II SA/Wa 476/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.), Adam Lipiński, Protokolant starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. T. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego oddala skargę. Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z [...] stycznia 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] listopada 2014 r. nr [...], którym to rozkazem z dniem [...] grudnia 2014 r. zwolniono z zajmowanego stanowiska M. T. i z dniem [...] grudnia 2014 r. przeniesiono go do dyspozycji na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy, bez zmiany składników uposażenia. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał art. 32 ust. 1, art. 37a pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 z późń. zm.). W motywach uzasadnienia organ podał, że M. T. służbę w Policji pełni od [...] grudnia 1990 r., a od [...] kwietnia 2003 r. został mianowany na stanowisko [...] Sekcji do walki z Przestępczością Gospodarczą KRP [...], natomiast z dniem [...] lutego 2009 r. - na stanowisko [...] Wydziału do walki z Przestępczością Gospodarczą KRP [...] W związku z przeprowadzoną analizą funkcjonowania poszczególnych komórek organizacyjnych komendy i jednostek organizacyjnych Policji, funkcjonujących na obszarze działania Komendanta Rejonowego Policji[...], zaszła konieczność dokonania zmian organizacyjnych. Z dniem [...] września 2014 r. wszedł w życie Rozkaz Organizacyjny nr [...] Komendanta Rejonowego Policji[...] z [...] lipca 2014 r., na podstawie którego między innymi uległ likwidacji Wydział do walki z Przestępczością Gospodarczą i został utworzony Wydział do walki z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją. Dokonanie zmiany nazwy Wydziału do walki z Przestępczością Gospodarczą na Wydział do walki z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją miało na celu ujednolicenie nazewnictwa komórek zwalczających przestępczość gospodarczą i korupcyjną komend rejonowych i powiatowych Policji, funkcjonujących na obszarze działania Komendanta [...] Policji. Wobec powyższego zaszła konieczność mianowania [...]. M. T. w zmienionej strukturze organizacyjno-etatowej Komendy Rejonowej Policji [...], poprzez zwolnienie z dniem [...] sierpnia 2014 r. wymienionego ze stanowiska [...] Wydziału do walki z Przestępczością Gospodarczą i mianowania od dnia [...] września 2014 r. na stanowisko [...] Wydziału do walki z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją. Organ podał też, że M. T. , jako [...] wydziału, nie sprawował należytego nadzoru nad przechowywaniem i rozliczaniem dowodów rzeczowych, albowiem jak wynika z raportu naczelnika Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KRP [...], podczas przeprowadzonej kontroli książek dowodów rzeczowych magazynu KRP [...] ujawniono przypadki, iż dowody rzeczowe rejestrowane przez funkcjonariuszy Wydziału do Walki z Przestępczością Gospodarczą nie były zdawane do magazynu dowodów rzeczowych KRP [...]. Natomiast niektóre po zdaniu do magazynu dowodów rzeczowych KRP [...] były ponownie pobierane przez osoby prowadzące postępowania z brakiem informacji o dalszym ich rozdysponowaniu, a pozostających w dyspozycji Wydziału Walki z Przestępczością Gospodarczą, zgodnie z załączonym wykazem za lata 2008-2013. Organ wskazał też na uchybienia stwierdzone przez kontrolerów w zakresie przechowywania i zabezpieczenia dowodów przez Wydział do Walki z Przestępczością (k-17-33). Nadto wskazał na brak ankiet ewakuacyjnych, brak realizacji zajęć doskonalenia i odpowiedzialność M. T. Twierdził, że funkcjonariusz nie zrealizował polecenia w zakresie przerejestrowania spraw, niewłaściwie nadzorował postępowania przygotowawcze, nadto wykazywał lekceważący stosunek do służby i przełożonych. Organ podkreślił, że w granicach swoich uprawnień mógł zwolnić funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska i przenieść do swojej dyspozycji i nie rodzi to skutków finansowych dla strony. Wskazał, że przenoszenie policjantów do dyspozycji przełożonego mieści się w kategoriach szczególnych uprawnień przełożonych określonych w art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Wyjaśnił, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności wynikało z ochrony interesu służby. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu oraz rozkazu go poprzedzającego, zasądzenie kosztów postępowania i dopuszczenie dowodów z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący zarzucił naruszenie: art. 10 § 1 k.p.a., poprzez niezapewnienie stronie faktycznej możliwości realizacji prawa do czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności polegające na permanentnym nieuwzględnianiu zgłaszanych wniosków dowodowych, tożsamym z pozbawieniem strony możliwości faktycznej realizacji czynnego udziału w postępowaniu oraz należytego reprezentowania swoich praw i słusznego interesu strony; art. 81 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 § 2 i 3 k.p.a., a contrario, poprzez uznanie za udowodnione okoliczności faktycznych, co do których strona nie miała możliwości wypowiedzenia się, wobec niezachowania prawa strony do wypowiedzenia się co do całości materiału dowodowego zebranego w sprawie i całkowitym pominięciu tej kwestii w rozkazie personalnym Komendanta [...] Policji; art. 75 § 1 k.p.a., poprzez niezrealizowanie żadnego wniosku strony o przeprowadzenie dowodu, który w jakikolwiek sposób mógł świadczyć na korzyść zainteresowanego. art 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa; art. 7 k.p.a., poprzez przekroczenie zakresu uznania administracyjnego w zakresie kształtowania polityki kadrowej policji, polegające na podjęciu decyzji arbitralnej i dowolnej, a przejawiające się w ukształtowaniu postępowania dowodowego w sposób, który miał na celu dopuszczenie jedynie tych dowodów, które były obciążające skarżącego, powoływania się na zdarzenia powstałe na uprzednio zajmowanym stanowisku, w tym zdarzenia, które były przedmiotem pozytywnej opinii służbowej z [...] czerwca 2014 r., która to została zaakceptowana przez Komendanta Rejonowego Policji [...], tworzeniu dowodów w trakcie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, które to dowody nie miały pokrycia w rzeczywistości i dotyczyły sytuacji rzetelnie wyjaśnionych przez skarżącego; art. 8 k.p.a., poprzez stosowanie zawoalowanych gróźb dotyczących możliwości prowadzenia postępowania z powodu naruszenia dóbr osobistych [...]. P. B., gdy tymczasem organy władzy publicznej, uzyskując informację o możliwości popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego, polegającego na niedopełnieniu obowiązków i przekroczeniu uprawnień przez funkcjonariusza Policji oraz możliwości zaistnienia w służbach mundurowych zjawiska mobbingu, powinny podjąć z urzędu przewidziane prawem stosowne kroki, mające na celu wyjaśnienie wszelkich okoliczności i zbadanie, czy sytuacja miała miejsce; art. 7 i 8 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania, w tym także postępowania dowodowego, w odniesieniu do zdarzeń, które dotyczyły rzekomych uchybień, powstałych na uprzednio zajmowanym stanowisku, tj. przed dniem [...] września 2014 r.; art. 7 i 8 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. a contrario w zw. art. 107 § 1 i 3 k.p.a., polegające na podważeniu zaufania do organów władzy publicznej i działaniu sprzecznym z interesem publicznymi i interesem strony, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na dowodach powstałych, w toku trwania postępowania i jedynie na potrzeby prowadzonego postępowania, nie mających związku z realnymi działaniami i obowiązkami skarżącego; art. 61 § 1 k.p.a., poprzez postępowanie odnośnie zawiadomienia skarżącego w zakresie czynów z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 212 § 1 kk w zb. z art. 207 § 1 kk w zw. z art. 18 § 1 kk, które postępowanie powinno być przez organ II instancji podjęte z urzędu (vide art. 304 § 2 i 3 kpk), lub ewentualnie, wobec stwierdzenia swojej niewłaściwości, art. 66 § 1 k.p.a., poprzez niepouczenie skarżącego o obowiązku dokonania odrębnego zawiadomienia; art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a., poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków P. W. i M. A. , choć dowody z przesłuchania powyższych świadków mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (i niewątpliwie przyczyniłyby się), a nie były niezgodne z prawem; art. 76 § 1 k.p.a., poprzez podważenie mocy dowodowej opinii Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] czerwca 2014 r., w której Komendant ocenił pozytywnie pracę skarżącego (przyznając ocenę znacznie powyżej średniej), a która obejmowała także swym zakresem rzekome uchybienia (kilkukrotne spóźnienia na poranną odprawę, problem z rozliczaniem dowodów rzeczowych i in.), będące przedmiotem rozkazu personalnego; art. 76 § 1 k.p.a. poprzez podważenie mocy dowodowej (i nie włączeniu do akt mimo żądania skarżącego) rozkazu organizacyjnego nr [...] z [...] lipca 2014 r. w sprawie zmian organizacyjnych, w którym likwiduje się i wyłącza z etatu Wydział do Walki z Przestępczością Gospodarczą w pełnym stanie etatowym - 24 stanowisk oraz tworzy się i włącza do etatu Wydział do Walki z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją o stanie etatowym - 25 stanowisk, który to rozkaz ponad wszelką wątpliwość dowodzi działania w postaci likwidacji m.in. stanowiska [...] Wydziału do Walki z Przestępczością Gospodarczą i utworzeniu nowego stanowiska [...] Wydziału do Walki z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją, bez wskazania przeniesienia na nowo utworzone stanowisko naczelnika odpowiedzialności za zadania realizowane na uprzednio zlikwidowanym stanowisku, które nie zostały ukończone, wobec likwidacji tego stanowiska przed naznaczonym terminem ich ukończenia; art. 76 § 1 kpa., poprzez podważenie mocy dowodowej (i niewłączenia do akt mimo żądaniu skarżącego) rozkazu personalnego nr [...] z [...] sierpnia 2014 r., którym to rozkazem z dniem [...] sierpnia 2014 r. zwolniono go ze zlikwidowanego stanowiska [...] Wydziału do Walki z Przestępczością Gospodarczą i z dniem [...] września 2014 r. mianowano na nowo utworzone stanowisko [...] Wydziału do Walki z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją; art. 80 k.p.a., poprzez wydanie rozkazu w oparciu jedynie o dowody świadczące przeciwko skarżącemu, przyznając "pierwszeństwo argumentom przemawiającym za celowością zwolnienia z zajmowanego stanowiska"; art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez należytego rozważenia materiału dowodowego, polegającej w szczególności na przytoczeniu jedynie stanowiska Komendanta Rejonowego Policji [...], dotyczącego utraty zaufania do skarżącego, a także jednostronnego potraktowania materiału dowodowego, tylko z punktu widzenia negatywnego dla strony, bez wskazania działań jakie podjął skarżący, mających na celu poprawę jakości funkcjonowania Wydziału dw. z Przestępczością Gospodarczą, a po reorganizacji jednostki także Wydziału dw. z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją; art. 136 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez całkowite pominięcie wniosku skarżącego o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego (i zgłoszonych wniosków dowodowych m.in. w zakresie dołączenia do akt postępowania dokumentów dot. przyznanych skarżącemu odznaczeń, w tym wniosku z roku 2014 o nadanie srebrnego medalu za długoletnią służbę, wydanych w toku jego służby opinii służbowych, rozkazów dotyczących wyróżnień uznaniowych, poleceń służbowych skierowanych do skarżącego w okresie pełnienia służby na stanowisku [...] Wydziału dw. z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją, tj. w okresie od [...] września 2014 r. do dnia wszczęcia postępowania administracyjnego wraz z oceną ich realizacji) wyrażonego w odwołaniu od rozkazu Komendanta Rejonowego Policji [...] i pozostawienie go bez rozpoznania w rozkazie wydanym przez Komendanta [...] Policji; art. 108 § 1 k.p.a., poprzez nadanie i utrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności rozkazu Komendanta Rejonowego Policji [...], gdy tymczasem w realiach niniejszej sprawy nie doszło do zagrożenia zdrowia lub życia ludzkiego, nie groziły także gospodarstwu narodowemu ciężkie straty, ani nie zaszedł inny ważny interes społeczny lub ważny interes strony, szczególnie w świetle okoliczności, że w dniu wydania decyzji strona znajdowała się na zwolnieniu lekarskim, nie zachodziła zatem obawa, że pozostawienie jej na stanowisku będzie rodziło jakiekolwiek negatywne konsekwencje społeczne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało liczne uchybienia w sprawowaniu funkcji [...] Wydziału do walki z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją KRP [...]- nieprawidłowe postępowanie z dowodami rzeczowymi, opóźnienie w realizacji prowadzonych postępowań, spóźnianie się do służby, niewykonanie poleceń służbowych w zakresie archiwizacji i przeprowadzenia szkolenia, błędy w sprawowaniu nadzoru. Mimo licznych prób ze strony przełożonych zdyscyplinowania funkcjonariusza sytuacja nie uległa poprawie. Stwierdził też, że skarżący od [...] listopada 2014 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 32 ust. 1 oraz art. 37a pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2015, poz. 355 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ww. ustawy, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. W myśl natomiast przepisu art. 37a pkt 1 powołanej ustawy, policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. Brzmienie przepisu art. 32 ust. 1 wskazuje, iż jest to przepis o charakterze kompetencyjnym, w którym określono jedynie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie określono natomiast w tym przepisie żadnych kryteriów i przesłanek, którymi winny kierować się organy przy podejmowaniu rozstrzygnięć w przedmiotowych sprawach. Jednakże w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, z uwagi na brak regulacji w tym przedmiocie, możliwe jest zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1984/07, publ. www. orzeczenia.nsa.gov.pl.). Z kolei treść przepisu art. 37a pkt 1 ustawy o Policji wskazuje, iż decyzja o przeniesieniu policjanta zwolnionego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, ma charakter uznaniowy, o czym świadczy użyty w nim zwrot "można przenieść". Oznacza to przede wszystkim swobodę działania i możliwość wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy (wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 8/09, publ. www. orzeczenia.nsa.gov.pl.). Trzeba jednakże podkreślić, iż uznaniowość nie może być utożsamiana z pozostawieniem organowi zupełnej dowolności w tym zakresie, bowiem jej granice wyznaczają: z jednej strony przesłanka zawarta w przepisie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji, z drugiej zaś przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), zwanej dalej "k.p.a.". Organ Policji, podejmując decyzję administracyjną w przedmiocie przeniesienia policjanta do dyspozycji, jest zatem zobowiązany także do przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a więc do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Winien też w sposób należyty i wyczerpujący informować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Musi wreszcie wyczerpująco zebrać, rozpatrzeć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Niewątpliwie celem regulacji, zawartej w art. 37a pkt 1 powołanej ustawy, jest zapewnienie pozostania w służbie policjantom, którzy zostali zwolnieni z zajmowanych stanowisk służbowych, a w dacie zwolnienia brak było dla nich stanowisk odpowiednich do ich stopnia, kwalifikacji i doświadczenia, do czasu powołania lub mianowania na inne stanowisko służbowe, ewentualnie zwolnienie ze służby. Ustawodawca usankcjonował w tym przepisie możliwość tworzenia w Policji szczególnej grupy kadrowej, w której na pewien okres zostaną umieszczeni policjanci o czasowo nieuregulowanym statusie służbowym. Grupa ta ma stanowić przejściowe ujęcie ewidencyjne do czasu mianowania na kolejne stanowisko służbowe lub zwolnienia ze służby w Policji. W tej grupie umieszcza się m.in. policjantów zwalnianych z dotychczasowych stanowisk. Ponieważ skarżący w zaskarżonej decyzji został zwolniony ze stanowiska, zachodziła potrzeba przeniesienia go do dyspozycji przełożonego, na czas nie dłuższy niż okres 12 miesięcy, po którym nastąpi decyzja co do jego dalszej służby. Zatem przepis art. 37a pkt 1 ustawy został prawidłowo zastosowany. Podnieść należy, że co do zasady sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona, nie obejmuje ona celowości zaskarżonej decyzji. Sąd bada w takich sprawach, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowody i dokonał wyboru określonego załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych. Należy przy tym wskazać, że postępowanie dotyczące zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji komendanta nie jest całkowicie dowolne gdyż jest ograniczone art. 7 k.p.a. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skarżącego, organ w zaskarżonej decyzji wykazał i ocenił okoliczności i przyczyny, które wpłynęły na wydanie decyzji o jego zwolnieniu ze stanowiska [...] Wydziału do Walki z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją. Nie można zatem uznać za przekroczenie granic uznania administracyjnego stwierdzenia, że zaszła rzeczywista potrzeba dokonania zmian organizacyjnych, poprzez zmianę osobową na stanowisku [...] wydziału. Komendant uznał, że skarżący nie jest w stanie nadal kierować podległym mu wydziałem, dalsza jego praca jako [...] wydziału oraz celowość pozostawienia na tym stanowisku kierowniczym, wzbudziła wątpliwości. Warunkiem sprawnego funkcjonowania jest nie tylko fachowość i doświadczenie osoby pełniącej funkcję kierowniczą, ale również dyspozycyjność i pełne zaufanie organu mianującego. Jak wynika z akt, Komendant utracił zaufanie do swojego podwładnego i uznał, że nie sprostał on powierzonym mu obowiązkom. Policja jest formacją zaufania społecznego, a sprawne funkcjonowanie wydziału do Walki z Przestępczością Gospodarczą i Korupcją, nad którym nadzór sprawował skarżący, ma bezpośredni wpływa na utrzymanie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Istotą służby w Policji jest dyspozycyjność funkcjonariuszy. Osoba zgłaszająca się do służby w Policji wyraża dobrowolnie gotowość podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej obowiązującej w Policji, składa ślubowanie, zobowiązując się do przestrzegania dyscypliny służbowej oraz wykonywania rozkazów i poleceń służbowych. Zwalnianie i przenoszenie policjantów do dyspozycji Komendanta mieści się w kategoriach szczególnych uprawnień przełożonych, składających się na kształtowanie dyscypliny służbowej, której policjant musi się podporządkować. Dlatego Komendant Rejonowy Policji, jako przełożony wszystkich funkcjonariuszy Komendy Rejonowej Policji, ma prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz do decydowania o obsadzie stanowisk służbowych w podległej jednostce. W granicach swoich uprawnień mógł więc zwolnić, a następnie przenieść do swojej dyspozycji, skarżącego nawet wbrew jego woli. Zauważyć należy, że podnoszona przez skarżącego jego dotychczasowa dobra opinia, odznaczenia, nagrody nie były kwestionowane przez organ, ale nie miały one wpływu na zmianę decyzji, ponieważ w sprawie chodziło o ocenę pracy kierowania podległym skarżącemu wydziałem. Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia art. 7 k.p.a., poprzez stronnicze rozpatrzenie sprawy oraz brak poszanowania słusznego interesu obywatela - funkcjonariusza Policji, stwierdzić należy, że zarzut ten nie jest zasadny. Jak wyżej wskazano właściwy komendant jest uprawniony do zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 k.p.a. - interes społeczny, w tym przypadku interes służbowy Policji oraz słuszny interes policjanta. Organy uprawnione do podejmowania decyzji muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywne pojmowanie interesu konkretnego policjanta, ale mieć na względzie szerszy interes jednostki organizacyjnej, co uczyniły. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia skarżącego prawa do czynnego udziału w toku postępowania stwierdzić należy, iż zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Jak wynika z akt postępowania strona w dniu 2 października 2014 r. zapoznała się z aktami postępowania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.