II SA/Wa 481/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), Protokolant starszy specjalista Ewa Kielak-Niedźwiedzka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi E. C. na decyzję Prezesa Związku Piłki Ręcznej w Polsce z dnia [...] grudnia 2024 r., bez numeru w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej żądanej w punkcie 1 i 2 wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] listopada 2024 r., bez numeru; 2. zasądza od Prezesa Związku Piłki Ręcznej w Polsce na rzecz E. C. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2024 r. E. C. (dalej "skarżąca"), powołując się na art. 2 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1) oraz ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publiczne (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej "u.d.i.p.", zwróciła się do Związku [...] w [...] (dalej "Związek") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1) przekazanie kopii (skanu) umowy zawartej pomiędzy Związkiem [...] w [...] a spółką [...] sp. z o.o. (tj. spółką zarządzającą ligą zawodową [...], utworzoną przez Związek), określającej zasady funkcjonowania ligi zawodowej [...], o której mowa w art. 15 ust. 5 zd. 1 ustawy o sporcie; 2) przekazanie kopii (skanu) wszystkich aneksów do umowy, o której mowa w pkt. 1); 3) przekazanie kopii (skanu) wszystkich decyzji ministra właściwego do spraw kultury fizycznej wydanych wskutek rozpoznania wniosku/wniosków Związku o wyrażenie zgody na zawarcie umowy, o której mowa w pkt. 1) niniejszego wniosku (tj. decyzji, o których mowa w art. 15 ust. 6 ustawy o sporcie); 4) przekazanie kopii (skanu) całości dokumentacji, na podstawie której P. L. został powołany do pełnienia funkcji organu postępowania dyscyplinarnego pierwszej instancji w Związku, w szczególności: a) dokumentu powołania ww. osoby na to stanowisko; b) dokumentu na podstawie którego pełnienie organu pierwszej instancji postępowania dyscyplinarnego zostało powierzone Komisarzowi Ligi ([...]); c) umowy zawartej z ww. P. L. , która określa jego prawa i obowiązki związane z pełnieniem ww. funkcji Komisarza Ligi w Związku). Pismem z dnia [...] listopada 2024 r. Prezes Związku [...] w [...] (dalej również "organ") udzielił odpowiedzi na powyższy wniosek. W piśmie tym wskazano, że: "Ad pyt. 1 Odmawiamy przekazania skanu umowy zawartej z [...] Sp. z o.o. ze względu na fakt, że zawierane przez Związek umowy stanowią jego tajemnicę handlową. Jednocześnie informujemy, że w przypadku sprecyzowania przez Panią wniosku i wskazania szczegółowych zagadnień regulowanych umową, które leżą w zakresie Pani zainteresowania, gotowi jesteśmy do przesłania odpowiedniego fragmentu umowy (wyciągu), który zawiera interesujące Panią kwestie, o ile nie będą one dotyczyć materii objętej tajemnicą handlową ZPRP lub [...]; Ad. pyt. 2 Analogicznie do odpowiedzi na pyt. 1 - ewentualne przesłanie fragmentów aneksów będzie możliwe po sprecyzowaniu przez Panią wniosku w tym zakresie; Ad. pyt. 3 W załączeniu przesyłamy kopie decyzji ministra właściwego ds. kultury fizycznej, wyrażających zgodę na treść umowy o powierzeniu [...] sp. z o.o. prowadzenia ligi zawodowej; Ad. pyt. 4 W załączeniu przesyłamy wyjaśnienia i kopie dokumentów, na podstawie których P. L. pełni funkcję organu postępowania dyscyplinarnego: Ad. a) uchwała o powołaniu P. L. na stanowisko Komisarza Ligi - jest to uchwała Zgromadzenia Wspólników [...] Sp. z o.o. i to ta Spółka jest jej dysponentem wiadomości, o którą się Pani zwraca; Ad. b) Regulamin Dyscyplinarny Związku [...] w [...] - publikowany jest na stronie www.zprp.pl, w zakładce: "Regulaminy i przepisy7"Regulamin Dyscyplinarny ZPRP"; Ad. c.) informujemy, że ZPRP nie zawierał z P. L. umowy w tym zakresie." Od powyższego pisma skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, na który organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia [...] grudnia 2024 r. W piśmie tym organ wskazał, że podtrzymuje stanowisko przedstawione w odpowiedzi na wniosek z [...] listopada 2024 r. Organ podał, że w zakresie w jakim wniosek skarżącej nie został uwzględniony, podstawą prawną jego nieuwzględnienia jest: Ad. II.1 i Ad. II.2 wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy - obowiązek ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa Związku i [...] Sp. z o.o. - art. 5 ust. 2 oraz art. 6 ust 4 pkt a u.d.i.p., W pozostałym zakresie tj.: Ad. II.3 pkt a) wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy – organ podał, że informacja została w odpowiedzi na pierwszy wniosek o jej udzielenie. W zakresie zaś, w jakim skarżąca domaga się dokumentu w wersji fizycznej, aktualna pozostaje argumentacja odnosząca się do II.1 i II.2, a nadto organ poinformował, że oryginalny dokument znajduje się w [...] Sp. z o.o., Ad. II.3 pkt. b) - wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy - informacja została w odpowiedzi na pierwszy wniosek o jej udzielenie, Ad. II.3 pkt. c) - wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy - informacja została w odpowiedzi na pierwszy wniosek o jej udzielenie. Zdaniem organu w związku z tym ponowne rozpoznanie sprawy jest bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu tego pisma organ podniósł, że w pkt Ad II.1 i Ad.II.2 – skarżąca występowała o udostępnienie kopii umowy, zawartej pomiędzy Związkiem i [...] o powierzeniu tej ostatniej zarządzania ligą zawodową. Organ wskazał, że w odpowiedzi na wniosek, poinformował, iż przekazanie całej treści umowy wykracza poza obowiązki związane z udzielaniem informacji publicznej, albowiem umowa poza zapisami objętymi ustawowym obowiązkiem udzielenia informacji, zawiera również postanowienia o charakterze organizacyjnym i finansowym, stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa Związku i [...]. Prezes Związku podał, że zgodnie z brzmieniem art. 14 ust. 2 u.d.i.p., po sprecyzowaniu przez skarżącą wniosku, o jakie informacje zawarte w umowie występuje, zostaną one przekazane, w zakresie, w jakim ich udzielenie nie będzie podlegało pod hipotezę art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Prezes Związku podniósł również, że wbrew, więc, temu co podaje skarżąca w swoim wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, nie wskazywał, iż w umowie nie są zawarte informacje publiczne, ani też nie odmówił ich udzielenia. Organ nie podzielił również argumentacji skarżącej, zawartej w pkt. 10 wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, jakoby sam fakt zarządzania ligą zawodową wykluczał a priori możliwość powoływania się na tajemnicę przedsiębiorstwa. Zdaniem organu nie jest również tak, że wszystkie dokumenty wytworzone przez Związek stanowią informację publiczną, ani że w przypadku, jeśli dokument zawiera informację publiczną, to wykluczone jest powoływanie się na tajemnicę przedsiębiorstwa. Organ zwrócił uwagę, że już sama redakcja art. 5 u.d.i.p. wskazuje, że o odmowie udzielenia informacji można mówić dopiero wtedy, jeśli przynajmniej w części zostanie ona uprzednio zakwalifikowana jako informacja publiczna. W przypadku bowiem jeśli informacja nie posiada przymiotu informacji publicznej, w ogóle nie powstaje prawny obowiązek jej udzielenia. Reasumując organ stwierdził, że to nie umowa jako taka jest informacją publiczna, a zawarte w niej informacje związane, bądź to z dysponowaniem środkami publicznymi, bądź z realizacją zadań publicznych. Jak wynika z brzmienia art. 6 ust. 4 pkt a ustawy, podlegającą udostępnieniu informacją publiczną z samej definicji są jedynie dokumenty urzędowe, w tym w szczególności wymienione w tym przepisie. Natomiast dokumenty prywatne mogą, co najwyżej, zawierać informacje publiczną. Mogą również jej nie zawierać, lub jej upublicznienie może podlegać ograniczeniom. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazując, że jej przedmiotem jest decyzja Prezesa Związku z dnia [...] grudnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2024 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt. 2) w zw. z art. 4 ust. 1 pkt. 5) w zw. z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2024 r. poz. 1488, z późn. zm.), dalej jako "u.s", poprzez odmowę udostępnienia dokumentów i informacji objętych wnioskiem, mimo iż stanowią one informację publiczną oraz zawarte są w dokumentach urzędowych, zaś Prezes Związku jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia tych informacji i będącym w ich posiadaniu; 2. naruszenie przepisu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 15 ust. 4, ust 5, ust. 6 i ust. 7 u.s. poprzez błędne uznanie, iż umowa zawarta pomiędzy Związkiem będącym polskim związkiem sportowym w rozumieniu ustawy o sporcie a spółką [...] sp. z o.o. (jako spółką zarządzającą ligą zawodową [...]) nie jest dokumentem urzędowym, lecz dokumentem prywatnym, podczas gdy w świetle przepisu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym jest m.in. treść oświadczenia woli lub wiedzy utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy, natomiast umowa o zarządzanie ligą zawodową jest dokumentem zawierającym oświadczenia wiedzy i woli podmiotów wykonujących zadania publiczne - po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw kultury fizycznej oraz umowa ta została objęta decyzją Ministra Sportu i Turystyki nr [...] z dnia [...] września 2016 r., a więc niewątpliwie jest ona dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej i podlega udostępnieniu na zasadach właściwych dla dokumentu urzędowego, co doprowadziło Prezesa Związku do błędnego potraktowania tej umowy jako dokumentu prywatnego i w efekcie - odmowy jej udostępnienia skarżącej; 3. naruszenie przepisu art. 5 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2022 r. poz. 1233, z późn. zm.), dalej "u.z.n.k.", w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.s. oraz art. 13 ust. 1 w zw. z art. 45b ust. 1 i 3 oraz w zw. z art. 15 ust. 4, ust 5, ust. 6 u.s. poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej żądanej przez skarżącą z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorstwa "ZPRP i [...] Sp. z o.o." podczas gdy zgodnie z przepisem art. 5 ust. 2 zd. 2 ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, zaś wszystkie żądane przez skarżącącą dokumenty dotyczą: (i) warunków powierzenia i wykonywania przez spółkę [...] sp. z o.o. zarządzania ligą zawodową [...], zgodnie z art. 15 ust. 5 u.s. (ii) warunków powierzenia i wykonywania P. L. jako Komisarzowi Ligi funkcji organu dyscyplinarnego w sporcie, które są zadaniami zastrzeżonymi ustawą do realizacji przez polski związek sportowy (art. 13 ust. 1 pkt. 2 i art. 45b ust. 1 i 3 u.s.), a więc brak jest podstaw do uznania tych informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa oraz do odmowy jej udostępnienia z powołaniem się na ochronę takiej tajemnicy. Skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; 2. uchylenie decyzji Prezesa Związku z dnia [...] listopada 2024 r. w części, w jakiej Prezes Związku odmówił dostępu do informacji publicznej (tj. w zakresie punktów oznaczonych jako "Ad. pyt. 1", "Ad. pyt. 2" i "Ad. pyt. 4 Ad. a)"); 3. zasądzenie od Prezesa Związku na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego; ewentualnie, w przypadku uznania iż zaskarżone czynności Prezesa Związku nie stanowią decyzji administracyjnych, skarżąca wniosła o: 4. stwierdzenie, że Prezes Związku dopuścił się bezczynności w kwestii udzielenia informacji publicznej; 5. zobowiązanie Prezesa Związku do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku, w zakresie nieudostępnionych informacji tj. przekazanie następujących dokumentów: a. kopii (skanu) umowy zawartej pomiędzy Związkiem a spółką [...] sp. z o.o. (tj. spółką zarządzającą ligą zawodową [...], utworzoną przez Związek), określającej zasady funkcjonowania ligi zawodowej [...], o której mowa w art. 15 ust. 5 zd. 1 ustawy o sporcie; b. kopii (skanu) wszystkich aneksów do umowy, o której mowa w pkt. 1); c. kopii (skanu) całości dokumentacji, na podstawie której P. L. został powołany do pełnienia funkcji organu postępowania dyscyplinarnego pierwszej instancji w Związku [...] w [...], w szczególności: - dokumentu powołania ww. osoby na to stanowisko; - dokumentu, na podstawie którego pełnienie organu pierwszej instancji postępowania dyscyplinarnego zostało powierzone Komisarzowi Ligi ([...]); - umowy zawartej z ww. P. L., która określa jego prawa i obowiązki związane z pełnieniem ww. funkcji Komisarza Ligi w Związku. 6. zasądzenie od Prezesa Związku na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że bezsporne między stronami jest to, iż Prezes Związku jest podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznej - jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt. 5) u.d.i.p. Skarżąca zarzuciła, że organ nie ma racji, kwestionując status umowy o zarządzanie ligą zawodową zawartej pomiędzy Związkiem a spółką [...] sp. z o.o. jako informacji publicznej. Zdaniem skarżącej umowa taka może być uznana jako całość za dokument urzędowy w rozumieniu u.d.i.p. Skarżąca zauważyła, że z treści uzasadnienia decyzji można wnioskować, iż Prezes Związku błędnie definiuje pojęcie "dokumentu urzędowego" w oparciu o przepisy szeroko pojętego prawa i postępowania cywilnego, podczas gdy ustawa o dostępie do informacji publicznej posiada autonomiczną definicję pojęcia "dokument urzędowy", znacznie szerszą zarówno od tego pojęcia na gruncie innych ustaw jak i na gruncie języka naturalnego. Umowa zawarta pomiędzy Związkiem a spółką [...] sp. z o.o. wraz ze wszystkimi zmieniającymi ją aneksami, o których udostępnienie wnosiła skarżąca, jest umową o zarządzanie ligą zawodową, o której mowa w art. 15 ust. 5 u.s. W ocenie skarżącej bezsporne jest, iż ZPRP jest polskim związkiem sportowym w rozumieniu ustawy, zaś spółka [...] sp. z o.o. jest spółką kapitałową powołaną w celu zarządzania ligą zawodową [...], o której mowa w art. 15 ust. 4 u.s. Skarżąca zarzuciła, że spółka [...] sp. z o.o. jest szczególnego rodzaju spółką, powołaną w oparciu o przepis art. 15 ust. 4 i nast. u.s. przez związek sportowy, a wyłącznym przedmiotem jej działalności jest zarządzanie ligą zawodową danej dyscypliny sportu. W tym zakresie, spółka powołana w oparciu o powołane przepisy ustawy o sporcie wykonuje zadania publiczne. Sama umowa, której udostępnienia domaga się skarżący (wraz ze wszelkimi zmianami/aneksami) jest umową przewidzianą ustawą, która jest poddana pełnej kontroli Ministra (art. 15 ust. 5 u.s.). Jest to zatem umowa, która reguluje zakres powierzenia spółce określonego fragmentu zadań publicznych z zakresu kultury fizycznej i sportu. Jednocześnie, skoro to Związek jest podmiotem, który zawiązuje spółkę/[...]sp. z o.o. oraz powierza jej w określonym zakresie własne zadania przewidziane ustawą to jest on dysponentem tej dokumentacji i jest obowiązany ją udostępniać na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. Jest on jednocześnie, co oczywiste, stroną tej umowy. W ocenie skarżącej biorąc pod uwagę przepisy art. 15 ust. 5-7 u.s. nie może budzić żadnych wątpliwości, iż umowa o zarządzanie ligą zawodową jest dokumentem urzędowym. Umowa taka jest szczególnym rodzajem umowy, której zawarcie wymagane jest przepisami ustawy dla wywołania określonych skutków na gruncie prawa administracyjnego - obejmuje ona bowiem dopuszczone ustawą przekazanie przez polski związek sportowy określonego zakresu powierzonych mu zadań publicznych, ale co więcej - jest ona zawierana pod nadzorem ministra właściwego ds. sportu. Jej treść jest zatem składna do akt postępowania administracyjnego, a jej zawarcie dla wywołania skutków określonych w ustawie musi być poprzedzone zgodą Ministra Sportu. Skarżąca zwróciła również uwagę, że konkretna umowa, o której udostępnienie wnosiła faktycznie została poddana omówionej procedurze i stanowi załącznik do decyzji Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] września 2016 r., nr [...]. Decyzję tę Prezes Związku udostępnił skarżącej w ramach częściowego uwzględnienia wniosku, lecz jedynie w części - tj. bez załącznika stanowiącego jej integralną część - w postaci Projektu umowy o zarządzanie ligą zawodową. Ponadto skarżąca podniosła, że orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym NSA, potwierdza, iż umowa o zarządzanie ligą zawodową o której mowa w ustawie o sporcie jest jako całość informacją publiczną. Stanowisko to zostało potwierdzone przykładowo w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 1428/22. Dalej skarżąca wskazała, że podstawy powołania organu dyscyplinarnego przez związek sportowy oraz całość dokumentacji w tym zakresie - są informacją publiczną ponieważ zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt. 2) u.s. polskiemu związkowi sportowemu powierzono m.in. właśnie zadania w zakresie ustanawiania i realizacji zasad dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym, zaś zgodnie z art. 45b u.s., organy dyscyplinarne polskiego związku sportowego prowadzą postępowania dyscyplinarne dopuszczone ustawą. Informacje co do tego, w jaki sposób doszło do powołania osoby na stanowisko pełniące funkcje organu dyscyplinarnego związku oraz całość dokumentacji z tym związanej, zwłaszcza dokumentacja stanowiąca podstawę powołania danej osoby do pełnienia funkcji organu dyscyplinarnego związku stanowi informację publiczną i podlega ujawnieniu przez Prezesa Związku w trybie u.d.i.p. Dostęp do informacji publicznej w tym zakresie jest szczególnie istotny wobec tego, iż może służyć weryfikacji prawidłowości realizacji przez związek sportowy funkcji dyscyplinarnych przypisanych mu ustawowo. Zdaniem skarżącej wobec tego, niezasadna jest odmowa udostępnienia uchwały Zgromadzenia Wspólników [...] sp. z o.o., którą P. L. został powołany do pełnienia funkcji Komisarza Ligi - tj. do pełnienia funkcji organu dyscyplinarnego I instancji. Skarżąca zarzuciła również, że niezasadne i nieskuteczne prawnie jest powoływanie się przez Prezesa Związku na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa jako podstawę odmowy udostępnienia informacji publicznej. Skarżąca zwróciła uwagę, że zgodnie z pełnym brzmieniem art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W ocenie skarżącej już zatem tylko odniesienie cytowanego przepisu art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. do niniejszej sprawy, pozwala na stwierdzenie, iż nawet gdyby faktycznie umowa o zarządzanie ligą zawodową zawierała jakiekolwiek informacje, które w przeciwnym wypadku (gdyby brak było art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p.) mogły być uznane za tajemnicę przedsiębiorstwa, to nie mogą być one podstawą do odmowy dostępu do tej umowy, jako że: po pierwsze - umowa ta jest dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy, a po drugie - jej przedmiotem jest właśnie powierzenie wykonywania funkcji oraz warunki powierzenia i wykonywania tych funkcji, co wyraźnie przewiduje art. 15 ust. 5 u.s. Skarżąca zarzuciła również, że Prezes Związku nie wyjaśnia, jakiego rodzaju działalność gospodarczą realizować miałaby spółka [...] sp. z o.o., na jakiej zasadzie żądane materiały miałyby mieścić się w definicji tajemnicy przedsiębiorstwa zawartej w art. 11 ust. u.z.n.k., ani na jakiej podstawie przedmiotowa umowa powinna zostać uznana za dokument prywatny. Co więcej, z decyzji wynika, jakoby chodzić miało o tajemnicę przedsiębiorstwa "ZPRP i [...]", a więc nie sprecyzowano nawet, który podmiot rzeczywiście miałby posiadać rzekomą tajemnicę, dla którego z nich miałaby ona mieć wartość handlową oraz czy i który z nich podjął środki jej ochrony wymagane ustawą. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wskazał, że (wbrew treści skargi) w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie zostało zanegowane, że przedmiot wniosku stanowi informację publiczną. Nie została również zakwestionowana legitymacja podmiotowa Prezesa Związku jako podmiotu obowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Organ nie zgodził się natomiast ze stanowiskiem, jakoby umowa o zarządzanie ligą zawarta pomiędzy Związkiem, a [...] Sp. z o.o. stanowiła dokument urzędowy, podlegający ujawnieniu w całości na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4 a) u.d.i.p., a więc w całości swej zarówno treści, jak i postaci. Organ przywołał treść art. 6 ust. 2 ud.i.p. i podniósł, że członkowie organów Związku nie są funkcjonariuszami publicznymi w rozumieniu art. 115 § 13 Kodeksu karnego, nie mieszczą się oni w żadnym z punktów definicji zawartej w tym przepisie. Tym bardziej za funkcjonariusza publicznego nie można uznać Prezesa Zarządu [...] Sp. z o.o. Prezes Związku zwrócił uwagę, że nie było natomiast kwestionowane, że żądane dokumenty mogą zawierać i faktycznie zawierają informację publiczną, podlegającą ujawnieniu, tyle, że nie na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4 a u.d.i.p., lecz w oparciu o brzmienie art. 4 ust. 1 pkt 5) u.d.i.p. Następnie organ podniósł, że oprócz realizacji zadań publicznych, podmioty wskazane w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. prowadzą inną działalność. Związki sportowe jako stowarzyszenia, działają na podstawie swoich statutów. Statuty te określają ich cele i zadania, które często obejmują zarówno realizację zadań publicznych (np. reprezentowanie kraju, organizowanie rozgrywek), jak i działalność gospodarczą (np. marketing, sprzedaż praw do transmisji). Związki sportowe mogą prowadzić działalność gospodarczą, o ile jest ona zgodna z ich celami statutowymi i przepisami prawa, mogą prowadzić działalność marketingową, sprzedając prawa do transmisji meczów, reklamując produkty sponsorów, czy sprzedając gadżety. Mogą również organizować wydarzenia komercyjne. W powyższym zakresie nie realizują zadań publicznych (o ile nie finansują ich ze środków publicznych), a informacja o ich działalności nie stanowi informacji publicznej. Podmiotem prywatnym jest również [...] sp. z o.o., której powierzono zarządzanie ligą zawodową [...]. Choć umowa o zarządzanie ligą zawodową została zawarta w trybie art. 15 ust. 5 u.s. i podlegała zatwierdzeniu decyzją Ministra, to część jej ustaleń dotyczy tajemnic przedsiębiorstwa obu podmiotów, na przykład dotyczących wysokości i rodzaju przychodów z prowadzenia ligi i sposobu ich podziału pomiędzy ZPRP i [...]. Ustalenia te nie dotyczą gospodarowania środkami publicznymi, a jednocześnie są informacjami wrażliwymi, których nieograniczone ujawnienie mogłoby narazić interesy ekonomiczne, w szczególności [...] . Ujawnienie ich mogłoby znacząco utrudnić, [...] negocjacje z potencjalnymi sponsorami, wyposażając ich w przewagę, wynikającą z uzyskanej w ten sposób wiedzy. W związku z tym organ odmówił skarżącej udostępnienia skarżącej całości dokumentu inkorporującego ww. umowę. Organ wyjaśnił, że nie kwestionował w żaden sposób okoliczności, iż umowa zawiera w swej treści informację publiczną, zaś odmowa nie miała charakteru bezwzględnego. Prezes Związku wyraźnie wskazał, w odpowiedzi na wniosek skarżącej, że jeśli sprecyzuje ona, jakiego rodzaju informacji domaga się udostępnienia - gotowy jest udostępnić wyciąg z umowy zawartej pomiędzy Związkiem, a [...] i odpowiednio aneksów do niej, o ile fragmenty te nie będą dotyczyć tajemnic Związku i [...]. Skarżąca jednak zaniechała sprecyzowania wniosku, obstając przy żądaniu otrzymania pełnej kopii ww. umowy. Organ reasumując stwierdził, że znacząca treść umowy o zarządzanie ligą zawodową zawiera informacje publiczne, a jedynie twierdzi, że część tych informacji nie powinna zostać upubliczniona, w oparciu o art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Dalej organ wskazał, że nie do końca zrozumiałe jest twierdzenia zawarte w skardze, że Prezes Związku odmówił skarżącej udzielenia informacji o podstawach powołania organu dyscyplinarnego. Wręcz przeciwnie, w odpowiedzi na wniosek wskazano jednoznacznie, iż podstawą pełnienia przez Komisarza Ligi funkcji organu dyscyplinarnego pierwszej instancji, są zapisy Regulaminu Dyscyplinarnego ZPRP, podając jednocześnie miejsce publikacji jego treści. Ponadto Prezes Związku przekazał wnioskodawcy informację publiczną informując go, że obecnie pełniący funkcję Komisarza Ligi P. L. został na nią powołany na mocy uchwały Zgromadzenia Wspólników [...] Sp. z o.o. i że to ona jest dysponentem i posiadaczem dokumentu inkorporującego tę uchwałę. Odwołując się do orzecznictwa organ wskazał, że zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, będące w posiadaniu takich informacji. Organ ma obowiązek udostępnienia informacji tylko wtedy, gdy jest w jej posiadaniu. Nie ma natomiast takiego obowiązku, gdy wnioskowanej informacji nie posiada i to także wówczas, gdy powinien ją posiadać. Analogiczna sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Jednocześnie, Prezes Związku poinformował skarżącą, kto jest dysponentem dokumentu, o który zawnioskowała. Organ podał, że oryginalny dokument uchwały, znajduje się (zgodnie z prawem i ładem korporacyjnym) w księdze protokołów Walnego Zgromadzenia [...] Sp. z o.o., zaś Związek nie ma żadnego obowiązku, ani de facto prawa do jego posiadania. Istotnym jest bowiem sam fakt powołania, a nie miejsce przechowywania dokumentu, fakt ten potwierdzającego. Reasumując organ wyjaśnił, że w znaczącej części informacja została udzielona zgodnie z wnioskiem: skarżąca otrzymała kopię decyzji Ministra oraz została poinformowana, na jakiej podstawie Komisarz Ligi pełni funkcję organu dyscyplinarnego ZPRP (Regulamin Dyscyplinarny, uchwała [...] Sp. z o.o. o powołaniu na funkcję komisarza Ligi). Skarżąca nie otrzymała jedynie: a) pełnego i w wersji fizycznej dokumentu umowy o zarządzanie ligą - a w oparciu o art. 5 ust 2 u.d.i.p., jednakże ze wskazaniem, że po sprecyzowaniu wniosku wyciąg z tego dokumentu zostanie przekazany; b) wersji fizycznej dokumentu o powołaniu P. L. na Komisarza Ligi - przy jednoczesnym udzieleniu informacji publicznej, że jego umocowanie wynika z ww. uchwały i gdzie ona się znajduje; c) umowy pomiędzy ZPRP, a P. L., przy jednoczesnym udzieleniu informacji publicznej, że taka umowa nie istnieje. W piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2025 r. skarżąca podtrzymała zarzuty skargi. Na rozprawie w dniu [...] czerwca 2025 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że wnosi w pierwszej kolejności skargę na decyzję organu jednocześnie wnosi również skargę na bezczynność organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd uznał, iż pismo Prezesa Związku z dnia [...] listopada 2024 r. choć nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w art. 107 § 1 k.p.a., stanowi decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia skarżącej informację i publicznej żądanej przez nią w pkt 1 i 2 wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. Decyzję stanowi również pismo Prezesa Związku z dnia [...] grudnia 2024 r., które utrzymuje w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2024 r. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (zob. wyrok NSA w Warszawie z 20 lipca 1981 r., sygn. akt SA 1163/81, OSPiKA 1982/9, poz. 169, z glosą J. Borkowskiego). Na gruncie przepisów u.d.i.p. decyzja administracyjna wydawana jest w dwóch przypadkach: gdy podmiot zobowiązany odmawia udostępnienia informacji publicznej oraz w sytuacji umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Zarówno pismo z dnia [...] listopada 2024 r. jak i [...] grudnia 2024 r. zawierają oznaczenie organu oraz oznaczenia adresata. Pismo z dnia [...] listopada 2024 r. zawiera rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie pkt 1 i 2 wniosku skarżącej z dnia [...] listopada 2024 r., tj. o odmowie udostępnienia umowy zawartej z [...] Sp. z o.o. oraz aneksów do tej umowy. Pismo z dnia [...] grudnia 2024 r. rozstrzyga zaś o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] listopada 2024 r. Obydwa te pisma zostały podpisane przez Prezesa Związku, który jest organem uprawnionym do reprezentacji Związku (§ 40 ust. 1 statutu Związku dostępnego na stronie [...]). Wyjaśnić w tym miejscu również należy, że pozostała treść pisma Prezesa Związku z dnia [...] listopada 2024 r., zawierająca odpowiedzi na pkt 3 i 4 wniosku skarżącej z dnia [...] listopada 2024 r., nie stanowi decyzji administracyjnej. Odnośnie pkt 3 wniosku organ przekazał bowiem skarżącej kopię decyzji Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] września 2016 r. Pismo w tej cześć stanowi zatem czynność materialno-techniczną polegającą na udostępnienie informacji. Z kolei odpowiedź na pkt 4 wniosku ma charakter informacyjny. W tym zakresie organ bowiem wyjaśnia, że uchwała o powołaniu P. L. na stanowisko Komisarza Ligi - jest to uchwała Zgromadzenia Wspólników [...] Sp. z o.o. oraz wskazuje, że to ta Spółka jest jej dysponentem; podaje, że Regulamin Dyscyplinarny Związku [...] w [...] - publikowany jest na stronie www.zprp.pl, w zakładce: "Regulaminy i przepisy/"Regulamin Dyscyplinarny ZPRP"; wskazuje, że ZPRP nie zawierał z P. L. umowy w tym zakresie. Organ nie odmówił zatem udostępnienia informacji publicznej żądanej przez skarżącą w pkt 3 i 4 wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. W orzecznictwie wskazuje się, że załatwiając wniosek o udostępnienie informacji publicznej organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on tą informacją oraz, gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu. Takie pismo informacyjne ostatecznie załatwia wniosek zgłoszony w trybie u.d.i.p. Przy czym, jeżeli wnioskodawca nie zgadza się z taką oceną wniosku, to środkiem do kwestionowania zasadności stanowiska podmiotu zobowiązanego jest skarga na bezczynność kierowana do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2024 r., sygn. akt III OSK 3433/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczyć należy, że wraz ze skargą na decyzję Prezesa Związku z dnia [...] grudnia 2024 r. skarżąca wniosła również skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarga ta została zarejestrowana pod sygnaturą II SAB/Wa 565/25 i będzie podlegała odrębnemu rozpoznaniu. Dalej należy zwrócić uwagę, że zagwarantowane w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo do informacji obejmuje dostęp do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust 1 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule, określają ustawy. Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie; przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Otwarty katalog desygnatów odnośnego pojęcia zawiera art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W niniejszej sprawie jest bezsporne to, że Prezes Związku jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. W orzecznictwie zwraca się uwagę (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2024 r., sygn. akt III OSK 7461/21, orzeczenia.nsa.gov.pl), że zgodnie z art. 7 u.s. w celu organizowania i prowadzenia współzawodnictwa w danym sporcie może być utworzony polski związek sportowy (ust. 1). Utworzenie polskiego związku sportowego przez związek sportowy wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw kultury fizycznej (ust. 2). W sprawach nieuregulowanych w ustawie do polskiego związku sportowego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (ust. 3). Polski związek sportowy jest osobą prawną działającą w formie prawnej stowarzyszenia lub związku stowarzyszeń (art. 6 ust. 2, art. 12 ust. 2 u.s.). Osobie tej ustawodawca przyznaje szczególne uprawnienia, w tym prawa o charakterze wyłącznym (art. 13-15 ustawy). Tym samym, polski związek sportowy należy uznać za szczególny rodzaj organizacji społecznej (tj. trwałego zrzeszenia osób fizycznych lub osób prawnych, które są związane wspólnym celem i stałą więzią organizacyjną, niewchodzącego w skład aparatu państwowego i niebędącego jednocześnie spółką prywatną), działającej w formie prawnej stowarzyszenia (związku stowarzyszeń), tj. dobrowolnego, samorządnego i trwałego zrzeszenia o celach niezarobkowych, które samodzielnie określa swoje cele, programy działania i struktury organizacyjne oraz uchwala akty wewnętrzne dotyczące jego działalności (art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach, tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 2261). Potwierdza to bezpośrednie odesłanie do przepisów prawa o stowarzyszeniach we wszystkich sprawach dotyczących tych organizacji społecznych, które nie są uregulowane w komentowanej ustawie. Zauważyć jednak należy, że w myśl art. 13 ust. 1 u.s. polski związek sportowy ma wyłączne prawo do: (1) organizowania i prowadzenia współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski oraz o Puchar Polski w danym sporcie; (2) ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek z wyjątkiem reguł dyscyplinarnych dotyczących dopingu w sporcie; (3) powołania kadry narodowej oraz przygotowania jej do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich, igrzysk głuchych, mistrzostw świata lub mistrzostw Europy; (4) reprezentowania tego sportu w międzynarodowych organizacjach sportowych. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.s., nadzór nad działalnością polskich związków sportowych sprawuje minister właściwy do spraw kultury fizycznej, m. in. przez kontrolę polskiego związku sportowego (ust. 3 pkt 2), której zakresem objęta jest działalność polskiego związku sportowego pod względem zgodności z przepisami prawa oraz postanowieniami statutu, który zatwierdza w drodze decyzji minister właściwy do spraw kultury fizycznej (ust. 4). Stosownie natomiast do treści art. 29 ust. 1 u.s. minister właściwy do spraw kultury fizycznej może dofinansowywać uprawianie lub organizowanie sportu oraz jego promocję. Tenże minister, w myśl art. 29 ust. 7 u.s., w zakresie dofinansowania zadań związanych z przygotowaniem kadry narodowej do udziału w igrzyskach olimpijskich, igrzyskach paraolimpijskich, igrzyskach głuchych, mistrzostwach świata lub mistrzostwach Europy, może zlecać polskim związkom sportowym, Polskiemu Komitetowi Olimpijskiemu i Polskiemu Komitetowi Paraolimpijskiemu realizację zadań publicznych z pominięciem otwartego konkursu ofert, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy z 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2023 r. poz. 571 oraz z 2024 r. poz. 834). Przepisy art. 47 i art. 151 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych stosuje się odpowiednio. Ponadto Polskie związki sportowe stosownie do art. 45b ustawy o sporcie ustanawiają regulaminy dyscyplinarne, prowadzą postępowania dyscyplinarne i wydają decyzje dyscyplinarne. Analiza powyższych przepisów wskazuje, że polski związek sportowy, jakim jest Związek [...] w [...], jest co do zasady podmiotem wykonującym zadania publiczne, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. W ocenie Sądu informację publiczną stanowi żądana przez skarżącą umowa zawarta pomiędzy Związkiem a spółką [...] sp. z o.o., tj. spółką zarządzającą ligą zawodową [...], utworzoną przez Związek, określającej zasady funkcjonowania ligi zawodowej [...], o której mowa w art. 15 ust. 5 zd. 1 u.s. oraz aneksy do tej umowy. W tym zakresie stanowisko organu nie jest jednoznaczne. Z jednej strony bowiem Prezes Związku wskazuje, że umowa ta nie jest dokumentem urzędowym i choć zawiera informację publiczną to jako całość przymiotu takiego nie posiada. Z drugiej zaś strony organ odmawia udostępnienia całości tej umowy z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodzić się należy z organem, że przedmiotowa umowa nie jest dokumentem urzędowym w myśl art. 6 ust. 2 u.d.i.p., albowiem nie została ona podpisana przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego. Niemniej jednak w tej kwestii Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 1428/22 (orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym tego typu umowy stanowią informację publiczną. Charakteru dokumentu urzędowego nie nadaje jej również fakt zatwierdzenia przez Ministra Sportu i Turystyki, w drodze decyzji, na podstawie art. 15 ust. 6 u.s. Z przepisów ustawy o sporcie nie wynika, że umowa taka jest obligatoryjnym załącznikiem do tego rodzaju decyzji. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 15 ust. 1 u.s. w sporcie, w którym współzawodnictwo sportowe jest organizowane w formie rozgrywek ligowych, polski związek sportowy może utworzyć ligę zawodową. W przypadku gdy ponad połowa klubów sportowych biorących udział w rozgrywkach ligowych w najwyższej klasie rozgrywkowej w danym sporcie działa w formie spółek akcyjnych, polski związek sportowy jest obowiązany utworzyć ligę zawodową (art. 15 ust. 2 u.s.). Liga zawodowa jest zarządzana przez osobę prawną działającą w formie spółki kapitałowej (art. 15 ust. 4 u.s.). Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 5 u.s. zasady funkcjonowania ligi zawodowej są ustalane w umowie zawartej między polskim związkiem sportowym a spółką zarządzającą ligą zawodową. Umowa powinna zawierać w szczególności postanowienia gwarantujące realizację praw polskiego związku sportowego określonych w art. 13 oraz jego udział w przychodach związanych z zarządzaniem ligą zawodową. Sąd podziela stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 29 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 1428/22, że tego rodzaju umowy stanowią informację publiczną. Przedmiotem oceny NSA w tej sprawie było m.in. to czy umowa zawarta pomiędzy Polskim [...] a Ekstraligą [...] sp. z o.o. w przedmiocie zasad funkcjonowania ligi żużlowej, tj. umowa o jakiej mowa w art. 15 ust. 5 u.s., stanowi informację publiczną. Jak słusznie zauważa NSA w powołanym wyżej wyroku "(...) Można zatem uznać, że jedną z form realizacji zadań publicznych przez związek sportowy jest organizacja rozgrywek sportowych. Wskazuje na to umowa ustalająca zasady funkcjonowania ligi zawodowej oraz gwarantująca z mocy prawa realizację uprawnień związku sportowego opisanych w art. 13 u.s. Umowa ta podlega zgodnie z art. 15 ust. 6 u.s. nadzorowi ze strony ministra do spraw sportu. Tak więc uznać należy, że w świetle art. 15 u.s. zadania związane z organizacją rozgrywek w ramach ligi zawodowej stanowią informację publiczną, w zrozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., ponieważ są one jedną z form wykonywania przez związki sportowe zadań z zakresu rozwoju kultury fizycznej, będącej uregulowaną przez państwo działalnością, której wykonanie powierzono nadzorowanym przez organy publiczne związkom sportowym. Związki te regulują sytuację prawną osób uprawiających sport, szczególnie zawodowo, a więc jako podmioty wykonujące zadania publiczne powinny być poddane kontroli społecznej wykonywanej za pomocą ustawy o dostępie do informacji publicznej. (...)" Jak dalej podniósł NSA "Takie rozwiązanie oznacza, że umowa, której udostępnienia w pkt 2 wniosku z dnia [...] grudnia 2020 r. - zażądało Stowarzyszenie zawiera informację publiczną, ponieważ dotyczy sprawy publicznej, tj. wykonania zadania publicznego polegającego na organizacji rozgrywek sportowych." Dalej należy zauważyć, że powodem odmowy udostępnienia skarżącej przedmiotowej umowy oraz aneksów do niej był uznanie, że umowa ta zawiera tajemnicę przedsiębiorstwa, tj. Związku oraz [...] Sp. z o.o. W decyzji z dnia [...] listopada 2024 r. tajemnica ta została określona jako "tajemnica handlowa". Tajemnica przedsiębiorcy nie została zdefiniowana w ustawie o dostępie do informacji publicznej, toteż wyprowadza się ją z definicji legalnej tajemnicy przedsiębiorstwa zawartej w art. 11 ust. 2 u.z.n.k. Zgodnie z tym przepisem przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Uznanie określonej informacji za objętą tajemnicą przedsiębiorstwa zależy od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek – formalnej i materialnej. Przesłanka formalna dotyczy podjętych przez przedsiębiorcę konkretnych działań w celu zachowania poufności informacji. Nie jest zatem wystarczające przekonanie podmiotu dysponującego informacją o działalności przedsiębiorcy, że dane te mają charakter poufny, ale konieczne jest wykazanie faktu zastrzeżenia przez przedsiębiorcę poufności danych. Przesłanka materialna odnosi się natomiast do treści informacji (danych technicznych, technologicznych, organizacyjnych lub innych posiadających dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą), których ujawnienie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy (zob. np. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 30 grudnia 2019 r., II SA/Rz 1266/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Oba te elementy - przesłanki uznania określonej informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa - mają charakter obiektywny. Stwierdzenie ich istnienia nie może opierać się wyłącznie na przekonaniu samego przedsiębiorcy, wymaga odwołania się do konkretnych okoliczności faktycznych. Uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, powinno zatem zawierać argumentację polegającą na przytoczeniu okoliczności wskazujących, że informacja zasługująca na ochronę ma dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą i że przedsiębiorca podjął odpowiednie kroki zapewniające zachowanie jej w poufności. Nie jest wystarczające samo oświadczenie przedsiębiorcy, że informacje stanowią dla niego wartość gospodarczą i w czym się ona wyraża (por. np. wyroki NSA z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3176/15; z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2143/13; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Go 197/20; orzeczenia.nsa.gov.pl). Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej musi ponadto wykazać, że zachowanie tej tajemnicy w korelacji do konstytucyjnej zasady jawności ma większą doniosłość, niż racje przemawiające za udostępnieniem informacji. Oparcie decyzji na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. z powołaniem na tajemnicę przedsiębiorcy wymaga wykazania, że istnienie tej tajemnicy jest rzeczywiste i niewątpliwe. Tajemnica przedsiębiorcy musi być oceniana w sposób obiektywny, oderwany od woli danego przedsiębiorcy. Nie wystarczy, by żądana informacja dotyczyła przedsiębiorcy, tj. by odnosiła się do prowadzonej działalności gospodarczej i była wolą przedsiębiorcy objęta tajemnicą. W takim bowiem przypadku tajemnicą przedsiębiorcy objęte byłoby wszystko, co przedsiębiorca arbitralnie uzna za taką tajemnicę, także na podstawie czynności kwalifikowanych. Niewątpliwie w przypadku kolizji prawa do tajemnicy przedsiębiorcy z prawem do informacji publicznej nie można przyjąć a limine, że prawo przedsiębiorcy do zachowania tajemnicy ma zawsze pierwszeństwo przed prawem do informacji publicznej. Tajemnica przedsiębiorcy z uwagi na ochronę innych zasad i wartości konstytucyjnych może być przedmiotem ingerencji. Wkraczanie w tę sferę musi być jednak dokonywane w sposób ostrożny i wyważony, z należytą oceną racji, które przemawiają za taką ingerencją (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych (wybrane problemy), ZNSA 1/2014, s. 23). W dalszej kolejności wyjaśnić należy, że NSA w wyroku z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 191/13 (orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, iż kontrola sądowa podejmowanych działań w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa, musi być pełna, a zatem musi być prowadzona na podstawie dokumentów źródłowych. Ewentualne przedstawienie sądowi administracyjnemu dokumentów, których udostępnienia odmawia się wnioskodawcy, nie oznacza, że strona będzie mogła się z nimi zapoznać w ramach prawa do przeglądania akt sprawy w sądzie. W przypadku, w którym istota sporu sprowadza się do odmowy udostępnienia konkretnych dokumentów (w ramach żądania udostępnienia informacji publicznej), dokumenty te nie podlegają udostępnieniu zainteresowanemu w trakcie postępowania sądowego. Realizując powyższy obowiązek Sąd zapoznał się z treścią umowy Związku z [...] Sp. z o.o., której udostępnia skarżącemu odmówiła Spółka. W ocenie Sądu wątpliwości budzi przede wszystkim to, czy w odniesieniu do przedmiotowej umowy oraz aneksów do niej spełniona jest przesłanka formalna uznania jej treści za tajemnice przedsiębiorcy. Sama umowa nie zawiera bowiem żadnej klauzuli poufności. Organ nie wskazał też aby podjęto jakiekolwiek inne działania, czy środki w celu zachowania jej treści w poufności. Odmawiając udostępnienia przedmiotowej umowy z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorstwa organ winien jednak precyzyjnie wyjaśnić z czego wywodzi przesłankę formalną tej tajemnicy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest jednak takiego wskazania. W uzasadnieniu wydanych w sprawie decyzji nie wskazano również, jakie konkretnie postanowienia przedmiotowej umowy oraz aneksów do niej mają dla Związku oraz [...] Sp. z o.o. wartość gospodarczą. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano jedynie, że umowa ta "zawiera również postanowienia o charakterze organizacyjnym i finansowym, stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa ZPRP i [...] ." Z tego lakonicznego stwierdzenia nie wynika jednak na czym polega wartość gospodarczą zapisów tej umowy i jakich konkretnie postanowień tej umowy to dotyczy. Argumentacja organu wskazująca na istnienie przesłanki materialnej uznania przedmiotowej informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa wymaga zatem doprecyzowania. Jak wynika z treści art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej powinno spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., a zatem powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie decyzji wydanej w oparciu o art. 5 ust. 2 u.d.i.p., ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, powinno zawierać konkretną, przekonującą argumentację na okoliczność spełnienia w sprawie obu przesłanek - formalnej i materialnej. Brak, ogólność lub pozorność takiej argumentacji świadczy o naruszeniu art. 107 § 1 i 3 k.p.a., skutkującym koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, bowiem w zaskarżonej decyzji, we wskazanym wyżej zakresie, brak jest adekwatnego rozważenia, czy żądana informacja publiczna jest informacją objętą tajemnicą przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5 ust. 2 w związku z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. w aspekcie formalnym, a także w aspekcie materialnym tej tajemnicy. Podkreślenia wymaga, że to na organie spoczywa obowiązek rozpoznania wniosku informacyjnego, a w przypadku odnowy udostępnienia informacji publicznej w formie decyzji administracyjnej - należyte jej uzasadnienie, odpowiadające wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., które umożliwi adresatowi decyzji, a następnie ewentualnie sądowi administracyjnemu, poznanie przesłanek podjętego rozstrzygnięcia. Nieco szersza, ale również nie wyczerpująca, argumentacja dotycząca podstaw uznania, że przedmiotowa umowa zawiera tajemnicę przedsiębiorcy zawarta została w odpowiedzi na skargę. Podkreślić jednak należy, że braki uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie mogą być konwalidowane na etapie odpowiedzi na skargę. Odpowiedź na skargę jest pismem procesowym odrębnym od zaskarżonego aktu administracyjnego i nie podlega kontroli Sądu. Nie jest bowiem środkiem wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia, które powinny znaleźć się w uzasadnieniu tego aktu. Prawidłowość uzasadnienia decyzji jest kluczowa dla jej oceny, co akcentowano już powyżej, gdyż w przeciwnym razie wymyka się spod kontroli Sądu. Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezesa Związku z dnia [...] listopada 2024 r. zostały wydane z naruszeniem art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w związku z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., a w konsekwencji z naruszeniem art. 5 ust. 2 u.d.i.p., co skutkowało ich uchyleniem. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej wskazującego na brak możliwości zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w niniejszej sprawie z uwagi na to, że ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Zdaniem skarżącej bowiem wszystkie żądane przez nią dokumenty dotyczą: warunków powierzenia i wykonywania przez spółkę [...] sp. z o.o. zarządzania ligą zawodową [...], zgodnie z art. 15 ust. 5 u.s.; warunków powierzenia i wykonywania P. L. jako Komisarzowi Ligi funkcji organu dyscyplinarnego w sporcie, które są zadaniami zastrzeżonymi ustawą do realizacji przez polski związek sportowy (art. 13 ust. 1 pkt. 2 i art. 45b ust. 1 i 3 u.s.). Przede wszystkim zarzut ten, ze względu na to, iż zaskarżona decyzja rozstrzyga wyłącznie o odmowie udostępnienia skarżącej umowy zawartej przez Związek z [...] sp. z o.o., może być rozpatrzony odnośnie tego, czy z faktu powierzenia i wykonywania przez spółkę [...] sp. z o.o. zarządzania ligą zawodową [...], można wywieść, iż art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie ma zastosowania do kwestii udostępnienia przedmiotowej umowy. Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Wyłączenie możliwości odmowy udostępnienia informacji publicznej w przypadku gdy dotyczy ona informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, odnosi się do osób pełniących funkcje publiczne, a więc do osób fizycznych. Tylko osoba fizyczna może pełnić funkcje publiczne. Wykonywanie zadań publicznych, jakie np. wykonuje Związek, nie oznacza, że ta osoba prawna wykonuje funkcje publiczne. Rozpoznając ponownie wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2024 r. w zakresie jego punktu 1 i 2 organ uwzględni dokonaną ocenę prawną. Przede wszystkim, w przypadku ponownej odmowy udostępnienia wnioskowanych informacji organ dokona analizy i oceny, czy w odniesieniu do żądanych informacji spełnione zostały łącznie przesłanki formalna i materialna tajemnicy przedsiębiorcy. W zależności od wyników tejże oceny organ podejmie stosowne czynności na gruncie u.d.i.p. Zważy przy tym, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, zaś odmowa jej udostępnienia przybiera postać decyzji administracyjnej, która winna spełniać wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. z odrębnościami wynikającymi z art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 1685, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania obejmujących wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł oraz opłatę od pełnomocnictwa, jak w punkcie 2 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935, z późn. zm.).