II SA/Wa 415/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka–Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, , Protokolant starszy referent Agnieszka Fidor, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia na inne stanowisko służbowe oddala skargę Komendant Główny Straży Granicznej (Komendant) decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania mł. chor. SG A. Z. (skarżąca, funkcjonariuszka) od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2021 r. w sprawie zwolnienia ze stanowiska specjalisty Sekcji do [...] Wydziału [...] [...] Oddziału Straży Granicznej oraz przeniesienia i mianowania na równorzędne stanowisko służbowe specjalisty Zespołu Operacyjnego Grupy [...] Placówki Straży Granicznej kat. [...] w G.: 1. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego oraz daty przeniesienia i mianowania na nowe stanowisko służbowe; 2. ustalił nowy termin zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego na dzień [...] lutego 2022 roku i nowy termin przeniesienia oraz mianowania na nowe stanowisko służbowe na dzień [...] lutego 2022 roku; 3. w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r., zwolnił z dniem [...] grudnia 2021 roku mł. chor. SG A. Z. z dotychczas zajmowanego stanowiska specjalisty Sekcji [...] Wydziału [...] [...] Oddziału Straży Granicznej i z dniem [...] grudnia 2021 roku przeniósł oraz mianował na równorzędne stanowisko służbowe specjalisty Zespołu Operacyjnego Grupy [...] Placówki Straży Granicznej kat. [...] w G. Wskazane rozstrzygnięcie zostało doręczone mł. chor. SG A. Z. w dniu [...] grudnia 2021 r. i stało się przedmiotem odwołania wniesionego w dniu [...] grudnia 2021 r. do Komendanta Głównego Straży Granicznej. W odwołaniu funkcjonariuszka szeroko opisała charakter dotychczas realizowanych przez nią spraw służbowych. Powyższa argumentacja miała wskazywać, że w jej odczuciu przeniesienie do Placówki Straży Granicznej w G. w efekcie zablokuje rozwój jej kariery zawodowej.  Skarżąca w odwołaniu przywołała również stan etatowy wybranych komórek struktury organizacyjnej [...] Oddziału Straży Granicznej wskazując jednocześnie negatywny wpływ jej przeniesienia na realizowane zadania przez Sekcję [...] Wydziału [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komendant wskazał między innymi, że funkcjonariusz Straży Granicznej pełniący służbę podlega szczególnym unormowaniom kształtującym przebieg i charakter jego służby, wynikającym z ustawy z dnia 12 października 1990 roku o Straży Granicznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1486 ze zm.). Stosunek służbowy funkcjonariusza ma charakter stosunku administracyjnoprawnego, który charakteryzuje się przede wszystkim tym, iż to organ administracji – Komendant Główny Straży Granicznej bądź Komendant Oddziału Straży Granicznej jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną każdego funkcjonariusza. Istotą służby jest dyspozycyjność funkcjonariusza, który ma obowiązek podporządkowania się poleceniom przełożonego w kwestii kształtowania stosunku służbowego. Zgoda obu stron, a więc funkcjonariusza i organu jest wymagana tylko w przypadku nawiązania stosunku służbowego, który powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia do służby. Natomiast warunki służby, miejsce jej pełnienia i zakres nałożonych obowiązków zostają funkcjonariuszowi narzucone przez przełożonego, w tym przypadku przez Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej, jako przełożonego wszystkich funkcjonariuszy w Oddziale. Ustawa o Straży Granicznej przewiduje możliwość przekształcenia stosunku służbowego funkcjonariusza Straży Granicznej w drodze mianowania na inne stanowisko służbowe. Przełożony funkcjonariusza może bez jego zgody przenieść go na inne równorzędne stanowisko, bądź mianować na wyższe stanowisko służbowe. Jedynymi ograniczeniami przewidzianymi w ustawie o Straży Granicznej, dotyczącymi kształtowania stosunku służbowego funkcjonariusza, są przypadki przenoszenia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe, przewidziane w art. 42 cyt. ustawy. Przeniesienie na równorzędne stanowisko bądź mianowanie na wyższe stanowisko jest czynnością wynikającą z podległości służbowej. Pojęcie równorzędności stanowiska służbowego określone zostało w art. 42a cyt. ustawy i oznacza zaszeregowanie do tej samej grupy uposażenia zasadniczego oraz takiego samego stopnia etatowego. Komendant wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozkazu stanowił art. 36 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. Treść powyższego przepisu wskazuje, że decyzja o mianowaniu funkcjonariusza wydawana jest przez właściwego przełożonego w oparciu o uznanie administracyjne. Przy podejmowaniu tego rozstrzygnięcia właściwy przełożony dokonuje oceny potrzeb kadrowych podległych mu komórek organizacyjnych. Mając na względzie administracyjnoprawny charakter stosunku służbowego, cechującego się służbowym podporządkowaniem i niezbędną w służbie dyspozycyjnością funkcjonariusza, ustawodawca w zakresie decydowania o zwolnieniu funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska i mianowania na inne stanowisko służbowe, wyposażył przełożonego właściwego w sprawach osobowych we władzę dyskrecjonalną, skutkującą podejmowaniem decyzji kadrowych wobec podległych mu funkcjonariuszy w formie uznania administracyjnego. Komendant Oddziału Straży Granicznej, jako przełożony wszystkich funkcjonariuszy w Oddziale, ma prawo kształtować określoną politykę kadrową i w jej ramach decydować o obsadzie stanowisk służbowych we wszystkich podległych jednostkach organizacyjnych. Funkcjonariusz natomiast, z uwagi na szczególną podległość służbową i dyspozycyjność, ma obowiązek wykonywać decyzje przełożonego. Pociąga to za sobą między innymi możliwość zwolnienia funkcjonariusza z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowania na inne zgodne z zaistniałymi potrzebami służby. Komendant wyjaśnił, że przeniesienie mł. chor. SG A. Z. na równorzędne stanowisko w Straży Granicznej do dalszego pełnienia służby w Placówce Straży Granicznej kat. [...] w G. pozostaje w zgodzie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 listopada 2009 roku w sprawie warunków w zakresie wykształcenia i kwalifikacji zawodowych oraz stażu służby, jakim powinien odpowiadać funkcjonariusz Straży Granicznej na określonym stanowisku służbowym (Dz.U. z 2020 r. poz. 1510) wskazującym kwalifikacje niezbędne do wykonywania przez ww. obowiązków na stanowisku służbowym specjalisty w placówce Straży Granicznej kat. [...]. Powyższe stanowi dla przełożonego właściwego w sprawach osobowych uzasadnienie, że funkcjonariusz posiada odpowiednie przygotowanie, umożliwiające mianowanie go na równorzędne stanowisko służbowe. Na gruncie niniejszej sprawy Komendant wskazał, iż organ I instancji prawidłowo przeanalizował posiadane przez mł. chor. SG A. Z. kwalifikacje i doświadczenie w zakresie zadań realizowanych zarówno na uprzednim jak również przyszłym stanowisku służbowym. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. wskazał również na konieczność wsparcia realizowanych przez Placówkę Straży Granicznej w G. czynności operacyjno-śledczych oraz konieczność zapewnienia sprawnej działalności służbowej jednostek podległych Komendantowi [...] Oddziału Straży Granicznej poprzez wzmocnienie obsady etatowej Grupy Operacyjno-Śledczej Placówki Straży Granicznej kat. [...] w G. Podkreślono, że stanowisko służbowe, na które została przeniesiona skarżąca jest stanowiskiem równorzędnym zarówno pod względem uposażenia, stopnia etatowego jak i charakteru realizowanych zadań. W ocenie Komendanta zwolnienie z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego, przeniesienie do Placówki Straży Granicznej kat. [...] w G. oraz mianowanie na aktualne stanowisko służbowe, nastąpiło zgodnie z obowiązującym stanem prawnym, a Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w sposób właściwy skorzystał z przyznanych mu ustawowo prerogatyw. Odnosząc się do podniesionego przez stronę zarzutu zablokowania rozwoju kariery zawodowej Komendanta wyjaśnił, że z uwagi na posiadane przez skarżącą doświadczenie w pionie operacyjnym, została ona mianowana przez Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej na równorzędne stanowisko służbowe w Zespole Operacyjnym Grupy [...] Placówki Straży Granicznej kat. [...] w G. W związku z powyższym mł. chor. SG A. Z. w dalszym ciągu będzie mogła realizować zbieżne z uprzednimi zadania, tym samym rozwijać swoje kompetencje zawodowe. Możliwy również w dalszym ciągu będzie awans na różnych szczeblach w zależności od zaistniałych potrzeb służbowych. W ocenie Komendanta nie może również odnieść zamierzonego skutku zarzut strony w przedmiocie negatywnego jej zdaniem wpływu przedmiotowego przeniesienia na realizowane zadania przez Sekcję [...] Wydziału [...]. Komendant Oddziału jako przełożony wszystkich funkcjonariuszy w Oddziale ma za zadanie jak najbardziej efektywne wykorzystanie posiadanych zasobów kadrowych. To do jego obowiązków należy planowanie, organizowanie, koordynowanie, przewodzenie i kontrolowanie. Właśnie w ramach podanych wyżej funkcji Komendant Oddziału kreuje odpowiednią politykę kadrową mając na celu w jak najbardziej wydajny sposób realizację powierzonych Oddziałowi zadań służbowych. Na marginesie powyższego wskazano, że mianowanie funkcjonariusza na równorzędne stanowisko służbowe stanowi jedno z podstawowych narzędzi kadrowych służących do zabezpieczenia prawidłowego wykonywania zadań wyznaczonych dla Straży Granicznej. Dodatkowo hierarchiczny charakter formacji mundurowej i służby nieodzownie wymaga dyspozycyjności. Jednym z podstawowych warunków wykonywania zadań Straży Granicznej jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy. Osoba podejmująca służbę w Straży Granicznej godzi się w sposób oczywisty z wynikającymi z tej służby ograniczeniami, a także uprawnieniami przełożonego właściwego w sprawach osobowych do kształtowania przebiegu stosunku służbowego, w którym pozostaje. Konsensusu wymaga jedynie decyzja w zakresie podjęcia służby w Straży Granicznej, nie zaś ustalenie warunków jej pełnienia. Skargę na powyższą decyzję Komendanta do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła skarżąca. Domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. Naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 81 a §1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na tym, że organ nie przeprowadził wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i nie rozstrzygnął powstałych w ocenie organu wątpliwości na korzyść strony, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego i wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem: a) pominięcie, iż Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w G. nie przeprowadził wyczerpujących wyjaśnień i nie zebrał całego materiału dowodowego przed wydaniem rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r., w szczególności nie przeprowadził rozmowy ze skarżącą lub z jej przełożonym, b) poprzez nieprzeanalizowanie potrzeb i sytuacji kadrowej Zespołu Operacyjnego Grupy [...] Placówki Straży Granicznej kat. [...] w G. oraz Sekcji [...] Wydziału [...] [...] Oddziału Straży Granicznej a tym samym nie zebranie i nie przeanalizowanie całego materiału dowodowego, c) pominięcie, iż Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej nie uzasadnił i nie wyjaśnił na czym polegać ma ujęte w rozkazie personalnym "wsparcie zadań wykonywanych przez funkcjonariuszy [...] w G." i nie wskazał by faktycznie istniała potrzeba wsparcia Placówki Straży Granicznej w G., co skutkowało tym, iż uzasadnienie rozkazu miało wyłącznie charakter pozorny, 2) naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. polegające na braku rozważań w przedmiocie aspektów faktycznych i prawnych sprawy, w szczególności podnoszonych przez skarżącą i jej bezpośredniego przełożonego, uniemożliwiające poznanie stanowiska organu w tej kwestii, a co za tym idzie, wykluczenie kontroli na zasadzie dwuinstancyjności oraz przez same strony postępowania, 3) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie przez organ i niewskazanie jakimi okolicznościami faktycznymi (znajdującymi potwierdzenie w materiale dowodowym) kierowano się przenosząc skarżącą na stanowisko specjalisty Zespołu [...] Placówki Straży Granicznej kat. [...] w G., 4) naruszenie art. 61 § 4 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. polegające na tym, że wszczynając postępowanie zmierzające do zwolnienia z zajmowanego stanowiska nie poinformowano skarżącej jako strony o wszczęciu postępowania i nie dano skarżącej możliwości jakiegokolwiek wypowiedzenia się w sprawie, 5) naruszenie zasady praworządności i prawdy obiektywnej określonej w art. 2 i 32 Konstytucji RP oraz art. 6 i 7 k.p.a. polegające na tym, że organ nie podjął jakichkolwiek czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, 6) naruszenie art. 77 § 1-2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przed zebraniem w sprawie dowodów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 7) naruszenie art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez uznanie, iż udowodnione zostało, że zachodzą podstawy do zwolnienia skarżącej ze stanowiska, pomimo iż nie został zebrany materiał dowodowy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 8) naruszenie art. 81 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez uznanie okoliczności za udowodnione, pomimo że skarżąca nie mogła wypowiedzieć się w zakresie rzekomo przeprowadzonych dowodów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 9) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. przez nie zapewnienie skarżącej czynnego udział w postępowaniu, oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się, co do materiałów postępowania oraz złożenia wniosków dowodowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 10) naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego co do zwolnienia skarżącej z zajmowanego stanowiska i co do przeniesienia na inne stanowisko, w szczególności nie przedstawienia uzasadnienia faktycznego, nie odniesienie zarówno przez organ I, jak i II instancji do faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności: 1) art. 36 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nie wzięciu pod uwagę interesu służby przy zwalnianiu skarżącej ze stanowiska specjalisty w Sekcji [...] Wydziału [...] [...] Oddziału Straży Granicznej oraz powoływaniu jej na stanowisko specjalisty Zespołu [...] Placówki Straży Granicznej kat. [...] w G., 2) art. 36 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nie wzięciu pod uwagę istotnego interesu funkcjonariuszki przy zwalnianiu skarżącej ze stanowiska specjalisty w Sekcji [...] Wydziału [...] [...] Oddziału Straży Granicznej oraz powoływaniu jej na stanowisko specjalisty Zespołu Operacyjnego Grupy [...] Placówki Straży Granicznej kat. [...] w G., 3) art. 42 ustawy o Straży Granicznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na faktycznym przesunięciu skarżącej na niższe stanowisko w sytuacji, kiedy nie istniały ku temu przesłanki, 4) art. 42a ustawy o Straży Granicznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, iż stanowisko specjalisty Zespołu Operacyjnego Grupy [...] Placówki Straży Granicznej kat. [...] w G. jest równorzędne ze stanowiskiem specjalisty w Sekcji [...] Wydziału [...] [...] Oddziału Straży Granicznej, w sytuacji, kiedy stanowiska pozornie są tylko równorzędne. Ponadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie następujących dowodów w sprawie: - z przesłuchania skarżącej na fakt, niewzięcia pod uwagę interesu służby przy przenoszeniu skarżącej na inne stanowisko, naruszenia interesu funkcjonariuszki, na fakt przeniesienia skarżącej w istocie na niższe stanowisko; - z przesłuchania Naczelnika Wydziału [...] [...]OSG kmdr por. SG R. M. na fakt, niewzięcia pod uwagę interesu służby przy przenoszeniu skarżącej na inne stanowisko, naruszenia interesu funkcjonariuszki, na fakt przeniesienia skarżącej na niższe stanowisko; - z przesłuchania Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] [...]OSG kmdr ppor. SG K. W. na fakt, niewzięcia pod uwagę interesu służby przy przenoszeniu skarżącej na inne stanowisko, naruszenia interesu funkcjonariuszki, na fakt przeniesienia skarżącej na niższe stanowisko; - z rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] września 2021 r. w sprawie zwiększenia dodatku służbowego na fakt, iż przeniesienie skarżącej miało charakter przeniesienia na niższe stanowisko; - z rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] stycznia 2022r. w sprawie zwiększenia dodatku służbowego na fakt, iż przeniesienie skarżącej miało charakter przeniesienia na niższe stanowisko; - pisma Prokuratora Prokuratury Okręgowej do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2021 r., na fakt, iż skarżąca po przeniesieniu do Zespołu Operacyjnego Grupy [...] Placówki Straży Granicznej kat. [...] w G. nadal wykonywała zadania z Sekcji [...] Wydziału [...] [...] Oddziału Straży Granicznej oraz na fakt, iż w Zespole Operacyjnym Grupy [....] Placówki Straży Granicznej kat. [...] w G. skarżąca nie miała zapewnionych odpowiednich narzędzi do prowadzenia zleconych jej zadań, a tym samym, na fakt, iż powody jej przeniesienia były pozorne; - odpowiedź Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej na pismo Prokuratora Prokuratury Okręgowej datowane na dzień [...] grudnia 2022r. na fakt, iż Skarżąca po przeniesieniu do Zespołu Operacyjnego Grupy [...] Placówki Straży Granicznej kat. [...] w G. nadal wykonywała zadania z Sekcji [...] Wydziału [...] [...] Oddziału Straży Granicznej; - pismo Naczelnika Wydziału [...] [...]OSG kmdr por. SG R. M. do Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2021 r. na fakt, iż przeniesienie nastąpi ze szkodą Sekcji [...] Wydziału [...] [...]Oddziału Straży Granicznej oraz, że Zespół Operacyjny Grupy [...] Placówki Straży Granicznej kat. [...] w G. nie wymaga wsparcia, a co za tym idzie przeniesienie nastąpiło z naruszeniem interesu służby i interesu funkcjonariuszki; - pasków wynagrodzeń za okres od 10.2021 r do 02.2022 r. na fakt obniżenia wynagrodzenia skarżącej wskutek przeniesienia na inne stanowisko, co świadczy o faktycznym przeniesieniu na niższe stanowisko. W uzasadnieniu skargi rozwinęła poszczególne jej zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu [...] czerwca Sąd działając na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuścił dowód w postaci paska wynagrodzeń załączonego do skargi, w pozostałym zakresie wnioski dowodowe oddalił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia - decyzji w sprawie. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga oceniana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że stosunek służbowy funkcjonariusza Straży Granicznej kształtowany jest w formach administracyjnoprawnych. Stosunek ten powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby (art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej). Kandydat do służby w Straży Granicznej, oprócz posiadania szeregu predyspozycji wymienionych w ustawie o Straży Granicznej winien więc mieć na uwadze, że służba w Straży Granicznej podlega szczególnej dyscyplinie, której gotów jest się podporządkować. Dyspozycyjność funkcjonariusza Straży Granicznej jest jednym z podstawowych elementów tej służby. Nie oznacza to oczywiście całkowitej swobody przełożonego w zakresie dokonywania jednostronnych zmian treści stosunku służbowego, lecz obowiązek funkcjonariusza poddania się prawnie umocowanym aktom administracyjnym, zmieniającym stanowisko i miejsce w ramach stosunku służbowego nawiązanego w drodze mianowania. Zawarte w ustawie o Straży Granicznej uregulowanie w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe co do zasady daje przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby w innej miejscowości. Zgodnie z art. 36 ust. 1 powołanej ustawy, do mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Straży Granicznej, komendanci oddziałów Straży Granicznej oraz komendanci ośrodków szkolenia Straży Granicznej. Nie jest to regulacja o charakterze wyłącznie kompetencyjnym. Treść art. 36 ust. 1 w powiązaniu z art. 42 ust. 1-3 ustawy o Straży Granicznej wyraźnie wskazuje, że zwolnienie funkcjonariusza ze stanowiska służbowego i mianowanie na równorzędne stanowisko, jest rozstrzygnięciem uznaniowym właściwego przełożonego. Jedyne ograniczenia w zakresie przeniesienia funkcjonariusza bez jego zgody zawiera przepis art. 42 ust. 1 i 2 ustawy, który reguluje przeniesienie funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe i uzależnia podjęcie takiej decyzji od zaistnienia przesłanek ustawowych określonych w tym przepisie. Stosując zatem zasady wykładni logicznej, systemowej i celowościowej przy interpretacji powołanych przepisów, należy dojść do wniosku, iż właściwy komendant Straży Granicznej jest uprawniony na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy do zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby na innym równorzędnym stanowisku służbowym w tej samej lub innej jednostce organizacyjnej Straży Granicznej bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 k.p.a., a mianowicie interes społeczny (w tym przypadku interes służby) oraz słuszny interes funkcjonariusza. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu, jak każde inne, ale zakres tej kontroli jest ograniczony - Sąd bada bowiem zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, a nie wnika w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, tak że nie można mu postawić zarzutu dowolności. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. W ocenie Sądu zakwestionowane przez skarżącą rozstrzygnięcie organu odpowiada powyższym kryteriom. Organ wyjaśnił jego motywy, zaś przytoczona w uzasadnieniu argumentacja jest wyczerpująca. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu nieprawidłowości, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy i jego ocenę w świetle zastosowanych przepisów ustawy. W dniu [...] grudnia 2021 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej rozkazem personalnym nr [...] zwolnił skarżącą ze stanowiska specjalisty Sekcji [...] Wydziału [...] [...] Oddziału Straży Granicznej oraz przeniósł i mianował na równorzędne stanowisko służbowe specjalisty Zespołu Operacyjnego Grupy [...] Placówki Straży Granicznej kat. [...] w G. W rozkazie określono również, że skarżąca obejmie etat st. chor. szt. w 06 /szóstej/ grupie uposażenia zasadniczego. Na podstawie § 2 ust. 1, 2, 3, 5, 6 § 4 ust. 1 pkt 1, 2, 4 § 5 ust. 1 i 2 § 6 § 7 ust. 3a, 5 pkt. 1 § 8 ust. 1 i ust 6, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej /Dz. U. z 2017r. poz. 897 ze zm/ w. wym. funkcjonariuszowi przyznano: 06 /szóstą/ grupę uposażenia zasadniczego w I kat. z mnożnikiem 2,15 kwoty bazowej, dodatek za wysługę lat w wysokości 11% kwoty należnego uposażenia zasadniczego, który ulega zwiększeniu z urzędu na zasadach określonych w wyżej wymienionym rozporządzeniu, dodatek za stopień z mnożnikiem 0,691 kwoty bazowej, dodatek służbowy na czas nieokreślony w kwocie wynoszącej miesięcznie 631,00 zł, podwyższony do dnia 31.12.2021r. do kwoty wynoszącej miesięcznie 1231,00 zł. Kwota bazowa została określona w art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2021 z dnia 20 stycznia 2021 roku (Dz. U. z 2021r., poz. 190) w wysokości 1.614,69 zł. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 42 a ustawy o Straży Granicznej równorzędnym stanowiskiem jest stanowisko zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego i tego samego stopnia etatowego, tak więc należy uznać wbrew twierdzeniom skarżącej, że została przeniesiona na równorzędne stanowisko służbowe, a wysokość dodatku motywacyjnego została utrzymana do końca 2021 r. w zwiększonym zakresie. Funkcjonariuszka Straży Granicznej została przeniesiony na stanowisko równorzędne, bowiem kluczowe parametry związane z służbą zostały zachowane, nie zmieniło się też miejsce pełnienia służby (G.). Przeniesienie na inne stanowisko służbowe, o którym mowa w art. 36 ust. 1 ustawy z 1990 r. o Straży zawsze wiąże się z powierzeniem obowiązków właściwych dla tego stanowiska, co oznacza, że zawiera się w pojęciu "przenoszenia na inne stanowisko" w rozumieniu wymienionego art. 36 ust. 1 ustawy (tak NSA w wyroku z dnia z dnia 13 grudnia 2017r., sygn. akt I OSK 314/16). Treść art. 36 ust. 1 w powiązaniu z art. 42 ust. 1-3 ustawy z 1990 r. o Straży Granicznej wskazuje, że zwolnienie funkcjonariusza i mianowanie na równorzędne stanowisko, czy też przeniesienie na stanowisko równorzędne, jest rozstrzygnięciem uznaniowym właściwego przełożonego. Granice tego uznania wyznaczają kryteria określone w art. 7 k.p.a., tj. interes społeczny i słuszny interes obywateli (tak NSA w wyroku z dnia z dnia 1 lipca 2011 r., I OSK 199/11). Przeniesienie funkcjonariusza na stanowisko równorzędne jest czynnością wynikającą z podległości służbowej pomiędzy przełożonym a podwładnym. Przepisy ustawy pozwalają właściwym przełożonym zarówno na ocenę zasadności i celowości przeniesienia funkcjonariusza. Sprawy te związane są bowiem z realizacją obowiązków i uprawnień objętych podporządkowaniem służbowym w ramach pełnienia służby przez funkcjonariusza i wynikają z art. 5a ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. Przełożony właściwy w sprawach osobowych może bez zgody funkcjonariusza przenieść go na równorzędne stanowisko służbowe lub na wyższe stanowisko służbowe. Należy zaznaczyć, że mianowanie funkcjonariusza na równorzędne stanowisko służbowe, pod względem hierarchii i uprawnień, w tej samej jednostce organizacyjnej Straży Granicznej, nie stanowi pogorszenia warunków służby (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1645/04). W przedmiotowej sprawie taki stan faktyczny zaistniał, bowiem stanowisko, na które skarżącą została przeniesiona, pod względem hierarchii i uprawnień, stanowiło stanowisko równorzędne z poprzednio zajmowanym. Organ prawidłowo również uzasadnił wydanie rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2021 roku, wskazując na konieczność wsparcia realizowanych przez placówkę Straży Granicznej w G. czynności operacyjno-śledczych oraz konieczność zapewnienia sprawnej działalności służbowej jednostek podległych Komendantowi [...] Oddziału Straży Granicznej poprzez wzmocnienie obsady etatowej Grupy [...] Placówki Straży Granicznej kat. [...] w G. Wbrew twierdzeniom skarżącej powyższemu uzasadnieniu nie można zarzucić pozorności, gdyż to przełożony do spraw osobowych decyduje o obsadzie oraz konieczności wzmocnienia podległych mu jednostek. Skarżąca w skardze wskazuje, że nie realizowała w Placówce SG kat. [...] w G. zadań pomimo wydania ww. rozkazu personalnego nr [...]. W kontekście powyższego wskazać należy, że skarżąca złożyła odwołanie od ww. rozkazu personalnego. Zgodnie z art. 130 § 1 k.p.a. przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji (art. 130 §1 k.p.a.). Wobec powyższego w związku z wniesionym odwołaniem od ww. rozkazu personalnego nie nastąpiło wykonanie tego rozkazu. Skarżąca otrzymała decyzję Nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej w dniu [...] stycznia 2022 r., w której to decyzji ustalono termin przeniesienia skarżącej do Placówki SG kat. [...] w G. na dzień [...] lutego 2022 r. Fakt przekazania ze starej jednostki do nowej dwóch spraw o sporym stopniu zawansowania prowadzonych przez skarżąca, nie świadczy wbrew twierdzeniom skarżącej o tym, że w nowej jednostce nie było dla niej pracy lecz o prawidłowej organizacji pracy a nawet jej racjonalizacji. Niezasadnym okazał się zarzuty naruszenia przez organ wymienionych w skardze przepisów k.p.a. oraz ustawy o Straży Granicznej, organ działał bowiem w granicach prawa i przysługujących mu uprawnień w zakresie podejmowania decyzji o charakterze uznaniowym. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.