II SA/Wa 493/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Ewa Marcinkowska (spr.), Protokolant ref. staż. Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów nauki oddala skargę Dowódca Wojsk Lądowych decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. wydaną na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 54 ust. 1, 3-5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2007 roku (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.) w związku z § 15 i § 17 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 maja 2004 r. w sprawie kierowania i udzielania pomocy żołnierzom zawodowym w związku z pobieraniem przez nich nauki oraz ustalania równowartości kosztów poniesionych w związku z nauką (Dz. U. Nr 135, poz. 1451) w zw. z art. 10 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 176, poz. 1242) w zw. z art. 8 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 79, poz. 669 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania [...] M. W. - uchylił w całości zaskarżoną Decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w B. nr [...] z dnia [...] października 2010 r. w sprawie ustalania zwrotu kosztów nauki i ustalił zwaloryzowaną na dzień zwolnienia ze służby równowartość kosztów poniesionych na utrzymanie i naukę podlegających zwrotowi przez [...] M. W. w kwocie [...] złotych. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w B. decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. działając na podstawie art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 maja 2004 r. w sprawie kierowania i udzielania pomocy żołnierzom zawodowym w związku z pobieraniem przez nich nauki oraz ustalania równowartości kosztów poniesionych w związku z nauką (Dz. U. Nr 135, poz. 1451), orzekł o obowiązku zwrotu przez [...] M. W. równowartości kosztów poniesionych na jego utrzymanie i naukę w [...] w W., w kwocie [...] zł. Przedmiotowa decyzja organu I instancji została w ustawowym terminie zaskarżona odwołaniem do Dowódcy Wojsk Lądowych, który w wyniku rozpoznania odwołania decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w B., decyzją nr [...] z dnia [...] października 2010 r. ponownie orzekł o obowiązku zwrotu przez [...] M. W. kosztów poniesionych na jego utrzymanie i naukę w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ zawarł szczegółowe wyliczenie zwaloryzowanych na 2007 r. całkowitych kosztów poniesionych przez uczelnię na utrzymanie i naukę M. W. Jako podstawę przyjętą do wyliczenia kwoty zwrotu przedmiotowych kosztów, organ orzekający w I instancji powołał się na zestawienie kosztów przedstawione przez [...] w W. Zgodnie z tym zestawieniem, łączne koszty za poszczególne lata nauki, zwaloryzowane przez [...] na 2006 rok - wynosiły [...] zł. Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w B. powyższą kwotę zwaloryzował przez średnioroczny wskaźnik wzrostu cen i usług konsumpcyjnych ogółem za rok 2007, ustalając wysokość kosztów w kwocie [...] zł. Następnie, ustalono obowiązek zwrotu kosztów poniesionych na utrzymanie i naukę w wysokości proporcjonalnej do czasu zawodowej służby wojskowej jaki żołnierzowi zawodowemu pozostał do odbycia, na kwotę [...] zł, poprzez obliczenie stosunku procentowego pozostałego do odsłużenia obowiązkowego czasu służby, tj. 3146 dni do podwojonej liczby dni nauki, wyznaczającej cały okres obowiązkowej służby po ukończeniu nauki, tj. 3542 dni, a następnie otrzymany iloraz pomnożono przez zwaloryzowaną na 2007 rok równowartość kosztów poniesionych na utrzymanie i naukę, zwaloryzowanych przez uczelnię na 2006 roku. W odwołaniu od powyższej decyzji M. W. zarzucił organowi I instancji naruszenie norm prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 75 ust. 1 w związku z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2007 r., a tym samym przyjęcie, że roszczenie o zwrot kosztów nauki, które stało się wymagalne z dniem [...] sierpnia 2007 r., tj. z dniem zwolnienia odwołującego się z zawodowej służby wojskowej, nie uległo przedawnieniu z dniem [...] sierpnia 2010 r. Wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołania podniósł, iż obowiązek zwrotu kosztów nauki wynikający z art. 54 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2007 r. dotyczy innej niż uposażenie należności, która nie jest uposażeniem wojskowym i jest należnością wymienioną w art. 73 ust. 1 pkt 9 tej ustawy, bowiem jest należnością związaną ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Wskazał również, że przepis art. 73 ust. 1 pkt 9 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ma charakter finansowy, a jego brzmienie jest jasne i nie budzi wątpliwości, co uzasadnia wykładanie go literalnie, ściśle zgodnie z jego brzmieniem. Podniósł ponadto, że zgodnie z art. 75 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który - jego zdaniem - ma także zastosowanie w jego aktualnym brzmieniu, z uwagi na datę orzekania w I instancji, roszczenie o uposażenie i inne należności, o których mowa w art. 73 ustawy, ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, gdy stały się one wymagalne. Z tego wywiódł, że roszczenie, o którym orzekł organ I instancji, uległo przedawnieniu z dniem [...] sierpnia 2010 r. Zaznaczył również, że gdyby nawet przyjąć, że odwołujący się miał 60 dni na zwrot należności określonych pierwszą decyzją od dnia jej wydania, czy nawet doręczenia, zaś zaskarżona aktualnie decyzja nie jest ostateczna, to roszczenie przedmiotowe uległo przedawnieniu z końcem października 2010 r., a więc pomiędzy doręczeniem zaskarżonej decyzji, a upływem terminu do złożenia odwołania. Podkreślił też, że termin przedawnienia nie został nigdy przerwany, ponieważ wydanie decyzji nie jest czynnością przed organem uprawnionym do dochodzenia, ustalenia, czy zaspokojenia roszczenia, a odwołujący się nie uznał roszczenia. Uchylenie zaś decyzji zobowiązującej do zwrotu kosztów poniesionych przez uczelnię na naukę powoduje utratę jej mocy obowiązującej, a tym samym przedmiotowy obowiązek, do czasu wydania decyzji odwoławczej, nigdy nie został ustalony. Dowódca Wojsk Lądowych, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. wydaną na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 54 ust. 1, 3-5 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2007 r. w związku z § 15 i § 17 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 maja 2004 roku w sprawie kierowania i udzielania pomocy żołnierzom zawodowym w związku z pobieraniem przez nich nauki oraz ustalania równowartości kosztów poniesionych w związku z nauką w zw. z art. 10 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 176, poz. 1242) w zw. z art. 8 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 79, poz. 669 ze zm.) uchylił w całości zaskarżoną Decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w B. i ustalił zwaloryzowaną na dzień zwolnienia ze służby równowartość kosztów poniesionych na utrzymanie i naukę podlegających zwrotowi przez [...] M. W. w kwocie [...] złotych. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż odwołanie zasługuje na uwzględnienie, choć z przyczyn innych niż w nim podniesione. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podniósł, iż w sprawie nie zachodzi okoliczność uzasadniająca zastosowanie art. 75 ustawy pragmatycznej, nie zostały bowiem spełnione przesłanki powstania roszczenia z tytułu prawa żołnierza do uposażenia i innych należności wymienionych w art. 73 ustawy pragmatycznej. Zgodnie bowiem z art. 75 ust. 1 tej ustawy, w niezmienionym brzmieniu od daty jego obowiązywania, roszczenia z tytułu praw do uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73, ulegają przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Stąd też zarzut przedawnienia roszczenia o należności wynikający z art. 54 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2007 r. należy uznać za nietrafny, gdyż obowiązek zwrotu kosztów poniesionych przez uczelnię na utrzymanie i naukę [...] M. W. w warunkach określonych w tym przepisie, nie wchodzi w zakres należnych żołnierzowi świadczeń pieniężnych, o których stanowi art. 73 ustawy. Organ zaznaczył jednocześnie, iż stosownie do treści § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 maja 2004 r., zwrot równowartości kosztów następuje na podstawie decyzji, o której mowa w art. 54 ust. 4 ustawy pragmatycznej, z uwzględnieniem art. 8 ust. 1 tej ustawy, w terminie do 60 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Skoro zatem, przyjmując za twierdzeniem strony, obowiązek zwrotu przedmiotowych kosztów nigdy nie został ustalony, to nie może być mowy o przedawnieniu dochodzenia przez organy wojskowe ww. należności pieniężnych, z powodu braku ich wymagalności, ponieważ bieg terminu przedawnienia liczony jest od dnia uzyskania przez decyzję ustalającą obowiązek ich zwrotu przymiotu ostatecznej. Niezależnie jednak od powyższych argumentów wykazujących nietrafność zarzutu odwołania Dowódca Wojsk Lądowych, działając na podstawie art. 136 w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., przeprowadził uzupełniające postępowania wyjaśniające, w zakresie uzyskania brakującego w aktach sprawy dokumentu, na którym organ orzekający w pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie w celu dokonania analizy prawidłowości przeprowadzonego rozliczenia wszystkich składników i elementów kształtujących wysokość kosztów poniesionych przez wojsko w związku z nauką odwołującego, w skali jednego roku nauki oraz za cały okres studiów, w kontekście wysokości ustalonego zaskarżoną decyzją zobowiązania. Dowódca Wojsk Lądowych zaznaczył, że zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym ustalonym w postępowaniu odwoławczym, w rozpatrywanej sprawie zastosowanie mają przepisy art. 54 ust. 1, 3, 4, 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2007 r. w związku z § 15 i § 17 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 maja 2004 r. w sprawie kierowania i udzielania pomocy żołnierzom zawodowym w związku z pobieraniem przez nich nauki oraz ustalania równowartości kosztów poniesionych w związku z nauką. Wskazuje na to data zwolnienia strony z zawodowej służby, tj. [...] sierpnia 2007 r. oraz data doręczonej stronie w dniu [...] sierpnia 2007 r. pierwotnej decyzji ustalającej z dnia [...] sierpnia 2007 r., uchylonej następnie przez Dowódcę Wojsk Lądowych i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania przed organem pierwszej instancji. Organ podkreślił, iż art. 54 ustawy pragmatycznej w międzyczasie był dwukrotnie nowelizowany. Art. 1 pkt 31 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 176, poz. 1242), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2008 r. - w sposób istotny zmienił brzmienie art. 54 ustawy pragmatycznej. Kolejna ustawa z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 79, poz. 669 ze zm.), obowiązująca od dnia 1 stycznia 2010 r., na mocy art. 1 pkt 28 ponownie znowelizowała art. 54. Jednakowoż, na podstawie przepisów przejściowych obu ustaw zmieniających, tj. art. 10 noweli z dnia 24 sierpnia 2007 r. oraz art. 8 noweli z dnia 24 kwietnia 2009 r., stanowiących jednobrzmiąco, że sprawy wszczęte i niezakończone ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych - organ II instancji przyjął, iż do obowiązku zwrotu równowartości kosztów w niniejszej sprawie należy stosować przepisy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2007 r. Dokonując analizy treści art. 54 ustawy pragmatycznej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2007 r. organ odwoławczy wskazał, iż powyższa regulacja w zestawieniu z treścią zaskarżonej decyzji pozwalają ustalić, iż organ orzekający w I instancji prawidłowo przyjął, że skoro w przypadku skarżącego czas trwania studiów w [...] w W. wyniósł 1771 dni, to wymiar obowiązkowej służby zawodowej po ukończeniu studiów, zwalniający stronę z obowiązku zwrotu przedmiotowych kosztów wynosi 3542 dni. Bezsporne jest również ustalenie okresu służby zaliczonej - w rozumieniu omawianych przepisów - do służby obowiązkowej, liczonego od dnia [...] czerwca 2006 r. (data wyznaczenia na stanowisko służbowe) do dnia [...] sierpnia 2007 r. (data zwolnienia ze służby). Organ I instancji błędnie jednak wyliczył, iż wskazany powyżej okres to 396 dni albowiem w rzeczywistości stanowi on 432 dni. Zatem czas zawodowej służby wojskowej, jaki odwołującemu pozostał do odbycia, w myśl art. 54 ust. 5, wynosi nie 3146 dni jak to ustalił organ I instancji, lecz 3110 dni. Wskazane powyżej błędy organu I instancji miały bezpośrednie przełożenie na wynik obliczenia równowartości przedmiotowych kosztów podlegających zwrotowi, chociaż zasada, iż zwrot ma nastąpić w wysokości proporcjonalnej do czasu zawodowej służby wojskowej pozostałego skarżącemu do odbycia, została przez organ I instancji zachowana. Organ odwoławczy podkreślił, iż uzupełniające postępowanie wyjaśniające, przeprowadzone w postępowaniu odwoławczym, pozwoliło stwierdzić w sposób niewątpliwy, że dokumentem stanowiącym podstawę obliczenia kosztów skarżonej decyzji, jest zestawienie równowartości kosztów poniesionych na utrzymanie i naukę [...] M. W., sporządzone przez Kanclerza [...] w W. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji słusznie uznał przedmiotowe zestawienie za dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., gdyż - przyjmując za orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego - zestawienie kosztów przez uczelnię jest informacją stanowiącą dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Może zatem być podstawą wydania decyzji o obowiązku zwrotu wyliczonych kosztów, bowiem dokument taki korzysta z domniemania zgodności z prawdą dopóki domniemanie to nie zostanie obalone jakimkolwiek dowodem przeciwnym. Uwzględnienie zatem zestawienia kosztów przedstawiających oszacowanie rzeczywistych kosztów kształcenia, czyni zadość regulacji zawartej w § 17 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 maja 2004 r. i w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi okoliczność jego naruszenia, zwłaszcza wobec braku jakichkolwiek dowodów przeciwnych, czy danych podważających wyliczenie uczelni w tym zakresie. Zgodnie bowiem z § 17 ust. 1 tego rozporządzenia, łączne rzeczywiste poniesione koszty, wynikające z ewidencji księgowej, przelicza się w odniesieniu do jednego żołnierza zawodowego. W konsekwencji, organ pierwszej instancji wyeliminował uchybienie o charakterze proceduralnym, w procesie ustalenia rzeczywistych kosztów poniesionych przez [...] na naukę, które to uchybienie było podstawą uchylenia przez Dowódcę Wojsk Lądowych pierwotnej decyzji ustalającej wysokość przedmiotowego zobowiązania. Zdaniem organu odwoławczego, ustalenia poczynione w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w postępowaniu wyjaśniającym, pozwalają jednak przyjąć, iż zaskarżona decyzja narusza art. 54 ust. 3 ustawy pragmatycznej. Zgodnie z jego brzmieniem, waloryzacja kosztów, o których mowa w ust. 1 tego artykułu następuje corocznie w drodze pomnożenia ich równowartości na dzień ukończenia studiów przez średnioroczny wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, określony w ustawie budżetowej na dany rok. Natomiast, odesłanie w przepisie do jego ustępu 1 wskazuje na to, że żołnierz zobowiązany jest do zwrotu zwaloryzowanej na dzień zwolnienia ze służby równowartości kosztów poniesionych na jego utrzymanie i naukę. W ocenie organu drugiej instancji, przeprowadzona przez uczelnię waloryzacja kosztów, następnie bez weryfikacji przyjęta do rozliczeń przez Dowódcę Jednostki Wojskowej [...] w B., polegająca najpierw na odrębnej waloryzacji kosztów za poszczególne lata, nie znajduje podstaw w cytowanym wyżej przepisie. Z treści powołanego przepisu wynika bowiem, że żołnierz zobowiązany jest do zwrotu równowartości kosztów poniesionych na jego utrzymanie i naukę w wysokości proporcjonalnej do czasu zawodowej służby wojskowej, jaki żołnierzowi zawodowemu pozostał do odbycia, zwaloryzowanych na dzień zwolnienia ze służby. Waloryzacji podlega zatem równowartość kosztów wyliczona na dzień ukończenia studiów, co implikuje organ do waloryzacji, nie kosztów za poszczególne lata studiów i następnie waloryzacji ich sumy jako kosztów poniesionych za cały okres nauki, lecz do waloryzacji wyłącznie sumy kosztów poniesionych za cały okres studiów. Tak ustaloną równowartość kosztów waloryzuje się corocznie, począwszy od ukończenia studiów do dnia zwolnienia ze służby, przy uwzględnieniu wskaźników waloryzacji określonych w ustawach budżetowych obowiązujących przez kolejne lata następujące po ukończeniu studiów. Tymczasem [...] najpierw dokonała waloryzacji oddzielnie za każdy rok akademicki rzeczywistych i faktycznych kosztów nauki, a następnie zwaloryzowała sumę tych zwaloryzowanych kosztów na rok ukończenie studiów, tj. na 2006 r. W konsekwencji przedmiotowe koszty, których zwrot nakazano odwołującemu, nie zostały wyliczone w sposób prawidłowy, co spowodowało ich zawyżenie. Stanowi to naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 w związku z art. 80 k.p.a., co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie organu. Wobec powyższych uchybień, organ odwoławczy korzystając z przysługującego mu prawa wynikającego z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, ustalając zwaloryzowaną na dzień zwolnienia ze służby równowartość kosztów poniesionych na utrzymanie i naukę [...] M. W. na kwotę [...] zł. Organ odwoławczy podkreślił, że przyjęty sposób obliczenia równowartości kosztów, o których mowa w art. 54 ust. 1 ustawy pragmatycznej, uwzględnia obliczenia arytmetyczne organu I instancji w zakresie, w jakim zgodne są z zasadą określenia tych kosztów wyrażoną w art. 54 ust. 5 tej ustawy, tj. liczbę dni nauki w [...], wymagany podwójny okres do obycia służby po zakończeniu nauki w tej uczelni, liczbę dni odbytej służby po zakończeniu nauki, liczbę dni pozostałych do upływu obowiązującego podwójnego okresu nauki. Organ przedstawił szczegółową kalkulację kosztów opartą na zestawieniu kosztów, znajdującym się w teczce akt personalnych wyjaśniając, że liczbę dni nauki, która wynosi 1771 dni, podwojono, obliczając w ten sposób wymagany okres odbycia zawodowej służby wojskowej po ukończeniu studiów, tj. 3542 dni. Następnie ustaloną liczbę dni pełnienia przez stronę zawodowej służby wojskowej po ukończeniu studiów, tj. 396 dni odjęto od obowiązkowej do odsłużenia podwójnej liczby dni nauki. Otrzymana liczba wyznacza ilość dni pozostałych do obowiązkowego odsłużenia podwójnego okresu studiów tj. 3110 dni. Następnie, ustaloną przez [...] równowartość rzeczywistych kosztów, które są jednocześnie faktycznymi kosztami, poniesionymi na utrzymanie i naukę strony, tj. [...] zł - zwaloryzowano na dzień zwolnienia ze służby, w drodze pomnożenia ich równowartości na dzień ukończenia studiów przez średnioroczny wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, określony w ustawie budżetowej na dany rok. Proporcjonalna wysokości kosztów do czasu zawodowej służby wojskowej, jaki żołnierzowi zawodowemu pozostał do odbycia, obliczona została poprzez podzielenie ilość dni pozostałych do obowiązkowego odsłużenia podwójnego okresu nauki, tj. 3110 dni przez wymagany obowiązkowy okres odbycia zawodowej służby wojskowej po ukończeniu studiów, tj. 3542 dni. Otrzymany iloraz pomnożono przez zwaloryzowaną na dzień zwolnienia ze służby równowartość kosztów poniesionych przez uczelnię na utrzymanie i naukę [...] M. W., co dało w efekcie kwotę [...] zł. Tak obliczona kwota stanowi, zwaloryzowaną na dzień zwolnienia ze służby, równowartość faktycznie poniesionych kosztów na utrzymanie i naukę [...] M. W., podlegających zwrotowi w trybie § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 maja 2004 r. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. W. zarzucił organowi: 1. naruszenie § 15 i § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 maja 2004 r. w sprawie kierowania i udzielania pomocy żołnierzom zawodowym w związku z pobieraniem przez nich nauki oraz ustalania równowartości kosztów poniesionych w związku z nauką poprzez przyjęcie, iż zwrot kosztów obejmuje nie faktycznie poniesione przez Uczelnię Wyższą koszty, lecz koszty teoretyczne, maksymalnie możliwe do poniesienia; 2. uchybienie art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. poprzez brak rzetelnego ustalenia wysokości faktycznie poniesionych kosztów do zwrotu przez skarżącego; 3. naruszenie norm prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 54 ust. 1 w związku z ust. 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, polegającą na przyjęciu wbrew literalnemu brzmieniu cytowanych przepisów, iż zwrot kosztów pobranej nauki stanowi iloczyn sumy kosztów utrzymania dziennego żołnierza zawodowego za każdy dzień pozostały do zakończenia okresu służby obowiązkowej, o którym mowa w ust. 1, nie zaś jak wyraźnie określa to przepis ust. 5, stosunek (proporcja) okresu pozostałego do zakończenia okresu służby obowiązkowej do całego okresu służby obowiązkowej w przełożeniu na okres pobieranej nauki na wojskowej uczelni wyższej pomnożony przez jednostkowy koszt dzienny utrzymania kadeta zwaloryzowany wskaźnikiem wzrostu cen ogłaszanym przez Prezesa GUS. 4. naruszenie norm prawa procesowego poprzez uchybienie art. 107 § 3 k.p.a. i brak wskazania podstawy przyjęcia kwoty [...] zł jako łącznego kosztu utrzymania konkretnego żołnierza - odwołującego się - w okresie pobieranej nauki, brak uzasadnienia tej kwoty konkretnymi dokumentami, z których wynikałoby, iż [...] w W. poniosła na utrzymanie odwołującego się taki właśnie koszt, wskaźnika waloryzacji, brak wykazania jakie świadczenia pobierał w [...] w W. poza nauką; 5. naruszenie norm prawa procesowego poprzez uchybienie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. i brak wskazania kto jest prawnym beneficjentem ustalonego świadczenia, to jest uczelnia, czy Jednostka Wojskowa, czy [...] w W., co ma istotne znaczenie wobec faktu, iż uczelnia wyższa ma osobowość prawną i nie jest jednostką organizacyjną Skarbu Państwa. Z uwagi na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, iż bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, że odbywał studia na [...] w W. oraz, że złożył wypowiedzenie stosunku służbowego, co skutkowało wydaniem przez Szefa Sztabu Generalnego decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Bezspornym jest także to, że wojskowe uczelnie wyższe mają prawo skorzystać z możliwości domagania się zwrotu kosztów nauki poniesionych przez te uczelnie w ramach wykształcenia żołnierza zawodowego w wysokości rzeczywiście poniesionych przez te uczelnie kosztów na podstawie decyzji organu wojskowego - dowódcy ostatniej jednostki wojskowej, w której żołnierz pełnił służbę. W stanie faktycznym niniejszej sprawy organy obu instancji, wbrew obowiązującym przepisom, domagają się jednak zwrotu nie faktycznie poniesionych kosztów, lecz kosztów możliwych maksymalnie do poniesienia. Ponadto sporządzone zestawienie kosztów ma charakter jedynie szacunkowy, organy zaś obu instancji nie są w stanie i nie wykazały w uzasadnieniach swoich decyzji, iż takowe koszty zostały poniesione i przez kogo w stosunku do konkretnej osoby skarżącego. W aktach postępowania brak jest bowiem rachunków oraz stosownych dokumentów księgowych. Wolą ustawodawcy było natomiast to aby żołnierz zwracał koszt nauki i tylko nauki, nie zaś inne. Koszt nauki zaś to wyłącznie koszt wynagrodzenia kadry dydaktycznej. Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 maja 2006 r. sygn. akt III SA/Gd 172/06 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Sz 735/06. Ponadto, w ocenie skarżącego przepis art. 54 ust. 1 ustawy pragmatycznej, zgodnie z jego literalnym brzmieniem, nie daje podstaw ku temu aby okresu pobierania nauki nie zaliczać do okresu służby obowiązkowej. Z całą pewnością nie daje podstaw ku temu wyrażenie "licząc od dnia ukończenia studiów (...)". Wyrażenie to przesądza bowiem wyłącznie o tym, iż żołnierz zawodowy powinien, aby uwolnić się od obowiązku zwrotu kosztów nauki, pełnić jeszcze zawodową służbę wojskową przez okres czasu liczony od dnia zakończenia tych studiów, w długości równej dwukrotności okresu studiów łącznie z tymi studiami. Z uwagi na to, że przepis ten ma charakter finansowy, dokonywanie jego wykładni rozszerzającej jest niedopuszczalne. Należy zatem kierować się regułami znaczeniowymi języka polskiego. Oznacza to zatem, iż okres studiów podlega zaliczeniu na poczet biegu okresu służby obowiązkowej. Przyjęcie poglądu organów obu instancji w istocie zmierza zaś nie do tego aby skarżący zwrócił koszty nauki za okres proporcjonalny do dni pozostałych do odsłużenia mu służby obowiązkowej, lecz dwukrotny koszt utrzymania w okresie służby obowiązkowej, co przewyższa w jego przypadku koszt nauki 4-krotnie. Skarżący zarzucił ponadto, iż z treści decyzji organów obu instancji nie wynika na czyją rzecz ma nastąpić zwrot kosztów. Uczelnia ma bowiem osobowość prawną i nie jest ani jednostką organizacyjną Skarbu Państwa, ani jednostką budżetową. Tym samym, decyzja winna określać na czyją rzecz nastąpić ma zwrot kosztów. Brak określenia czyni decyzję niewykonalną, zaś przyjęcie, iż zwrot ma nastąpić na rzecz Skarbu Państwa powodowałoby, że zwrot następuje na rzecz podmiotu, który kosztów nie poniósł, więc prowadziłoby to do jego wzbogacenia się kosztem skarżącego, bez podstawy prawnej. Dowódca Wojsk Lądowych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, iż dokonał wyliczenia wysokości zwrotu kosztów za naukę w [...] w sposób dokładny i rzetelny. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyszczególniono koszty: zakwaterowania, umundurowania, wyżywienia, świadczeń związanych z nauką i dojazdu do miejsca pobierania nauki jakie zostały poniesione przez uczelnię wojskową na kształcenie [...] M. W. Zatem podnoszony przez skarżącego zarzut, iż są to koszty wskazane ogólnie, teoretyczne i maksymalne do poniesienia jest zarzutem nieprawdziwym i niezasługującym na uwzględnienie. Koszty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wynikają z ewidencji księgowej prowadzanej przez [...] i odnoszą się do konkretnego absolwenta uczelni w tym przypadku do [...] M. W. Zawarte w Teczce Akt Personalnych skarżącego zestawienie przedmiotowych kosztów ma charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., a skarżący w ciągu całego postępowania administracyjnego nie przedstawił jakichkolwiek dowodów podważających wiarygodność zawartych w nim wyliczeń, ograniczając się do gołosłownej polemiki z formalną poprawnością tego dokumentu. Podniesiona natomiast w skardze kwestia "prawnego beneficjenta ustalonego świadczenia" nie ma żadnego znaczenia w realiach niniejszej sprawy. Istotne jest wyłącznie to, że orzekające w niniejszej sprawie organy administracji działy w zakresie swej właściwości rzeczowej i funkcjonalnej, czego strona w żaden sposób nie kwestionuje. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 27 marca 2012 r. podtrzymał w całości zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga M. W. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zaskarżona decyzja Dowódcy Wojsk Lądowych wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. Organ odwoławczy wydaje decyzję reformacyjną w oparciu o powyższy przepis w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa. W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ odwoławczy wykazał, iż zaszły przesłanki do zastosowania powyższego przepisu, z uwagi na zaistniałe błędy w ustaleniach faktycznych poczynionych przez organ I instancji, które miały wpływ na treść rozstrzygnięcia oraz z uwagi na błędne zastosowanie przez ten organ przepisu prawa materialnego. Jak prawidłowo ustalił Dowódca Wojsk Lądowych w niniejszej sprawie materialnoprawną podstawą decyzji nakładającej na M. W. obowiązek zwrotu kosztów zakwaterowania, wyżywienia i świadczeń związanych z jego nauką podczas studiów w [...] w W. był art. 54 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2007 r. Zgodnie bowiem z art. 10 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 176, poz. 1242) , która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2008 r., sprawy wszczęte, lecz niezakończone ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych. Stosownie do art. 54 ust. 1 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierz zawodowy będący absolwentem szkoły wojskowej i żołnierz skierowany na studia lub naukę oraz na staż naukowy lub kurs trwający ponad pięć miesięcy, który wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej lub został z niej zwolniony na podstawie art. 111 pkt 1, 4, 6, 7, 9 lit. a oraz pkt 11-16, a także art. 112 pkt 1, w okresie nieprzekraczającym okresu dwa razy dłuższego od czasu trwania studiów, nauki, stażu lub kursu albo okresu pobierania stypendium, licząc od dnia ukończenia tych studiów, nauki, stażu lub kursu - jest zobowiązany do zwrotu zwaloryzowanej na dzień zwolnienia ze służby równowartości kosztów poniesionych na jego utrzymanie i naukę, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6. Zwrot tych kosztów następuje w wysokości proporcjonalnej do czasu zawodowej służby wojskowej, jaki żołnierzowi zawodowemu pozostał do odbycia, a decyzję o ustaleniu równowartości kosztów, wydaje dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową (ust. 4 i 5). Wykładnia gramatyczna i systemowa wskazanego art. 54 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wskazuje, iż żołnierz zawodowy będący absolwentem szkoły wojskowej, który nie odbył zawodowej służby wojskowej w wymiarze dwukrotnie dłuższym od czasu trwania studiów, licząc od dnia ukończenia tych studiów, jest zobowiązany do zwrotu zwaloryzowanej na dzień zwolnienia ze służby równowartości kosztów poniesionych na jego utrzymanie i naukę, w wysokości proporcjonalnej do czasu zawodowej służby wojskowej, jaki żołnierzowi zawodowemu pozostał do odbycia. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że przedmiotowy obowiązek ciąży na żołnierzu, dopóki nie odsłuży zawodowo okresu dwa razy dłuższego od czasu trwania studiów, licząc od dnia ukończenia tych studiów. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że mamy do czynienia z taką właśnie sytuacją, gdyż skarżący pozostawał w zawodowej służbie wojskowej od dnia ukończenia szkoły przez 432 dni, natomiast okres dwa razy dłuższy od czasu trwania studiów w [...] w W. to 3542 dni, a zatem czas zawodowej służby wojskowej jaki pozostał do odbycia to 3110 dni. Zauważyć należy, że art. 55 ust. 1 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zobowiązywał Ministra Obrony Narodowej do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowego sposobu ustalania między innymi równowartości kosztów poniesionych na utrzymanie i naukę żołnierza zawodowego będącego absolwentem szkoły wojskowej, który wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Wykonując powyższą delegację ustawową Minister Obrony Narodowej wydał rozporządzenie wykonawcze z dnia 24 maja 2004 r. w sprawie kierowania i udzielania pomocy żołnierzom zawodowym w związku z pobieraniem przez nich nauki oraz ustalania równowartości kosztów poniesionych w związku z nauką (Dz. U. Nr 135, poz. 1451). Sposób ustalania równowartości kosztów na utrzymanie i naukę żołnierza zawodowego podlegających zwrotowi regulują przepisy rozdziału 4 wymienionego wyżej rozporządzenia, określając w § 15, § 16 i § 17, że chodzi o koszty rzeczywiście poniesione w związku z nauką żołnierza w zakresie: zakwaterowania, umundurowania, wyżywienia i innych świadczeń związanych z nauką. Stosownie do § 15 powołanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej, koszty rzeczywiście poniesione w związku z nauką żołnierza zawodowego obejmują koszty przypadające na jednego żołnierza w zakresie zakwaterowania, umundurowania, wyżywienia, świadczeń związanych z nauką i dojazdu do miejsca pobierania nauki. W myśl natomiast § 17 rozporządzenia, łączne rzeczywiste poniesione koszty, wynikające z ewidencji księgowej, przelicza się w odniesieniu do jednego kandydata na żołnierza zawodowego albo żołnierza zawodowego. Uznać zatem należy, że koszty zakwaterowania, umundurowania, wyżywienia i nauki oraz dojazdu do miejsca jej pobierania, ustala się jako sumę faktycznie poniesionych kosztów tych świadczeń w okresie studiów lub nauki oraz stażu lub kursu. Okres nauki obejmuje okres od dnia rozpoczęcia studiów lub nauki oraz stażu lub kursu do dnia ich ukończenia albo przerwania, w tym urlopy i inne usprawiedliwione nieobecności. Po ukończeniu studiów lub nauki oraz stażu lub kursu dane o równowartości kosztów zamieszcza się w aktach personalnych żołnierza zawodowego. Ze wskazanych wyżej przepisów wynika, że ustawodawca koszty związane z nauką żołnierza zawodowego dzieli na koszty rzeczywiście poniesione w związku z kształceniem żołnierzy w określonym czasie, wynikające z ewidencji księgowej (§ 17 ust. 1 rozporządzenia) oraz koszty faktycznie poniesione w związku z nauką konkretnego żołnierza (§ 17 ust. 2 rozporządzenia). Przy czym samo wyliczenie kosztów przez uczelnię może być podstawą wydania decyzji o obowiązku ich zwrotu, gdyż taka informacja jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i jako taki stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie ma bowiem wymagań, aby zestawienia dokonane przez uczelnię wojskową były poparte dodatkowymi dowodami, czy dokumentami. Należy zatem dojść do wniosku, że koszty faktycznie poniesione na naukę określonego żołnierza mogą się różnić od kosztów wynikających z ewidencji księgowej, która to niezgodność powinna zostać jednak udowodniona przez skarżącego, co w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło. Dla skutecznego zakwestionowania prawidłowości wyliczenia przez organ kosztów obciążających skarżącego obowiązkiem zwrotu, nie jest zatem wystarczające podniesienie zarzutu, iż koszty te ustalone wyłącznie na podstawie danych wynikających z ewidencji księgowej nie uwzględniają kosztów faktycznie poniesionych i są od nich wyższe, lecz konieczne jest wykazanie, iż w określonym czasie organ nie poniósł określonych kosztów związanych z nauką konkretnego żołnierza wobec zaistnienia pewnych zdarzeń powodujących obniżenie kosztów, o jakich mowa w § 17 ust. 1 rozporządzenia. Takich jednak dowodów skarżący nie przedstawił na żadnym etapie postępowania. Subiektywne zaś jego poczucie o nieprawidłowości dokonanych wyliczeń, nie może stanowić skutecznej podstawy wzruszenia zaskarżonej decyzji. Jak wynika z dokumentacji niniejszej sprawy, skarżący w okresie od [...] sierpnia 2001 r. do [...] czerwca 2006 r. pobierał naukę w [...] w W., a po ukończeniu nauki pełnił zawodową służbę wojskową w okresie od [...] czerwca 2006 r. do dnia [...] sierpnia 2007 r. Skarżący rozkazem personalnym Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] kwietnia 2007 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] sierpnia 2007 r. wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez żołnierza zawodowego. Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący co do zasady nie kwestionuje obowiązku zwrotu kosztów poniesionych na naukę, lecz ich wysokość. Jednocześnie, ani na etapie postepowania administracyjnego, ani w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na to, że w jego przypadku koszty faktycznie poniesione są niższe od kosztów wynikających z ewidencji księgowej. Organ odwoławczy ustalając w zaskarżonej decyzji kwotę przypadającą do zwrotu wskazał natomiast szczegółowo sposób wyliczenia kosztów. Sporządzone wykazy zostały opisane w sposób jasny i precyzyjny. Oznacza to zatem, że koszty ujęte w ewidencji księgowej stanowią koszty faktycznie poniesione na naukę skarżącego. Pamiętać przy tym należy, że z oczywistych względów sposób dokonania wyliczenia równowartości kosztów poniesionych na utrzymanie i naukę jednej osoby musi stanowić swego rodzaju kwotę cząstkową, będącą pewną wypadkową ogólnej kwoty kosztów poniesionych na naukę i utrzymanie wszystkich uczących się na danej uczelni. Przyjęcie innej metody przy rozliczaniu tego rodzaju kosztów, w dodatku po upływie kilku lat, licząc od momentu ich wydatkowania, nie byłoby rzeczą realną. Takie też stanowisko zajął organ administracyjny orzekający w niniejszej sprawie, powołując się przy tym na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego – z dnia 25 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 1524/06 oraz z dnia 24 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1656/07, które to stanowisko w pełni podziela Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie. Tym samym uznać należy, iż organ administracyjny prawidłowo przyjął w zaskarżonej decyzji, że zestawienie podpisane przez Kanclerza [...] w W. korzysta z domniemania zgodności z prawem. W ocenie Sądu, prawidłowo też organ odwoławczy ustalił, że obliczenie waloryzacji dokonane przez Dowódcę Jednostki Wojskowej [...] w B. narusza przepis art. 54 ust. 3 ustawy pragmatycznej, który jednoznacznie stanowi, że "waloryzacja kosztów (...) następuje corocznie w drodze pomnożenia ich równowartości na dzień ukończenia studiów lub nauki oraz stażu lub kursu przez średnioroczny wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, określany w ustawie budżetowej na dany rok". Należy jednocześnie podkreślić, że wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy wskazał w zaskarżonej decyzji średnioroczny wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych zamieszczony w ustawie budżetowej na rok 2006 - 101,5 % i na rok 2007 - 101,9 % oraz podał numery dzienników ustaw, w których te ustawy budżetowe zostały opublikowane. Odnosząc się natomiast do powołanych w skardze wyroków WSA w Gdańsku z dnia 8 maja 2006 r., III SA/Gd 172/06 oraz WSA w Szczecinie z dnia 20 grudnia 2006 r., II SA/Sz 735/06 należy wyjaśnić, że sąd administracyjny orzekając nie jest związany wyrokami wydanymi w innych sprawach, z których każda jest rozpoznawana indywidualnie w oparciu o konkretny stan faktyczny. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymagania stawiane mu przez przepis art. 107 § 3 k.p.a. Zawiera bowiem prawidłowe przywołanie podstawy prawnej decyzji, wywód w zakresie wykładni zastosowanych przepisów prawa, ustalony przez organ, niewadliwie, stan faktyczny sprawy, powołanie się na materiał dowodowy oraz ustosunkowanie do zarzutów odwołania. Tak więc chybiony jest zarzut skargi naruszenia zaskarżoną decyzją art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Także podnoszona przez skarżącego okoliczność braku wskazania w zaskarżonej decyzji beneficjenta ustalonej kwoty zwrotu, nie stanowi naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Przepis ten określa bowiem wymogi formalne decyzji, wśród których nie ma obowiązku podania w decyzji beneficjenta ustalonego świadczenia. Takiego obowiązku nie nakłada również ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.