II SA/Wa 3741/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. W. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia związku schorzeń ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby postanawia: odrzucić skargę Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. W. (dalej: "skarżąca") uczyniła orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej w [...] podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej: "CKL") z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] uchylające w części orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia związku schorzeń ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby w Policji dla celów ustalenia wysokości wynagrodzenia przysługującego funkcjonariuszowi za okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby. W odpowiedzi na skargę CKL wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Motywując żądanie odrzucenia skargi, CKL wskazała, że przedmiot zaskarżenia nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W myśl art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.), zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Z kolei z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 398 ze zm.) wynika, że komisje lekarskie orzekają m.in. w sprawach: zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariuszy do służby w Policji; ustalania: związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, stopnia uszczerbku na zdrowiu, stopnia inwalidztwa i jego związku ze służbą w Policji. Komisje lekarskie są organami administracji publicznej i podejmują rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnych nazywanych orzeczeniami. Orzeczenia komisji lekarskich dzielą się na dwie zasadnicze grupy. Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby lub zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Mają one byt w pełni autonomiczny i podlegają zaskarżeniu do sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast druga grupa orzeczeń to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby oraz ich związek ze służbą, a także stopień inwalidztwa m.in. dla celów emerytalno-rentowych. Podstawę tych orzeczeń stanowią odrębne przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1046 ze zm.), jak również w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r., poz. 723). Orzeczenia z tej drugiej grupy nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne (sądy pracy i ubezpieczeń społecznych) w ramach odwołań od decyzji, wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Sąd administracyjny nie jest zatem właściwy do rozpoznania skargi na orzeczenie w zakresie inwalidztwa i związku schorzeń ze służbą (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 93/10 i z 29 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 667/08; uchwała NSA z 19 stycznia 1998 r., sygn. akt OPS 8/97; postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1116/17; z 19 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 108/17 oraz z 11 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 165/18 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie zaskarżone orzeczenie CKL zostało wydane na skutek skierowania skarżącej do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...], wystawionego [...] lutego 2021 r. przez Komendanta Rektora Wyższej Szkoły [...] w [...]. Celem tego skierowania było ustalenie związku schorzeń ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby w Policji na potrzeby ustalenia wysokości wynagrodzenia przysługującego skarżącej za okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby. Tak więc orzeczenie to należy do drugiej grupy omówionych wyżej orzeczeń. Skoro zaskarżone orzeczenie nie rozstrzyga o zdolności do służby, lecz o związku schorzeń skarżącego ze służbą w Policji, to oznacza, iż skarga obejmuje materię niepodlegającą kontroli sądów administracyjnych. Z tej przyczyny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę