II SA/Wa 393/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 maja 2013 r. odrzucił skargę A. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego, wskazując że została ona wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu. Odpis powyższego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 28 maja 2013 r. W dniu 4 czerwca 2013 r. skarżący wniósł, za pośrednictwem organu, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że nie zgadza się z oceną Sądu, że jego skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, ponieważ dochował on drogi służbowej i dlatego wniósł skargę do Sądu za pośrednictwem kancelarii Szkoły Policji w K. Ponadto wskazał, że w jego ocenie, skoro przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przewidują możliwość doręczania przesyłek za pośrednictwem dowódcy jednostki, to mógł wywodzić, że podobnie jest w przypadku Policji, jako formacji także mundurowej o zhierarchizowanej strukturze. Organ nie zajął stanowiska, co do wniosku o przywrócenie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 87 § 1 tej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (§ 3). W pierwszej kolejności należy wskazać, iż skarżący dochował siedmiodniowego terminu, o którym mowa w cytowanym powyżej art. 87 § 1 ustawy. W ocenie Sądu dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu był dzień, w którym doręczono skarżącemu postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi, czyli 28 maja 2013 r. Skarżący złożył natomiast wniosek o przywrócenie terminu w dniu 4 czerwca 2013 r. Przechodząc do merytorycznej części oceny rozpoznawanego wniosku należy stwierdzić, że okoliczności wskazane przez skarżącego nie uprawdopodabniają braku jego winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy bowiem, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przez brak winy, o jakim mowa w art. 86 § 1 cytowanej ustawy, należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności skarżący nie miał możliwości dochowania ustawowego terminu. Przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. W niniejszej sprawie powołanie się przez skarżącego na potrzebę zachowania drogi służbowej wynikającej z Regulaminu ogólnego i musztry w Policji, nie zasługuje na uwzględnienie. Należy bowiem podkreślić, że tryb postępowania sądowoadministracyjnego, w tym również sposób wnoszenia skarg i sposób obliczania terminów reguluje powołana ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W art. 83 ust 3 wyraźnie wskazano, z jaką okolicznością należy wiązać zachowanie terminu i wynikające z tego skutki - z oddaniem pisma w polskim urzędzie pocztowym. W tym zakresie nie przewidziano możliwości uregulowania tej kwestii w sposób odmienny innym aktem. Dlatego też przywołany przez skarżącego Regulamin jako akt wewnętrzny formacji mundurowej, nie może zmieniać postanowień ustawy. Nie zasługuje również na uwzględnienie twierdzenie skarżącego, że skoro w art. 83 § 4 cytowanej ustawy przewidziano możliwość złożenia pisma przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej, to z powodu braku odrębnego uregulowania, zapis ten należy analogicznie przyjąć dla pozostałych służb mundurowych, m.in. dla Policji. Należy bowiem wyjaśnić, że wskazany art. 83 § 4 cytowanej ustawy przewiduje wyjątek od ogólnej zasady oddania pisma w polskim urzędzie pocztowym. Dlatego też nie może być on interpretowany rozszerzająco. Skoro więc w cytowanym przepisie mowa jest tylko o trzech przypadkach, tj. złożeniu pisma przez: żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej, osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego oraz przez członka załogi polskiego statku morskiego u kapitana statku, to oznacza, że tylko do nich będzie miał zastosowanie szczególny sposób wnoszenia pism do Sądu. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, iż nieznajomość prawa nie stanowi okoliczności uprawdopodobniającej brak winy w dochowaniu terminu (por. postanowienie NSA z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt I OZ 389/12, postanowienie NSA z 18 października 2011 r. sygn. I OZ 771/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd też wskazane przez skarżącego przeświadczenie o prawidłowości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego z zachowaniem drogi służbowej, nie może być zaakceptowane. Skarżący został bowiem w sposób prawidłowy i jasny pouczony w zaskarżonej decyzji, jaki jest sposób wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.