II SA/Wa 521/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie WSA Adam Lipiński, Anna Mierzejewska (sprawozdawca), Stanisław Marek Pietras, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi G. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę II SA/Wa 521/16 UZASADNIENIE Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania G. K. od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. w sprawie zwolnienia na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 i art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355, ze zm.) ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2015 r., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że w dniu [...] września 2015 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w S. wydał postanowienie o przedstawieniu [...] G. K. - asystentowi [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w K. - zarzutów o to, że w okresie od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] maja 2014 r., w P., w województwie [...], wbrew przepisom ustawy, posiadał środki odurzające w postaci co najmniej 4 porcji konsumpcyjnych ziela konopi innych niż włókniste marihuany, o łącznej wartości nie mniejszej niż 100 zł, tj. o przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2012 r., poz. 124 z późn. zm.). Treść wskazanego postanowienia została policjantowi ogłoszona w dniu [...] września 2015 r. Ponadto prokurator zastosował wobec wymienionego środki zapobiegawcze w postaci: dozoru Policji, poręczenia majątkowego w kwocie 1.000 zł i zakazu opuszczania kraju. Po dokonaniu analizy stanu faktycznego Komendant Wojewódzki Policji w K. w dniu [...] października 2015 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w celu zbadania zasadności zwolnienia [...] G. K. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tj. z uwagi na ważny interes służby. W dniu [...] października 2015 r. na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji wystąpiono do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa [...] o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia [...] G. K. ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 wskazanej ustawy. W dniu [...] listopada 2015 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w K. wpłynęło pismo Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa [...], iż postanowiło nie wnosić zastrzeżeń co do trybu zwolnienia ww. ze służby w Policji. Policjant zapoznał się z materiałami sprawy i nie przyznał się do winy. Następnie Komendant Wojewódzki Policji w K., po uwzględnieniu całości materiałów zgromadzonych w sprawie, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. zwolnił [...] G. K. z dniem [...] grudnia 2015 r. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 i art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Decyzji tej na podstawie art. 108 § 1 Kpa nadano rygor natychmiastowej wykonalności. G. K. złożył odwołanie od rozkazu personalnego. Uzasadniając powyższe Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. zarzucił naruszenie prawa materialnego - art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji oraz prawa procesowego, tj. art. 7, 75 § 1, 77, 80, 107 § 3, 108 i 268 Kpa. Wskazał, iż organ I instancji przeprowadził postępowanie w sposób nierzetelny oraz dokonał wybiórczej oceny dowodów. Zarzucił również Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. bezpodstawne nadanie rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności oraz podpisanie decyzji przez osobę do tego nieuprawnioną. Mając na uwadze powyższe wniósł o uchylenie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2015 r. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2016 r. [...] G. K. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o przeprowadzenie dowodów "1. z akt postępowań dyscyplinarnych/administracyjnych prowadzonych w roku 2015 w garnizonie podległym Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. w przedmiocie naruszenia norm wynikających z zarządzenia Nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta", a także w stosunku do funkcjonariuszy, którym zarzucono popełnienie przestępstwa, 2. z akt postępowań dyscyplinarnych/administracyjnych prowadzonych przez właściwych przełożonych w stosunku do pozostałych funkcjonariuszy, którym przedstawiono zarzuty w związku z prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w S. śledztwem sygn. akt [...], na okoliczność wykazania naruszenia zasady równości wobec prawa w stosowaniu kryteriów dotyczących zwolnienia ze służby". Organ wydając rozkaz z dnia [...] lutego 2016 r. wskazał, iż podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone. W praktyce, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Zaznaczenia wymaga, że ustalenie treści pojęcia "ważnego interesu służby" ustawodawca pozostawił organowi Policji stosującemu prawo, który przeprowadza w tym zakresie wykładnię przepisów prawnych i w każdym indywidualnym przypadku konkretyzuje je, wskazując okoliczności faktyczne uzasadniające taką ocenę. Użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 Kpa). Dodać przy tym należy, że przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. We wszystkich zatem wypadkach ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku. Rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest więc wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. W rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się zatem do wyjaśnienia i oceny czy w obecnym stanie faktycznym pozostawienie [...] G. K. w służbie narusza jej ważny interes. W tym miejscu organ wskazał, że [...] G. K. w okresie od dnia [...] stycznia 2004 r. do dnia [...] stycznia 2005 r. pełnił służbę kandydacką w Oddziale Prewencji Policji w W., natomiast rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. został przyjęty do służby w Policji z dniem [...] marca 2006 r. i mianowany policjantem w służbie przygotowawczej na stanowisko kursanta Plutonu Prewencji Kompanii Prewencji Oddziału Prewencji Policji w W. Od dnia [...] października 2013 r. wymieniony zajmował stanowisko służbowe w [...] Wydziału Konwojowego Komendy Wojewódzkiej Policji w K. W dniu [...] września 2015 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w K. wpłynął telegram z dnia [...] września 2015 r., z którego wynika, iż w dniu [...] września 2015 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w S. wydał Wydziałowi w K. Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji postanowienie w przedmiocie zatrzymania [...] G. K. w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. zawiesił wymienionego w czynnościach służbowych od dnia [...] września 2015 r. do dnia [...] grudnia 2015 r. Pismem z dnia [...] września 2015 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w S. poinformował o ogłoszeniu w dniu [...] września 2015 r. wymienionemu zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a także fakcie objęcia funkcjonariusza środkami zapobiegawczymi w postaci: dozoru Policji, poręczenia majątkowego w kwocie 1.000 zł i zakazu opuszczania kraju. Po zapoznaniu się z wnioskiem Zastępcy Naczelnika Wydziału Konwojowego Komendy Wojewódzkiej Policji w K. z dnia [...] września 2015 r. o udostępnienie materiałów procesowych, prokurator Prokuratury Rejonowej w S. zarządzeniem z dnia [...] września 2015 r. odmówił udostępnienia Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. materiałów sprawy [...] dotyczących podejrzanego [...] G. K. Prokurator Prokuratury Rejonowej w S. zarządzenie tej samej treści wydał także w dniu [...] września 2015 r., po zapoznaniu się z wnioskiem Zastępcy Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w K. z dnia [...] września 2015 r. Organ wskazał, że w wielu zawodach, zwłaszcza wymagających zaufania społecznego - a do takich należy zaliczyć zawód policjanta - pewne zachowania, nawet niezwiązane ze służbą powodują, że nie można pozostawić takiego funkcjonariusza w służbie. Pozostawanie pod zarzutem posiadania środków odurzających jest zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i w świetle podstawowych zasad, na których opiera się działanie Policji, sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to jaki charakter ma owo naruszenie, może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Policja jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, która dysponuje bardzo dolegliwymi dla obywateli środkami realizacji władztwa państwowego. Szczególna rola tej formacji i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania także innych, poza normami prawa karnego, przepisów i zasad. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerencję w sferę wolności i praw obywatelskich. Warto nadmienić, że z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji wynika m.in., że służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii. Dlatego też w świetle powyższego należy stwierdzić, że nie do pogodzenia jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Powyższe daje – w ocenie organu, podstawę do stwierdzenia, że Komendant Wojewódzki Policji w K., działając w granicach uznania administracyjnego, przed podjęciem rozstrzygnięcia i decyzji, w jakim zakresie uczyni użytek ze swych uprawnień, w sposób dostateczny wyjaśnił stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji (art. 7, art. 10 § 1 oraz art. 77 Kpa) rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć do niej zastosowanie. Organ I instancji niewątpliwie zważył bowiem, stosownie do art. 7 Kpa, słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje bowiem, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji. Komendant Główny Policji stwierdził, że stoi na stanowisku, iż policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Ten pogląd znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Każdy policjant przed przyjęciem do służby ślubuje m.in. pilnie przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych, a także strzec honoru i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Zgodnie z przepisem art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Dlatego też policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Policja winna bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem i z tego też powodu osoby egzekwujące prawo, same muszą przede wszystkim je przestrzegać i cieszyć powszechnym, społecznym autorytetem, respektując normy zasad współżycia społecznego i dotrzymując roty ślubowania. Pozostawienie wymienionego w służbie w Policji jest zatem niemożliwe, gdyż mogłoby pozbawić tę formację wiarygodności w oczach opinii publicznej oraz wpłynąć demoralizująco na innych policjantów. W przedmiotowej sprawie, w ocenie organu, zaznaczenia też wymaga, że zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. W niniejszej sprawie przesłanka ta została spełniona. Rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] grudnia 2015 r. był poprzedzony opinią organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, zaprezentowaną w korespondencji Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa [...] z dnia [...] listopada 2015 r., w której wskazano, że Prezydium Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa [...] nie wnosi zastrzeżeń co do trybu zwolnienia [...] G.K. ze służby w Policji. Mając na względzie treść argumentów zawartych w odwołaniu organ stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Organ podkreślił, że okolicznością, która legła u podstaw zaskarżonej decyzji nie jest popełnienie przestępstwa przez [...] G. K., ale przedstawienie mu przez prokuratora zarzutu popełnienia przestępstwa. Stąd też nie jest celowym prowadzenie przez organy Policji postępowania dowodowego w postaci przesłuchań strony lub świadków, a zatem postępowania ukierunkowanego na ustalenie czy [...] G. K. dopuścił się zarzucanego mu czynu. Okoliczności dotyczące samego zdarzenia mogłyby mieć znaczenie w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jednakże w przypadku przyjętej podstawy prawnej istotnym jest fakt przedstawienia przez prokuratora zarzutów popełniania przestępstwa. Organ przytoczył treść uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt I OSK 1853/13: "Samo istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych nie może - w okresie toczącego się, jeszcze niezakończonego postępowania karnego - pozbawiać właściwych organów możliwości stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych innych, pozakarnych dolegliwości. Takie środki prawne nie są tożsame ze stosowaniem sankcji karnych. Z uwagi na karnoprawną zasadę domniemania niewinności nie jest dopuszczalne jedynie uznanie winy i pociągnięcie do odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem karnym. Podkreślenia również wymaga, że przed wydaniem rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Organ I instancji niewątpliwie zważył też, stosownie do art. 7 Kpa, słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważał nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostawało bowiem, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji. Odnosząc się natomiast do zarzutu podpisania zaskarżonego rozkazu personalnego przez osobę nieuprawnioną organ podkreślił, iż w myśl znajdującego się w aktach postępowania administracyjnego upoważnienia z dnia [...] grudnia 2015 r. wydanego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. na podstawie art. 268a Kpa, I zastępca Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. - insp. P. D. w dniu [...] grudnia 2015 r. był władny do "(...) wydawania w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., indywidualnych aktów administracyjnych, a w szczególności decyzji administracyjnych (...), Wskazał także, iż organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do wskazanego pojęcia należy podkreślić, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 Kpa. Organ I instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić. W kontekście powyższego wskazać należy, że zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 Kpa, gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. Wskazać przy tym należy, iż w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych ugruntował się pogląd dopuszczający wykonywanie bez zbędnej zwłoki czynności dotyczących stosunku służbowego policjantów. Odnosząc się natomiast do wniosku strony z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie przeprowadzenia wskazanych w nim dowodów organ stwierdził, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Przepis art. 75 § 1 Kpa wyraźnie wskazuje, iż dowodem w postępowaniu administracyjnym może być "wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy", natomiast okoliczność wskazana przez stronę w powyższym wniosku w żaden sposób nie spełnia tego warunku. Biorąc pod uwagę zaistniałe okoliczności oraz stan faktyczny i prawny sprawy, w pełni zasadnym było zwolnienie [...] G. K. z dniem [...] grudnia 2015 r. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi G. K. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1. rażące naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 4 kwietnia 1990 r. o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że spełnione zostały przesłanki zwolnienia mnie ze służby ze względu na "ważny interes służby"; 2. rażące naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP; 3. rażące naruszenie prawa procesowego, przede wszystkim: - art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77, art. 80 kpa, poprzez brak należytego poinformowania o wszczęciu wobec mnie postępowania w sprawie już na etapie czynności wyjaśniających jako istotnego elementu ogólnego postępowania administracyjnego, dokonanie wybiórczej oceny dowodów, dowolnego i niepełnego ustalenia stanu faktycznego, braku oceny, czy zarzucane mi zachowanie faktycznie jest zawinione i czy w ogóle stanowi naruszenie zasad prawno-karnych, bezpodstawne przyjęcie i brak rzetelności w przedmiocie ustalenia istnienia przesłanki ważnego interesu służby, jako podstawy zwolnienia, zaniechanie przez organ poczynienia jakichkolwiek ustaleń w przedmiocie istnienia słusznego interesu strony; - art. 75 § 1 kpa, poprzez nieprzeprowadzenie w sprawie rzetelnego postępowania dowodowego, niedopuszczenie do sprawy wszelkich dowodów istotnych dla sprawy, przy czym wadliwość ta jest uchybieniem mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia, - art. 107 § 3 kpa, poprzez niedostateczne, niespójne i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie rozstrzygnięcia, - art. 108 kpa, poprzez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji braku wystąpienia w niniejszej sprawie przesłanek zawartych w zamkniętym katalogu wskazanym w tym przepisie oraz biorąc pod uwagę fakt, iż organ w żaden sposób nie wykazał, aby został spełniony także wymóg "niezbędności" niezwłocznego działania, co może nastąpić tylko wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść beż wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym określonym w art. 108 § 1 kpa, a zagrożenie to musi mieć realny charakter i nie może być tylko prawdopodobne W uzasadnieniu skargi G. K. podał między innymi, że organ nie wykazał swoich racji. Podkreślił, że organ II instancji w sposób dowolny i wybiórczy odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, a nadto opierał się na nieaktualnym stanie postępowania prokuratorskiego, w szczególności w przedmiocie zastosowanych wobec niego środków zapobiegawczych i zabezpieczenia majątkowego. Dalej stwierdził, że wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie indywidualnej jest możliwe tylko wtedy, gdy organ administracji podejmie wszelkie czynności zmierzające do wszechstronnego zbadania sprawy, tak pod względem faktycznym, jak i prawnym, w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. Organ administracyjny w czasie całego postępowania administracyjnego nie może zachowywać się w sposób bierny. O zgodności rozstrzygnięcia z prawem przesądza to, czy właściwy organ administracji publicznej podjął niezbędne kroki zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego postępowania w celu porównywania, czy ten stan odpowiada stanom faktycznym wskazanym w przepisach prawa materialnego. Na żadnym etapie postępowania nie został przesłuchany, czyli nie wykonano nawet podstawowych czynności dowodowych, które mogłyby stanowić o kierunku dalszego postępowania organu, a jak wskazano powyżej etap postępowania wyjaśniającego, czyli dochodzenia prawdy obiektywnej był tym, w którym należało podjąć wszelkie możliwe czynności w celu wyjaśnienia sprawy. Stwierdził, że zwolnienie go na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy, zamiast na pierwotnie wskazanym art. 41 ust. 2 pkt 8 obligowało organ do uwzględnienia zarówno interesu społecznego - interesu służby, jak i słusznego interesu strony (art. 7 kpa). Podejmując decyzję o zwolnieniu mnie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy, w jego ocenie, organ zobligowany był do chociażby pobieżnej analizy stawianego mu w postępowaniu karnym zarzutu w kontekście podejmowanych czynności procesowych, a mianowicie zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, który stanowi, że: "Kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe podlega karze pozbawienia wolności do lat 3." Przestępstwem jest posiadanie narkotyku rozumianego jako jedna z substancji wymienionych w załączniku do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Katalog substancji wymienionych w tym załączniku jest zamknięty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podał między innymi, że fakt pozostawia pod tzw. "zarzutami prokuratorskimi" powoduje, że policjant traci przymiot nieposzlakowanej opinii. Legitymowanie się przymiotem nieposzlakowanej opinii jest warunkiem koniecznym aby zostać policjantem, i aby nim pozostać. W ocenie organu nawet fakt późniejszego uniewinnienia policjanta nie prowadzi do prostego wniosku, że nieposzlakowana opinia została przywrócona. Skutki pewnych zdarzeń pozostają trwałe. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego w przedmiocie nieustalenia, czy substancja znaleziona w szafce skarżącego była substancją o cechach narkotyku, organ podniósł, że organ Policji nie jest organem postępowania karnego i nie może tego organu zastępować i wyręczać. Organ miał zbadać, czy fakt postawienia Panu K. zarzutu popełnienia czynu z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomani nie stanowi przeszkody do pozostawienia w/w w służbie. Odnosząc się do kwestii ustaleń faktycznych podkreślono, że organ I i II instancji poczyniły wszelkie niezbędne czynności zmierzające do ustalenia okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie. Jak wskazani w akapicie powyżej w przypadku, gdy organ wszczął postępowanie w kierunku ustalenia, czy zachodzą przesłanki do zwolnienia funkcjonariusza Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zakres ustaleń faktycznych jest ograniczony hipotezą w/w przepisu. To oznacza, że organ nie ustala więcej niż potrzeba do zweryfikowania tezy o konieczności rozwiązania stosunku służbowego policjanta w w/w trybie. Nie sposób więc twierdzić, że organ naruszył przepisy postępowania regulujące procedurę dowodową poprzez niezebranie dowodów, błędną ocenę, a w dalszej kolejności nieustalenie faktów koniecznych do wydania rozstrzygnięcia odpowiadającego prawu, bez doprecyzowania jakich dowodów organ nie przeprowadził, i dlaczego ocena dowodów przeprowadzona w sprawie została dokonana z naruszeniem zasad określonych w art. 80 kpa. Storna skarżąca poza zacytowaniem tez z wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych uchyliła się od uszczegółowienia postawionego zarzutu. Strona nie wykazała również adekwatnego związku pomiędzy rzekomymi uchybieniami formalnymi a treścią wydanego l rozstrzygnięcia. Podkreślić również wypada, że ww. związek nie może opierać się na luźnym powiązaniu zarzuconego uchybienia z treścią zaskarżonej decyzji. Chodzi tu bowiem o związek istotny, tj. gdyby nie stwierdzone uchybienie to z całą pewnością treść kwestionowanej decyzji byłaby inna. W przypadku skarżącego byłoby to umorzenie postępowania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 108 § 1 kpa poprzez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji braku wystąpienia przesłanek zawartych w zamkniętym katalogu wskazanym w ww. przepisie, organ wskazał, że w jego ocenie w niniejszej sprawie należy wdrożyć tryb natychmiastowej wykonalności decyzji, bowiem, wymagał tego wzgląd na ważny interes społeczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do ustalenia, czy w realiach faktycznych sprawy istniał ważny interes służby, uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Na tę okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonego rozkazu personalnego. W myśl powołanego przepisu, policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny (interes służby) przeważa nad słusznym interesem strony. Rozkaz personalny wydany na podstawie powyższego przepisu ma charakter fakultatywny i podejmowany jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie akt o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych, czy celowościowych dotyczących realizacji określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych, jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "ważny interes służby" jest w pełni uzasadnione. W ocenie nauki prawa, "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie - może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280). Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 kwietnia 1994 r., sygn. akt II SA 426/99 (publ. LEX nr 47389) wyraził pogląd, że stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie przesłanka zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana. Nie ulega wątpliwości, że zwrot "ważny interes służby" należy odczytywać łącznie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny to być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Osoby te muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo. Powyższe prowadzi do konkluzji, że policjant, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieposzlakowanej opinii". "Poszlaka" w języku polskim to podejrzenie, przesłanka przemawiająca za określoną interpretacją jakiegoś zjawiska czy jakiejś sytuacji, natomiast "nieposzlakowany", to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać - nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia zawodowego, jak i prywatnego. Utratę przymiotu nieposzlakowanej opinii nie powoduje wyłącznie karalność danej osoby. Taki skutek może wywoływać także znalezienie się w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Zatem podejrzenie o popełnienie przestępstwa świadczy o niespełnieniu wymogu nieskazitelnej postawy moralnej, która determinuje możliwość pełnienia służby publicznej (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2318/13, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych względów pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanym przymiotem, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja niewątpliwie wpływa demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Wskazane, negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, należy oceniać jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa, określane mianem "słusznego interesu strony". W przedmiotowej sprawie okolicznością niesporną jest fakt, że na datę wydania zaskarżonej decyzji zwolniony policjant stał pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 62 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r o przeciwdziałaniu narkomani. Powyższe sprawiło, że policjant przestał legitymować się przymiotem "nieposzlakowanej opinii". Utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w służbie. To zaś sprawiło, iż organ mógł uznać, że w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed tą formacją, leży wydalenie skarżącego z szeregów służby. Zgodzić bowiem należy się ze stanowiskiem organu, że pozostawanie skarżącego pod zarzutem wymienionego przestępstwa jest zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Uzasadniony jest zatem pogląd, że nie do pogodzenia z "ważnym interesem służby" jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych, co znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Policjant powinien mieć zawsze wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien też unikać wszelkich sytuacji zarówno w służbie jak i w życiu prywatnym, które godziłyby w dobre imię Policji. Przeciwdziałanie odmiennym zachowaniom ma stanowić fundament budowania zaufania do Policji w opinii publicznej, zwłaszcza że wiele przyznanych tej formacji prerogatyw łączy się z ingerowaniem w sferę wolności i praw obywatelskich. W świetle powyższego za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Prawidłowo bowiem organy orzekające w sprawie uznały, iż specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie sprawia, iż sam fakt postawienia skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstwa przez prokuratora, a następnie skierowanie aktu oskarżenia do Sądu, stanowi przesłankę zwolnienia ze służby na podstawie ww. przepisu. Podejrzenie funkcjonariusza o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby" (por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1886/10, publ. LEX nr 821111). Podkreślenia wymaga, iż funkcjonariusze Policji, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o działania sprzeczne z prawem. Samo już zaś objęcie policjanta przez prokuratora zarzutem dotyczącym popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania. Wskazać w tym miejscu należy, że na poczynione przez organ ustalenia co do istnienia ważnego interesu służby nie wpływa okoliczność, że skarżący przed postawieniem zarzutów popełnienia przestępstwa był cenionym i zaangażowanym w służbę funkcjonariuszem. Nie zmienia to bowiem faktu późniejszego pojawienia się okoliczności poddających w wątpliwość posiadanie przez skarżącego cech umożliwiających mu pełnienie służby w szeregach Policji. Zgodzić należy się zatem z organem, że powoływanie się przez skarżącego na wieloletnią, nienaganną służbę, wobec faktu utraty przymiotów niezbędnych do dalszej służby, nie przemawia za pozostawieniem funkcjonariusza w szeregach Policji. Stąd fakt, że policjant prawidłowo wywiązywał się ze swych obowiązków służbowych nie może mieć w sprawie decydującego znaczenia zwłaszcza, że takie okoliczności powinny być standardem, a nie cechą wyróżniającą tylko niektórych policjantów. Nie jest zatem trafny zarzut naruszenia art. 7 kpa, poprzez nieuwzględnienie przez organ dotychczasowego przebiegu służby oraz postawy skarżącego w życiu prywatnym. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ zważył, stosownie do ww. przepisu, słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby, pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 1034/13, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl), dobro Policji i konieczność zapewnienia możliwości sprawnego realizowania powierzonych jej zadań wymagają, aby w gronie funkcjonariuszy znajdowały się osoby wolne od podejrzeń popełnienia przestępstw, zwłaszcza związanych z pełnioną służbą. Z tego względu interes policjanta trudno uznać za obiektywnie słuszny i mogący uzyskać przewagę nad potrzebą zapewnienia autorytetu Państwa, które realizuje Policja. Konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki Policji, jak i najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego), nie można postrzegać w kategoriach łamania zasad procedury administracyjnej. W kontekście powołanych okoliczności zaznaczyć również należy, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. W tym względzie wypowiedział się Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1738/07 (publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), stwierdzając, iż: "zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia". Bez względu zatem na wynik prowadzonego postępowania karnego, mając na względzie dbałość o wizerunek Policji oraz utrzymanie dyscypliny w szeregach formacji, organ mógł wydać rozkaz personalny w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zauważyć nadto należy, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka określona w art. 43 ust. 3 ww. ustawy, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Rozkaz personalny organu I instancji został poprzedzony wystąpieniem do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] w kwestii zwolnienia skarżącego ze służby. Przy czym zaznaczyć należy, że stanowisko ww. organizacji w odniesieniu do zwolnienia policjanta ze służby nie ma mocy wiążącej, zaś organ odniósł się do tej kwestii w uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego. Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym zaskarżony rozkaz personalny, utrzymujący w mocy rozkaz personalny organu I instancji należy uznać za zgodny z prawem, zaś zarzuty skargi za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził bowiem dowolności w podjętym rozstrzygnięciu. Organ zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, prawidłowo rozważył interes społeczny (interes służby) względem słusznego interesu skarżącego oraz w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętego rozstrzygnięcia. Organ kierował się przy tym dobrem służby i przez ten pryzmat dokonał oceny słusznego interesu skarżącego podejmując rozstrzygnięcie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Na zakończenie wskazać należy, że Sąd na wniosek skarżącego, zapoznał się z aktami prokuratorskimi i obszernymi wyjaśnieniami. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.