II SA/Wa 364/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia sprawy ze skargi J. J. na orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów i Doktorantów Uniwersytetu [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary zawieszenia w prawach doktoranta na okres 1 roku postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia – J. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów i Doktorantów Uniwersytetu [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]. Orzeczeniem tym organ uchylił orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów i Doktorantów Uniwersytetu [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary zawieszenia w prawach doktoranta na okres 1 roku. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że jego żądanie do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia wynika z faktu, iż wobec niego wystąpiła negatywna przesłanka procesowa, skutkująca koniecznością umorzenia postępowania dyscyplinarnego, a jest to okoliczność która w stopniu oczywistym spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Dalej skarżący podniósł, że niewątpliwie prawomocne orzeczenie kary dyscyplinarnej wobec niego w postępowaniu ponownym, pomimo wystąpienia negatywnej przesłanki procesowej spowoduje, że nastąpi trudna do odwrócenia zmiana rzeczywistości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek podlega oddaleniu. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może jednak dotyczyć tylko takich z nich, które mają przymiot wykonalności tzn. nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2008 r., sygn. II OZ 1075/08). Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147). W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia uchylającego w całości orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej ds. Studentów i Doktorantów Uniwersytetu [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] i przekazującego sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a więc orzeczenia o charakterze kasacyjnym, nie rozstrzygającym sprawy co do istoty rzeczy. Zaskarżone orzeczenie ma zatem wyłącznie charakter formalny, nie nakłada bezpośrednio na stronę skarżącą obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jest zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie sądowo-administracyjnym. W postanowieniu z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 6/11 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że decyzja kasacyjna (uchylająca decyzję organu pierwszej instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia) nie jest aktem, który podlegałby wykonaniu. Co do zasady nie nadają się do wykonania wszelkie orzeczenia kasacyjne, gdyż nie stanowią one aktów wywołujących skutki materialnoprawne. (vide także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 sierpnia 2011 r., sygn. akt I FZ 142/11). Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.