II SA/Wa 528/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (sprawozdawca), Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Anna Mierzejewska, Protokolant, referent stażysta Katarzyna Skurzyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2012 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do różnicy uposażeń oddala skargę. Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] odwołał [...] A. N. ze stanowiska [...] i z dniem [...] kwietnia 2008 r. przeniósł go do swojej dyspozycji. Następnie, Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] września 2008 r. nr [...] mianował A. N. z dniem [...] października 2008 r. na stanowisko [...]. Na skutek wniesionego przez stronę odwołania, Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] utrzymał go w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie A. N. uczynił przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 30 lipca 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 322/09 uchylił oba wymienione rozkazy. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie organ nie wykazał, że stanowisko [...], zaszeregowane w [...] grupie uposażenia zasadniczego, na które mianowano skarżącego, jest równorzędne ostatnio zajmowanemu (przed powołaniem) stanowisku z mianowania. Wyrok ten stał się prawomocny w dniu [...] października 2009 r. Rozkazem personalnym z dnia [...] października 2009 r. nr [...] Komendant [...] Policji zwolnił A. N. z dniem [...] października 2009 r. ze służby w Policji. Rozkaz ten został następnie zmieniony w zakresie dotyczącym przysługujących funkcjonariuszowi składników uposażenia – w trybie art. 132 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], z uwzględnieniem wniosku zainteresowanego o niedokonywanie zmiany terminu zwolnienia ze służby. W dniu [...] stycznia 2010 r. A. N. wniósł pozew do Sądu Rejonowego [...] o zapłatę wyrównania wynagrodzenia, wraz z ustawowymi odsetkami, za okres od dnia [...] listopada 2008 r. do dnia [...] listopada 2009 r. w związku z ww. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 322/09. Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. o sygn. akt [...] Sąd Rejonowy [...] przekazał sprawę do rozpoznania Komendantowi [...] Policji. Pismem z dnia [...] maja 2010 r. Komendant [...] Policji poinformował A. N., że jego żądanie wyrównania uposażenia, zgłoszone w pozwie skierowanym do Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie. Wypłata różnicy uposażenia przysługuje mu jedynie za okres od dnia uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, tj. od dnia [...] października 2009 r. do dnia [...] października 2009 r. i wyrównanie to zostało przekazane na jego rachunek bankowy w dniu [...] listopada 2009 r. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. A. N. zwrócił się do Komendanta [...] Policji o wydanie przez organ decyzji administracyjnej, odmawiającej uwzględnienia jego wniosku o wypłatę wyrównania uposażenia wraz z ustawowymi odsetkami, natomiast pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. wniósł o zajęcie stanowiska w sprawie wypłaty na jego rzecz wyrównania uposażenia za okres, w którym został mianowany [...]. Pismem z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Komendant [...] Policji poinformował zainteresowanego, że podtrzymuje swoje wcześniejsze stanowisko co do prawidłowości wypłaconych mu należności z tytułu różnicy w wysokości pobieranego przez niego uposażenia, a należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku od daty uprawomocnienia się wyroku, czyli od dnia [...] października 2009 r. W dniu [...] listopada 2010 r. A. N. sformułował odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia do Komendanta Głównej Policji, w którym podniósł, iż w związku z kolejną odmową wypłaty przez Komendanta [...] Policji różnicy uposażeń wraz z ustawowymi odsetkami w czasie pełnienia przez niego służby na stanowisku [...], zwraca się o zajęcie przez organ odowławczy stanowiska w tej sprawie. Komendant Główny Policji, stosując art. 134 kpa, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania. Rozstrzygnięcie to A. N. uczynił przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 328/11 uchylił zaskarżone postanowienie, stwierdzajac, że pismo Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] jest decyzją administracyjną, w rozumieniu przepisów kpa. Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. A. N. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o ponowne rozpoznanie jego odwołania oraz o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Komendant Główny Policji, uwzględniając wniosek strony, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] przywrócił termin do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2010 r. nr [...], a następnie decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Komendant [...] Policji, po dokonaniu ponownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 99 ust. 1, art. 101 ust. 1 i art. 106 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), odmówił A. N. wypłaty różnicy uposażeń pomiędzy uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku [...] a uposażeniem należnym na uprzednio zajmowanym stanowisku [...] w okresie od dnia [...] listopada 2008 r. do dnia [...] października 2009 r. oraz od dnia [...] października 2009 r. do dnia [...] listopada 2009 r. W skierowanym do Komendanta Głównego Policji odwołaniu od ww. decyzji A. N. wskazał, iż na skutek prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 322/09 został przywrócony na stanowisko [...], a więc należy mu się wyrównanie pobranego uposażenia za okres od dnia [...] listopada 2008 r. do dnia [...] listopada 2009 r. oraz naliczenie i wypłata ustawowych odsetek od tych należności pieniężnych. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] Komendant Główny Policji, stosując art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przyznał A. N. prawo do różnicy uposażeń pomiędzy uposażeniem należnym na stanowisku [...] a uposażeniem należnym na uprzednio zajmowanym przez niego stanowisku [...] w okresie od dnia [...] lipca 2009 r. do dnia [...] października 2009 r. oraz odmówił mu prawa do różnicy uposażeń pomiędzy uposażeniem należnym na stanowisku [...] a uposażeniem należnym na uprzednio zajmowanym przez niego stanowisku [...] w okresie od dnia [...] listopada 2008 r. do dnia [...] lipca 2009 r. oraz od dnia [...] października 2009 r. do dnia [...] listopada 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 lipca 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 322/09 uchylił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2008 r. nr [...], którym [...] A. N. został odwołany, z dniem [...] października 2008 r., z delegowania do czasowego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w N. i mianowany, z dniem [...] października 2008 r., na stanowisko [...]. Jednocześnie w punkcie drugim wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżony rozkaz nie podlega wykonaniu w całości. Z uwagi natomiast na fakt, iż przedmiotowy wyrok stał się prawomocny w dniu [...] października 2009 r., Komendant [...] Policji wypłacił A. N. różnicę wynagrodzenia za okres od tego dnia do dnia [...] października 2009 r., tj. do dnia zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji na podstawie rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2009 r nr [...], zmienionego następnie rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...]. Wyrównanie to zostało przekazane na rachunek bankowy strony w dniu [...] listopada 2009 r. Komendant Główny Policji podkreślił, że zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia (art. 100). Wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat (art. 101 ust. 1). Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę (art. 106 ust. 1). Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła w ciągu miesiąca, uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia za każdy dzień, gdy przepisy szczególne nie stanowią inaczej (art. 106 ust. 2). Prawo do uposażenia wygasa natomiast z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa (art. 106 ust. 3). Biorąc pod uwagę cytowane przepisy, a także okoliczność, iż A. N. rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] października 2009 r. (przedmiotowa decyzja została doręczona stronie w dniu [...] października 2009 r.), organ odwoławczy stwierdził, że A. N. prawo do różnicy uposażeń pomiędzy uposażeniem należnym na stanowisku [...] a uposażeniem należnym na uprzednio zajmowanym przez niego stanowisku [...] w okresie od dnia [...] października 2009 r. do dnia [...] listopada 2009 r. nie przysługuje. Komendant Główny Policji wskazał także, że stosownie do treści art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ odwoławczy podkreślił, że rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 152 cyt. ustawy, ma charakter tymczasowy, ponieważ kształtuje sytuację stron w okresie po wydaniu wyroku przez sąd I instancji do czasu, dopóki wyrok ten nie jest prawomocny. W razie uwzględnienia skargi na decyzję, chodzi tu o wykonalność decyzji w szerokim znaczeniu, podobnie jak szerokie znaczenie ma "wykonanie decyzji", w rozumieniu art. 130 § 1 i § 2 kpa. Stwierdzenie przez sąd, że decyzja nie podlega wykonaniu, oznacza, że decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny. Zasadniczy sens tego przepisu jest zatem taki, że celem wstrzymania wykonania aktu w razie uwzględnienia skargi jest ukształtowanie stosunków prawnych na okres, w którym wyrok nie jest prawomocny. Ze względu więc na ratio legis wskazanej regulacji, orzeczenie nieprawomocnym wyrokiem wojewódzkiego sądu administracyjnego, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, nie daje podstaw do egzekwowania obowiązku, którego ona dotyczy, na podstawie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i oznacza, że wykonanie tego obowiązku podlega wstrzymaniu. Mając zatem na uwadze, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 322/09 odniósł skutek ex nunc, a nie – jak podnosi strona – ex tunc, w ocenie Komendanta Głównego Policji, roszczenie o przyznanie prawa do różnicy uposażeń w okresie od dnia [...] listopada 2008 r. do dnia [...] lipca 2009 r. jest nieuzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. N. jej przedmiotem uczynił tę część decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], mocą której odmówiono mu prawa do różnicy uposażeń pomiędzy uposażeniem należnym na stanowisku [...] a uposażeniem należnym na uprzednio zajmowanym przez niego stanowisku [...] w okresie od dnia [...] listopada 2008 r. do dnia [...] lipca 2009 r. Skarżący wyraził krytyczną ocenę stanowiska Komendanta Głównego Policji, podnosząc analogiczne zarzuty, jakie postawił w odwołaniu od decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]. Udzielając odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, przytaczając w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego argumentację, jakiej użył w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 18 lipca 2012 r. A. N. oświadczył, że nie rości sobie praw do różnicy uposażeń za okres od dnia [...] października 2009 r. do dnia [...] listopada 2009 r., natomiast jego skarga dotyczy różnicy uposażeń od dnia [...] listopada 2008 r. do dnia [...] lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia (art. 100). Wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat (art. 101 ust. 1). Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę (art. 106 ust. 1). Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła w ciągu miesiąca, uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia za każdy dzień, gdy przepisy szczególne nie stanowią inaczej (art. 106 ust. 2). Prawo do uposażenia wygasa natomiast z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa (art. 106 ust. 3). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 lipca 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 322/09 uchylił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2008 r. nr [...], którym [...] A. N. został odwołany, z dniem [...] października 2008 r., z delegowania do czasowego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w N. i mianowany, z dniem [...] października 2008 r., na stanowisko [...]. W wyroku tym Sąd stwierdził także, że zaskarżony rozkaz nie podlega wykonaniu w całości. W związku z tym, iż przedmiotowy wyrok stał się prawomocny w dniu [...] października 2009 r., Komendant [...] Policji wypłacił A. N. różnicę wynagrodzenia za okres od tego dnia do dnia [...] października 2009 r., tj. do dnia zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji na podstawie rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2009 r nr [...], zmienionego następnie rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...]. Wyrównanie to zostało przekazane na rachunek bankowy strony w dniu [...] listopada 2009 r., co nie jest kwestioniowane. Spór natomiast dotyczy różnicy uposażeń od dnia [...] listopada 2008 r. do dnia [...] lipca 2009 r., gdyż przedmiotem skargi do Sądu A. N. uczynił tę część decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], mocą której odmówiono mu prawa do różnicy uposażeń pomiędzy uposażeniem należnym na stanowisku [...] a uposażeniem należnym na uprzednio zajmowanym przez niego stanowisku [...] w okresie od dnia [...] listopada 2008 r. do dnia [...] lipca 2009 r. Na rozprawie w dniu 18 lipca 2012 r. skarżący oświadczył, że nie rości sobie praw do różnicy uposażeń za okres od dnia [...] października 2009 r. do dnia [...] listopada 2009 r. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, natomiast sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) lub w innych przepisach. Stwierdzenie nieważności decyzji przez sąd administracyjny oznacza zniesienie skutków prawnych decyzji z mocą ex tunc, czyli od początku, a więc od chwili jej wydania. W takiej sytuacji decyzję uznaje się za niebyłą. Z kolei uchylenie decyzji przez sąd administracyjny znosi jej skutki prawne z mocą ex nunc, czyli na przyszłość, licząc od daty uchylenia decyzji przez sąd administracyjny, wszak do tego momentu decyzja ta wywołuje skutki prawne i ma moc obowiązującą. Wspomnianym wyrokiem z dnia 30 lipca 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 322/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2008 r. nr [...], mocą którego skarżący został odwołany, z dniem [...] października 2008 r., z delegowania do czasowego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w N. i mianowany, z dniem [...] października 2008 r., na stanowisko [...]. Wyrok ten był więc wyrokiem uchylającym obie decyzje, które do daty jego wydania wywoływały skutki prawne. To zaś oznacza, że za okres od dnia [...] listopada 2008 r. do dnia [...] lipca 2009 r. skarżącemu nie przysługuje prawo do różnicy uposażeń pomiędzy uposażeniem należnym na stanowisku [...] a uposażeniem należnym na uprzednio zajmowanym przez niego stanowisku [...]. W takim stanie rzeczy, zaskarżoną część decyzji należy uznać za prawidłową, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł, jak w sentencji wyroku.