II SA/Wa 428/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Asesor WSA Jacek Fronczyk Asesor WSA Janusz Walawski (spr.) Protokolant: Małgorzata Płodzicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2006 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop - oddala skargę - Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 i art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku A. P. o wypłacenie wyrównania zaniżonego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe (dodatkowe), w dniu [...] listopada 2005 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił spełnienia żądanego świadczenia. W jej uzasadnieniu podał m.in., że ww. z dniem [...] stycznia 2002 r. został zwolniony ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. A. P. wypłacono ekwiwalent pieniężny za [...] dni niewykorzystanych urlopów wypoczynkowych (dodatkowych) w łącznej wysokości [...] zł. Kwotę ekwiwalentu ustalono mnożąc liczbę dni niewykorzystanego urlopu przez 1/3 stawki miesięcznego uposażenia przysługującej policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Organ podał, że na [...] dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego (dodatkowego) składa się [...] dni roboczych urlopu za 2002 r. oraz łącznie [...] dni urlopu za lata 1997 – 2001, przeliczonych zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy – Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 100, poz. 1084) ze 180 dni urlopu liczonego w dniach kalendarzowych przy zastosowaniu mnożnika wynikającego z relacji 26 dni roboczych do 30 dni kalendarzowych. Zgodnie z art. 115a ustawy o Policji kwotę ekwiwalentu ustalono jako iloczyn liczby dni niewykorzystanego urlopu i 1/30 miesięcznego uposażenia należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, które wynosiło [...] zł ([...] x [...] zł x1/30 = [...] zł). Ponadto organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy prawa pracy, a w szczególności rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop (Dz. U. Nr 2, poz. 14), na które powołuje się wnioskodawca. Zdaniem organu przepisy te nie mają zastosowania w sprawie, gdyż dotyczą one wyłącznie pracowników., a nie policjantów. Od powyższej decyzji A. P. złożył do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie i prawidłowe naliczenie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop oraz wypłacenie wyrównania wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. W odwołaniu podał również, że na dzień zwolnienia ze służby posiadał 225 dni niewykorzystanego urlopu, a w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji, do którego został delegowany, pracował jako urzędnik państwowy. Ponownie podniósł, że w sprawie powinien zostać zastosowany art. 154² § 1 Kodeksu pracy, który stanowi, ze urlopu udziela się w dni, które są dla pracownika dniami pracy, zgodnie z obowiązującym go rozkładem pracy, w wymiarze godzinowym, odpowiadającym dobowemu wymiarowi pracy, a zgodnie z § 2 tego przepisu, przy udzielaniu urlopu zgodnie z § 1, jeden dzień urlopu odpowiada 8 godzinom pracy. W Polsce obowiązuje 40 godzinny tydzień pracy, a w miesiącu jest przeważnie 22 dni robocze, a nie 30 dni roboczych. Tak więc, właściwe jest zastosowanie współczynnika służącego do obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, który za 2002 r. wynosi 20,92 i z tego tytułu powinien otrzymać wyrównanie wypłaconego ekwiwalentu pieniężnego w wysokości [...] zł plus ustawowe odsetki. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że odwołujący się został zwolniony ze służby z Policji w związku z nabyciem prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Z tego tytuł na podstawie art. 114 ustawy o Policji otrzymał m.in. odprawę i ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Ilość dni urlopu zaległego została określona w zaświadczeniu wystawionym w dniu [...] października 2001 r. przez Wydział Kadr Biura Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. W związku z występującymi rozbieżnościami co do ilości dni niewykorzystanego urlopu dodatkowego w Wydziale Kadr Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej dokonano ponownego ich przeliczenia i skorygowano nieprawidłowość. W związku z wejściem w życie z dniem 19 października 2001 r. ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz. Nr 100, poz. 1084) ustawodawca mocą art. 8 nakazał dokonać przeliczenia niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego na urlop w dniach roboczych przy zastosowaniu mnożnika wynikającego z regulacji 26 dni roboczych do 30 dni kalendarzowych. Regulacja ta wprowadziła jednolitą zasadę, zgodnie z którą ekwiwalent za urlop zaległy przysługuje w wysokości uzależnionej od faktycznej liczby dni należnego urlopu, a nie od ilości dni kalendarzowych. W tej sytuacji żądanie odwołującego się o doliczenie do wymiaru ekwiwalentu dni świątecznych i dni ustawowo wolnych od pracy jest bezpodstawne i nie może być uwzględnione. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji stała się przedmiotem skargi złożonej przez A. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił, że organ naruszył przepisy ustawy o Policji, tj. art. 82 ust. 1 i art. 114 ust. 1 pkt 2. Ponadto stwierdził, że naruszono art. 32 zarządzenia nr 29 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przebiegu służby praw i obowiązków policjantów (...) i § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów. Zdaniem skarżącego zostały również naruszone przez organ art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, a art. 115 o Policji jest niezgodny z tymi przepisami. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wskazał na § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 kwietnia 2001 r. w sprawie oddelegowania policjantów do pełnienia zadań służbowych poza Policją (Dz. U. Nr 36, poz. 418 z późn. zm.) według którego oddelegowanemu policjantowi urlopów udziela kierownik instytucji na zasadach i w wymiarze określonych w ustawie o Policji. Oznacza to, że uprawnienia urlopowe oddelegowanego funkcjonariusza Policji są identyczne z uprawnieniami ogółu policjantów i przepisy prawa pracy (Kodeksu pracy) nie mają w niniejszej sprawie zastosowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga rozpoznawana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Nie jest w sprawie sporne, iż rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2002 r. skarżący został zwolniony ze służby z dniem [...] stycznia 2002 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2000 r. Nr 101, poz. 1092 z poźn. zm.). W związku ze zwolnieniem ze służby skarżącemu wypłacono świadczenia pieniężne określone w art. 114 i art. 117 ustawy o Policji. Kwestią sporna jest wysokość wypłaconego skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe. Zdaniem skarżącego organ w sposób nieprawidłowy dokonał obliczenia należnego mu świadczenia pieniężnego. Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, albowiem podnoszone przez skarżącego argumenty nie znajdują potwierdzenia w przepisach prawa materialnego, które miały w sprawie zastosowanie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią art. 114 ust. 1 pkt 2 i art. 115a ustawy o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z poźn. zm.). Zgodnie z tymi przepisami, policjant zwalniany ze służby otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 2-4 ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3. Ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Natomiast art. 33 ust 3 ustawy o Policji stanowi, że w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 policjantowi udziela się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 112 ust. 3, albo może mu być przyznana rekompensata pieniężna, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1. Wbrew twierdzeniu skarżącego, to właśnie powyżej przytoczone przepisy miały w sprawie zastosowanie, co oznacza, że nie miały w niej zastosowania przepisy Kodeksu pracy, na które powołuje się skarżący. Przepisy Kodeksu pracy w zasadniczej swojej części dotyczą stosunków wynikających z umowy o pracę, a do takich nie należy stosunek służbowy charakterystyczny dla tzw. służb mundurowych. Zakres praw i obowiązków z niego wynikających określają właściwe ustawy pragmatyczne. Oczywiście nie przesądza to o tym, że w sprawach wynikających ze stosunku służbowego nie mogą mieć zastosowania przepisy innych ustaw, ale musi to wynikać bezpośrednio z przepisu określonej ustawy. W zakresie objętym rozpoznawaną sprawą takiego odesłania w ustawie o Policji nie ma, bowiem zagadnienia związane z należnymi policjantowi świadczeniami związanymi ze zwolnieniem ze służby zostały w niej w pełnym zakresie uregulowane, także w zakresie objętym zaskarżoną decyzją. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo określił liczbę dni zaległego urlopu wypoczynkowego na [...] i dokonał właściwego obliczenia należnego skarżącemu świadczenia pieniężnego. Takie działanie organu znajduje potwierdzenie w powyżej przytoczonych przepisach ustawy o Policji, a ich brzmienie przesądza o tym, że tylko one mogły mieć w rozpoznawanej sprawie zastosowanie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd uznał je za całkowicie chybione, gdyż skarżący wywodzi swoje prawa z przepisów, które nie miały w sprawie zastosowania. Fakt, że został delegowany jako funkcjonariusz Policji do pełnienia służby w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji nie oznacza, że przestał być funkcjonariuszem Policji i stał się pracownikiem, do którego nie stosuje się przepisów ustawy o Policji. Z przytoczonych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę oddalił.