II SA/Wa 512/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.) Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk Adam Lipiński Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego doktora nauk prawnych – oddala skargę – Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją nr [...] z dnia [...] października 2012 r., działając na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 z późn. zm.) utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] nr [...] z dnia [...] października 2011 r. o odmowie nadania [...] M. K. stopnia naukowego doktora nauk prawnych. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. M. K. zwrócił się w dniu [...] marca 2009 r. do Rady Wydziału [...] z wnioskiem o otwarcie przewodu doktorskiego. Rada Wydziału [...], po rozpatrzeniu powyższego wniosku uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. otworzyła przewód doktorski wnioskodawcy. Następnie, po zapoznaniu się z rozprawą doktorską oraz z opiniami promotorów i recenzentów uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. przyjęła i dopuściła do publicznej obrony rozprawę doktorską wnioskodawcy. W dniu [...] grudnia 2010 r. Rada Wydziału uchwałą nr [...] odmówiła [...] M. K. nadania stopnia doktora nauk prawnych. W wyniku rozpoznania odwołania strony od powyższej uchwały, Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., uchyliła zaskarżoną uchwałę i przekazała Radzie Wydziału postępowanie do dalszego kontynuowania. W uzasadnieniu Centralna Komisja wyjaśniła, że protokół sporządzony z przebiegu obrony pracy doktorskiej nie jest wiarygodny, ponieważ istotnie różni się od zapisu utrwalonego na CD, dlatego też konieczne jest sporządzenie nowego protokołu. Ponadto, organ II instancji wskazał, że wyjaśnienia wymagają również niektóre kwestie formalne – nie jest jasne, czy na posiedzenie Rady został zaproszony promotor i czy brał on udział w posiedzeniu oraz wymaga wyjaśnienia, która z 10 uprawnionych do głosowania osób nie wzięła w nim udziału. Ewentualnie powtórzenie głosowania, w sytuacji gdy nie brał w nim udziału promotor. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Rada Wydziału [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2011 r. odmówiła nadania [...] M. K. stopnia doktora nauk prawnych. W odwołaniu od powyższej uchwały zainteresowany wniósł o jej uchylenie, względnie stwierdzenie jej nieważności, zarzucając jej naruszenie reguł postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, jak i obowiązujących norm prawa materialnego. W decyzji II instancji z dnia [...] października 2012 r., utrzymującej w mocy uchwałę Rady Wydziału z dnia [...] października 2011 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wskazała, że po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji Nauk [...] Centralnej Komisji w rozpatrywanej sprawie postanowiła w głosowaniu tajnym nie przyjąć odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału. Wyjaśniła dalej, że Rada Wydziału [...] podjęła uchwałę o nienadaniu stopnia naukowego doktora nauk prawnych w dyscyplinie prawo po usunięciu uchybień, które zostały podniesione w poprzednim odwołaniu, kierując się przesłankami merytorycznymi (niski poziom rozprawy i obrony). Podkreśliła też, że przy ocenie wymogów z art. 13 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki Rada jest autonomiczna w swoich decyzjach dotyczących przyznania stopnia naukowego. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł on o jej uchylenie w całości oraz uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] października 2011 r., względnie stwierdzenie nieważności powyższych rozstrzygnięć stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 21 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Wniósł również o przeprowadzenie dowodów z dokumentów znajdujących się na W. [...] dotyczących protokołu z posiedzenia Rady Wydziału z dn. [...] listopada 2011 r. związanego z przedmiotowym przewodem doktorskim i odnoszącego się do wcześniejszego postępowania, faktycznej obecności członków Komisji ds. Rozpraw Doktorskich w dn. [...] listopada 2010 r. i zgodności z załączoną w protokole listą obecności, na okoliczność zmian w tych protokołach, wyjaśnienia, czy w głosowaniu brały udział osoby uprawnione oraz rzeczywiście obecne na posiedzeniach wskazanych podmiotów. Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucił naruszenie reguł postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, jak i obowiązujących norm prawa materialnego przez błędną wykładnię jak i niewłaściwe zastosowanie - zwłaszcza przez naruszenie § 4 ust. 1, § 5 ust. 1, § 7 ust. 2, § 8 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. z 2004 r. Nr 15, poz. 128 ze zm.), art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 5, art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.) przez naruszenie przyjętego porządku obrony rozprawy doktorskiej widocznego w protokole posiedzenia Komisji ds. Rozpraw Doktorskich W [...] z dn. [...] listopada 2010 r., brak załączenia do podstępowania egzemplarza rozprawy doktorskiej i uwzględnienia w nim tej rozprawy, nieustalenie osób faktycznie podejmujących decyzję na posiedzeniu Komisji ds. Rozpraw Doktorskich i ich zgodność z informacjami zawartymi w protokole posiedzenia, przekroczenie terminów rozpoznania sprawy, podjęcie decyzji w sprawie nadania stopnia doktora nauk prawnych jako rozstrzygnięcia odmownego wbrew przesłankom określonym w art. 13 ust. 1 ustawy. Zarzucił też naruszenie § 6 ust. 2, § 8 ust. 2 w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia przez niepoddanie pod głosowanie pozytywnego projektu uchwały Komisji ds. Rozpraw Doktorskich o nadaniu stopnia doktora, podjęcie uchwały Rady W[...] z dn. [...] października 2011 r. na podstawie zapoznania się z protokołem posiedzenia Komisji ds. Rozpraw Doktorskich oraz bez wskazania podstaw prawnych tej uchwały, art. 6 kpa, art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 68 § 1 i 2 kpa, art. 71 kpa, art. 77 kpa, art. 80 kpa i art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 29 ust.1 i art. 21 ust. 1 i 2 ustawy przez brak weryfikacji oparcia rozstrzygnięcia na prawidłowo ustalonym całościowym materiale dowodowym i całościowej ocenie przez recenzentów w postępowaniu odwoławczym, wadliwym protokole Komisji ds. Rozpraw Doktorskich W[...] z dn. [...]11. 2010 r., sposobie jego sporządzenia oraz przedstawienia na posiedzeniu Rady Wydziału z dn. [...]10.2011 r., oparcie rozstrzygnięcia, jak i ustaleń w sprawie, na podstawie odnotowanej ustnej informacji w czasie tego posiedzenia Rady Wydziału o poprawności postępowania zgodnie z wcześniejszą decyzją organu odwoławczego, niewyjaśnienie wpływu na rozstrzygnięcie wadliwego posiedzenia tej Rady w sprawie z dn. [...] listopada 2011 r., sprzeczność stanowisk w opiniach recenzentów, w końcu wydanie zaskarżonej decyzji i uchwały z naruszeniem prawa uzasadniającym ich uchylenie i przekazanie sprawy innej Radzie Wydziału szkoły wyższej, względnie stwierdzenie nieważności, art. 107 § 1 i 3 kpa przez ograniczenie uzasadnienia zaskarżanych rozstrzygnięć odmownych, niepoinformowania doktoranta o motywach i stanie faktycznym przyjętego rozstrzygnięcia, znacznym ograniczeniu dostępu do akt sprawy, uniemożliwiającym podejmowanie czynności stronie i mające wpływ na jej rozstrzygnięcie (zwłaszcza poprawienia i uzupełnienia protokołu Komisji ds. Rozpraw Doktorskich W[...] z dn. [...] 11.2010 r.). W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie. W odniesieniu do zarzutu zbyt lakonicznego uzasadnienia decyzji II Instancji, wskazała, że stanowisko Komisji wyrażone było w zaskarżonej decyzji w formie syntetycznej, co nie jest naruszeniem art. 107 kpa. Ponadto przypomniała, że w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego jedynie odpowiednio, a zatem uchwały Rad Wydziału i Centralnej Komisji nie muszą zawierać w zakresie formy wszystkich formalnych elementów decyzji, o których mówi art. 107 kpa. Pokreśliła, że motywy rozstrzygnięcia Centralnej Komisji są oparte na całokształcie materiału dowodowego, w którym kluczowe znaczenia miały wyczerpujące opinie recenzentów, które też mają walor dokumentów urzędowych. W aktach niniejszego postępowania znajduje się wystarczający materiał dowodowy do podjęcia rozstrzygnięcia przez organ. W odniesieniu do zarzutów dotyczących protokołu Rady Wydziału, organ stwierdził, że na wcześniejszym etapie postępowania decyzja Centralnej Komisji z [...] czerwca 2011 r. r. nakazywała Radzie Wydziału [...] sporządzenie nowego protokołu z posiedzenia Rady i Komisji. Rada Wydziału zastosowała się do powyższego zalecenia i sporządziła nowy protokół. Organ wskazał, że nawet jeśli można mieć uwagi do strony adiustacyjnej sporządzonego tekstu, tym niemniej przebieg postępowania przed Radą Wydziału i Komisją, oparty na odczytaniu nagrania z posiedzenia z płyty CD, jest niezafałszowany. Organ wyjaśnił również, że co do zasady, przesłanką nadania Doktorantowi stopnia doktora jest m.in. przedłożenie rozprawy doktorskiej stanowiącej oryginalne rozwiązanie problemu naukowego oraz wykazującej ogólną wiedzę teoretyczną kandydata w danej dyscyplinie naukowej oraz umiejętność samodzielnego prowadzenia pracy naukowej (art. 13 ust. 1 ustawy). W rozpoznawanej sprawie z materiału dowodowego wynika, że negatywne stanowisko Rady Wydziału opierało się przede wszystkim na ocenie rażącego poziomu rozprawy i jej obrony. Centralna Komisja po przeprowadzeniu własnego postępowania opiniodawczego uznała tę ocenę za w pełni zasadną. W świetle tych ocen Doktorant nie spełniał przesłanek art. 13 ust. 1 ustawy do uzyskania stopnia naukowego doktora. W zakresie dodatkowych zastrzeżeń proceduralnych zgłoszonych przez skarżącego Centralna Komisja zaznaczyła, że akta całego postępowania były udostępnione przez CK do wglądu na zasadach art. 73 § 1 - 1a kpa, a możliwość wglądu skarżącego do akt nie była ograniczana ani utrudniana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Oznacza to, iż sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Rozpatrywana pod tym kątem skarga M. K. nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zastosowanie w sprawie miały przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2011 r., ponieważ przewód doktorski nie został zakończony do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 84, poz. 455 ze zm.) – art. 33 ust 1 ustawy o zmianie ustawy. Zgodnie z art. 11 ust 1 cytowanej ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, stopień doktora i doktora habilitowanego jest nadawany w drodze przewodu wszczętego na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia. Stosownie zaś do art. 14 ust 2 cytowanej ustawy czynności przewodu doktorskiego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej w przedmiocie: 1) wszczęcia przewodu doktorskiego i wyznaczenia promotora; 2) wyznaczenia recenzentów; 3) przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia jej do publicznej obrony; 4) przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej; 5) nadania stopnia doktora. Uchwały, o których mowa powyżej są podejmowane w głosowaniu tajnym i zapadają bezwzględną większością oddanych głosów przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania (art. 20 ust. 1 cytowanej ustawy). Stosownie do art. 12 ust 1 cytowanej ustawy, stopień doktora nadaje się osobie, która: 1) posiada tytuł zawodowy magistra, magistra inżyniera, lekarza lub inny równorzędny; 2) zdała egzaminy doktorskie w zakresie określonym przez radę jednostki organizacyjnej; 3) przedstawiła i obroniła rozprawę doktorską. Rozprawa doktorska, przygotowywana pod opieką promotora, powinna stanowić oryginalne rozwiązanie problemu naukowego lub artystycznego oraz wykazywać ogólną wiedzę teoretyczną kandydata w danej dyscyplinie naukowej lub artystycznej, a także umiejętność samodzielnego prowadzenia pracy naukowej lub artystycznej (art. 13 ust 1 cytowanej ustawy). Osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18 ust. 2, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem rady właściwej jednostki organizacyjnej w terminie jednego miesiąca od dnia powiadomienia o treści uchwały. Rada przekazuje odwołanie Centralnej Komisji wraz ze swoją opinią i aktami przewodu w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania. (art. 21 ust. 1 cytowanej ustawy). Po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, Centralna Komisja albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej (art. 21 ust 2 cytowanej ustawy). W postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego (art. 29 ust. 1 cytowanej ustawy). Cytowane powyżej przepisy określają sposób i tryb postępowania w przedmiocie wszczęcia i prowadzenia przewodu doktorskiego, a następnie nadania bądź odmowy nadania stopnia doktora. Warte podkreślenia jest, że uchwała o nadaniu stopnia naukowego doktora jest jedną z pięciu uchwał podejmowanych przez radę jednostki organizacyjnej, kończącą kolejne etapy przewodu doktorskiego. Niewątpliwie ma ona charakter aktu samodzielnego. Uchwała pozytywna, tj. o nadaniu stopnia doktora, uwarunkowana jest pozytywnymi uchwałami kończącymi wcześniejsze etapy przewodu doktorskiego, jednak te ostatnie samoistnie nie determinują treści tej pierwszej. Uchwała negatywna, tj. o odmowie nadania stopnia doktora, może być zatem podjęta wówczas, gdy wszystkie poprzedzające ją uchwały miały charakter pozytywny. Uchwała w przedmiocie nadania stopnia doktora nie jest bowiem wypadkową poprzednich uchwał, lecz samodzielnym aktem będącym wynikiem oceny dotyczącej umiejętności doktoranta, dotychczasowego jego dorobku naukowego oraz jakości przedstawionej przez niego rozprawy doktorskiej. Taka sytuacja może zdarzyć się zwłaszcza wówczas, gdy uchwały kończące poprzednie stadia przewodu doktorskiego miały co prawda charakter pozytywny, jednak sposób rozkładu głosów przy podejmowaniu tych uchwał wskazywał na to, że umiejętności doktoranta, dotychczasowy jego dorobek naukowy czy przedstawiona przez niego rozprawa doktorska są różnie oceniane przez członków rady jednostki organizacyjnej" (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 kwietnia 2012 r., SK 30/10, OTK-A 2012, nr 4, poz. 39). Zatem, w rozpoznawanej sprawie, pomimo uzyskania przez skarżącego pozytywnych uchwał Rady Wydziału w zakresie wszczęcia przewodu doktorskiego i wyznaczenia promotora, wyznaczenia recenzentów, przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia jej do publicznej obrony, przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej, możliwym było nieuzyskanie pozytywnej uchwały o nadaniu stopnia doktora. Postępowanie w sprawie nadania stopnia doktora jest postępowaniem szczególnym, do którego - stosownie do cytowanego już art. 29 ust 1 ustawy, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiedniość stosowania kpa oznacza, że jedne przepisy Kodeksu będą stosowane wprost, bez żadnych modyfikacji, a niektóre z dostosowaniem do charakteru rozpatrywanej sprawy, inne zaś wcale (por. wyroki NSA z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 212/08, i z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 166/06). W tych sprawach zasadniczo ograniczony jest zakres i przebieg postępowania dowodowego, które przepisy szczególne ustawy oraz rozporządzenia wykonawczego do niej Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r., regulują w zasadzie samodzielnie. W postępowaniach w tych sprawach nie znajduje zastosowania zasada czynnego udziału strony w rozumieniu art. 10 kpa, przejawiająca się uczestniczeniem kandydata w każdym stadium postępowania, w szczególności poprzez zapoznawanie go z całokształtem zgromadzonego materiału dowodowego, czy udziałem w postępowaniu dowodowym wraz ze zgłaszaniem przez kandydata wniosków dowodowych (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 420/10). Osoba ubiegająca się o nadanie stopnia naukowego doktora nie ma więc możliwości toczenia sporu z recenzentami przewodu doktorskiego odnośnie tego, czy przedłożona rozprawa doktorska stanowi oryginalne dzieło naukowe i czy wykazuje odpowiedni poziom ogólnej wiedzy teoretycznej kandydata w danej dziedzinie naukowej oraz umiejętność samodzielnego prowadzenia przez niego pracy naukowej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 28/10, publ. LEX nr 619822). Natomiast zasadniczym dowodem i podstawą podejmowanych decyzji w omawianych sprawach są recenzje i opinie przygotowywane przez powoływanych w tym celu recenzentów, a także oceny ekspertów, z których składa się rada naukowa (wydziału), podejmowane w toku przewodu doktorskiego (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1614/10). Powyższe rozważania dotyczące postępowania dowodowego odnoszą się również do Centralnej Komisji, która jako organ odwoławczy, również prowadzi własne postępowanie dowodowe, choć ograniczone jedynie do postępowania opiniodawczego. W niniejszej sprawie Centralna Komisja takie postępowanie przeprowadziła zarówno przed wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r., jak i przed wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2012 r. – w aktach administracyjnych znajdują się bowiem stosowne opinie. Ze specyfiki spraw o nadanie stopnia naukowego wynika też ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Sąd nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego oraz tego, czy rozprawa habilitacyjna kandydata stanowiła znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się, zatem jedynie do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed Centralną Komisją jej organy nie naruszyły norm postępowania wynikających z przepisów ustawy i statutu Centralnej Komisji, a także przepisów kpa (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2008 r. I OSK 212/08, publ. LEX nr 505357). W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia przepisów, a podnoszone przez skarżącego zarzuty uznał za niezasadne. Należy bowiem podkreślić, że Rada Wydziału poprawiła protokół z dnia [...] listopada 2010 r., do czego została też zobowiązana decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., zapoznała się z nim i przeprowadziła ponowne głosowanie nad uchwałą w sprawie nadania skarżącemu stopnia doktora nauk prawnych. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa, jak podkreślono już powyżej, rozpoznawana sprawa należy do szczególnego rodzaju spraw, w których art. 107 § 3 kpa będzie miał jedynie odpowiednie zastosowanie. Oznacza to, że uzasadnienie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie będzie zawierać motywów rozstrzygnięcia, zwłaszcza, że głosowanie nad podjęciem rozstrzygnięcia jest tajne. Trudno więc wymagać od organu, by zawierał w uzasadnieniu, jakie były poszczególne stanowiska członków organu, które przeważyły o takim, a nie innym rozstrzygnięciu. Konkludując, w ocenie Sądu, zarówno uchwała Rady Wydziału [...] nr [...] z dnia [...] października 2011 r., jak i decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów nr [...] z dnia [...] października 2012 r. nie naruszyły cytowanej ustawy o stopniach i tytułach, rozporządzenia wykonawczego ani też Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu skutkującym ich uchylenie. Dlatego też przedmiotowa skarga podlega oddaleniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.