II SA/Wa 353/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. C. na uchwałę Zarządu [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania wniosku o najem lokalu postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy T. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania wniosku o najem lokalu. W treści skargi T. C. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej ppsa, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Podkreślenia wymaga, iż prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt II OZ 1321/11, postanowienie z 21 października 2010 r. sygn. akt II OZ 1053/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem Sąd zobligowany jest odmówić stronie przyznania prawa pomocy, gdy stan faktyczny i prawny sprawy nie pozostawia najmniejszych wątpliwości co do braku szans na uwzględnienie skargi. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością skargi, ponieważ skarga T. C. na uchwałę Zarządu [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] została wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu przewidzianego w art. 53 § 2 ppsa. Powyższa uchwała została doręczona T. C. w dniu 2 stycznia 2014 r. (karta nr 123 akt administracyjnych sprawy). Następnie T. C. wniósł w dniu 30 stycznia 2014 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na tę uchwałę. W dniu 3 lutego 2014 r. Przewodnicząca Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydała zarządzenie o przekazaniu ww. skargi organowi - Zarządowi [...] skutkiem czego przedmiotowa skarga została w dniu 4 lutego 2014 r. (data pieczęci na kopercie) przesłana do tego organu. Zestawiając datę doręczenia skarżącemu uchwały Zarządu [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] z datą nadania skargi przez Sąd w urzędzie pocztowym, uznać należy, że została ona złożona po upływie ustawowego terminu, którego ostatni dzień minął 3 lutego 2014 r. Powyższa okoliczność skutkuje oczywistą bezzasadnością skargi, która jako wniesiona po terminie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Natomiast oczywista bezzasadność skargi implikuje obowiązek odmowy przyznania prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji postanowienia.