spraw Wewnętrznych, z dniem 1 stycznia 2008 r. zostały usunięte z katalogu stanowisk służbowych, określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Zgodnie z powyższą regulacją, stanowisko eksperta Biura Spraw Wewnętrznych, zaszeregowane w 12 grupie uposażenia zasadniczego, zostało przemianowane na analogiczne stanowisko służbowe eksperta w Komendzie Głównej Policji, zaszeregowane w 9 grupie uposażenia zasadniczego. W nawiązaniu do tego wyjaśniono, że funkcjonariusz nie został mianowany na niższe stanowisko służbowe od dotychczas zajmowanego, lecz na nowe stanowisko, określone w tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów, według załącznika nr 2 do wyżej powołanego rozporządzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. L. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2008 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r., zarzucając organom rażące naruszenie prawa, tj. art. 34 ust. 4 pkt 1, art. 38 ustawy o Policji oraz naruszenie art. 107 § 3 i 108 § 1 i 2 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podał, że stanowisko, na które został mianowany rozkazem z dnia [...] sierpnia 2008 r. jest niższe od poprzednio zajmowanego stanowiska eksperta [...], które było zaszeregowane do grupy 12, obecne zaś do grupy 9 zamiast 10. W konsekwencji spowodowało to obniżenie jego stopnia etatowego z [...] na [...], co pozostaje w sprzeczności z art. 38 ust. 1, ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, normującym warunki przeniesienia na niższe stanowisko służbowe. Skarżący warunków tych nie spełnia. K. L. stwierdził nadto, że obniżenie stanowiska, poza wymierną stratą finansową w wynagrodzeniu ok. 300 zł brutto miesięcznie, odebrało mu możliwość awansu w stopniu. Poprzednio zajmowane stanowisko w grupie 12 dawało mu możliwość awansu do stopnia młodszego inspektora. Obecne stanowisko w grupie 9 takiej możliwości awansu nie daje. Podnosi także, iż rozkazowi personalnemu z dnia [...] sierpnia 2008 r. nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, a odwołanie zostało wniesione w terminie, zatem rozkaz ten wszedł do obrotu prawnego niezgodnie z obowiązującym prawem. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jego oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 626/08 oddalił skargę. Powyższy wyrok stał się przedmiotem skargi kasacyjnej K. L., w której zarzucił naruszenie prawa materialnego, poprzesz niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 38 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz naruszenie przepisów art. 7, 8, 107 § 3 k.p.a., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 864/09, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaakceptował naruszenie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji art. 107 § 3 k.p.a., polegające na tym, że organ nie dokonał porównania dotychczasowego stanowiska zajmowanego przez skarżącego ze stanowiskiem, na które został mianowany rozkazem personalnym utrzymanym w mocy zaskarżoną decyzją. W oparciu o kryterium określone w art. 38 ust. 1-4 ustawy o Policji. Naruszenie to, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd, któremu sprawa zostanie przekazana do ponownego rozpatrzenia, jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zasadniczą kwestią w sprawie było ustalenie, czy zarzuty wskazujące na nierównorzędność stanowisk i mianowanie skarżącego na, jego zdaniem, niższe niż dotychczas stanowisko zasługują na uwzględnienie. Organ w wydanym na podstawie art. 32 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) rozstrzygnięciu, odwołując się także do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), a także do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego powyższe rozporządzenie (Dz. U. Nr 24, poz. 149), w ogóle nie podjął zagadnienia równorzędności. Stwierdził jedynie, że K. L. zajmujący dotychczas stanowisko eksperta [...] zaszeregowane w 12 grupie uposażenia zasadniczego, został wyznaczony na nowe stanowisko w związku z tym, że poprzednie zostało przemianowane na analogiczne stanowisko służbowe eksperta w Komendzie Głównej Policji zaszeregowane w 9 grupie uposażenia zasadniczego, według tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów stanowiącej załącznik nr 2 do zmienionego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Niedokonanie porównania uchybiło przepisowi art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Okoliczności wpływające na ocenę w zakresie równorzędności stanowisk służbowych lub braku tej równorzędności są okolicznościami istotnymi z punktu widzenia prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2000 r., sygn. akt II SA 220/00, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 56609). Dla jasności dodać można, iż chodzi o identyczne parametry uposażenia zasadniczego, taki sam dodatek do uposażenia zasadniczego i stopień etatowy, a nie tylko wysokość uposażenia (patrz: wyrok NSA z dnia 19 października 2007 r., sygn. akt I OSK 100/07, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 427893; wyrok NSA z dnia 30 maja 2000 r., sygn. akt II SA 220/00). Wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Przepis ten ma charakter kompetencyjny, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie wskazano natomiast w tym przepisie kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. Nie ma jednak wątpliwości, że na podstawie tego przepisu zwolnienie funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to bowiem a contrario z art. 38 ust. 1 i 2 omawianej ustawy o Policji, w którym wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. Przepis ten przewiduje w ust. 1 obligatoryjne przeniesienie na niższe stanowisko służbowe w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Natomiast w ustępie 2 i 3 wskazuje na możliwość przeniesienia na niższe stanowisko służbowe w przypadkach wyraźnie w nich określonych. Stosownie do ust. 4 powoływanego przepisu policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Oznacza to, że organ przed przeniesieniem funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe z powodu likwidacji zajmowanego przez funkcjonariusza stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi jest zobligowany do zapoznania go ze zmianą warunków służby i stosownie do ust. 4 art. 38 ustawy o Policji, uzyskania jego zgody. Przepisy ustawy o Policji nie dają podstaw do obligatoryjnego przeniesienia na niższe stanowisko służbowe funkcjonariusza poza przypadkiem wskazanym w art. 38 ust. 1 ustawy pragmatycznej. Tym bardziej, takiej podstawy nie może wskazywać rozporządzenie wykonawcze do tej ustawy, a w szczególności § 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. Wykładnia § 5 tego rozporządzenia, która by przyjmowała, iż stanowi on samodzielną podstawę do obligatoryjnego przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe pozostaje w sprzeczności z wyżej powołanymi przepisami policyjnej ustawy pragmatycznej, w tym także art. 101 ust. 2 tej ustawy. Oczywiście nie jest kwestionowana dopuszczalność likwidacji rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. dotychczasowych stanowisk zawierających w nazwie określenie "Biura Spraw Wewnętrznych". Jednakże mianowanie policjanta pełniącego w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia, tj. [...] lutego 2008 r. służbę na stanowisku zawierającym w nazwie określenie "Biura Spraw Wewnętrznych", na podstawie art. 32 ustawy o Policji, mogło nastąpić jedynie na stanowisko co najmniej równorzędne. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, organy administracyjne nie rozważyły, czy dokonały mianowania skarżącego na stanowisko równorzędne, czy niższe. Tego rozważenia wymaga w razie modyfikacji trwającego stosunku służbowego art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Przepis ten musi być w takiej sytuacji zastosowany co najmniej w celu ustalenia, czy zachodzi mianowanie na niższe stanowisko służbowe. Brak wymaganych rozważań skutkuje zatem również uchybieniem polegającym na niezastosowaniu tej części hipotezy art. 38 ust. 2 pkt 4. O ile zmiana skutkuje przeniesieniem na stanowisko równorzędne, dalsza norma zawarta w art. 38 ust. 4 ustawy o Policji nie musi być stosowana. W przypadku przeniesienia na stanowisko niższe, policjant ma prawo wypowiedzenia się co dalszego trwania stosunku służbowego, w sposób określony w art. 38 ust. 4 ustawy o Policji. Nadto wskazać należy, iż przedwczesna była, dokonana przez organ odwoławczy, bez rozważenia różnic między istotnymi elementami stanowisk zajmowanych przez skarżącego przed nowelą oraz po wejściu jej w życie, ocena, iż w świetle przepisów rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r., skarżący nie został mianowany na stanowisko niższe. Przepisem przejściowym, odnoszącym się wprost do dalszych warunków służby policjantów zajmujących stanowisko eksperta w Biurze Spraw Wewnętrznych, jest § 5 pkt 2 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r. Według tego przepisu, policjantowi pełniącemu w dniu wejścia w życie rozporządzenia służbę na stanowisku zawierającym w nazwie określenie "Biura Spraw Wewnętrznych", z wyjątkiem stanowiska dyrektora Biura Spraw Wewnętrznych – przyznaje się stawkę uposażenia zasadniczego określoną dla analogicznego stanowiska w Komendzie Głównej Policji. W dniu wejścia w życie rozporządzenia, stanowiskami zawierającymi w nazwie określenie "Biura Spraw Wewnętrznych" były, pomijając dyrektora, stanowiska: kierownika sekcji Biura Spraw Wewnętrznych i Eksperta Biura Spraw Wewnętrznych. Przepis § 5 pkt 2 po pierwsze stanowił konsekwencję braku w nowym wykazie stanowisk stanowiska eksperta Biura Spraw Wewnętrznych, a po drugie stanowił o przyznaniu policjantom pełniącym dotychczas służbę na stanowiskach ekspertów Biura Spraw Wewnętrznych stawki uposażenia zasadniczego określonej dla analogicznego stanowiska w Komendzie Głównej Policji. Przepis ten nie regulował zatem wprost, na jakie stanowisko, według nowej Tabeli zaszeregowania, powinien być mianowany dotychczasowy ekspert Biura Spraw Wewnętrznych. Przy wyborze stanowiska przysługującego ekspertom Biura Spraw Wewnętrznych, po wejściu w życie rozporządzenia zmieniającego, nie można pomijać przepisu § 4 rozporządzenia zmieniającego. Zgodnie z tym przepisem, policjantom, którzy do dnia wejścia w życie noweli zachowali prawo zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku, przysługuje grupa zaszeregowania równorzędna do dotychczasowej, określona w Tabeli stanowiącej załącznik nr 4. Zapis ten, łącznie z Tabelą, wskazuje na to, jakie grupy zaszeregowania, w obu stanach prawnych, Minister jako normodawca podustawowy, uznał za równorzędne. Ocenę tę należy odnieść nie tylko do policjantów, którzy zachowali prawo do zaszeregowania. Nie ma żadnych podstaw, aby Tabeli równorzędności nie stosować wobec policjantów, którzy do dnia wejścia w życie nowych przepisów, mieli grupę zaszeregowania wprost wynikającą z zajmowanego stanowiska, a nie tylko do tych, którzy jedynie zachowali prawo do zaszeregowania wynikającego z poprzednio zajmowanego stanowiska, a w rzeczywistości zajmowali stanowiska, dla których obowiązujące były niższe grupy zaszeregowania. Wystarczy w tej kwestii powołać się na wnioskowanie z mniejszego na większe oraz na spostrzeżenie, iż w trakcie porównywania grup zaszeregowania z katalogu poprzednio obowiązującego i ustanowionego nowelą, nie można posługiwać się więcej, niż jedną tabelą równorzędnych grup zaszeregowania. Z załącznika nr 4 wynika, że dla grupy zaszeregowania 12, zachowanej przed dniem 1 stycznia 2008 r. przysługuje od dnia 1 stycznia 2008 r. równorzędna grupa zaszeregowania – 10. Nadto, dalej odczytując i porównując stany prawne determinujące status ekspertów Biura Spraw Wewnętrznych, po wejściu w życie rozporządzenia nowelizującego, nie sposób nie odnotować, że w poprzedniej Tabeli zaszeregowania stanowisk, oprócz stanowiska eksperta Biura Spraw Wewnętrznych KGP mającego grupę zaszeregowania 12 i stopień etatowy młodszego inspektora, było także stanowisko eksperta KGP mającego grupę zaszeregowania 11 i stopień etatowy podinspektora. Było to stanowisko niższe, niż stanowisko eksperta Biura Spraw Wewnętrznych. Przyjęcie, że policjanta zajmującego poprzednio stanowisko eksperta Biura Spraw Wewnętrznych KGP należy mianować na stanowisko eksperta KGP z warunkami wynikającymi z takiego stanowiska (grupa zaszeregowania, stopień etatowy), wymagałoby rozważenia nowego statusu także w odniesieniu do wniosków wynikających z zapisu § 4 noweli oraz załącznika nr 4. W ocenie równorzędności stanowisk nie można pomijać stopnia etatowego odpowiadającego stanowisku służbowemu. Stanowisku eksperta Biura Spraw Wewnętrznych KGP odpowiadał stopień etatowy młodszego inspektora, zaś stanowisku eksperta KGP odpowiadał i odpowiada, po noweli, stopień etatowy podinspektora. Pojęcie stanowiska równorzędnego oznacza zaś stanowisko o identycznych parametrach uposażenia zasadniczego, takim samym dodatku do uposażenia oraz takim samym stopniu etatowym (patrz: ww. wyrok NSA z dnia 19 października 2007 r., sygn. akt I OSK 100/07; uzasadnienie ww. uchwały SN z dnia 25 czerwca 1975 r., sygn. akt I PZP 15/75). Te wyżej wskazane przesłanki organ obowiązany jest zbadać ponownie, wydając decyzję w sprawie niniejszej. Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, 1270 z późn. zm.),Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak sentencji. Odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd orzekł w oparciu o art. 152 powołanej ustawy.