art. 154 § 1

Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.

Dz.U. 1974 nr 24 poz. 141
Znaczenie przepisu (AI)
Przepis określa podstawowy wymiar urlopu wypoczynkowego w Polsce, dzieląc go na 20 dni dla stażu pracy poniżej 10 lat oraz 26 dni dla stażu 10 lat i więcej. Zawiera również zasady obliczania urlopu dla pracujących w niepełnym wymiarze czasu pracy oraz zakaz przekraczania maksymalnego wymiaru urlopu w danym roku kalendarzowym.

Treść przepisu

Art. 154. § 1. Wymiar urlopu wynosi: 1) 20 dni – jeżeli pracownik jest zatrudniony krócej niż 10 lat; 2) 26 dni – jeżeli pracownik jest zatrudniony co najmniej 10 lat. § 2. Wymiar urlopu dla pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy ustala się proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy tego pracownika, biorąc za podstawę wymiar urlopu określony w § 1; niepełny dzień urlopu zaokrągla się w górę do pełnego dnia. § 3. Wymiar urlopu w danym roku kalendarzowym, ustalony na podstawie § 1 i 2, nie może przekroczyć wymiaru określonego w § 1.

Kto powołuje ten przepis

Łącznie 65 powołań w bazie.

Źródło: Internetowy System Aktów Prawnych — ISAP (isap.sejm.gov.pl), pozyskano 28.10.2026. · PDF źródłowy