II SA/Wa 455/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Marcin Rusinowicz-Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji oddala skargę Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Szef CBA) decyzją z [...] stycznia 2025 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), po rozpatrzeniu wniosku S. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z [...] października 2024 r. nr [...] o odmowie zmiany decyzji Szefa CBA z [...] grudnia 2023 r. nr [...] w sprawie zwolnienia ze służby w CBA oraz zmiany decyzji Szefa CBA z [...] listopada 2023 r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że S. W. wnioskiem z [...] września 2024 r. wystąpił o zmianę ostatecznej decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby w CBA w ten sposób, aby określana w niej wysokość stawki uposażenia zasadniczego na dzień zwolnienia ze służby została zwiększona o 20% zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a Ustawy Budżetowej z dnia 18 stycznia 2024 r. na rok 2024 (Dz. U. z 2024 r. poz. 122); zwanej dalej "ustawą budżetową na rok 2024", a także o zmianę ostatecznej decyzji określającej wysokość stawki uposażenia zasadniczego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w ten sposób, aby przedmiotowa stawka została zwiększona o 20% zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024. Ponadto, wnioskodawca wniósł o ponowne przeliczenie wszystkich świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby w CBA tak, aby dokonane przeliczenia uwzględniały 20% wzrost stawki uposażenia zasadniczego od 1 stycznia 2024 r., wypłatę wyrównania uposażenia za okres od 1 stycznia 2024 r. do momentu zwolnienia ze służby w CBA oraz przeprowadzenie innych czynności związanych z wprowadzeniem zmian wnioskowanych w punktach 1-4 wniosku, w szczególności przesłanie odpowiednich informacji do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA. Szef CBA stwierdził, że wnioskodawcę zwolniono ze służby w CBA [...] stycznia 2024 r. na mocy decyzji Szefa CBA z [...] grudnia 2023 r. nr [...], w której wskazano ostatnio zajmowane stanowisko służbowe – Agent specjalny oraz stawkę uposażenia zasadniczego, wraz z innymi składnikami uposażenia funkcjonariusza na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Zaznaczył, że decyzja dotycząca zwolnienia ze służby rozstrzyga wyłącznie o rozwiązaniu stosunku służbowego w określonej dacie, a zamieszczenie w niej informacji o wysokości składników uposażenia ma wyłącznie charakter informacyjny, a zatem decyzja w tym przedmiocie nie kształtuje wysokości składników uposażenia. Ponadto podał, że wysokość stawki uposażenia zasadniczego przysługująca wnioskodawcy w dniu zwolnienia ze służby została ustalona decyzją Szefa CBA z [...] listopada 2023 r. nr [...]. W ocenie organu obie decyzje personalne oparto na właściwej oraz aktualnej w dniu ich wydania podstawie prawnej. Żadna z nich nie została zaskarżona, w konsekwencji powyższego uzyskały one walor decyzji ostatecznych i zostały wykonane. Odnosząc się do żądania wnioskodawcy wyjaśnił, że rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz. U. z 2024 r. poz. 745) wprowadza wprawdzie w § 2 wsteczną moc obowiązywania, tj. stawki uposażenia zasadniczego określone w załączniku do rozporządzenia stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom Centralnego Biura Antykorupcyjnego od dnia 1 stycznia 2024 r., jednak podwyższeniu uległa wyłącznie górna granica wysokości uposażenia, zaś dolna na każdym stanowisku służbowym pozostała w dotychczasowej wysokości. W związku z powyższym organ podtrzymał swoje stanowisko, że wynikający z § 2 rozporządzenia zmieniającego obowiązek stosowania nowych stawek uposażenia zasadniczego przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom od 1 stycznia 2024 r. nie wprowadza po stronie Szefa CBA obowiązku podwyższenia stawki uposażenia każdego funkcjonariusza o 20%, lecz jedynie obowiązek stosowania stawek w nowych granicach dla funkcjonariuszy pozostających w służbie od 1 stycznia 2024 r. Zauważył, że możliwość podniesienia uposażenia, wbrew twierdzeniom strony, nie może być utożsamiana z prawnym obowiązkiem leżącym po stronie Szefa CBA, lecz powinna być oceniana w świetle zasady podległości służbowej i autonomii decyzyjnej Szefa CBA w przedmiocie kształtowania polityki kadrowej oraz polityki wynagradzania w CBA. Organ stoi na stanowisku, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym funkcjonariuszowi CBA (jak również byłemu funkcjonariuszowi CBA) nie przysługuje roszczenie o awans na wyższy stopień służbowy lub o podwyższenie wysokości stawki uposażenia zasadniczego, o ile ustalone wobec funkcjonariusza uposażenie mieści się w granicach wyznaczonych przepisami ustawy o CBA oraz wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych. Szef CBA powołał się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 689/23, w którym słusznie stwierdzono, że kwestie dotyczące uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA, w tym stawek uposażenia, nie stanowią odrębnej sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym, lecz są ściśle związane z mianowaniem funkcjonariusza na stanowisko służbowe. Stosownie bowiem do treści przepisów § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat ustala się stawki uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego na poszczególnych stanowiskach służbowych, a stawki uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego określa tabela, stanowiąca załącznik do rozporządzenia. Zdaniem Sądu "takie sprawy należą do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 września 2011 r. sygn. akt l OSK 1382/11). Również w postanowieniu z 5 października 2022 r. sygn. akt III OSK 1672/21 Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że stosunek służbowy funkcjonariuszy jest takim stosunkiem administracyjnoprawnym, którego szczególną cechą jest podległość służbowa, a także nadrzędność i podrzędność w stosunkach służbowych. Zakres takiej podległości sprawia, że w tych stosunkach nie ma równorzędności podmiotów - inaczej niż przy stosunku pracy. Tym samym, przełożony zyskuje znaczną władzę kształtowania sytuacji prawnej podwładnego. Niewątpliwie przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest pozostawienie jego przełożonym prawa do decydowania w przedmiocie awansu na wyższy stopień służbowy czy ustalenia wysokości stawki uposażenia zasadniczego - w ramach przedziału kwotowego określonego w tabeli stanowiącej załącznik do ww. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. Takie sprawy należą bowiem do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb, a w konsekwencji powyższego - zdaniem organu - nie jest systemowo dopuszczalne, aby funkcjonariusz w jakimkolwiek trybie mógł skutecznie żądać awansu lub podwyższenia uposażenia, o ile jego uposażenie mieści się w granicach wyznaczonych ustawą o CBA oraz wydanymi a jej podstawie aktami wykonawczymi, w tym w szczególności w granicach wyznaczonych rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów w sprawie stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA. W przedmiotowej sprawie, w dniu zwolnienia ze służby w CBA wnioskodawca zajmował stanowisko służbowe: "Agent specjalny" w Delegaturze CBA w [...], z następującymi składnikami uposażenia: 1) uposażenie zasadnicze obejmujące stawkę uposażenia zasadniczego w wysokości 8.300 zł oraz kwotę stanowiącą 26% stawki uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, 2) premię w wysokości 10% uposażenia zasadniczego, o którym mowa w pkt 1. Zgodnie z tabelą stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA, stanowiącą załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2396, z późn. zm.), w kształcie obowiązującym w dniu rozpoznawania przedmiotowego wniosku, na stanowisku służbowym: "Agent specjalny" ustawodawca przewidział stawkę uposażenia zasadniczego w wysokości od 7.500 zł do 10.140 zł. W związku z tym stawka uposażenia zasadniczego uzyskiwana przez wnioskodawcę w dniu zwolnienia ze służby jest zgodna z przepisami prawa, bowiem mieści się w granicach stawki uposażenia przewidzianej na zajmowanym stanowisku służbowym w myśl rozporządzenia obowiązującego od 1 stycznia 2024 r., w kształcie zmienionym rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024 r., a więc nie zachodzi konieczność dostosowania uposażenia wnioskodawcy do obowiązujących przepisów prawa, w konsekwencji czego zastosowanie mają zasady ogólne kształtowania polityki kadrowej i wynagradzania funkcjonariuszy CBA mieszczące się w ramach podległości służbowej, opisane w ustawie oraz rozporządzeniu w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy CBA. Z tego względu już z przyczyn systemowych nie jest możliwe dokonanie żądanej zmiany żadnej z decyzji personalnych objętych treścią wniosku. Zgodnie z art. 155 K.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 K.p.a. stosuje się odpowiednio. Zdaniem organu w przypadku obu decyzji personalnych, objętych żądaniem ich zmiany w trybie powyższego przepisu, żądanie nie jest uzasadnione. W odniesieniu do decyzji Szefa CBA z [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w CBA (pkt 1 wniosku) organ wskazał, że zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 503) stosunek służbowy ulega rozwiązaniu z dniem określonym w decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, zaś w myśl § 18 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia - w decyzji tej zamieszcza się grupę zaszeregowania, wysokość stawki uposażenia zasadniczego i premii oraz informację o przyznanych świadczeniach pieniężnych i ich wysokości. Decyzja personalna zwalniająca funkcjonariusza ze służby w CBA nie jest aktem indywidualnym rozstrzygającym kwestię uposażenia funkcjonariusza, a wskazanie w niej wysokości stawki uposażenia jest wyłącznie czynnością techniczną ("zamieszczenia" w decyzji składników uposażenia na zajmowanym stanowisku służbowym), wynikającą z przytoczonych przepisów rozporządzenia. Ponadto, decyzja w zakresie zwolnienia funkcjonariusza ze służby nie ma charakteru uznaniowego, bowiem zgodnie z art. 64 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym Szef CBA jest związany oświadczeniem funkcjonariusza o wystąpieniu ze służby, zaś zakres uznaniowości organu obejmuje wyłącznie termin zwolnienia ze służby (do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby przez funkcjonariusza). W związku z tym nie sposób przyjąć, aby decyzja ta mogła podlegać zmianie w trybie art. 155 K.p.a., poprzez wskazanie innych wysokości składników uposażenia, niż te rzeczywiste na dzień wydania tej decyzji. Organ podkreślił, że po wydaniu decyzji o zwolnieniu ze służby mogą ulec zmianie składniki uposażenia np. kwota stawki uposażania z tytułu wysługi lat, wysokość premii czy dodatku specjalnego. Wystąpienie zmian wysokości składników uposażenia po dacie wydania decyzji o zwolnieniu ze służby nie skutkuje konicznością dokonania zmiany decyzji personalnej wydanej w tej materii. Istotą jej jest wyłącznie rozstrzygnięcie kwestii zwolnienia funkcjonariusza CBA ze służby w określonej dacie. Odnosząc się do decyzji Szefa CBA z [...] listopada 2023 r. nr [...] ustalającej wysokość uposażenia wnioskodawcy na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym (pkt 2 wniosku) organ podał, że na dzień wydawania decyzji administracyjnej była ona wydana w oparciu o aktualną i właściwą podstawę prawną, a zmiana rozporządzenia w zakresie stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA nie determinuje zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 K.p.a., gdyż taki nie może być stosowany w sytuacji zmiany stanu prawnego lub stanu faktycznego. W ocenie organu nie zaistniały żadne okoliczności obligujące do wydania decyzji w przedmiocie zmiany uposażenia byłego funkcjonariusza. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe rozstrzygnięcie S. W. wniósł o jego uchylenie i nakazanie organowi zmiany lub wydania nowych decyzji personalnych kształtujących i określających jego uposażenie na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w taki sposób, aby określona w nich stawka uposażenia zasadniczego została zwiększona o 20% od 1 stycznia 2024 r. zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024, a także zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, tj.: a) art. 155 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę zmiany decyzji personalnych w przedmiocie zwolnienia ze służby oraz w przedmiocie ustalenia wysokości jej uposażania na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w taki sposób, aby określone w tych decyzjach stawki uposażania zasadniczego zostały zwiększone o 20% zgodnie art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024, pomimo, że takiej zmianie nie sprzeciwiały się przepisy szczególne i przemawiały za nią zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony, b) art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie z urzędu wszelkich kroków niezbędnych dla załatwienia sprawy i niewydanie nowej decyzji administracyjnej kształtującej jego uposażenie na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w taki sposób, aby jego wysokość została zwiększona o 20% od 1 stycznia 2024 zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024 w zw. z § 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat, w sytuacji gdy przemawiał za tym zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony, 2. przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024 r. w zw. z § 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat, poprzez ich niezastosowanie i nieukształtowanie jego stawki uposażenia zasadniczego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w taki sposób, aby jego wysokość została zwiększona o 20% od 1 stycznia 2024 r. Skarżący wskazał, że w przedmiotowej sprawie należy udzielić odpowiedzi na pytanie, czy uposażenie byłych funkcjonariuszy powinno być zwiększone o 20% za okres od 1 stycznia 2024 r. do momentu zwolnienia ze służby, tak jak to zostało ustalone przez art. 9 ust. 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024. Organ w toku postępowania, powołując się na reguły wykładni celowościowej oraz odnosząc się do zawartego w uzasadnieniu projektu rozporządzenia z dnia 16 maja 2024 r. sformułowania o "istniejącej możliwości" podniesienia uposażenia stwierdził, że nie rodzi to po stronie Szefa CBA obowiązku podniesienia uposażenia funkcjonariuszom, gdyż (tak jak to już zostało wspomniane powyżej) kwestie te oceniane powinny być w świetle zasady podległości służbowej i autonomii decyzyjnej Szefa CBA w przedmiocie kształtowania polityki kadrowej oraz polityki wynagradzania w CBA. Zaznaczył, że celem wydania rozporządzenia z dnia 16 maja 2024 r. było umożliwienie realizacji art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024. W treści tego rozporządzenia podano, że: "Projekt został opracowany w celu wdrożenia przepisów ustawy budżetowej na rok 2024. Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024, planowany średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w sferze budżetowej wynosi 120%. Mając na uwadze powyższe projekt przewiduje podniesienie stawek uposażenia w sposób. który umożliwi zrealizowanie przepisu przywołanej ustawy i zwiększenie uposażenia otrzymywanego przez funkcjonariusza o 20%. Należy bowiem zauważyć, że uposażenie funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego określone jest kwotowo, co oznacza, że sam wzrost kwoty bazowej dla funkcjonariuszy o 20%, tj. z 1.740,64 zł w 2023 r. na 2.088,77 zł w 2024 r., przewidziany w art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2024 nie powoduje automatycznego wzrostu uposażenia i w celu realizacji przepisu art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. o ustawy budżetowej na rok 2024 konieczne jest dostosowanie stawek określonych w rozporządzeniu". W związku z powyższym wykładania celowościowa przepisów rozporządzenia z dnia 16 maja 2024 r. powinna prowadzić do wniosku, że Szef CBA jest zobowiązany do podwyższenia uposażeń wszystkim funkcjonariuszom pozostającym w służbie na 1 stycznia 2024 r. niezależnie od tego, czy w dniu jego wejścia w życie pełnili służbę nadal, czy też zostali z niej zwolnieni. Ustawodawca opracowując ustawę budżetową na rok 2024 postanowił, że wynagrodzenie (uposażenie) osób zaliczanych do państwowej sfery budżetowej wymienionych w art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a tej ustawy powinno być w 2024 r. zwiększone o 20%. Ustawodawca nie ustanowił żadnych warunków, których spełnienie byłoby konieczne dla otrzymania przez osobę wymienioną w art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024 zwiększonego wynagrodzenia/uposażenia. Tym samym nie jest uprawnionym twierdzenie, że Szef CBA w zakresie realizacji postanowień art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024 r. posiada autonomię decyzyjną. Przysługuje ona Szefowi Biura w przypadku realizowania w normalnym trybie polityki kadrowej i połączonej z nią polityki wynagradzania. W przypadku realizacji postanowień ustawy budżetowej na rok 2024 organ jest zobowiązany do wykonania tych zapisów. W jego ocenie przepisy rozporządzania z dnia 16 maja 2024 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biuro Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat nakładają na Szefa CBA obowiązek zwiększenia o 20% uposażenia każdego funkcjonariusza pozostającego w służbie 1 stycznia 2024 r., niezależenie czy w tej służbie pozostał, czy się z niej zwolnił. Organ był bowiem zobowiązany do podjęcia działań mających na celu ukształtowanie uposażenia byłych funkcjonariuszy CBA, którzy pozostawali w stosunku służbowym 1 stycznia 2024 r., tak aby stawka uposażenia zasadniczego w dotyczących ich decyzjach personalnych została zwiększona o 20% od 1 stycznia 2024 r. zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na 2024 r. W tej sytuacji istnieją podstawy do tego, aby wskazany powyżej obowiązek organ zrealizował poprzez zmianę w trybie art. 155 K.p.a. decyzji kształtującej i określającej wysokość jego uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Nie ulega wątpliwości, że na podstawie tych decyzji, które mają charakter ostateczny, strona nabyła określone prawa. Nie istnieją też przepisy, które sprzeciwiałby się dokonaniu takich zmian, a dodatkowo przemawia za tym zarówno interes społeczny, jak też słuszny interes strony. Jednak nawet gdyby przyjąć, tak jak twierdzi Szef CBA, że charakter ww. decyzji sprawia, że nie można dokonać ich zmian w trybie art. 155 K.p.a., organ powinien wydać nową decyzją personalną kształtującą jego uposażenie na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w taki sposób, aby jego wysokość została zwiększona o 20% od 1 stycznia 2024 r. Przepisy prawa materialnego nakładają na organ obowiązek realizacji postanowień ustawy budżetowej na rok 2024 co sprawia, że jego rolą jest wdrożenie postanowień tego aktu prawnego przy zastosowaniu optymalnego modelu proceduralnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267, z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 155 K.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Z cytowanego przepisu wynika, że dla zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo (lub nałożono na nią obowiązek), łącznie muszą być spełnione przesłanki: istnienie decyzji ostatecznej, za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji, brak przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych. Przedmiotem takiego postępowania nie jest więc merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej pod kątem spełnienia wymienionych wyżej warunków. Brak spełnienia któregokolwiek z nich, wklucza uwzględnienie wniosku i dokonanie zmiany decyzji. Istotą postępowania w trybie art. 155 K.p.a. jest bowiem sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 K.p.a. uwarunkowana jest zatem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 K.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 586/06). W wyroku z 12 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1388/99 NSA stwierdził, że w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 155 K.p.a. organ administracji nie stosuje prawa materialnego. Celem tego postępowania, będącego samodzielnym postępowaniem administracyjnym, jest ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej określone w art. 155 K.p.a. oraz czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Stanowisko to zostało utrwalone w późniejszym orzecznictwie (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2025 r., sygn. akt III OSK 153/24). Jak wskazał NSA w wyroku z 19 marca 2022 r., sygn. akt II OSK 1937/22, słuszny interes strony w rozumieniu art. 155 K.p.a. musi mieć oparcie w obowiązujących przepisach prawa oraz nie może być postrzegany jako każdy interes strony, sprowadzający się do chęci uzyskania rozstrzygnięcia organu o treści zgodnej z wolą strony. Za uchyleniem lub zmianą decyzji ma przemawiać obiektywna, społeczna akceptacja dla takiego wyjątkowego działania organu, a nie jedynie subiektywne przekonanie strony o słuszności swojej potrzeby (por. wyroki NSA z 12 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 561/14 i z 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 650/19 [za:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz 2024, wyd/el), że słuszny interes strony nie może stać w kolizji z interesem społecznym. Słuszny interes strony to bowiem interes zgodny z prawem i zasadami współżycia społecznego, a modyfikacja stosunku administracyjnego musi być społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze strony Państwa. Ustawodawca celowo użył dodatkowego określenia interesu strony mającego przemawiać za zmianą ostatecznej decyzji, mianowicie słowa "słuszny", aby wykluczyć zmianę takiej decyzji tylko dlatego, że jest to w interesie strony (por. wyrok NSA z 29 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2870/20). Istotne jest również, że decyzja wydana w trybie art. 155 K.p.a. jest decyzją uznaniową, co oznacza, że do organu rozstrzygającego w konkretnej sprawie należy ocena, czy istnieją podstawy do uchylenia lub zmiany decyzji, jak też wybór jednego z możliwych rozwiązań (por. wyrok NSA z 9 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 2482/22). Pierwsza z objętych wnioskiem z [...] września 2024 r. decyzji – decyzja personalna z [...] grudnia 2023 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w CBA została wydana na podstawie art. 64 ust. 3 ustawy o CBA. Wedle tego przepisu, funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza CBA ze służby na jego żądanie jest decyzją deklaratoryjną. Organ jest związany oświadczeniem woli funkcjonariusza, a jego decyzja poświadcza, iż funkcjonariusz skutecznie złożył oświadczenie woli o rezygnacji ze służby. Jedynym elementem prawotwórczym tej decyzji jest określenie daty zwolnienia ze służby, zastrzeżonej jednakże przez ustawę o CBA maksymalnym terminem trzymiesięcznym (por. wyrok NSA z 24 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 245/22). Tryb nadzwyczajny z art. 155 K.p.a. nie znajduje zastosowania do decyzji deklaratoryjnych (por. wyrok NSA z 29 października 1999 r., sygn. akt I SA 2088/98). Ma też rację organ, że omawiana decyzja nie rozstrzyga kwestii uposażenia skarżącego. Stosownie do treści § 18 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. z 2015 r. poz. 503), w decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby zamieszcza się grupę zaszeregowania, wysokość stawki uposażenia zasadniczego i premii oraz informację o przyznanych świadczeniach pieniężnych i ich wysokości, co jest zabiegiem stricte technicznym, a nie merytorycznym. Wysokość uposażenia skarżącego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym ustala druga z decyzji objętych wnioskiem z [...] września 2024 r., tj. decyzja personalna z [...] listopada 2023 r. nr [...]. W kwestii żądania zmiany ww. decyzji, prawidłowo Szef CBA uznał, że zmiana stanu prawnego poprzez nowelizację rozporządzenia z 2010 r., a konkretnie (stanowiącej do niego załącznik) tabeli określającej stawki uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA na poszczególnych stanowiskach służbowych wymaga dokonania konkretyzacji w postaci wydania przez organ indywidualnego aktu ustalającego nową wysokość uposażenia zasadniczego danego funkcjonariusza, w zakresie mieszczącym się w granicach wynikających z nowego brzmienia przepisów prawa. Natomiast tryb zmiany decyzji przewidziany w art. 155 K.p.a. nie może być stosowany w przypadku zmiany stanu prawnego lub stanu faktycznego. Nadto zmiana ww. decyzji personalnych w trybie art. 155 K.p.a. byłaby sprzeczna z interesem społecznym tożsamym z interesem służby, skutkując zmianą rozstrzygnięć prawidłowych i zgodnych z tym interesem. Trafnie zauważa w tym aspekcie Szef CBA, że przyznanie skarżącemu dwudziestoprocentowej podwyżki stanowiłoby podwójne podwyższenie świadczenia, przekładające się bezpośrednio na wysokość przysługującej odprawy oraz wysokość emerytury, co nie było przewidziane w ustawie budżetowej oraz stałoby w sprzeczności z względami słuszności i sprawiedliwości, prowadząc do uprzywilejowania funkcjonariuszy, którzy zrezygnowali z pełnienia służby, względem tych, którzy w służbie pozostali. Ponadto Sąd aprobuje pogląd organu, że § 2 rozporządzenia zmieniającego nie kreuje obowiązku podwyższenia stawki uposażenia każdego funkcjonariusza o 20%, lecz oznacza obowiązek stosowania stawek w nowych granicach od 1 stycznia 2024 r. "Istniejąca możliwość" podniesienia uposażenia, o której jest mowa w uzasadnieniu projektu rozporządzenia z 2024 r. oznacza okoliczność pozostającą w autonomii decyzyjnej Szefa CBA w zakresie kształtowania polityki kadrowej oraz polityki wynagradzania w CBA, wynikającej ze stosunków podległości służbowej. W ramach hierarchii służbowej właściwi przełożeni są uprawnieni do decydowania o mianowaniu funkcjonariuszy na stanowiska służbowe oraz ich awansach na wyższe stanowiska służbowe, zaś funkcjonariuszom nie przysługują roszczenia o awans czy podwyższenie wynagrodzenia. Zasadnie też organ wskazał, że przepisy ustawy budżetowej nie stanowią samodzielnej podstawy do podwyższenia stawki uposażenia zasadniczego, a więc nie wprowadzają żadnego automatyzmu, lecz wymagają konkretyzacji poprzez podjęcie przez Szefa CBA stosownych decyzji kadrowych w indywidualnych sprawach każdego z funkcjonariuszy w ramach stosunku podległości służbowej. To organ jest dysponentem środków budżetowych w ramach obowiązujących przepisów prawa, w tym dyscypliny finansów publicznych. Nie podzielając zarzutów skargi, tutejszy Sąd stwierdza, że wydane w obu instancjach decyzje Szefa CBA odpowiadają prawu. Zaprezentowana w nich argumentacja jest logiczna, klarowna i spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Sąd nie dostrzegł w zaskarżonej (jak i poprzedzającej ją) decyzji uchybień skutkujących koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.