II SA/Wa 482/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), Protokolant referent Marta Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2025 r. sprawy ze skargi L. Z. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz związku schorzeń ze służbą i określenia stopnia inwalidztwa 1. oddala skargę w zakresie ustalenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej; 2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczeniem z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...], działając m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, powoływanej dalej jako k.p.a.), uchyliła orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w sprawie ustalenia zdolności do zawodowej służby wojskowej, związku poszczególnych chorób i ułomności z czynną służbą wojskową oraz określenia inwalidztwa [...] L. Z. i wydała nowe orzeczenie w tym zakresie. Komisja odwoławcza w pkt 8 orzeczenia rozpoznała u strony następujące schorzenia powodujące niezdolność do zawodowej służby wojskowej: 1. przebyty [...]. Przewlekłe zmiany [...] w okolicy [...] oraz [...] w obu [...]. [...] z zaburzeniami [...] z uszkodzeniem [...], [...] oraz zaburzeniami [...]- § 63 pkt 3; § 21 pkt 10 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 marca 2024 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2024 r., poz. 466); 2. zaburzenia [...] w przebiegu choroby podstawowej - § 67 pkt 3 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia. Komisja stwierdziła także występowanie schorzeń współistniejących: 3. [...] - stan po leczeniu - § 85 pkt 7; 4. przebyty uraz głowy - wtórny do zaburzeń OUN - § 5 pkt 1. W konsekwencji komisja w pkt 9 orzeczenia uznała orzekaną za trwale niezdolną do zawodowej służby wojskowej, w pkt 10 stwierdziła, że stwierdzone schorzenia nie pozostają w związku ze służbą wojskową, zaś w pkt 11 zaliczyła orzekaną do drugiej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia oraz do żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie orzecznicze w tej sprawie zostało wszczęte na skutek skierowania Dowódcy [...] Brygady [...]. Organ wyjaśnił, że w załączonej dokumentacji orzeczniczej znajduje się Karta Indywidualna Ratownika Medycznego z dnia [...].10.2022 r., z której wynika, iż orzekana doznała incydentu omdlenia z wtórnym urazem głowy po wysiłku fizycznym. Dwa dni wcześniej tj. [...].10.2022 r. oddawała krew. Na podstawie Karty Informacyjnej Leczenia Szpitalnego w Oddziale [...] Szpitala w [...], gdzie orzekana przebywała w dniach [...].10.2022 r. - [...].10.2022 r., na podstawie przeprowadzonej diagnostyki rozpoznano: [...], nieokreślony. W wykonanym w trakcie hospitalizacji RM [...] stwierdzono zmianę [...] w [...] o charakterze [...]. Ponadto liczne ogniska o charakterze przewlekłych zmian [...] w okolicy [...] w [...] i [...] (rogi [...]). W konsultacji laryngologicznej stwierdzono zaburzenia [...] pochodzenia [...]. W trakcie hospitalizacji stan [...] nie uległ zmianie. Wypisana do domu w stanie ogólnym dobrym, bez [...], z zaburzeniami [...] w stojącej pozycji ciała z zaleceniami dalszej opieki w Poradni [...], [...], [...], [...]. Jak wynika z kolei z zaświadczenia lekarskiego z dnia [...].06.2024 r . wystawionego przez lekarza [...] w badaniu [...] stwierdzono źrenice równe, reaktywne, objawy oponowe ujemne, ogniskowe ujemne - bez [...], [...], [...]. Odruchy [...], [...]. Próba [...] dodatnia - [...]. W skali [...] 0 pkt, w skali [...] - 5 pkt. Jak wynika z zaświadczenia lekarskiego, wystawionego przez lekarza [...] orzekana zainicjowała leczenie [...] w czerwcu 2023 r. na skutek utrzymujących się dolegliwości pod postacią [...], subiektywnego, istotnego klinicznie zaburzenia [...], [...], [...], [...], obniżenia nastroju, poczucia spadku wydolności psychofizycznej, zaburzeń snu. Organ stwierdził, że w załączonej dokumentacji medycznej zawarte są ponadto informacje dotyczące diagnostyki i leczenia [...], [...] i [...]. Komisja odwoławcza stwierdziła, że po analizie całości zgromadzonej dokumentacji należało uchylić zaskarżone orzeczenie RWKL i wydać w to miejsce własne. Organ przytoczył obowiązującą definicje udaru mózgu Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) i stwierdził, że w przypadku orzekanej nie można jednoznacznie określić początku wystąpienia objawów [...], gdyż nie wystąpiły objawy świadczące o możliwości podejrzenia [...]. Incydent omdlenia, który wystąpił po wysiłku fizycznym przy uwzględnieniu honorowego oddania krwi dwa dni wcześniej z towarzyszącym niskim ciśnieniem tętniczym oraz przy braku objawów [...] w badaniu przedmiotowym, jaki stwierdzono przez Zespół Ratownictwa Medycznego nie dawał podstaw do podejrzenia [...]. Ponadto przyjęcie do szpitala do Oddziału [...] w [...] dwa dni później odbyło się na skutek skierowania przez lekarza POZ, co świadczy, iż dolegliwości, które trwały nie stanowiły powodu do skorzystania z pomocy systemu Ratownictwa Medycznego. Diagnostyka obrazowa wykonana wówczas potwierdziła wystąpienie zmiany ogniskowej w obrębie [...], ale sam opis kwalifikujący zmianę jako podejrzenie [...] również uniemożliwia precyzyjne postawienie rozpoznania dotyczące początku ewentualnego [...], tym bardziej, że u orzekanej mogą istnieć czynniki ryzyka wystąpienia [...], o czym świadczą stwierdzane w obrazie RM [...] różnoczasowe zmiany o charakterze przewlekłych zmian [...]. Jak wynika z karty informacyjnej pobytu w Oddziale [...] skupiono uwagę na przeprowadzeniu szczegółowej diagnostyki w kierunku możliwych przyczyn oraz czynników ryzyka wystąpienia [...], stosując leczenie objawowe przy stabilnym stanie [...]. W związku z powyższym organ uznał, że nie istnieją żadne dowody w dokumentacji medycznej, które świadczyłyby, iż początek choroby rozpoczął się [...].10.2022 r. i to jeszcze w ściśle określonej godzinie. Incydent omdlenia, który niewątpliwie nastąpił po wysiłku fizycznym był spowodowany hipowolemią (wcześniejsze oddanie krwi) oraz hipotonią (stwierdzono kilkukrotnie niskie wartości [...]). Następnie organ szczegółowo uzasadnił powody, dla których uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie występuje związek stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową. Biorąc powyższe pod uwagę, organ odwoławczy stwierdził, że orzeczenie RWKL zostało wydane po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu orzeczniczym w oparciu o aktualne przepisy orzecznicze oraz najnowszą wiedzę medyczną, zgodnie z aktualnie ustalonym stanem zdrowia, a przy ich ustalaniu nie zostały pominięte żadne istotne argumenty ani fakty. RWKL prawidłowo ustaliła rozpoznania, kategorię zdrowia oraz grupę inwalidzką oraz zgodnie z aktualnym stanem prawnym ustaliła, że rozpoznane schorzenia nie pozostają w związku ze służbą wojskową. RWKL ustaliła, że schorzenia powodujące inwalidztwo ustalone w pkt 8.1 oraz 8.2 zaskarżonego orzeczenia powstały w trakcie służby wojskowej, a w uzasadnieniu doprecyzowała, że są wynikiem uwarunkowań osobniczych badanej i między innymi dlatego nie pozostają w związku ze służbą wojskową. L. Z. wniosła na powyższe orzeczenie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając je w zakresie określenia zdolności do służby wojskowej oraz ustalenia braku związku stwierdzonych chorób ze służbą wojskową. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia właściwej wojskowej komisji lekarskiej. W ocenie skarżącej, organ naruszył przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. ogólne zasady postępowania administracyjnego, w tym art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej i obiektywnej oceny dowodów, z pominięciem istotnej dokumentacji medycznej dostarczonej przez skarżącą. Skarżąca zarzuciła także organowi naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 stycznia 2018 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich (Dz.U. 2018 r., poz. 258 ze zm.), w tym przepisu nakładającego na komisję obowiązek oparcia orzeczenia na pełnym badaniu lekarskim (w razie potrzeby poszerzonym o konsultacje specjalistyczne i obserwację szpitalną) oraz na całokształcie dostępnej dokumentacji medycznej. Analogiczny wymóg wynika z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2023 r., poz. 347 ze zm.), zgodnie z którym wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie o zdolności do służby na podstawie badania stanu zdrowia - z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych i, w razie potrzeby, obserwacji szpitalnej. W ocenie skarżącej, komisja odwoławcza nie zastosowała się do tych norm, wydając orzeczenie pomimo nieprzeprowadzenia koniecznych badań i konsultacji. Ponadto, organ naruszył art. 87 ust. 1 i ust. 3 pkt 8 w zw. z art. 1 ust. 15 ustawy o obronie Ojczyzny dający gwarancję świadczeń odszkodowawczych pozostających w związku ze służbą wojskową. Zaskarżone orzeczenie nie zawiera pełnego uzasadnienia medycznego i prawnego - co samo w sobie stanowi naruszenie wymogów formalnych. Zdaniem skarżącej, w rozpoznawanej sprawie doszło także do naruszenia norm konstytucyjnych, tj. art. 2, art. 7, art. 68 ust. 1, art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi skarżąca przestawiła argumentację dotyczącą przede wszystkim dokonanego przez organ nieprawidłowego – w jej ocenie – ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie w zakresie związku rozpoznanych schorzeń ze służbą wojskową oraz określenia grupy inwalidztwa, a w pozostałym zakresie wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia 21 lipca 2025 r. skarżąca podtrzymała w całości zarzuty i wnioski skargi oraz przedstawiła szeroką argumentację na poparcie tezy o występującym związku pomiędzy stwierdzonymi schorzeniami a pełniona przez nią służbą wojskową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga na orzeczenie w części dotyczącej ustalenia zdolności do służby nie zasługuje na uwzględnienie, zaś w pozostałym zakresie skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Na wstępie należy wyjaśnić, że wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt OSK 1203/04, wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Pierwsza grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do służby wojskowej. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy - zdolność do służby wojskowej. Drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego. Podstawę takich orzeczeń stanowią m.in. przepisy ustawy o obronie Ojczyzny, ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2023 r. poz. 1100 ze zm.), ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 2022 r., poz. 2528 ze zm.). Orzeczenia te poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Decyzje administracyjne w tych sprawach wydawane są nie przez wojskowe komisje lekarskie, lecz przez inne organy (wojskowy organ emerytalny lub ZUS). Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych postępowaniach mają charakter orzeczenia wstępnego jako jedna z przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W świetle powyższego sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku schorzenia ze służbą wojskową (por. uchwała Składu Siedmiu Sędziów SN z dnia 27 października 1999 r. sygn. akt III ZP 9/99, publik. OSNP 2000/5/167, postanowienie Składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 6 listopada 2000 r. sygn. akt OSA 1/00, publ. ONSA 2001/2/47 oraz wyroki NSA z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt OSK 1203/04 i z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2227/11). W niniejszej sprawie, jak wynika z treści skargi, skarżąca zaskarżyła w całości orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lutego 2025 r., wnosząc o jego uchylenie zarówno w części dotyczącej ustalenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej, jak i w części dotyczącej związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową. Sąd przyjął więc, że skarga dotyczy również orzeczenia w zakresie dotyczącym ustalenia związku stanu zdrowia ze służbą oraz ustalenia stopnia inwalidztwa. W tym zakresie, jak już wyżej wskazano, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje, a zatem Sąd obowiązany był stwierdzić niedopuszczalność skargi w ww. zakresie i odrzucić ją w pkt 2 sentencji na podstawie o art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Oceniając natomiast zaskarżone orzeczenie, w zakresie obejmującym ustalenie zdolności skarżącej do służby wojskowej, Sąd stwierdził, że odpowiada ono prawu, co uzasadniało oddalenie skargi w tej części. Należy podkreślić, że dokonywana przez sądy administracyjne kontrola orzeczeń komisji lekarskich dotyczących zdolności do służby oparta jest wyłącznie na kryterium legalności, tj. ich zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Sądy administracyjne nie mają natomiast kompetencji specjalistycznych do oceny tego rodzaju orzeczeń z punktu widzenia prawidłowości zastosowania przez organy wiedzy medycznej. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2021 r. sygn. akt III OSK 726/21, "sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny merytorycznej trafności skarżonego orzeczenia w zakresie postawionej przez lekarzy diagnozy. Nie posiada bowiem wiedzy specjalistycznej w zakresie medycyny. Ustawodawca tworząc przepisy regulujące postępowanie przed sądami administracyjnymi nie wyposażył sądów administracyjnych w stosowne instrumentarium procesowe, umożliwiające np. przy pomocy opinii biegłych sądowych, dokonywanie merytorycznej oceny diagnozy postawionej przez komisję. W związku z powyższym Sąd nie mógł się wypowiadać co do tego, czy diagnoza postawiona przez komisję lekarską jest merytorycznie poprawna czy też nie." Sąd rozpoznający niniejszą sprawę badał więc jedynie zaskarżone orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej pod względem kryterium legalności i stwierdził, że zaskarżone orzeczenie, w części dotyczącej ustalenia zdolności skarżącej do służby wojskowej, nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. W postępowaniu przed komisją odwoławczą stwierdzone zostały u skarżącej następujące schorzenia powodujące niezdolność do zawodowej służby wojskowej: po pierwsze, przebyty [...]. Przewlekłe zmiany [...] w okolicy [...] oraz [...] w obu [...]. [...] z zaburzeniami [...] z uszkodzeniem [...], [...] oraz zaburzeniami [...]; a po drugie zaburzenia [...] w przebiegu choroby podstawowej. Należy w tym miejscu zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie, jak jednoznacznie wynika z treści orzeczenia I instancji, orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] lipca 2024 r. zostało wydane na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r. w sprawie orzekania o zdolności do służby wojskowej i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2022 r., poz. 1243 ze zm.). Natomiast organ odwoławczy powołał się na przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 marca 2024 r. Istotnie rozporządzenie z dnia 7 czerwca 2022 r. zostało zastąpione rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 marca 2024 r., które weszło w życie z dniem 29 marca 2024 r. Jednak zgodnie z § 14 rozporządzenia z dnia 25 marca 2024 r., sprawy wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia prowadzi się według przepisów dotychczasowych. Skoro w niniejszej sprawie skierowanie skarżącej do komisji lekarskiej zostało wydane w dniu 15 września 2023 r., to oznacza, że w tej sprawie organy obydwu instancji winny zastosować przepisy dotychczasowe, tj. załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 czerwca 2022 r. Biorąc jednak pod uwagę, że mające zastosowanie w sprawie przepisy, tj. § 63 pkt 3, § 21 pkt 10 oraz § 67 pkt 3 załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 25 marca 2024 r. (oraz objaśnienia do tego przepisu) mają identyczną treść jak analogiczne przepisy § 63 pkt 3, § 21 pkt 10 oraz § 67 pkt 3 załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2022 r., Sąd stwierdził, że powołanie się przez organ odwoławczy na treść rozporządzenia z dnia 25 marca 2024 r. nie stanowi naruszenia mającego wpływ na wynik sprawy, bowiem zarówno klasyfikacja stwierdzonych u skarżącej schorzeń, jak i powiązana z tymi schorzeniami kategoria zdolności do służby wojskowej nie uległy zmianie wskutek wejścia w życie nowego rozporządzenia. Rozważania komisji II instancji w tym zakresie pozostają zatem aktualne również w stanie prawnym, który winien mieć zastosowanie w tej sprawie. Jak wynika z załącznika nr 1 do rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2022 r., w przypadku stwierdzenia schorzenia wskazanego w § 63 pkt 3 załącznika nr 1 (Trwałe następstwa chorób lub urazów ośrodkowego układu nerwowego z zaburzeniami mózgowo-rdzeniowymi znacznie upośledzające sprawność ustroju) oraz schorzenia wskazanego w § 21 pkt 10 tego załącznika (Trwałe zaburzenia układu przedsionkowego), komisja lekarska jest obowiązana do wydania orzeczenia określającego kategorię zdolności do służby wojskowej jako "N". Komisja, wydając orzeczenie w sprawie zdolności do służby wojskowej, wobec rozpoznanych u skarżącej schorzeń, była zatem zobligowana zakwalifikować ją do kategorii "N", co też uczyniła. W rozporządzeniu z dnia 7 czerwca 2022 r. zawarte zostały również szczegółowe objaśnienia odnoszące się do chorób i ułomności, jak również określające zakres badań wykonywanych w ramach orzekania o zdolności do poszczególnych rodzajów służby wojskowej (§ 1 pkt 4 rozporządzenia). Z akt sprawy nie wynika, by orzekające organy nie zastosowały się do tych wskazań i objaśnień w zakresie stwierdzonych w przypadku skarżącej schorzeń. W szczególności rozpoznanie Trwałego zaburzenia układu przedsionkowego (§ 21 pkt 10) zostało przeprowadzone po analizie wyników przeprowadzonych uprzednio badań laryngologicznych i neurologicznych. Brak zatem podstaw do uznania, by wydając zaskarżone orzeczenie, organy naruszyły przepisy prawa materialnego, w tym w szczególności rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2022 r., a także przepisy postępowania. Natomiast, jak już wskazano, Sąd nie jest uprawniony do oceny wyciągniętych przez organ wniosków natury medycznej co do stanu zdrowia skarżącej. Skarżąca w żaden sposób skutecznie nie zakwestionowała przyjętej przez komisję odwoławczą kwalifikacji zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Argumentacja skargi koncentruje się bowiem na kwestii ustalenia związku schorzeń ze służbą wojskową, a materia ta – jak wyjaśniono wyżej – nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącą w skardze argumentacji w tym zakresie, należy zauważyć, że orzekające w tej sprawie organy dokonywały oceny stanu zdrowia skarżącej na podstawie całości dokumentacji medycznej w tym również dokumentów załączonych przez skarżącą do odwołania. Dokumentacja ta znajduje się w aktach administracyjnych sprawy. Organ odwoławczy wziął pod uwagę przy wydawaniu orzeczenia całość dokumentacji medycznej skarżącej i wyjaśnił, z jakich przyczyn przyjął rozpoznanie określone w pkt 8 orzeczenia. Podsumowując, Sąd stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, obejmuje niezbędne badania lekarskie, a dokonana kwalifikacja zdolności skarżącej do służby wojskowej była trafna. Z tej przyczyny Sąd uznał, że zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej ustalenia zdolności do służby wojskowej, oceniane – jak już wskazywano – wyłącznie pod względem kryterium jego legalności, jest prawidłowe. Biorąc wszystkie powyższe okoliczności pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. Sąd odrzucił skargę w pozostałym zakresie w pkt 2 sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.