II SA/Wa 528/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk, Sędziowie WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.), Andrzej Kołodziej, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2013 r. sprawy ze skargi R. H. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści – oddala skargę – Wnioskiem z [...] grudnia 2012 r. R. H. (dalej jako skarżąca) wystąpiła do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o uposażeniu i nagrodzie rocznej dla celów emerytalnych w związku z przyznaniem renty rodzinnej po zmarłym P. H., w którym zostaną uwzględnione zarobki zmarłego męża uzyskiwane w 2003 r. Postanowieniem nr [...] z [...] grudnia 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści. W jego uzasadnieniu podał, że rozkazem personalnym nr [...] z [...] sierpnia 2003 r. P. H. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] września 2003 r., na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, ze stanowiska [...] Sekcji dw. z [...] w [...] grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,16 kwoty bazowej w wysokości 1570,00 zł. W rozkazie tym orzeczono jednocześnie, że zwalnianemu policjantowi nie przysługuje nagroda roczna za 2003 r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy rozkazem personalnym nr [...] z [...] października 2003 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Natomiast rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w [...] nr [...] z dniem [...] września 2003 r. cofnięto P. H. dodatek służbowy w kwocie 105,00 zł, a rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z [...] października 2003 r. zaskarżony rozkaz personalny utrzymano w mocy. Powyższe rozkazy stały się ostateczne wobec niewniesienia od nich skarg do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Uwzględniając powyższe okoliczności faktyczne w zaświadczeniu o uposażeniu i nagrodzie rocznej dla celów emerytalnych z [...] sierpnia 2012 r. wskazano uposażenie wg [...] grupy mnożnika 1,16 – 1570,00 zł, wzrost uposażenia z tytułu wysługi lat 7% - 109,90 zł i dodatek za stopień komisarza 615,00 zł. W ocenie organu skoro składniki określone we wskazanym zaświadczeniu stanowią należne uposażenie P. H. na ostatnio zajmowanym stanowisku, to wydane zaświadczenie jest prawidłowe. W zażaleniu wniesionym na powyższe postanowienie skarżąca zakwestionowała prawidłowość dyscyplinarnego zwolnienia męża ze służby, podając że sprawa karna zakończyła się umorzeniem z powodu śmierci męża i ponownie wniosła o wydanie zaświadczenia uwzględniającego zarobki męża otrzymywane na ostatnim stanowisku pracy, a nie z ostatniego miesiąca. Postanowieniem z [...] stycznia 2013 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 w zw. z art. 3 ust 1 pkt. 8 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz ich rodzin, podstawę wymiaru emerytury lub renty stanowi uposażenia należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, przez które należy rozumieć uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym oraz nagrodę roczną, należne funkcjonariuszowi stosownie do przepisów o uposażeniu i nagrodach funkcjonariuszy. W ocenie organu KWP w [...] prawidłowo wykazała w zaświadczeniu składniki uposażenia należne P. H. w ostatnim miesiącu służby, tj. we wrześniu 2003 r., a mianowicie: uposażenie zasadnicze wraz ze zwiększeniem z tytułu wysługi lat oraz dodatek za stopień. Zaświadczenie nie uwzględnia nagrody rocznej, gdyż taka nagroda w związku z dyscyplinarnym zwolnieniem ze służby wyżej wymienionemu policjantowi nie przysługiwała, zgodnie z § 5 pkt. 2 lit a w zw. § 6 pkt 1 obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. Nr 86, poz. 789, z późn. zm.). Na tej podstawie wydano rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...], utrzymany w mocy rozkazem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Odwołując się do orzecznictwa Sądu Najwyższego organ wskazał, że przez uposażenie należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym należy rozumieć uposażenie przysługujące w ostatnim miesiącu służby, a de facto w ostatnim dniu tej służby, jeżeli w trakcie tego miesiąca nastąpiłaby jakakolwiek zmiana wysokości należnego uposażenia. Treść art. 106 ust.1 ustawy o Policji przesądza – zdaniem organu – iż policjantom przysługuje ostatecznie na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym uposażenie w wysokości uwzględniającej zmianę. Organ zwrócił przy tym uwagę na odmienne rozwiązanie przyjęte w tym zakresie w nowym brzmieniu ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Organ podał także, że w przedmiotowym zaświadczeniu pominięto dodatek służbowy, który został cofnięty rozkazem personalnym z [...] sierpnia 2003 r. Obligatoryjną przesłankę cofnięcia dodatku służbowego w omawianej sytuacji określa § 9 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz.1732, z późn. zm.). Zdaniem organu zgłaszane obecnie zastrzeżenia co do zasadności wymierzonej P. H. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby pozostają bez wpływu na formalny byt prawny rozkazów personalnych dotyczących przebiegu jego służby i wynikających stąd uprawnień. W skardze na powyższe postanowienie, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. H. zakwestionowała wysokość wyliczonej renty rodzinnej, wskazując, że na wysokość tę miało wpływ naliczenie jej na podstawie zarobków z ostatniego dnia pracy zmarłego męża. Skarżąca ponownie podważyła zasadność dyscyplinarnego zwolnienia jej męża ze służby w Policji, którym został skrzywdzony, a teraz krzywdzona jest jego rodzina. Zasadniczo skarżąca nie zgodziła się z ustaleniami organu wydającego zaświadczenie, jak i organu odwoławczego. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał w całej rozciągłości motywy rozstrzygnięcia ujęte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia pod kątem ich zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dokonując oceny zasadności skargi R. H. na postanowienie Komendanta Głównego Policji, Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń regulują przepisy działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie to nie jest postępowaniem administracyjnym, lecz stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Zgodnie z art. 217 § 2 K.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie do art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty albo stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie jest to przewidziane w przepisach prawnych potwierdzenie pewnego stanu rzeczy przez właściwy organ państwowy lub społeczny na żądanie zainteresowanej strony. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Z przywołanych przepisów wynika, że tryb wydawania zaświadczeń uregulowany w Kodeksie postępowania administracyjnego różni się w sposób istotny od pozostałych unormowań w nim zawartych. Wydawanie zaświadczeń oparte jest, co do zasady, na posiadanych przez organ danych. Konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zakończyć się przez odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści, między innymi z powodu niepotwierdzenia się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba ubiegająca się o takie zaświadczenie. Istotne jest również, że nie można żądać zmiany, sprostowania czy też uchylenia wydanego zaświadczenia. Osoba, która kwestionuje treść wydanego zaświadczenia, może dochodzić swego roszczenia jedynie droga pośrednią, np. wnioskować o ponowne wydane zaświadczenia o określonej treści i w razie wydania postanowienia o odmowie – żalić się do organu wyższego stopnia (por. wyrok NSA z 29 maja 2003 r., II SA 1439/02, publ. https://cbos.nsa.gov.pl) W rozpoznawanej sprawie skarżąca ubiega się o rentę rodzinną po zmarłym mężu, posiada więc niewątpliwie interes prawny w żądaniu wydania zaświadczenia o uposażeniu i nagrodzie rocznej dla celów emerytalnych. Zaświadczenie takie zostało skarżącej wydane [...] sierpnia 2012 r. Skoro skarżąca kwestionuje prawidłowość tego zaświadczenia, w tym znaczeniu, że nie obejmuje ono wszystkich składników uposażenia należnych R. H., to zasadnie organ uznał, że żąda ona wydania nowego zaświadczenia o określonej treści. Żądanie skarżącej nie mogło jednak zostać uwzględnione, albowiem w zaświadczeniu z [...] sierpnia 2012 r. zostały ujęte wszystkie te składniki, które są brane pod uwagę przy wyliczaniu wysokości należnej emerytury lub renty. Zgodnie z art. 5 ust 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.) podstawę wymiaru emerytury lub renty inwalidzkiej stanowi uposażenie należne funkcjonariuszom na ostatnio zajmowanym stanowisku. Na uposażenie to składa się uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym i nagrodą roczną (art. 3 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy). Stosownie natomiast do art. 100 i 101 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2004, Nr 8, poz. 67) uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia, a wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że uposażenie na ostatnio zajmowanym stanowisku to uposażenie wypłacone w ostatnim miesiącu służby, czyli faktycznie uposażenie przysługujące w dniu zwolnienia ze służby (por. wyrok WSA w Warszawie z 2 kwietnia 2012 r. II SA/Wa 2654/11, z 7 stycznia 2010 r. , II SA/Wa 702/09 publ https://cbos.nsa.gov.pl wyrok NSA z 2 grudnia 1996, II SA 1271/96, niepubl.). Sytuacja faktyczna i prawna P. H. została ukształtowana rozkazami personalnymi o cofnięciu dodatku służbowego z dniem [...] września 2003 r. (rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego w [...] z [...] sierpnia 2003 r.) i o zwolnieniu ze służby w Policji w z dniem [...] września 2003 r. w związku z ukaraniem karą dyscyplinarną wydalenia ze służby (rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r.). W ostatnim z tych rozkazów orzeczono, iż P. H. nie przysługuje nagroda roczna, co jest zgodne z § 5 pkt 2 ppkt a w związku z § 12 ust. 1 Rozporządzenia MSWiA z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. Nr 86,poz. 789). Powyższe rozkazy utrzymał w mocy Komendant Wojewódzki Policji w [...] i do chwili obecnej decyzje te nie zostały skutecznie wyeliminowane z obrotu prawnego w żadnym z dostępnych trybów. W świetle argumentacji skarżącej na podkreślenie zasługuje także, że w postępowaniu, które ma doprowadzić do wydania zaświadczenia, nie rozstrzyga się żadnych spornych kwestii, a zatem argumentacja skarżącej zmierzająca do podważenia prawidłowości powyższych rozstrzygnięć, nie mogła przynieść oczekiwanego skutku, jako pozbawiona doniosłości prawnej. Zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy o Policji zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę. Z dniem [...] września 2003 r. P. H. przestał przysługiwać dodatek służbowy, który cofa się w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono u karę dyscyplinarną wydalenia ze służby (§ 9 pkt 6 ppkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, Dz.U. Nr 152, poz. 1732), nie przysługiwała mu też nagroda roczna (zgodnie z § 5 pkt 2 ppkta ww. rozporządzenia MSWiA z dnia 20 czerwca 2002 r. nagroda roczna nie przysługuje w przypadku wymierzenia policjantowi prawomocnej kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby). Przywołane przepisy znalazły zastosowanie we wskazanych wcześniej rozkazach personalnych. W tak zarysowanych okolicznościach faktycznych organ w sposób prawidłowy określił w zaświadczeniu z [...] sierpnia 2012 r. składniki uposażenia uwzględniane dla wyliczenia renty rodzinnej. Nie było zatem podstaw do zmiany treści tego zaświadczenia poprzez wydanie zaświadczenia nowego, zawierającego wszystkie składniki uposażenia P. H., z jakich uposażenie to składało się w 2003 r. W dacie zwolnienia ze służby P. H. nie przysługiwał dodatek służbowy i nagroda roczna, co było konsekwencją orzeczonej kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Gdyby podzielić punkt widzenia skarżącej to przewidziane prawem następstwa wymierzonej kary de facto by nie zaistniały. I bez znaczenia dla takiego rozumienia przywołanych przepisów pozostaje okoliczność, że niekorzystne skutki takiego wydalenia P. H. ze służby w Policji ponosi teraz jego najbliższa rodzina. Reasumując uznać należy, że brak jest podstaw prawnych do wydania skarżącej zaświadczenia o innej treści, niż zaświadczenie wydane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] sierpnia 2012 r. Jednocześnie wobec zarzutów skargi zwrócić należy uwagę, że dokonana w zaskarżonym postanowieniu analiza prawno – porównawcza przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, którzy wstąpili do służby przed i po 1 stycznia 2013 r. miała wyłącznie na celu wykazanie różnic pomiędzy podstawą wymiaru świadczeń emerytalnych w obu przypadkach, a w konsekwencji miała służyć za argument przemawiający za poprawnością analizy przepisów przeprowadzonej przez organ. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, na zasadzie ar. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o przed sądami administracyjnymi, skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił.