II SA/Wa 453/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, Adam Lipiński, Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2017 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję P. S.A. z siedzibą w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od P. S.A. z siedzibą w [...] na rzecz B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] grudnia 2016 r. B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako: "Wnioskodawca", "Spółka"), wystąpiła do P. S.A. z siedzibą w [...] (dalej również jako: "Przedsiębiorstwo") w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764), dalej: "u.d.i.p.", o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie na adres pełnomocnika kopii następujących dokumentów: 1) dotyczących rurociągu [...] wybudowanego w 1963 r. na terenie nieruchomości [...] m. G., gm. K.: (a) zaświadczenia lokalizacji ogólnej, (b) zaświadczenia lokalizacji szczegółowej, (c) decyzji o lokalizacji szczegółowej wraz z załącznikami, (d) decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 35 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości wraz z załącznikami; 2) dotyczących rurociągu [...] wybudowanego w 1972 r. na terenie nieruchomości [...] m. G., gm. K.: (a) zaświadczenia lokalizacji ogólnej, (b) zaświadczenia lokalizacji szczegółowej, (c) decyzji o lokalizacji szczegółowej wraz z załącznikami, (d) decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 35 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości wraz z załącznikami; 3) dotyczących światłowodu wybudowanego w 2004 r. na terenie nieruchomości [...] m. G., gm. K.: (a) decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 28, art. ust. 4 i art 36 ustawy Prawo budowlane, (b) porozumienia zawartego z właścicielem nieruchomości [...] m. G., gm. K. w przedmiocie posadowienia światłowodu, (c) ugody zawartej z właścicielem nieruchomości [...] m. G., gm. K. w przedmiocie posadowienia światłowodu. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] P. S.A., powołując się na dyspozycję art. 5 ust. 2 u.d.i.p., odmówiła udostępnienia kopii wnioskowanych dokumentów wskazując, że prawo dostępu do informacji publicznej w analizowanym przypadku podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Jednocześnie podkreśliła, że zarówno porozumienie jak i ugoda zawierają dane osobowe osób fizycznych, które podlegają ochronie na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 922), dalej: "u.o.d.o.". Decyzja ta została podpisana przez Dyrektora Pionu Technicznego P. S.A. R. W.. Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. B. Sp. z o.o. wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując, iż stanowisko P. S.A. jest nieprawidłowe, a argumenty przytoczone w uzasadnieniu decyzji nie stanowią podstawy do odmowy udzielenia informacji publicznej. Spółka podniosła, iż P. S.A. nie wykazała, że podjęła jakiekolwiek działania zmierzające do zachowania danych w poufności, oraz że wnioskowane informacje posiadają wartość gospodarczą, a ich ujawnienie narazi ją na szkodę. Nie jest tym bardziej wystarczające dla powołania się na tajemnicę przedsiębiorstwa stwierdzenie, iż P. S.A. nie rezygnuje z prawa od odmowy udzielenia informacji powołując się na tajemnicę przedsiębiorstwa, czy przedsiębiorcy. Twierdzenie to pozostaje bez znaczenia i nie usprawiedliwia odmowy udostępnienia żądanych dokumentów. Nadto Spółka podniosła, że ustawa o ochronie danych osobowych nie stoi na przeszkodzie udostępnieniu całości wnioskowanych informacji, lecz ewentualnie jedynie danych osobowych wskazanych w porozumieniu i ugodzie. Istnieje więc możliwość przesłania kserokopii dokumentów po uprzednim ukryciu danych osobowych stron ugody i porozumienia. Mając powyższe na względzie Spółka wniosła o wykonanie obowiązku ciążącego na P. S.A. na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej i przesłanie kopii żądanych dokumentów. Jednocześnie wniosła o udzielenie informacji o wysokości opłaty jaka powinna zostać uiszczona tytułem wykonania kserokopii dokumentów. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] P. S.A. uchyliła w całości zaskarżoną decyzję i udostępniła Spółce kopie następujących dokumentów: (1) zaświadczenia lokalizacji ogólnej nr [...] wydanego przez Komisję Lokalizacyjną przy Komisji Planowania z dnia [...] kwietnia 1959 r., (2) zaświadczenia lokalizacji szczegółowej nr [...] wydanego przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] października 1959 r., (3) decyzji nr [...] wydanej przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia [...] listopada 1960 r., (4) zaświadczenia lokalizacji ogólnej nr [...] wydanego przez Komisję Lokalizacyjną przy Komisji Planowania z dnia [...] lutego 1968 r., (5) decyzji o lokalizacji szczegółowej nr [...] wydanej przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] stycznia 1969 r., (6) decyzji nr [...] wydanej przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] września 1970 r. (wykaz prywatnych właścicieli został zanonimizowany z uwagi na dane osobowe osób fizycznych), (7) decyzji nr [...] wydanej przez Starostę [...] z dnia [...] października 2003 r. (z zastrzeżeniem udostępnienia załącznika - listy właścicieli nieruchomości - z uwagi na dane osobowe osób fizycznych). Jednocześnie P. S.A. wskazała, że będące w jej posiadaniu informacje zawarte w dokumentacji projektowej oraz dotyczącej budowy, eksploatacji, konserwacji, remontów i modernizacji infrastruktury Spółki są informacjami stanowiącymi tajemnicę przedsiębiorstwa i są nieujawniane do wiadomości publicznej. Spółka oświadczyła również, że nie rezygnuje z przysługującego jej prawa do odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Decyzja ta została również podpisana przez Dyrektora Pionu Technicznego P. S.A. R. W.. Pismem z dnia 17 lutego 2017 r. B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję P. S.A. z dnia [...] stycznia 2017 r. w części odmowy udostępnienia skarżącemu informacji publicznej poprzez przesłanie kopii: (1) załącznika do decyzji nr [...] z dnia [...] października 2003 r. wydanej przez Starostę [...], (2) ugody zawartej przez P. S.A. (lub jej poprzednika prawnego) z właścicielem nieruchomości [...], m. G., gm. K., w przedmiocie posadowienia światłowodu, (3) porozumienia zawartego przez P. S.A. (lub jej poprzednika prawnego) z właścicielem nieruchomości [...], m. G., gm. K., w przedmiocie posadowienia światłowodu. Spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy udostępnienie informacji publicznej nie stanowiłoby naruszenia prywatności osób fizycznych, a nadto informacja ta mogła być udzielona z pominięciem danych osobowych właścicieli nieruchomości, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 2) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy P. S.A. nie wykazała, iż zawnioskowane dokumenty zawierają informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorcy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 3) art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 roku o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. Nr 153, poz. 1503), dalej: "u.z.n.k.", poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż informacje zawarte w treści załącznika do decyzji nr [...], porozumienia i ugody zawartej z właścicielem nieruchomości [...], m. G., gm. K., w przedmiocie posadowienia światłowodu stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, podczas gdy zawarte w tych dokumentach informacje nie mają charakteru nieujawnionych do wiadomości publicznej informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa, nie posiadają wartości gospodarczej, ani nie podjęto niezbędnych działań w celu zachowania ich poufności. W związku z powyższymi zarzutami Spółka wniosła o: 1) uchylenie decyzji w zaskarżonej części, 2) zobowiązanie P. S.A. do udostępnienia informacji publicznej poprzez udostępnienie kopii: (a) załącznika do decyzji nr [...], wydanej przez Starostę [...] z dnia [...] października 2003 roku, stanowiącego grafikę obrazującą obszar oddziaływania obiektu (nazwanego przez P. S.A. w punkcie 7 zaskarżonej decyzji - listą właścicieli), (b) ugody zawartej przez P. S.A. (lub jej poprzednika prawnego) z właścicielem nieruchomości [...], m. G., gm. K., w przedmiocie posadowienia światłowodu, (c) porozumienia zawartego przez P. S.A. (lub jej poprzednika prawnego) z właścicielem nieruchomości [...], m. G., gm. K., w przedmiocie posadowienia światłowodu, 3) zasądzenie od P. S.A. na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że ustawa o ochronie danych osobowych nie stoi na przeszkodzie udostępnieniu całości informacji, lecz ewentualnie jedynie danych osobowych wskazanych w dokumentach zawierających informację publiczną. Nie ma zatem podstaw do uznania, iż ochrona prywatności osób fizycznych uzasadnia odmowę wydania załącznika do decyzji nr [...] oraz ugody i porozumienia dotyczących posadowienia światłowodu, w sytuacji gdy możliwym jest przesłanie kopii zawnioskowanych dokumentów po uprzednim zakryciu danych osobowych właścicieli nieruchomości objętych pozwoleniem na budowę oraz zawartych w porozumieniu i ugodzie. Dla skarżącego istotna jest treść zawartych z poprzednimi właścicielami nieruchomości ugody i porozumienia oraz możliwość weryfikacji, czy pozwolenie na budowę obejmuje działkę nr [...]. Bez znaczenia dla skarżącego są dane osobowe właścicieli działek, przez które przechodzi światłowód i poprzednich właścicieli działki nr [...], notabene znanych skarżącemu, albowiem skarżący zakupił od tych osób nieruchomość, na której posadowiony jest światłowód, a nadto możliwe jest to do zweryfikowania chociażby na podstawie księgi wieczystej. Podniesiono również, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, jednakże przepis ten nie działa automatycznie i bezwarunkowo. Co istotne, wobec tych informacji przedsiębiorca musi podjąć wystarczające środki ochrony w celu zachowania poufności. Nie mogą więc stanowić tajemnicy przedsiębiorcy ugody, czy porozumienia zawarte z poprzednimi właścicielami przedmiotowej nieruchomości, gdyż niemożliwym jest wykazanie, iż wszyscy poprzednicy prawni P. S.A. podjęli działania zmierzające do zachowania tych dokumentów w tajemnicy, a ponadto, iż treści umów, czy ugód z 2004 r. nie ujawniły osobom trzecim pozostałe strony umów. Nadto, nie jest możliwym uprawdopodobnienie, iż udzielenie żądanej informacji publicznej wywoła szkodę w majątku P. S.A. Nieprawidłowo została także zinterpretowana przez P. S.A. treść art. 11 ust. 4 u.z.n.k., która nie zawiera definicji pojęcia "tajemnica przedsiębiorcy", lecz "tajemnica przedsiębiorstwa", przy czym pomocniczo dozwolone jest jej zastosowanie. Zgodnie ze wspomnianym przepisem tajemnicą przedsiębiorstwa są informacje o charakterze technicznym, technologicznym, organizacyjnym lub inne posiadające wartość gospodarczą. Załącznik do decyzji nr [...], stanowiący graficzne przedstawienie terenów objętych pozwoleniem na budowę, a także ugoda i porozumienie dotyczące stanowiska ówczesnego właściciela nieruchomości co do położenia światłowodu, nie mają takiego charakteru i z samej swojej natury nie mogą stanowić tajemnicy przedsiębiorstwa. W odpowiedzi na skargę P. S.A. wniosła o oddalenie skargi. Dodatkowo wskazała na aktualnie obowiązujący w Spółce "Wykaz informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa" z dnia [...] maja 2015 r., w którego II części ("Informacje handlowe"), wyspecyfikowano informacje objęte ochroną przedsiębiorstwa. Podniosła nadto, że w pkt 6 wnioskowanego porozumienia zawarto wprost klauzulę, iż objęte jego treścią postanowienia objęte są tajemnicą handlową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów aniżeli w niej podniesione. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.) służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Informacja publiczna, w myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p., to każda informacja o sprawach publicznych. Ustawa nie definiuje pojęcia "sprawa publiczna", jednakże podczas prac legislacyjnych pojęcie to było rozwijane jako "każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desygnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu" (v. uzasadnienie do projektu ustawy [w:] K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138). Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna", związane z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem, trafnie akcentuje się w doktrynie i orzecznictwie (v. H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I OSK 2093/14; publ. CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych, na gruncie powołanych regulacji, przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji, Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14, publ. CBOSA). W rozpoznawanej sprawie zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej został spełniony, co w istocie nie było w sprawie kwestionowane. Nie ulega bowiem wątpliwości, że P. S.A. jako podmiot, w którym 100% akcji należy do Skarbu Państwa, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., zobowiązany jest do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Skarb Państwa ma bowiem w P. S.A. pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konsumentów i konkurencji. Ponadto, Przedsiębiorstwo jako podmiot zapewniający bezpieczeństwo energetyczne Polski, wykonuje zadania publiczne. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1680/13 (publ. CBOSA) "jeżeli działania danego podmiotu mają na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli i są istotne z punktu widzenia celów państwa, to niepodobna odmówić im tego przymiotu". Również przedmiot wniosku skarżącej Spółki z dnia [...] grudnia 2016 r., w zakresie objętym zaskarżoną decyzją, posiada walor informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Wymienione dokumenty, których udostępnienia odmówiono ze względu na przesłanki określone w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (prawo do prywatności i tajemnica przedsiębiorcy) odnoszą się bowiem bezpośrednio do przedmiotu działalności P. S.A. i stanową podstawę określonych działań podjętych przez Spółkę. Z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącej Spółki został rozpatrzony w ten sposób, iż decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. Przedsiębiorstwo odmówiło udostępnienia kopii wnioskowanych dokumentów, zaś decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i udostępniło Spółce kopie dokumentów wymienionych w punktach 1 - 7 z zastrzeżeniem załącznika - listy właścicieli nieruchomości oraz odmówiło udostępnienia porozumienia i ugody zawartej z właścicielem nieruchomości [...] w m. G., gmina K.. Zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji, do której stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Natomiast w świetle art. 17 ust. 1 i 2 u.d.i.p., do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio, z tym że wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. Przy czym zarówno w orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie ugruntowany jest pogląd, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie od momentu wydania decyzji o odmowie dostępu do informacji publicznej, o czym stanowi użyty przez ustawodawcę w art. 16 ust. 2 u.d.i.p. zwrot "do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu (...)" (por. A. Knopkiewicz, Tryby udostępniania informacji publicznej, Ruch Prawniczy Ekonomiczny i Socjologiczny 2004 r., nr 4, s. 97 i n.; wyroki NSA: z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1991/12; z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05; z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 244/14; publ. CBOSA ). Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Powyższa instytucja wyłączenia pracownika ma odpowiednie zastosowanie do pracownika podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, który nie jest organem administracji publicznej, jeżeli pracownik ten wydawał w imieniu tego podmiotu decyzję objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt I OSK 267/14, publ. CBOSA). Powołane wyżej przepisy art. 17 ust. 1 i 2 w związku z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. odsyłają do odpowiedniego stosowania Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie wydania decyzji, natomiast obie decyzje w niniejszej sprawie wydała i podpisała ta sama osoba - tj. Dyrektor Pionu Technicznego P. S.A. R. W., działający na podstawie stosownego pełnomocnictwa znajdującego się w aktach sprawy, wydanego na podstawie uchwały nr [...] Zarządu P. S.A. z dnia [...] grudnia 2016 r. Przy czym podkreślenia wymaga, iż wprawdzie pisma P. S.A. z dnia [...] grudnia 2016 r. oraz z dnia [...] stycznia 2017 r. nie zostały zatytułowane jako decyzje, jednakże zawierają wszystkie elementy niezbędne dla zakwalifikowania ich jako decyzje. Zawierają bowiem oznaczenie podmiotu wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej podmiot wydający akt (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r., sygn. akt SA 1163/81, publ. OSP 1982, z. 9-10, poz. 169; postanowienie NSA z dnia 21 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2213/01, publ. LEX nr 157973; wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1225/10, publ. CBOSA). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt I OPS 13/09 (publ. CBOSA), przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma zastosowania jedynie do osoby piastującej funkcję ministra, w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a. Należy zatem a contrario przyjąć na podstawie rozważań zawartych w przedmiotowej uchwale, że przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma zastosowanie w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a., w przypadku, gdy funkcję organu wykonuje upoważniony pracownik organu, który wydał decyzję objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Takie stanowisko wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 18 lutego 2013 r., sygn. akt II GPS 4/12 (publ. j.w.). Zatem treść art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. przesądza o obowiązku wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej, w którym to postępowaniu ten sam zobowiązany podmiot ponownie rozpatruje sprawę (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1762/14, publ. j.w.). Zaskarżona decyzja z dnia [...] stycznia 2017 r. narusza zatem prawo w stopniu uzasadniającym konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Zgodnie bowiem art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, art. 25 i art. 27 k.p.a., natomiast w razie wystąpienia w sprawie jednej z przesłanek wznowieniowych sąd administracyjny jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Przy czym podkreślenia wymaga, iż naruszenie prawa będące podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego powoduje uwzględnienie skargi, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy (por. A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LEX 2013, teza 6 do art. 145; wyrok NSA z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1573/13, publ. j.w.). Wobec stwierdzenia powyższej podstawy uchylenia wyroku przedwczesne byłoby wypowiadanie się do co zasadności zaskarżonej decyzji w zakresie naruszenia prawa materialnego (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Bowiem ocena prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego może być oparta jedynie na prawidłowo pod względem proceduralnym zbudowanej podstawie faktycznej rozstrzygnięcia. Ponownie rozpoznając sprawę P. S.A. uwzględni powyższą ocenę prawną co do wyłączenia od udziału w sprawie pracownika, który wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2017 r. Ponadto w przypadku uznania, iż zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia wnioskowanych informacji Przedsiębiorstwo zobowiązane będzie odnieść się do wszystkich zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy mając na względzie wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. Zważy również, że w przypadku udostępnienia części wnioskowanych informacji publicznych na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postępowanie w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe, o czym stanowi art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Udostępnienie informacji publicznej ma bowiem charakter czynności materialno-technicznej, a zatem nie przybiera formy decyzji. Przedsiębiorstwo zważy również, że przedmiotem żądania Spółki jest załącznik graficzny obszaru oddziaływania obiektu "kable światłowodowe (...)", wymieniony w decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2003 r. nr [...]. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b p.p.s.a. jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi (200 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika w stawce minimalnej (480 zł) wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa (17 zł), Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800) - jak w punkcie 2 sentencji.