II SA/Wa 506/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2013 r. sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o potwierdzeniu praw do lokalu mieszkalnego 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata F. E. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), w związku z art. 17 K.p.a. i 22 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia P. B. na postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] października 2012 r., l.dz. [...], odmawiające wydania zaświadczenia o potwierdzeniu praw do lokalu nr [...] przy ul. [...], zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. W uzasadnieniu postanowienia podano, iż w dniu 16 maja 2011 r. do Prezydenta [...] wpłynął wniosek P. B. z dnia 10 maja 2011 r. o wpis do umowy najmu lokalu przy ul. [...] m. [...], [...] w W. (jako małżonka najemcy z żoną K.B.). W toku dalszej korespondencji, kierowanej do Prezydenta [...], m.in. w pismach z dnia 13 lutego, 19 marca, 2 kwietnia i 28 września 2012 r., P. B. wyjaśnił, iż jego intencją jest wydanie przez Prezydenta [...] zaświadczenia o posiadaniu przez niego tytułu prawnego do lokalu nr [....] przy ul. [...] w W.. Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. Prezydent [...] odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez P.B. treści. W zażaleniu na ww. postanowienie P. B. zakwestionował ustalenia poczynione przez organ, wskazując podstawy do wydania zaświadczenia w treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/WA 1558/11. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrując przedmiotową sprawę, podziela stanowisko Prezydenta [...], iż posiadana przez ten organ dokumentacja – prowadzona ewidencja, rejestry a także inne dane znajdujące się w jego posiadaniu, nie pozwala na wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Pozostający w aktach sprawy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/WA 1558/11, na treść którego powołuje się żalący się, nie może stanowić podstawy wydania zaświadczenia, tym bardziej, że stanowisko Sądu w tym zakresie, a więc dotyczącym sfery stosunków cywilno – prawnych, jest kwestionowane przez Prezydenta [...]. W istocie wydanie P.B. zaświadczenia potwierdzającego posiadanie przez niego tytułu prawnego do lokalu nr [...] przy ul. [...] wymagałoby przeprowadzenia wykładni prawa, co w postępowaniu dotyczącym wydania zaświadczenia, nie jest możliwe. Podjęcie tych działań przekroczyłoby zakres postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 K.p.a. Ponadto organ zauważył, iż P. B. nie wykazał, iż wydanie zaświadczenia o posiadaniu przez niego tytułu prawnego do lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. jest mu niezbędne ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu tego stanu prawnego. Istotę interesu prawnego określił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 755/06, w którym stwierdził, iż interes prawny to interes indywidualny, konkretny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Interes prawny, to zatem interes, którego podstawą mogą być wyłącznie przepisy materialnego prawa administracyjnego, a to z tego względu, że decyzja administracyjna jest władczą konkretyzacją prawa administracyjnego. W przedmiotowej sprawie skarżący podniósł, iż jest osobą nigdzie nie zameldowaną a po opuszczeniu Aresztu Śledczego, w którym przebywa, stanie się osobą bezdomną. Nadto podstaw do wydania żądanego zaświadczenia upatruje w treści art. 6801 Kodeksu cywilnego, podnosząc, iż jest mężem K. B., której przysługuje prawo najmu przedmiotowego lokalu. W ocenie SKO przedstawione przez P. B. okoliczności wskazują na posiadanie po jego stronie jedynie interesu faktycznego, co, w związku z przytoczoną powyżej argumentacją, nie może obligować organu do wydania żądanego zaświadczenia. Brak istnienia po stronie P. B. interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu posiadania prawa do lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., czyni wydanie przedmiotowego zaświadczenia dopuszczalnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. B. wniósł o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., zarzucając naruszenie art. 28 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, art. 6801 Kodeksu cywilnego, art. 27 K.p.a. oraz art. 8, 9 Konstytucji RP i art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1558/11 uznał, iż posiada on tytuł prawny do lokalu wraz z żoną K. B.. Ponadto wskazał, iż potrzebuje zaświadczenia potwierdzającego tytuł prawny do lokalu przy ul. [...] m. [...] w W.celem przedstawienia Europejskiemu Trybunałowi Praw Człowieka w Strasburgu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwążył, co następuje: Postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego, ale jednak postępowania administracyjnego, obowiązującego organy administracyjne przy podejmowaniu czynności materialno-technicznych, polegających na urzędowym potwierdzeniu stanu faktycznego lub prawnego. Postępowanie to służy tylko potwierdzeniu w formie urzędowej określonych okoliczności faktycznych lub prawnych. Tryb zaświadczeniowy nie może natomiast służyć rozstrzyganiu o określonych prawach czy obowiązkach osoby wnioskującej. Zaświadczenie, jak wynika z treści art. 217 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), można zdefiniować jako urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego, wydane przez właściwy organ administracji na żądanie osoby ubiegającej się o nie. Przesłanki wydania zaświadczenia określa art. 217 § 2 K.p.a. i jako jedną z nich przewiduje w pkt 1 nakazanie wydania go przez przepis prawa, a w pkt 2 wykazanie przez osobę ubiegającą się o nie interesu prawnego w jego wydaniu. Spełnienie tego wymogu obliguje organ do wydania zaświadczenia wówczas, gdy żądanie to dotyczy potwierdzenia faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez niego ewidencji, rejestrów lub innych posiadanych przez organ danych (art. 218 § 1 K.p.a.). Skoro zaświadczenie ma być oparte na dokumentach, zatem to, co ma potwierdzać, musi być oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów. I chociaż niespornym jest, że art. 218 § 2 K.p.a. daje organowi możliwość przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego, to jednak postępowanie to opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Jest to postępowanie obejmujące czynności o charakterze materialno-technicznym. Organ administracji w tym wypadku "zaświadcza" o tym, co jest w jego ewidencji, rejestrach bądź innych danych, bez ich przetwarzania (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2003 r., sygn. akt III RN 51/02, publ. Wokanda 2004/1/18, Wspólnota 2004/4/56, Lex nr 82234). W utrwalonym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, iż w zaświadczeniu wydanym na podstawie art. 217 K.p.a. nie można rozstrzygać o spornych kwestiach. Organ administracji, stwierdzając, że sprawy mające stanowić przedmiot zaświadczenia są sporne, jest zobowiązany odmówić wydania zaświadczenia (wyrok NSA z dnia 27 listopada 1998 r., sygn. akt III SA 1292/97, niepublikowany). W niniejszej sprawie P. B. wystąpił do Urzędu [...] z wnioskiem o potwierdzenie tytułu prawnego do lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., powołując sie na podstawy do wydania zaświadczenia w treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1558/11. Wyrokiem tym, oddalając skargę P. B. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] w przedmiocie zatwierdzenia sposobu zadysonowania zasobem mieszkaniowym Sąd uznał, iż Zarząd Dzielnicy zasadnie odmówił wyrażenia zgody na zakwalifikowanie skarżącego do umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego, gdyż jako małżonek osoby legitymującej sie tytułem prawnym do lokalu socjalnego nr [...], przy ul. [...] w W. z mocy art. 6801 § 1 Kodeksu cywilnego, posiada on tytuł prawny do lokalu socjalnego. Powyższe nie czyni, jak przyjął to organ, podstawy do wydania zaświadczenia żądanej przez skarżącego treści. Kwestia bowiem, czy skarżący posiada tytuł prawny do lokalu socjalnego nie może być badana i rozstrzygana w postępowaniu o wydanie zaświadczenia. Powyższa kwestia, jako sporna, nie może być rozstrzygnięta zaświadczeniem. Zaświadczenie nie rozstrzyga bowiem sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Z treści powołanego wyżej uzasadnienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika, iż skarżący, pozostając małżonkiem osoby legitymujacej się tytułem prawnym do lokalu socjalnego posiada prawo do korzystania z tego lokalu. Wynikające z najmu prawo używania lokalu, nie ma charakteru prawa rzeczowego w stosunku do lokalu. Zgodzić sie należy z organem, iż brak było podstaw do wydania zaświadczenia potwierdzającego posiadanie przez skarżącego tytułu prawnego do lokalu nr [...], przy ul. [....] w W.. Zatem odmowa wydania zaświadczenia ma podstawę w przepisach art. 217 i 218 K.p.a., określających zasady wydawania zaświadczeń. Z tych względów Sąd uznał wydane w sprawie postanowienie za prawidłowe, a zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku