II SA/Wa 461/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, , Protokolant referent Marta Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2025 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji oddala skargę Przedmiotem skargi R. P. jest decyzja Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznych decyzji administracyjnych w sprawie zwolnienia ze służby oraz ustalenia wysokości uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] września 2024 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, powołując art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), dalej: "k.p.a.", zwrócił się do Szefa CBA o: 1) zmianę ostatecznej decyzji administracyjnej w przedmiocie zwolnienia ze służby w CBA w ten sposób, aby określona w niej wysokość stawki uposażenia zasadniczego na dzień zwolnienia ze służby została zwiększona o 20%, zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a ustawy budżetowej z dnia 18 stycznia 2024 r. na rok 2024 (Dz. U. z 2024 r., poz. 122), dalej: "u.b.", 2) zmianę ostatecznej decyzji administracyjnej określającej wysokość stawki uposażenia zasadniczego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w ten sposób, aby stawka ta została zwiększona o 20% zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a u.b., 3) ponowne przeliczenie wszystkich świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby w CBA tak, aby dokonane ponowne przeliczenia uwzględniały 20%-owy wzrost stawki uposażenia zasadniczego od dnia 1 stycznia 2024 r., 4) wypłatę wyrównania uposażenia za okres od dnia 1 stycznia 2024 r. do momentu zwolnienia ze służby w CBA, 5) przeprowadzenie innych czynności związanych z wprowadzeniem zmian wnioskowanych w punktach 1-4, w szczególności przesłanie informacji do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA dotyczących prawa do emerytury mundurowej. Skarżący oświadczył, że wyraża zgodę na dokonanie zmian w ww. ostatecznych decyzjach administracyjnych. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w celu dostosowania przepisów płacowych obowiązujących w CBA do zapisów art. 9 ust. 2 lit. d i pkt 3 lit. a u.b., zostało wydane rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 maja 2024 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz. U. poz. 745), dalej: "rozporządzenie PRM z dnia 16 maja 2024 r.". Na podstawie tego rozporządzenia zwiększono górne granice stawek uposażenia zasadniczego dla poszczególnych stanowisk służbowych przewidując, że nowy zakres stawek uposażenia stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom CBA od dnia 1 stycznia 2024 r. Jedynym warunkiem zwiększenia uposażenia zasadniczego było pozostawanie funkcjonariusza w służbie w dniu 1 stycznia 2024 r. Pomimo tego, że skarżący pozostawał w służbie w ww. dacie, nie zwiększono mu stawki uposażenia zasadniczego na ostatnio zajmowanym stanowisku. W związku z powyższym koniecznym jest dostosowanie treści decyzji administracyjnych kształtujących i określających wysokość uposażenia skarżącego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym do wymogów ustawy budżetowej. Z uwagi na to, że skarżący został już zwolniony ze służby w CBA, optymalnym rozwiązaniem jest zmiana ww. decyzji personalnych w trybie art. 155 k.p.a. Przedmiotowe decyzje mają charakter ostateczny. Brak jest przepisów, które sprzeciwiałyby się dokonaniu takich zmian. Dodatkowo za ich przeprowadzeniem przemawia zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego. Szef CBA, decyzją z dnia [...] października 2024 r. nr [...], na podstawie art. 155 k.p.a., odmówił zmiany własnych decyzji personalnych: z dnia [...] grudnia 2023r. nr [...] w sprawie zwolnienia R. P. ze służby w CBA oraz z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skarżący został zwolniony ze służby w CBA w dniu [...] lutego 2024 r. na mocy decyzji personalnej Szefa CBA z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...], w której wskazano stawkę uposażenia zasadniczego wraz z innymi składnikami uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Stawka uposażenia zasadniczego została ustalona decyzją personalną Szefa CBA z dnia [...] października 2023 r. nr [...]. Organ podkreślił, iż obie ww. decyzje personalne, oparte na właściwej i aktualnej w dniu ich wydania podstawie prawnej, zostały prawidłowo doręczone skarżącemu. W decyzjach tych zawarto pouczenie o prawie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Szefa CBA, a także o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzje te nie zostały zaskarżone, a zatem stały się ostateczne i zostały wykonane. Odnosząc się do wniosku skarżącego organ wskazał, że jakkolwiek rozporządzenie PRM z dnia 16 maja 2024 r. wprowadza w § 2 wsteczną moc obowiązywania, tj. stawki uposażenia zasadniczego określone w załączniku do tego rozporządzenia stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom CBA od dnia 1 stycznia 2024 r., to jednak podwyższeniu uległa wyłącznie górna granica wysokości uposażenia, zaś dolna - na każdym stanowisku służbowym pozostała w dotychczasowej wysokości. Ponadto, wynikający z § 2 ww. rozporządzenia obowiązek stosowania nowych stawek uposażenia zasadniczego przy ustalaniu wysokości uposażeń należnych funkcjonariuszom od dnia 1 stycznia 2024 r. nie wprowadza po stronie Szefa CBA obowiązku podwyższenia stawki uposażenia każdego funkcjonariusza o 20%, lecz jedynie obowiązek stosowania stawek w nowych granicach dla funkcjonariuszy pozostających w służbie od dnia 1 stycznia 2024 r. Potwierdza to wykładnia celowościowa przepisów rozporządzenia. Zgodnie bowiem z treścią uzasadnienia projektu, rozporządzenie zakłada "rozszerzenie zakresu stawek uposażenia na poszczególnych stanowiskach służbowych. Rozwiązanie takie zwiększy elastyczność w zakresie kształtowania wysokości uposażenia i pozwoli na lepsze dostosowanie wysokości otrzymywanego uposażenia do zakresu wykonywanych zadań i wiążącej się z nimi odpowiedzialności oraz do posiadanych kompetencji. Górna stawka przewidziana dla danego stanowiska służbowego została podniesiona o 20% tak, aby w przypadku każdego funkcjonariusza istniała możliwość podniesienia uposażenia o 20% bez konieczności zmiany stanowiska służbowego". Przy czym "istniejąca możliwość" podniesienia uposażenia nie może być utożsamiana z prawnym obowiązkiem organu, ale winna być oceniana w świetle zasady podległości służbowej i autonomii decyzyjnej Szefa CBA w przedmiocie kształtowania polityki kadrowej oraz polityki wynagradzania w CBA. W obecnie obowiązującym stanie prawnym funkcjonariuszowi CBA (jak też byłemu funkcjonariuszowi CBA) nie przysługuje roszczenie o awans na wyższy stopień służbowy lub o podwyższenie wysokości stawki uposażenia zasadniczego, o ile ustalone wobec funkcjonariusza uposażenie mieści się w granicach wyznaczonych przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2025 r., poz. 712), dalej: "ustawa o CBA", oraz wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych. Dalej organ wskazał, że w dniu zwolnienia ze służby w CBA skarżący zajmował stanowisko "[...]" w Departamencie [...] z następującymi składnikami uposażenia: 1) uposażeniem zasadniczym obejmującym stawkę uposażenia zasadniczego w wysokości 8200 zł oraz kwotę stanowiącą 25% stawki uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat; 2) premią w wysokości 18% uposażenia zasadniczego, o którym mowa w pkt 1, 3) dodatkiem stołecznym w wysokości 31,50% kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określała ustawa budżetowa. Zgodnie z tabelą stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA, stanowiącą załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach służbowych funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat (Dz. U. z 2022 r., poz. 2396 ze zm.), dalej: "rozporządzenie PRM z dnia 6 października 2010 r.", w dacie rozpoznawania wniosku skarżącego, na stanowisku służbowym [...] ustawodawca przewidział stawkę uposażenia zasadniczego w wysokości od 7500 zł do 10140 zł. Zatem stawka uposażenia zasadniczego skarżącego w dniu jego zwolnienia ze służby jest zgodna z przepisami prawa, ponieważ mieści się w granicach stawki uposażenia przewidzianej na zajmowanym przez niego stanowisku służbowym w myśl rozporządzenia obowiązującego od dnia 1 stycznia 2024 r., w kształcie zmienionym rozporządzeniem PRM z dnia 16 maja 2024 r. Nie zachodzi więc konieczność dostosowania uposażenia skarżącego do obowiązujących przepisów prawa, bowiem zastosowanie znajdują zasady ogólne kształtowania polityki kadrowej i wynagradzania funkcjonariuszy CBA mieszczące się w ramach podległości służbowej, opisane w ustawie o CBA oraz rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz. U. z 2015 r., poz. 503), dalej: "rozporządzenie PRM z dnia 27 września 2006 r.". Z powyższego wynika, że już tylko z przyczyn systemowych nie jest możliwe dokonanie zmiany decyzji personalnych objętych treścią wniosku. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie podkreśla się, że tryb zmiany decyzji ostatecznej uregulowany w art. 155 k.p.a. nie może być przedmiotem analizy w oderwaniu od kontekstu systemowego, a interes społeczny i słuszny interes strony, a więc klauzule generalne z dominującym znaczeniem kryterium słuszności należy rozpatrywać łącznie, uzależniając istnienie słusznego interesu strony od jego zgodności z interesem społecznym. Ponadto słuszny interes strony musi mieć oparcie w obowiązujących przepisach prawa i nie może być postrzegany jako każdy interes strony, sprowadzający się do chęci uzyskania rozstrzygnięcia organu o treści zgodnej z jej wolą. Wskazuje się również, że zmianie w trybie art. 155 k.p.a. podlega tylko decyzja o charakterze uznaniowym. Nadto, tryb przewidziany w ww. przepisie nie może być stosowny w sytuacji zmiany stanu faktycznego lub stanu prawnego. Postępowanie nadzwyczajne może toczyć się wyłącznie na podstawie tego samego stanu faktycznego oraz prawnego co postępowanie pierwotne, a zmiana w tym trybie jest dopuszczalna tylko w granicach stanu faktycznego pierwotnej sprawy, w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony do tej pory. Uwzględniając powyższe organ wskazał, że decyzja personalna z dnia [...] grudnia 2023 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w CBA nie jest aktem indywidualnym rozstrzygającym kwestię uposażenia funkcjonariusza, a wskazanie w niej wysokości stawki uposażenia jest wyłącznie czynnością techniczną ("zamieszczeniem" w decyzji składników uposażenia na zajmowanym stanowisku służbowym), wynikającą z § 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 7 rozporządzenia PRM z dnia 27 września 2006 r.". Decyzja ta nie ma charakteru uznaniowego, bowiem zgodnie z art. 64 ust. 3 ustawy o CBA, Szef CBA jest związany oświadczeniem funkcjonariusza o wystąpieniu ze służby, zaś zakres uznaniowości organu obejmuje wyłącznie termin zwolnienia ze służby (do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby przez funkcjonariusza). Nie sposób zatem przyjąć, że tego rodzaju decyzja może podlegać zmianie w trybie art. 155 k.p.a. poprzez wskazanie innych wysokości składników uposażenia niż te rzeczywiste na dzień zwolnienia ze służby. Odnosząc się do decyzji personalnej z dnia [...] października 2023 r. w przedmiocie ustalenia wysokości uposażenia skarżącego na ostatnio zajmowanym stanowisku, organ podniósł, iż została ona wydana w oparciu o aktualną na dzień jej wydania i właściwą podstawę prawną, a zmiana rozporządzenia PRM z dnia 6 października 2010 r. nie determinuje zmiany tej decyzji w trybie art. 155 k.p.a., lecz stanowi ewentualnie podstawę do wydania nowej decyzji personalnej ustalającej uposażenie funkcjonariusza na podstawie znowelizowanych przepisów, w określony sposób, z określonym dniem, również w sposób retroaktywny, o ile wynika to z obowiązujących przepisów. Tryb zmiany decyzji przewidziany w art. 155 k.p.a. nie może być bowiem stosowany w sytuacji zmiany stanu prawnego lub stanu faktycznego. Niezależnie od powyższej argumentacji, Szef CBA wskazał, że celem podwyżki wynikającej z ustawy budżetowej było dostosowanie uposażeń i wynagrodzeń pracowników sektora publicznego do aktualnych warunków rynkowych, a także uhonorowanie wykonywanej przez nich pracy. Tymczasem skarżący jest przedstawicielem licznej grupy funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby w CBA przed końcem lutego 2024 r., korzystając z bardzo korzystnej waloryzacji świadczeń, wynoszącej aż 12,12%. Przyznanie emerytowanym funkcjonariuszom dodatkowej podwyżki w wysokości 20% stałoby w sprzeczności z względami słuszności i sprawiedliwości, ponieważ w istocie stanowiłoby podwójne podwyższenie świadczenia, przekładające się bezpośrednio na wysokość przysługującej odprawy oraz wysokość emerytury, co nie było przewidziane w ww. ustawie. Powodowałoby również znaczną nierównowagę wobec funkcjonariuszy pełniących czynną służbę. Stąd zmiana decyzji personalnej poprzez przyznanie skarżącemu 20%-owej podwyżki byłaby, zdaniem organu, sprzeczna z interesem społecznym, obejmującym efektywne i sprawiedliwe rozdzielanie środków budżetowych. Pismem z dnia [...] listopada 2024 r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy podtrzymując żądanie wniosku z dnia [...] września 2024 r. Podniósł, iż niezależnie od zagadnień związanych z wyborem optymalnego modelu proceduralnego (art. 155 k.p.a.), kluczowe pozostaje ukształtowanie wynagrodzenia skarżącego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym (ze wszystkimi konsekwencjami) w taki sposób, aby zostało ono zwiększone o 20% zgodnie z zapisami ustawy budżetowej na rok 2024. Przepisy rozporządzenia PRM z dnia 16 maja 2024 r. wydane na podstawie ww. ustawy nakładają bowiem na Szefa CBA obowiązek zwiększenia o 20% uposażenia każdego funkcjonariusza pozostającego w służbie w dniu 1 stycznia 2024 r. niezależnie od tego, czy w tej służbie pozostał, czy też nie. Szef CBA decyzją z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podkreślił, że decyzja z dnia [...] grudnia 2023 r. w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w CBA rozstrzyga wyłącznie o rozwiązaniu stosunku służbowego w określonej dacie. Decyzja ta nie kształtuje wysokości składników uposażenia. Zamieszczenie w tej decyzji informacji o wysokości składników uposażenia ma charakter wyłącznie informacyjny. Nie sposób zatem przyjąć, aby decyzja ta mogła podlegać zmianom w trybie art. 155 k.p.a. poprzez wskazanie innej wysokości składników uposażenia, aniżeli te rzeczywiste na dzień jej wydania. Z kolei decyzja z dnia [...] października 2023 r. rozstrzyga kwestię uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dacie jej wydania. Późniejsza zmiana rozporządzenia w zakresie stawek uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA nie determinuje zmiany decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. Tryb zmiany decyzji przewidziany w ww. przepisie nie może być stosowny w sytuacji zmiany stanu prawnego lub stanu faktycznego. W skardze na powyższą decyzję Szefa CBA z dnia [...] stycznia 2025 r. R. P., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił: 1) naruszenie art. 155 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę zmiany decyzji personalnych w przedmiocie zwolnienia ze służby oraz ustalenia wysokości uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku w taki sposób, aby stawki uposażenia w tych decyzjach zostały zwiększone o 20%, zgodnie z zapisami art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a u.b., pomimo, że takiej zmianie nie sprzeciwiały się przepisy szczególne oraz przemawiały za nią zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony, ewentualnie naruszenie: 2) art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie z urzędu wszelkich kroków niezbędnych dla załatwienia sprawy i niewydanie nowej decyzji administracyjnej kształtującej uposażenie Skarżącego w taki sposób, aby jego wysokość została zwiększona o 20% od dnia 1 stycznia 2024 r. w myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a u.b. w związku z § 2 rozporządzenia PRM z dnia 16 maja 2024 r. w sytuacji, gdy przemawiał za tym tak interes społeczny, jak i słuszny interes strony, 3) art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d oraz pkt 3 lit. a u.b. w związku z § 2 rozporządzenia PRM z dnia 16 maja 2024 r. poprzez ich niezastosowanie i nieukształtowanie stawki uposażenia zasadniczego skarżącego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w taki sposób, aby jego wysokość została zwiększona o 20% od dnia 1 stycznia 2024 r. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji i nakazanie organowi zmianę lub wydanie nowych decyzji personalnych kształtujących i określających uposażenie na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w taki sposób, aby określona w nich stawka uposażenia zasadniczego została zwiększona o 20% od dnia 1 stycznia 2024 r., zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a u.b., zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że podstawowa kwestia w niniejszej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi, czy uposażenie byłych funkcjonariuszy CBA winno być zwiększone o 20% za okres od dnia 1 stycznia 2024 r. do momentu zwolnienia ze służby - tak jak to zostało ustalone w art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d i pkt 3 lit. a u.b. Celem rozporządzenia z dnia 16 maja 2024 r. było umożliwienie realizacji art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a u.b. Jak bowiem wynika z uzasadnienia projektu rozporządzenia został on opracowany "w celu wdrożenia przepisów ustawy budżetowej na rok 2024 (...). Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024, planowany średnioroczny wskaźnik wzrostu wynagrodzeń w sferze budżetowej wynosi 120%. (...) Projekt przewiduje podniesienie stawek uposażenia w sposób, który umożliwi zrealizowanie przepisu przywołanej ustawy i zwiększenie uposażenia otrzymywanego przez funkcjonariusza o 20%. Należy bowiem zauważyć, że uposażenie funkcjonariuszy CBA określone jest kwotowo, co oznacza, że sam wzrost kwoty bazowej dla funkcjonariuszy o 20%, tj. z 1740,64 zł w 2023 r. na 2088,77 zł w 2024 r., przewidziany w art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2024, nie powoduje automatycznego wzrostu uposażenia i w celu realizacji przepisu art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy budżetowej na rok 2024 konieczne jest dostosowanie stawek określonych w rozporządzeniu". Wykładnia celowościowa ww. przepisów powinna zatem prowadzić do jednoznacznych wniosków, iż organ jest zobowiązany do podwyższenia uposażeń wszystkim funkcjonariuszom pozostającym w służbie na dzień 1 stycznia 2024 r. bez względu na to, czy w dniu wejścia tej regulacji nadal pełnili służbę, czy też zostali z niej zwolnieni. Ustawodawca, opracowując ustawę budżetową postanowił, że wynagrodzenie (uposażenie) osób zaliczanych do państwowej sfery budżetowej wymienionych w art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a u.b. winno być w 2024 r. zwiększone o 20%. Jednocześnie nie przewidział żadnych warunków, od uzależniono by otrzymanie przez osobę wymienioną w art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. a u.b. zwiększonego wynagrodzenia/uposażenia. Tym samym nie jest uprawnionym twierdzenie, że Szef CBA, w zakresie realizacji ww. przepisu, posiada autonomię decyzyjną. Przedmiotowa autonomia przysługuje organowi w przypadku realizowania w normalnym trybie polityki kadrowej i połączonej z nią polityki wynagradzania. W przypadku realizacji postanowień ustawy budżetowej oczywistym jest bowiem, że uznanie administracyjne jakiegokolwiek organu nie może decydować o tym, która z osób, zaliczanych do kategorii pracowników sfery budżetowej, otrzyma podwyżkę wynagrodzenia przewidzianą przez ustawodawcę. Według skarżącego istnieją podstawy, aby wskazany obowiązek Szef CBA zrealizował poprzez zmianę - w trybie art. 155 k.p.a. -decyzji kształtującej i określającej wysokość jego uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż na podstawie tych decyzji, które mają charakter ostateczny, nabył on określone prawa. Nie istnieją też przepisy, które sprzeciwiałyby się dokonaniu takich zmian, a dodatkowo za przeprowadzeniem takiej zmiany przemawia zarówno interes społeczny jak też słuszny interes strony. Jednakże nawet gdyby przyjąć, jak twierdzi Szef CBA (z czym skarżący się nie zgadza), iż charakter ww. decyzji sprawia, że nie można dokonać ich zmian w trybie art. 155 k.p.a., organ winien wydać nową decyzją personalną kształtującą uposażenie skarżącego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w taki sposób, aby jego wysokość została zwiększona o 20% od dnia 1 stycznia 2024 r. W odpowiedzi na skargę Szef CBA wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej P.p.s.a.). W ocenie Sądu, zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Szefa CBA z dnia [...] października 2024 r. odpowiadają prawu. Zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. Trafnie organ odmówił zmiany w trybie art. 155 k.p.a. decyzji personalnej Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby i decyzji personalnej Szefa CBA nr [...] z dnia [...] października 2023 r. w sprawie ustalenia wysokości uposażenia skarżacego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Wskazania wymaga, że postępowanie regulowane przepisami art. 155 k.p.a., podobnie jak i postępowanie określone w art. 154 k.p.a., stanowi postępowanie w trybie nadzwyczajnym weryfikujące decyzję ostateczną. Dopuszczenie zmiany decyzji ostatecznej w powyższych postępowaniach, stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a. nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej pod kątem spełnienia przesłanek określonych w powołanym przepisie. Brak spełnienia którejkolwiek z nich wklucza uwzględnienie wniosku i dokonanie zmiany decyzji. Istotą postępowania w trybie art. 155 k.p.a. jest stwierdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem (v. wyrok NSA z 5 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 586/06). Zmiana decyzji prowadzi do wydania decyzji, która, co do istoty, załatwia sprawę w sposób odmienny niż decyzja dotychczasowa. Postępowanie prowadzone w trybie art. 155 k.p.a. jest zatem samodzielnym postępowaniem, odrębnym od tego, w którym wydano decyzję ostateczną, jednakże decyzja kończąca postępowanie prowadzone w tym trybie nadzwyczajnym zapada w sprawie tożsamej z punktu widzenia materialnego ze sprawą zakończoną decyzją pierwotną. Tożsamość sprawy w znaczeniu materialnoprawnym, jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, dotyczy tożsamości zarówno podmiotowej, jak i przedmiotowej sprawy. Oznacza to, że decyzja wydawana na podstawie art. 155 k.p.a., musi być skierowana w stosunku do tego samego adresata oraz w oparciu o te same przepisy prawne, które obowiązywały w dacie wydania decyzji pierwotnej (v. wyrok NSA z dnia 27 września 2002 r., III SA 330/01, OSP 2004, nr 9, poz. 111). Tożsamość sprawy ma miejsce, gdy występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy (v. Janusz Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz", C.H. Beck 2012, s. 637; uzasadnienie uchwały NSA z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 2/09, ONSA i WSA 2010/1/4). Zmiana obowiązującego prawa powoduje, iż powstaje nowa sprawa, nie tylko w sensie procesowym, lecz również w znaczeniu materialnoprawnym (v. wyrok NSA z dnia 25 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 382/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy załatwionej tą decyzją ostateczną, przy uwzględnieniu normy prawa materialnego, w oparciu o którą tę decyzję ostateczną wydano (v. wyrok NSA z dnia 28 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2325/11, wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 2254/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z treści art. 155 k.p.a. wynika, że dla zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo (lub nałożono na nią obowiązek), łącznie muszą być spełnione przesłanki: istnienie decyzji ostatecznej, za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji, brak przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych. Przedmiotem takiego postępowania nie jest zatem merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy od nowa, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej pod kątem spełnienia wymienionych wyżej przesłanek. Brak spełnienia którejkolwiek z nich, wklucza uwzględnienie wniosku i dokonanie zmiany decyzji. Istotą postępowania w trybie art. 155 k.p.a. jest bowiem sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. W wyroku z dnia 12 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1388/99 NSA stwierdził, że w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 155 k.p.a. organ administracji nie stosuje prawa materialnego. Celem tego postępowania, będącego samodzielnym postępowaniem administracyjnym, jest ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej określone w art. 155 k.p.a. oraz czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne. Stanowisko to zostało utrwalone w późniejszym orzecznictwie (v. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2025 r., sygn. akt III OSK 153/24). Organ nie mógł zatem naruszyć w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 marca 2022 r., sygn. akt II OSK 1937/22 stwierdził, że słuszny interes strony w rozumieniu art. 155 k.p.a. musi mieć oparcie w obowiązujących przepisach prawa oraz nie może być postrzegany jako każdy interes strony, sprowadzający się do chęci uzyskania rozstrzygnięcia organu o treści zgodnej z wolą strony. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pogląd ten podziela. Za uchyleniem lub zmianą decyzji ma przemawiać obiektywna, społeczna akceptacja dla takiego wyjątkowego działania organu, a nie jedynie subiektywne przekonanie strony o słuszności swojej potrzeby (v. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 650/19 orzeczenia.nsa.gov.pl). Słuszny interes strony to interes zgodny z prawem i zasadami współżycia społecznego, a modyfikacja stosunku administracyjnego musi być społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze strony Państwa. Ustawodawca celowo użył dodatkowego określenia interesu strony mającego przemawiać za zmianą ostatecznej decyzji, mianowicie słowa "słuszny", aby wykluczyć zmianę takiej decyzji tylko dlatego, że jest to w interesie strony (v. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2870/20, orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotne jest również, iż decyzja wydana w trybie art. 155 k.p.a. jest decyzją uznaniową, co oznacza, że do organu rozstrzygającego w konkretnej sprawie należy ocena, czy istnieją podstawy do uchylenia lub zmiany decyzji, jak też wybór jednego z możliwych rozwiązań (v. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 2482/22, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pierwsza z objętych wnioskiem decyzji - decyzja personalna nr [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w CBA została wydana na podstawie art. 64 ust. 3 ustawy o CBA. Stosownie do powołanego przepisu, funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza CBA ze służby na jego żądanie jest decyzją deklaratoryjną. Organ jest związany oświadczeniem woli funkcjonariusza, a jego decyzja poświadcza, iż funkcjonariusz skutecznie złożył oświadczenie woli o rezygnacji ze służby. Jedynym elementem prawotwórczym tej decyzji jest określenie daty zwolnienia ze służby, zastrzeżonej przez ustawę o CBA maksymalnym terminem trzymiesięcznym (v. wyrok NSA z dnia 24 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 245/22, orzeczenia.nsa.gov.pl). Tryb nadzwyczajny z art. 155 k.p.a. nie znajduje zastosowania do decyzji deklaratoryjnych (v. wyrok NSA z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I SA 2088/98). Zasadnie organ wskazuje, że decyzja personalna o zwolnieniu ze służby nie rozstrzyga kwestii uposażenia skarżącego. Stosownie do treści § 18 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego w decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby zamieszcza się grupę zaszeregowania, wysokość stawki uposażenia zasadniczego i premii oraz informację o przyznanych świadczeniach pieniężnych i ich wysokości, co jest zabiegiem stricte technicznym, a nie merytorycznym. W sprawie nie było zatem podstaw do rozstrzygnięcia o żądanej przez stronę zmianie decyzji o zwolnieniu ze służby. Wysokość uposażenia skarżącego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym ustala druga z decyzji objętych wnioskiem, tj. decyzja personalna nr [...] z dnia [...] października 2023 r. w sprawie ustalenia wysokości uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Szef CBA rozstrzygając w kwestii żądania zmiany tej decyzji prawidłowo stwierdził, że zmiana stanu prawnego poprzez nowelizację rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r., a konkretnie (stanowiącej do niego załącznik) tabeli określającej stawki uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy CBA na poszczególnych stanowiskach służbowych wymaga dokonania konkretyzacji w postaci wydania przez organ indywidualnego aktu ustalającego nową wysokość uposażenia zasadniczego danego funkcjonariusza, w zakresie mieszczącym się w granicach wynikających z nowego brzmienia przepisów prawa. Natomiast tryb zmiany decyzji przewidziany w art. 155 k.p.a. nie może być stosowany w przypadku zmiany stanu prawnego lub stanu faktycznego, o czym była już mowa wyżej. W tej sytuacji organ nie był uprawniony do dokonania zmiany decyzji personalnej z dnia [...] grudnia 2023 r. w sprawie zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i decyzji personalnej z dnia [...] października 2023 r. w sprawie ustalenia wysokości uposażenia wnioskodawcy na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Brak jest - w okolicznościach faktycznych tej sprawy – podstaw do stwierdzenia, że za zmianą tych decyzji przemawia jakikolwiek interes społeczny lub słuszny interes strony. Interes strony w uzyskaniu wyższych świadczeń jest zrozumiały jednakże nie przemawia za zmianą prawidłowych rozstrzygnięć organu. Argumentacja skargi dotycząca nietrafności stwierdzeń organu, że § 2 rozporządzenia z dnia 16 maja 2024 r. nie kreuje obowiązku podwyższenia stawki uposażenia każdego funkcjonariusza o 20%, lecz oznacza obowiązek stosowania stawek w nowych granicach od 1 stycznia 2024 r. nie wpływa na wynik niniejszej sprawy, albowiem, jak wskazano już wyżej, istotą postępowania w trybie art. 155 k.p.a. jest stwierdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Jak wskazano już wyżej, ze względów przedstawionych już przez Sąd, tryb art. 155 k.p.a. nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie w odniesieniu do decyzji o zwolnieniu ze służby i decyzji ustalającej uposażenie na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Kwestia kształtowania polityki kadrowej przez Szefa CBA, w tym polityki wynagradzania nie jest przedmiotem niniejszej sprawy. Wskazać można natomiast, że trafne jest stwierdzenie organu, iż przepisy ustawy budżetowej nie stanowią samodzielnej podstawy do podwyższenia funkcjonariuszowi stawki uposażenia zasadniczego, a wymagają konkretyzacji w decyzji kadrowej. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja Szefa CBA odpowiadają prawu. Uzasadnienie decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie stwierdził w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji uchybień skutkujących koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w, orzekł jak w wyroku.