II SA/Wa 399/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Iwona Dąbrowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2018 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania – oddala skargę – Podaniem z dnia [...] stycznia 2017 r., uzupełnionym w zakresie pełnomocnictwa w dniu [...] lutego 2017 r., radca prawny J. P., reprezentujący K. S., wskazując na poszczególne orzeczenia dyscyplinarne i rozkazy personalne dotyczące swojego mocodawcy, stwierdził m.in., że "naruszenia którymi dotknięte są ww. decyzje i orzeczenia dyscyplinarne powinny zostać zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa, co stanowi podstawę do podjęcia z urzędu postępowania o stwierdzenie ich nieważności przez odpowiednie organy wyższego stopnia, w tym przez Komendanta Głównego Policji". Pismem z dnia [...] marca 2017 r. zwrócono się do pełnomocnika strony o uzupełnienie przedmiotowego podania z dnia [...] stycznia 2017 r., poprzez jednoznaczne określenie zakresu i przedmiotu żądania, tj. wskazanie, które dokładnie decyzje oraz orzeczenia dyscyplinarne wydane wobec Pana K. S., mają zostać poddane weryfikacji w trybie nadzwyczajnym (art. 156 i nast. Kpa). W dniu [...] marca 2017 r. do Komendy Głównej Policji wpłynęło pismo radcy prawnego J. P. z dnia [...] marca 2017 r., w którym pełnomocnik wskazał decyzje i orzeczenia dyscyplinarne wydane wobec jego mocodawcy, które "powinny zostać poddane weryfikacji pod kątem stwierdzenia ich nieważności, z uwagi na rażące naruszenie prawa, z przyczyn szerzej opisanych w piśmie z dnia [...].01.2017 r.". Wymienił przy tym m.in.: orzeczenie nr [...] Komendanta Rejonowego Policji w [...] z dnia [...] września 1992 r. "wymierzające karę nagany z ostrzeżeniem". Z uwagi na powyższe, pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r., [...] przekazano kopię wniosków radcy prawnego J. P. z dnia [...] stycznia 2017 r. i z dnia [...] marca 2017 r. - zgodnie z właściwością Komendantowi Wojewódzkiemu Policji z siedzibą w [...] w celu dalszego procedowania w zakresie stwierdzenia nieważności orzeczenia nr [...] Komendanta Rejonowego Policji w [...] z dnia [...] września 1992 r. wymierzającego karę nagany z ostrzeżeniem. Po rozpatrzeniu sprawy Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia nr [...] Komendanta Rejonowego Policji w [...] z dnia [...] września 1992 r. w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany z ostrzeżeniem. Radca prawny J. P. złożył do Komendanta Głównego Policji zażalenie na w/w postanowienie. W treści zażalenia pełnomocnik strony podniósł, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie nieaktualnego aktu prawnego, tj. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), który w swojej treści nie zawierał jeszcze art. 61a§ 1 Kpa. Ponadto radca prawny J. P. zarzucił naruszenie zasady informowania stron zawartej w art. 9 Kpa poprzez powoływanie się przez organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia na orzecznictwo sądów administracyjnych bez wskazania konkretnych orzeczeń na podstawie których przyjął swoje stanowisko dotyczące niestosowania przepisów Kpa w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu przywołał treść art. 157 § 1 Kpa, który stanowi, że właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Jednocześnie zwrócił uwagę na to, że zgodnie z treścią art. 157 § 2 Kpa, postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wszczęcie postępowania w omawianym trybie wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność, przy czym niedopuszczalność wszczęcia takiego postępowania może mieć charakter podmiotowy lub przedmiotowy. Badanie podstaw formalnoprawnych dotyczy zatem nie tylko istnienia strony, ale i przedmiotu sprawy. Samo więc złożenie żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia nie powoduje automatycznie skutku jego wszczęcia. Podniesiono również, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozpoczęte na żądanie strony składa się więc z dwóch etapów. Pierwszy dotyczy kwestii wszczęcia tego postępowania, drugi zaś - postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt IOSK 1366/09). Analizując przedmiotową sprawę wskazano, iż zgodnie z art. 61a § 1 Kpa gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z treści powołanego przepisu wynika, że ustawodawca wprowadził w tej regulacji dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Natomiast drugą przesłanką do wydania postanowienia w trybie art. 61 a § 1 Kpa jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Ze względu na to, iż przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane, należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, tj. gdy np. w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie lub, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1163/12). Organ odwoławczy podniósł też, iż wszczęcie postępowania wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu, czy zachodzą przesłanki formalno-prawne warunkujące jego dopuszczalność, przy czym niedopuszczalność wszczęcia takiego postępowania może mieć charakter podmiotowy lub przedmiotowy. Jak wskazano już wcześniej na wstępnym etapie rozpoznania sprawy organ administracji przeprowadza badanie pod kątem istnienia przesłanek formalno-prawnych, warunkujących jego dopuszczalność. Nie budzi jednak wątpliwości organu, że wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 61a § 1 Kpa, powinno mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych, kiedy nie ma żadnej wątpliwości, co do przyczyn podmiotowych, czy też przedmiotowych takiego rozstrzygnięcia i nie jest konieczne prowadzenie postępowania wyjaśniającego. W ocenie organu II instancji taka sytuacja niewątpliwie ma miejsce w przedmiotowej sprawie, bowiem brak było i jest podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia w trybie administracyjnym żądania zawartego we wnioskach radcy prawnego J. P. z dnia [...] stycznia 2017 r. i z dnia [...] marca 2017 r. dotyczącego stwierdzenia nieważności orzeczenia nr [...] Komendanta Rejonowego Policji w [...] z dnia [...] września 1992 r. wymierzającego karę nagany z ostrzeżeniem. Wskazano, że nie jest możliwe wydanie w badanej sprawie rozstrzygnięcia z zastosowaniem wskazanych przez wnioskodawcę unormowań Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy Kpa nie mają bowiem żadnego zastosowania do spraw dyscyplinarnych policjantów, które są całościowo unormowane w rozdziale 10 ustawy o Policji. W zakresie nieuregulowanym w ustawie o Policji do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio jedynie przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków (art. 135p ust. 1). Tak więc przepisy dotyczące spraw dyscyplinarnych policjantów w żadnym wypadku nie odsyłają do Kodeksu postępowania administracyjnego. Orzeczenie wydane w postępowaniu dyscyplinarnym nie jest decyzją administracyjną w świetle przepisów Kpa, dlatego nie ma możliwości stwierdzenia nieważności orzeczenia nr [...] Komendanta Rejonowego Policji w [...] z dnia [...] września 1992 r. w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany z ostrzeżeniem. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku sygn. akt I OSK 1518/06 z dnia 1 sierpnia 2007 r. podniósł, iż sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta nie jest sprawą administracyjną załatwianą w formie decyzji administracyjnej. Z uwagi więc na zawartą w ustawie o Policji regulację szczególną, do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto postępowanie prowadzone w zakresie odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjantów jest postępowaniem odrębnym i samodzielnym, kompleksowo uregulowanym w rozdziale 10 ustawy o Policji. Stąd też prawne możliwości wzruszenia orzeczenia dyscyplinarnego i zakwestionowania czynności podejmowanych w trakcie postępowania są zawarte w rozdziale 10 ustawy o Policji. Nie mogą natomiast być oceniane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2144/12). Organ przywołał też podobne orzeczenia sądów administracyjnych (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 8 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 764/12, wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 472/06, wyrok NSA z dnia 18 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 458/07, a także wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1155/12). Odnosząc się do zarzutu strony, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie nieaktualnego aktu prawnego, tj. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), który w swojej treści nie zawierał jeszcze art. 61a § 1 Kpa, wskazano, iż w istocie postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] maja 2017 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia nr [...] Komendanta Rejonowego Policji w [...] z dnia [...] września 1992 r. w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany z ostrzeżeniem zawiera w swej treści powołanie się na akt prawny zawierający nieaktualny publikator, co należy uznać za oczywistą omyłkę pisarską, która w żaden sposób nie wpływa na treść zaskarżonego postanowienia. Tym bardziej, że art. 61 a § 1 Kpa obowiązywał w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, a organ prawidłowo przedstawił uzasadnienie faktyczne i prawne tego postanowienia, które ukazuje faktyczną treść obowiązujących obecnie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.  Nadto według organu zasadnym było wskazanie, że organ administracji prowadzący postępowanie zainicjowane wnioskami radcy prawnego J. P. z dnia [...] stycznia 2017 r. i z dnia [...] marca 2017 r. dotyczącymi żądania stwierdzenia nieważności orzeczenia nr [...] Komendanta Rejonowego Policji w [...] z dnia [...] września 1992 r. wymierzającego karę nagany z ostrzeżeniem zobowiązany jest, podobnie jak organ II instancji w postępowaniu odwoławczym, do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Organ jest przy tym zobligowany do prowadzenia postępowania, w myśl zasady legalizmu wynikającej z art. 7 Konstytucji RP, na podstawie obowiązujących przepisów prawa w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia. W świetle powyższego uznał, że postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] maja 2017 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia nr K [...] Komendanta Rejonowego Policji w [...] z dnia [...] września 1992 r. w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany z ostrzeżeniem należało utrzymać w mocy.  Od powyższego postanowienia skargę do tut. Sadu wywiódł K. S. zarzucając mu: 1. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie, mimo że orzeczenie o ukaraniu nr [...] Komendanta Rejonowego Policji w [...] z dnia [...] września 1992 r. w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany z ostrzeżeniem .(dalej orzeczenie nr [...]), rażąco narusza prawo; 2. rażące naruszenie art. 61 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie oraz art. 61 a § 1 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w ten sposób, że organ błędnie uznał, że brak jest podstaw do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia nr [...] mimo że takie podstawy istnieją; 3. naruszenie art. 16c ust. 3 w zw. z art. 2a pkt 10 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach państwowych (dalej ustawa) w zw. z § 41 ust. 1 załącznika do zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2001 r. "Instrukcja kancelaryjna" (dalej instrukcja kancelaryjna KGP) poprzez ich niezastosowanie wyrażające się nie zamieszczeniem na zaskarżonym postanowieniu urzędowej pieczęci organu; II. naruszenie art. 124 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie wyrażające się brakiem zamieszczenia na postanowieniu odręcznego podpisu, imiennej pieczęci osoby upoważnionej do wydania postanowienia oraz niezałączeniem pisemnego upoważnienia udzielonego przez Komendanta Głównego Policji i nie powołaniem się na to upoważnienie w treści postanowienia; III. wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 10 kpa poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało pozbawieniem strony czynnego udziału w postępowaniu, a w szczególności uniemożliwienie Skarżącemu wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem postanowienia. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniósł o: 1. stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia nr [...], jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa. Ewentualnie wnoszę o: 2. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia nr [...]; 3. zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (w przypadku obu rozstrzygnięć o których mowa w punktach 1 i 2). W uzasadnieniu skargi podkreślono, że kwestionowane orzeczenie dyscyplinarne obarczone jest wadą nieważności. W dalszej kolejności zwrócono uwagę na to, że powołane przez organ orzeczenia, że nie mają mocy ogólnej wiążącej w innych sprawach sądowoadministracyjnych, a zatem możliwe jest odstępstwo od wykładni w nich przyjętej. Skoro aktualnie nie obowiązuje przepis art. 196 § 4 pkt 4 kpa który wyłączał możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dyscyplinarnym to w ocenie skarżącego nie ma zatem podstaw do stwierdzenia, że przepisy kpa nie znajdują zastosowania do orzeczeń dyscyplinarnych, a zatem niezasadnie odmówiono wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie czym naruszono art. 61 § 1 kpa w zw. art. 61 a § 1 kpa.  Stwierdzono też, że postanowienie nr [...] zostało wydane z upoważnienia Komendanta Głównego Policji, którego jednak nie załączono do zaskarżonego dokumentu. Zgodnie z poglądem wyrażonym w doktrynie, upoważnienie do załatwiania spraw powinno być udzielone na piśmie z określeniem daty, od której ono obowiązuje (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2016, art. 268a, pkt 6). Wskutek niezałączenia pisemnego upoważnienia do zaskarżonego postanowienia, brak jest możliwości sprawdzenia czy obejmuje ono swoim zakresem uprawnienie do rozstrzygania w sprawach dotyczących wniosków o stwierdzenie nieważności oraz czy obowiązywało ono w dacie wydania postanowienia nr [...]. Jednak przedmiotowego upoważnienia nie tylko nie załączono do zaskarżonego postanowienia, lecz także nie jest ono wzmiankowane w jego treści. Jak natomiast wskazano w wyroku NSA z dnia 24 listopada 1995 r.: "Zgodnie z art. 268a k.p.a. organy administracji państwowej mogą w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, w tym do wydawania decyzji administracyjnych, ale w myśl art. 107 § 1 k.p.a. upoważniony pracownik w imieniu organu wydający decyzję administracyjną ma obowiązek powołania się na udzielone mu uprawnienie do wydania decyzji." (sygn. Akt [...]). W ocenie strony wyżej wymienione braki sprawiają, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 124 § 1 kpa i jako takie powinno zostać uchylone. Podniesiono także, że z akt postępowania zwieńczonego wydaniem zaskarżonego postanowienia nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nie wynika aby pełnomocnik strony został zawiadomiony o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz składania wniosków dowodowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ wydając skarżone postanowienie, nie naruszył przepisów obowiązującego prawa uznając, że przepisy K.p.a. a w szczególności znajdujące się w nim unormowania dotyczące stwierdzenia nieważności, nie znajdują zastosowania do postępowań dyscyplinarnych dotyczących policjantów. Analizując powyższą materię w pierwszej kolejności należy przypomnieć, iż zasady dotyczące postępowania dyscyplinarnego policjantów, ustawodawca uregulował w sposób odrębny w rozdziale 10 ustawy o policji. Regulacja ta, co do zasady posiada charakter całościowy. Jedynie w kwestiach nieuregulowanych w tym rozdziale ustawodawca dopuścił możliwość odpowiedniego (a więc nie wprost) stosowania przepisów K.p.a. W związku z powyższym, kluczowym dla wyjaśnienia istoty niniejszej sprawy było udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy orzeczenie wydane przez organ administracji w postępowaniu dyscyplinarnym, posiada charakter decyzji administracyjnej o jakiej mowa w K.p.a. Na tak postawione pytanie należy udzielić negatywnej odpowiedzi. Zgodnie bowiem z dominującym i ugruntowanym od lat orzecznictwem Sądów administracyjnych, które tut. Sąd w pełni podziela i traktuje jak własne (m.in. powołany przez organ wyrok NSA z 1.08.2007. sygn. akt I OSK 1518/06) sprawy związane z odpowiedzialnością dyscyplinarną policjantów nie są sprawami administracyjnymi załatwianymi w trybie przepisów K.p.a. w drodze wydania decyzji administracyjnej. Postępowanie dyscyplinarne zostało bowiem w sposób kompleksowy uregulowane w ustawie o policji. Biorąc pod uwagę powyższe, organy obydwu instancji trafnie wywiodły, iż jedyną właściwą reakcją na wniosek inicjujący niniejsze postępowanie jest wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Brak możliwości zastosowania do orzeczeń dyscyplinarnych objętych wnioskiem, uregulowanych w K.p.a. przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności, stanowi okoliczność o jakiem mowa w art.61a K.p.a. tj. tzw. inną przyczynę uniemożliwiającą wszczęcie postępowania. Organ I instancji miał tez możliwość zastosowania w niniejszej sprawie w/w normy art.61a K.p.a. gdyż przepis ten obowiązywał w dacie orzekania przez organ. Powołanie zaś w rozstrzygnięciu błędnego numeru publikatora, nie wpływa w żadnym stopniu na ważność i skuteczność postanowienia, jak też nie zmienia prawidłowości przywołanej podstawy prawnej. Badając skarżone postanowienie Sąd administracyjny nie dopatrzył się również formalno-prawnych uchybień mogących rzutować na jego poprawność. Postanowienie to zawiera bowiem oznaczenie organu administracji od którego pochodzi, datę jego wydania, oznaczenie strony do której zostało skierowane, powołanie podstawy prawne, rozstrzygnięcie, uzasadnienie, pouczenie oraz podpis osoby która je wydała z powołaniem się na udzielone przez piastuna organu upoważnienie. Orzeczenie objęte skargą zawiera więc wszelkie niezbędne elementy o jakich mowa w art.107 par.1 K.p.a. (tj. przepisie znajdującym w myśl normy art.126 K.p.a. odpowiednie zastosowanie do postanowień). Nadto w aktach administracyjnych zalega upoważnienie powołane w skarżonym postanowieniu z którego wynika umocowanie Dyrektora Biura Kadr , Szkolenia i Obsługi Prawnej KGP do działania w imieniu Komendanta Głównego Policji. Nie istniały więc żadne przeszkody uniemożliwiające autorowi skargi zapoznania się z w/w upoważnieniem. Co zaś się tyczy zarzutu naruszenia przez organ normy art.10 K.p.a. to biorąc pod uwagę fakt, że przy wydawaniu skarżonego postanowienia organ nie musiał zbierać żadnych dowodów (wystarczającą była analiza prawna sprawy) zarzut ten uznać należało za pozostający w oderwaniu od realiów sprawy. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy ocenił stan faktyczny sprawy, oraz iż przy wykonywaniu tej czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).