II SA/Wa 430/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Sławomir Antoniuk (spr.), Protokolant spec. Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skargi Wydziału [...] w [...] na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]; 2. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz Wydziału [...] w [...] kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów (dalej jako Centralna Komisja) decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach tytule w zakresie sztuki (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1852 – dalej jako ustawa), utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału Sztuki Mediów [...] w W. (dalej jako Rada Wydziału) o nadaniu [...] A. R. stopnia doktora sztuk plastycznych w dyscyplinie sztuki piękne. W uzasadnieniu powyższej decyzji Centralna Komisja wskazała, iż na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy dokonała okresowej oceny poziomu działalności artystycznej w zakresie nadawania stopnia doktora i doktora habilitowanego sztuk plastycznych w dyscyplinie sztuki piękne na Wydziale Sztuki Mediów i Scenografii [...] w W. i decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. ograniczyła uprawnienia Rady wymienionego Wydziału do nadawania stopnia doktora sztuk plastycznych w dyscyplinie sztuki piękne przez zobowiązanie jednostki organizacyjnej do przedstawiania Centralnej Komisji do zatwierdzenia każdej uchwały o nadaniu stopnia doktora. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Centralna Komisja odmówiła zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału o nadaniu [...] A. R. stopnia doktora sztuk plastycznych w dyscyplinie sztuki piękne. W decyzji tej zawarto błędne pouczenie co do środka odwoławczego. Zgodnie z pouczeniem w niej zawartym ww. Wydział [...] wniósł skargę administracyjną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (który postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1139/15 skargę odrzucił). Wobec tego, że skarga jako przedwczesna podlegała odrzuceniu, organ odrębnym pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. poinformował stronę o błędnym pouczeniu, a skargę do Sądu potraktował jako wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy i skierował ją do właściwej Sekcji celem merytorycznego rozstrzygnięcia. W skardze (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) z dnia 1 czerwca 2015 r. Wydział Sztuki Mediów [...] w W. zarzucił Centralnej Komisji naruszenie przepisów postępowania: art. 6, 7, 8, 10, 12 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy oraz art. 107 k.p.a., poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, jak też nieprecyzyjne określenie adresata decyzji. Dla oceny wniosku w sprawie o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2015 r. powołano dwóch nowych recenzentów. Na posiedzeniu Sekcji Sztuki w dniu [...] listopada 2015 r. Sekcja, po zapoznaniu się z dwoma negatywnymi recenzjami, odmówiła poparcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (wynik głosowania Sekcji: tak - 1 głos, nie - 10 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). W dniu [...] listopada 2015 r. Prezydium Centralnej Komisji podjęło uchwałę o odmowie uwzględnienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymując jednocześnie w mocy decyzję z dnia [...] marca 2015 r. (wynik głosowania Prezydium: tak - 0 głosów, przeciw - 9 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Za stanowiskiem Centralnej Komisji przemawiał następujące argumenty: • w ocenie jednego z recenzentów powołanych przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, projektowanie i aranżacja wystaw nie należą do sztuk pięknych, natomiast można, a nawet należy zaliczyć taką działalność do sztuk projektowych, a A. R. opisała całość przedsięwzięcia właśnie pod kątem projektowym, • autorka powinna otrzymać propozycję zrobienia doktoratu na wydziale posiadającym uprawnienia zgodne z jego treścią, Rada Wydziału pod tym względem dowolnie zinterpretowała jasno określone przepisy prawa, • Rada Wydziału Sztuki Mediów nie dokonała w wystarczającym stopniu analizy charakteru przewodu doktorskiego, wykazała brak dbałości w zachowaniu niezbędnych ram postępowania, a także popełniła kilka błędów proceduralno-prawnych, podjęła nieprawidłowe decyzje odnośnie treści i trybu przeprowadzenia przewodu doktorskiego A. R. takich jak: - akceptacja organizacji wystawy jako dzieła artystycznego w dziedzinie sztuk plastycznych w dyscyplinie sztuki piękne, - otwarcie przewodu doktorskiego na podstawie zgłoszonego tematu rozprawy teoretycznej omawiającej tworzenie dzieła zrealizowanego przed jego wszczęciem, - wybór na promotora i recenzenta osób będących autorami prac biorących udział w opisywanej wystawie, - w protokole z posiedzenia Rady Wydziału z dnia [...] maja 2012 r. nie odnotowano żadnych głosów w dyskusji, żadnych pytań, wątpliwości, czy też pozytywnych komentarzy, - na posiedzeniu Rady Wydziału w dniu [...] lipca 2014 r., jak wynika z listy obecności, nie byli obecni prof. P. oraz prof. K., na tym posiedzeniu nie odbyła się również żadna dyskusja dotycząca doktoratu. Centra Komisją stwierdziwszy, iż procedura postępowania odwoławczego nie została naruszona, nie znalazła podstaw do uwzględnienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odnosząc się do zarzutów zawartych w przedmiotowym wniosku Centralna Komisja podkreśliła, iż postępowanie w sprawach stopni i tytułów naukowych, uprawnień jest postępowaniem odrębnym o innej aksjologii niż postępowanie administracyjne, czy cywilne. Stąd też ustawodawca świadomie zrezygnował z klasycznych dla procedur prawnych instytucji jak rozprawa, postępowanie dowodowe z udziałem biegłych, ograniczył udział w postępowaniu, wyłączył jawność postępowania. W postępowaniach toczących się przed Centralną Komisją w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Odpowiednie zastosowanie k.p.a. to takie stosowanie, które uwzględnia ich treść o tyle o ile nie ma odrębnego uregulowania w przepisach szczególnych (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 902/09). Wobec tego, postępowanie przed Centralną Komisją nie stwarza możliwości toczenia dyskusji na temat recenzji, czy też kwestionowania na drodze postępowania sądowego wystawionych ocen, nawet jeśli zainteresowany jest najgłębiej przekonany, iż nie są one umotywowane, czy niesłuszne lub krzywdzące. Centralna Komisja, a w szczególności jej sekcje składają się z wybitnych specjalistów z określonych dziedzin i dyscyplin naukowych i artystycznych. Posiadają oni specjalistyczną wiedzę niezbędną dla przeprowadzenia określonej oceny. W postępowaniu przed Centralną Komisją postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowiska sekcji. Jeżeli zatem został spełniony ten wymóg i uzyskano odpowiednią ilość recenzji, sprawę rozpatrywała na swym posiedzeniu odpowiednia sekcja Centralnej Komisji zapewniając udział recenzentów i dokumentując swe czynności w sposób umożliwiający kontrolę stosowanej procedury, a następnie podjęto uchwałę - to tak przygotowany materiał dowodowy mógł stanowić podstawę do poddania go ocenie przez Prezydium, a następnie podstawę wydanej decyzji. Co do zarzutu naruszenia art. 107 k.p.a. Centralna Komisja powołując się na wyroku NSA z dnia 7 września 2011 r. sygn. akt: I OSK 1078/11 stwierdziła, że ograniczenie uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji wynikające z odpowiedniego stosowania przepisu art. 107 § 3 k.p.a. nie stanowi naruszenia prawa. Komisja jest organem kolegialnym, rozstrzygnięcia podejmuje w głosowaniu tajnym, a zatem nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania. Charakter postępowania odwoławczego przed Centralną Komisją nie jest identyczny jak w przypadku postępowania odwoławczego od decyzji organu administracji publicznej prowadzonego na podstawie przepisów k.p.a. Decyzje Centralnej Komisji to decyzje organu kolegialnego, które stanowią podsumowanie postępowania mającego charakter niejawny i zapadają w głosowaniu tajnym. Dlatego też brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia takiej decyzji, z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia, nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uwzględnienia skargi, jeżeli rozstrzygnięcie organu znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy, którym dysponował organ. Zwraca na to uwagę również orzecznictwo NSA (por. wyrok NSA z dnia 7 października 1999 r. sygn. akt I SA 813/99, publik. LEX 46279). Centralna Komisja nie zgodziła się również z zarzutem, że "w przypadku braku oznaczenia strony, pociąga to za sobą brak decyzji". W wyroku z dnia 4 sierpnia 2011 r. sygn. akt: I OSK 1370/10 NSA stwierdził, że niezbędnym składnikiem decyzji administracyjnej jest oznaczenie jej adresata (adresatów), a więc strony (stron). Z punktu widzenia prawidłowości decyzji jest obojętne, w którym miejscu decyzji strona zostanie wskazana. Ważne jest, aby była ona określona w sposób jednoznaczny. Zatem oznaczenie strony może być zamieszczone w początkowej części decyzji, ale też może znaleźć się na końcu w rozdzielniku adresatów, którym decyzja zostaje doręczona, jak w analizowanym przypadku. Decyzja Centralnej Komisji z dnia [...] listopada 2015 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez Wydział Sztuki Mediów [...] w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podnoszą zarzut naruszenie przepisów postępowania: art. 6, 7, 8, 10, 12, 107 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie norm prawa materialnego, tj. art. 15 ustawy, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] marca 2015 r. w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi Dziekan Wydziału Sztuki Mediów [...] w W. podniósł, iż zaskarżona decyzja nie ma prawidłowo wskazanych stron, bowiem w petitum decyzji zarówno wydanej w dniu [...] listopada 2015 r. jak i w dniu [...] marca 2015 r. wskazano jedynie imię i nazwisko zainteresowanej i nazwę wydziału, co w konsekwencji powoduje brak decyzji w przedmiotowej sprawie. Strona skarżąca nie zgodziła się z zajętym przez Centralną Komisję stanowiskiem, iż projektowanie i aranżacja wystawy nie należą do sztuk pięknych, a do sztuk projektowych oraz, że Rada Wydziału nie dokonała w wystarczającym stopniu analizy charakteru przewodu doktorskiego i wykazała brak dbałości w zachowaniu niezbędnych ram postępowania oraz popełniła błędy proceduralne. Jak bowiem wskazali recenzenci, oceniona została przez nich praca doktorska pt. "[...]". To ta praca była głównym przedmiotem recenzji. Natomiast teza pracy, którą recenzenci uznali za słuszną wskazywała, że praca kuratorska ma charakter twórczy oraz, że powinna być rozpatrywana w kategoriach działa sztuki. Natomiast sam zawód kuratora nie wymaga już dowodzenia swego kreatywnego charakteru. Praca ta jest swego rodzaju innowacją w podejściu do zawodu kuratora wystaw. Odnosząc się do zarzutu Komisji, uznającego jako błąd proceduralny współautorstwo w wystawie (miało ono prawdopodobnie polegać na tym, iż pojedyncze prace promotora i recenzenta znalazły się na rzeczonej wystawie w B.) strona skarżąca wskazała, iż biorąc pod uwagę ilość zaprezentowanych dzieł na przywołanej wystawie (ponad 800), obecność dwóch dzieł autorów takich jak [...] nie jest specjalnie zaskakująca, tym bardziej, że wystawa dotyczyła 1000 lat historii w sztuce. Co zaś się tyczy kolejnego zarzutu Komisji, że dzieło zostało zrealizowane wcześniej, to w ocenie strony skarżącej, jest on na tyle niezrozumiały, iż istotą doktoratu była praca doktorską pod ww. tytułem, a nie sama wystawa. Nadto kolejny zarzut, że na posiedzeniu Rady Wydziału nie było prof. P. jest bezzasadny, ponieważ jak stanowi § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 3 października 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim w postępowaniu habilitacyjnym oraz postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. 2014 poz. 1383), w przypadku nieobecności recenzenta przewodniczący rady jednostki organizacyjnej albo komisji doktorskiej zarządza odczytanie recenzji. Prawodawca zatem przewidział możliwość nieobecności recenzenta i nie wskazał takiej nieobecności jako wady skutkującej nieważnością postępowania, czy nieważnością uchwały Rady Wydziału o nadaniu stopnia doktora. W ocenie strony skarżącej, także uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji z dnia [...] marca 2015 r. należy uznać za niewystarczające, a przez to niespełniające wymogów art. 107 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja wniosła o jej oddalenie oraz podtrzymała w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wskazać należy, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpatrując materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych powodów, niż zostały w niej podane. W niniejszej sprawie kontroli sądowej poddana została decyzja Centralnej Komisji w przedmiocie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału Sztuki Mediów [...] w W. o nadaniu [...] A. R. stopnia doktora sztuk plastycznych w dyscyplinie sztuki piękne. Nie jest też w sprawie kwestionowane, iż Centralna Komisja decyzją dnia [...] grudnia 2012 r. ograniczyła wymienionej Radzie Wydziału uprawnienia do nadawania stopnia doktora sztuk plastycznych w dyscyplinie sztuki piękne. W świetle art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach tytule w zakresie sztuki (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1852 ze zm. – wg. stanu na dzień wydania zaskarżonej decyzji), uchwała o nadaniu stopnia doktora podjęta przez radę jednostki organizacyjnej, której uprawnienia do nadawania stopnia doktora zostały ograniczone zgodnie z art. 9 ust. 2 pkt 1, staje się prawomocna z chwilą jej zatwierdzenia przez Centralną Komisję. Uchwała jest przedstawiana Centralnej Komisji, wraz z aktami przewodu doktorskiego, w terminie jednego miesiąca od dnia jej podjęcia. O zatwierdzeniu uchwały Centralna Komisja rozstrzyga w terminie do sześciu miesięcy od dnia otrzymania uchwały. Stosownie zaś do art. 14 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 5 ustawy, przewód doktorski przeprowadza i stopień doktora nadaje w szkole wyższej - rada wydziału lub rada innej jej jednostki organizacyjnej. Czynności przewodu doktorskiego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej, m.in. w przedmiocie nadania stopnia doktora. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. Analiza powyższych przepisów ustawy prowadzi do wniosku, iż uchwała rady wydziału szkoły wyższej o nadaniu stopnia doktora jest aktem administracyjnym wydawanym przez organ kolegialny, uznawanym w doktrynie i orzecznictwie za decyzję administracyjna. Przypomnieć należy, iż akt administracyjny jest władczym oświadczeniem woli, wyrażającym zamiar wywołania pewnego skutku prawnego w postaci ustanowienia, zmiany lub zniesienia stosunku prawnego. Jest wydawany przez organ administracji w celu określenia sytuacji konkretnie wskazanego w nim adresata w indywidualnie oznaczonej sprawie. Uchwała rady wydziału o nadaniu stopnia naukowego spełnia wszystkie przedstawione wyżej warunki. Oddziałuje ona na indywidualnie oznaczoną z imienia i nazwiska osobę, jest niewątpliwie wydana w sprawie z zakresu administracji publicznej (ma charakter publicznoprawny), następuje bowiem w ramach działalności organizatorskiej organu administracji publicznej, jakim jest Rada Wydziału i stanowi jednostronne oświadczenie skierowane do osoby nierównorzędnej prawnie Radzie. Podkreślić należy, iż w doktrynie uchwały rady wydziału kończące czynności przewodu doktorskiego są jednolicie uznawane za decyzje administracyjne w rozumieniu przepisów k.p.a. Mając na uwadze, iż kompetencje w zakresie ich podejmowania przyznają radom przepisy powszechnie obowiązującego prawa, stwierdza się również, że podmiot ten można określić mianem organu administracji publicznej w znaczeniu nie tylko funkcjonalnym, lecz także doktrynalnym (ustrojowym) – patrz Paweł Dańczak, Decyzja administracyjna w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, monografia LEX 2015. W kwestii prawnego charakteru przedmiotowej uchwały wypowiedział się także Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt SK 30/10 (publik. OTK-A-2012 nr 4, poz. 39) wskazując, iż uchwała o nadaniu stopnia naukowego nie ma charakteru tylko deklaratoryjnego, a wiec nie jest czystą formalnością czy automatycznym powtórzeniem wyników głosowania z wcześniejszych etapów postępowania. "Uchwała w przedmiocie nadania stopnia doktora ma charakter aktu samodzielnego właściwej rady jednostki organizacyjnej, (...) jest samodzielnym aktem będącym wynikiem oceny dotyczącej umiejętności doktoranta, dotychczasowego jego dorobku naukowego oraz jakości przedstawionej przez niego rozprawy doktorskiej". Skoro zatem przedmiotowa uchwała jest decyzją organu kolegialnego, to musi spełniać minimum wymagań, jakie przepisy k.p.a. określają dla tego typu aktu. Powołana ustawa o stopniach naukowych (...) bowiem nie określa formy uchwał podejmowanych w trybie art. 14 usta. 2 tej ustawy, odsyła jedynie w sprawach w niej nieuregulowanych do stosowania odpowiednio przepisów k.p.a. (art. 29 ustawy ust. 1). Z materiału aktowego nie wynika zaś, aby Rada Wydziału wydała akt administracyjnym w sprawie nadania A. R. stopnia doktora sztuk plastycznych, który mógłby zostać uznany za decyzję administracyjną. W aktach administracyjnych znajduje się jedynie wyciąg z protokółu z posiedzenia Rady Wydziału z dnia [...] października 2014 r. Brak jest natomiast samej uchwały o nadaniu stopnia naukowego z podaniem daty jej wydania, podstawy prawnej rozstrzygnięcia, treści uchwały (sentencji) oraz podpisu osoby uprawnionej do jej wydania (najczęściej przewodniczącego rady). Także Centralna Komisja w swych decyzjach odmawiających zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału nie identyfikuje tego aktu, chociażby przez wskazanie w sentencji decyzji daty jej wydania, czy też numeru. Na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. Dziekan Wydziału Sztuki Mediów [...] w W. oświadczył, iż w niniejszej sprawie nie wydawano osobnego dokumentu, jako uchwały o nadaniu stopnia doktora, uznając, iż zapis w protokole z posiedzenia Rady Wydziału jest wystarczający. Jednakże analiza treści wyciągu z protokołu z posiedzenia Rady Wydziału Sztuki Mediów [...] w W., które odbyło się [...] października 2014 r. (Ad. 3 Publiczna obrona pracy doktorskiej [...] A. R. i nadanie stopnia doktora) nie pozwala stwierdzić, iż w przypisanej prawem formie podjęto uchwałę o nadaniu wymienionej stopnia doktora. W protokole tym zawarto zapis: "W głosowaniu tajnym Rada Wydziału jednogłośnie poprała wniosek o nadanie stopnia doktora sztuk plastycznych w dyscyplinie artystycznej: sztuki piękne [...] A. R.". Z powyższego zapisu nie sposób wywieść, iż Rada Wydziału podjęła uchwałę o nadaniu stopnia doktora, będącą aktem administracyjny mającym wywołać określone skutki prawne. Poparcie wniosku nie jest tożsame z podjęciem uchwały o nadaniu przedmiotowego stopnia naukowego. W przypadku decyzji organu, władczego aktu rozstrzygającego o prawach strony postępowania, nie można woli tego organu domniemywać. Musi ona zostać w sposób dostatecznie czytelny wyartykułowana. Biorąc pod uwagę specyfikę podejmowania rozstrzygnięć przez organ kolegialny w postępowaniu o nadanie stopnia naukowego doktora (przepisy k.p.a. stosuje się odpowiednio nie wprost) należy co do zasady przychylić się do poglądu, iż dopuszczalne jest podjęcie uchwały przez ten organ i utrwalenie jej treści w protokole z posiedzenia Rady Wydziału. W takim jednak przypadku treść podjętej uchwały powinna znaleźć się w protokole, do którego złącza się listę osób uczestniczących w podjęciu rozstrzygnięcia. Dopiero wówczas można przyjąć, iż podjęto uchwałę (konkretny akt administracyjny) na podstawie przepisu prawa. Uchwała jest formą działania organu kolegialnego, którego wynikiem jest akt woli podjęty w trakcie jego posiedzenia, w drodze głosowania, zmierzający do rozstrzygnięcia sprawy będącej porządkiem obrad. Jednak aby uchwała mogła być uznana za decyzję administracyjną musi rozstrzygać sprawę w takim zakresie, w jakim określa to przepis prawa stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Zaś art. 14 ust. 2 pkt 5 ustawy mówi o uchwale w przedmiocie nadania stopnia doktora, nie zaś poparcia wniosku o nadanie tego stopnia. Przepisy ustawy nie przewidują formy podejmowania uchwał (decyzji administracyjnej) dla poparcia wniosku o nadanie stopnia naukowego. W związku z powyższym należało stwierdzić, iż w niniejszej sprawie Rada Wydziała nie przedstawiła Centralnej Komisji do zatwierdzenia uchwały o nadaniu A. R. wraz z aktami przewodu doktorskiego uchwały, o której mowa w art. 14 ust. 2 pkt 5 ustawy. Wobec tego Centralna Komisja nie powinna wszczynać postępowania o zatwierdzenie uchwały, jak też wydać decyzji w przedmiocie odmowy jej zatwierdzenia, albowiem organ nie dysponował aktem administracyjnym podlegającym zatwierdzeniu w tym postępowaniu. Czyniąc to jednak organ rażąco naruszył art. 14 ust. 2 pkrt 5 i art. 15 ust. 2 w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy. Mając na względzie, iż zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. należało je wyeliminować z obrotu prawnego. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, orzekł jak w sentencji. W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 tej ustawy.