II SA/Wa 547/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski, , Protokolant specjalista Maryla Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi J. D. i I. D. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym kwatery tymczasowej oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] (dalej "K[...]P", "organ II instancji") wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572) utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] (dalej: "KRP", "organ I instancji") z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] nakazującą J. D. i I. D. (dalej: "skarżący"), S. D. oraz E. D. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...]. Jak wynika z ustaleń w sprawie, Komendant Rejonowy Policji [...], decyzją z dnia [...] września 2003 r. nr [...] przydzielił J. D. kwaterę tymczasową nr [...] przy ul. [...] w [...]. Uprawnionymi do wspólnego zamieszkania z ww. zostali żona I. oraz córka S.. W oparciu o tę decyzję, Dyrektor Gospodarstwa Pomocniczego Komendy [...] Policji w dniu [...] września 2003 r., a następnie Dyrektor Zakładu Obsługowo-Produkcyjnego Komendy [...] Policji w dniu [...] kwietnia 2006 r. zawarł z J. D. umowę najmu przydzielonej kwatery tymczasowej na czas określony w § 7 umowy tj. na czas pełnienia służby w Policji. Rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] J. D. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] lipca 2020 r. w związku z pisemnym zgłoszeniem wystąpienia ze służby. Komendant Rejonowy Policji [...] pismem z dnia [...] października 2024 r. wezwał J. D. wraz ze wszystkimi osobami wspólnie z nim zamieszkującymi do dobrowolnego opróżnienia kwatery tymczasowej i przekazanie jej do dysponenta w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania. Organ poinformował, że w przypadku nie zastosowania się do wezwania zostanie wszczęte postępowanie administracyjne. Następnie Komendant Rejonowy Policji [...] zawiadomieniem z dnia [...] października 2024 r. nr [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie opróżnienia kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...] przez J. D., I. D., S. D., oraz E. D.. Poinformował stronę, że zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. przysługuje mu prawo do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, w szczególności prawo zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od dnia doręczenia przedmiotowego zawiadomienia. Komendant Rejonowy Policji [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] K[...]P na podstawie art. 97 ust. 5 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2024 r., poz. 145 z późn. zm.) oraz § 13 ust. 1 pkt. 1 oraz § 14 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżnienia i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżnienia tymczasowych kwatery przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2024 poz. 519 z późn. zm.) nakazał J. D., I. D., S. D. oraz E. D. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...]w [...]. Po rozpatrzeniu odwołana J. D. i I. D., Komendant [...] Policji powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...]. Organ II instancji uzasadniając rozstrzygnięcie podniósł, że prawo do zajmowania kwatery tymczasowej przysługuje wyłącznie policjantowi pełniącemu służbę. Z chwilą zwolnienia ze służby w Policji policjant traci prawo do zajmowania kwatery tymczasowej, a właściwy organ zobowiązany jest przepisami prawa do opróżnienia kwatery tymczasowej. W niniejszej sprawie zajmowany przez J. D. wraz z członkami rodziny lokal nosi status tymczasowej kwatery, a główny najemca został z dniem [...] lipca 2020 r. zwolniony ze służby w Policji w związku z pisemnym zgłoszeniem wystąpienia ze służby i stał się emerytem policyjnym. Wskazał, że emerytom policyjnym przysługuje prawo do uzyskania i użytkowania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Jednak żaden przepis prawa materialnego nie pozwala na zajmowanie kwatery tymczasowej przez osoby będące emerytami policyjnymi. Co więcej, w § 13 rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. ustawodawca nakazał wprost opróżnienie kwatery tymczasowej z chwilą zwolnienia policjanta ze służby. Emeryt policyjny nie może zatem zamieszkiwać w kwaterze tymczasowej, do której prawo posiada jedynie policjant będący w służbie czynnej. Wskazane przepisy ustawy o Policji obligują organy Policji do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych policjantów, w konsekwencji zobowiązują do prowadzenia racjonalnej gospodarki zasobami mieszkaniowymi, celem realizowania tych obowiązków. Z tych także względów opróżnianie kwater tymczasowych zajmowanych przez emerytów i rencistów lub osoby nieuprawnione musi być zawsze ograniczone ramami polityki, która winna służyć utrzymaniu istniejącej substancji mieszkaniowej, w celu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych policjantów, pełniących czynną służbę w Komendzie [...] Policji i komendach rejonowych Policji. Treść obowiązujących w tej materii regulacji prawnych wskazuje na ich obligatoryjny charakter, co przesądza o tym, że właściwy organ Policji nie wydaje w takiej sprawie uznaniowej decyzji administracyjnej, czyli w ramach tzw. swobodnego uznania. Decyzje te mają bowiem charakter decyzji związanych, co oznacza, że fakt ich wydania oraz ich treść jest ściśle określona przepisami prawa. K[...]P zaznaczył, że kompleks mieszkalno-hotelowy przy ul. [...] w [...] (gdzie mieści się kwatera tymczasowa zajmowana przez stronę wraz z członkami rodziny), powstał na mocy porozumienia z dnia [...] października 1999 r., zawartego pomiędzy Prezydentem Miasta [...] a Komendantem [...] Policji, z przeznaczeniem na potrzeby zakwaterowania policjantów, pełniących służbę w komisariatach Policji, działających na terenie Gminy [...]. Treść ww. porozumienia wyklucza możliwość zamieszkiwania w budynkach A i B (budynki zamieszkiwania zbiorowego) emerytom policyjnym, a także funkcjonariuszom niepełniącym służby w Komendzie [...] Policji oraz komendach rejonowych Policji [...]. Fakt ten oznacza, że K[...]P oraz komendanci rejonowi Policji posiadają ograniczone prawo dysponowania kompleksem, wynikające z porozumienia z 1999 r., umowy użyczenia z 2003 r. oraz przepisów ustawy o Policji. Organ stwierdził zatem, że lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] stanowi kwaterę tymczasową, co w sposób jednoznaczny określa jego charakter użytkowy oraz nakreśla ramy czasowe jego użytkowania, określone w § 13 rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. Chociaż konkretny termin nie jest określony żadną datą, to jednak zaistnienie zdarzeń opisanych w § 13 rozporządzenia (w przedmiotowej sprawie - zwolnienie ze służby w Policji), powoduje utratę prawa do dalszego korzystania z kwatery tymczasowej. Zasady te są znane każdemu policjantowi, który otrzymuje stosowną decyzję o przydziale kwatery tymczasowej. O tym, że został zakwaterowany w lokalu o charakterze kwatery tymczasowej, J. D. wiedział od chwili otrzymania decyzji z dnia [...] września 2003 r. nr [...] o przydziale kwatery tymczasowej. Strona nie wniosła od niej odwołania, decyzja stała się więc ostateczna i weszła do obrotu prawnego. Bez znaczenia dla sprawy ma fakt, ze skarżący wnioskował o przydział mieszkania. Tym samym, w ocenie organu, zakwaterowanie w przedmiotowej kwaterze tymczasowej zostało przez policjanta zaakceptowane, a więc spełniło oczekiwania strony w zakresie warunków zakwaterowania, o które wnioskował. Tym samym organ spełnił oczekiwania wnioskodawcy i wywiązał się z ciążących na nim zadań, wynikających z przepisów prawa. J. D., akceptując fakt zakwaterowania w kwaterze tymczasowej, zaakceptował też warunki prawne z tego wynikające, w tym konieczność opróżnienia zajmowanej kwatery po zaistnieniu przesłanek wynikających z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. Nie zmienia oceny tego stanu prawnego nawet fakt zawarcia początkowo umowy najmu. Ponieważ z § 7 umowy najmu wprost wynikało, że umowa zawarta jest na czas pełnienia służby w Policji, a w przypadku wydania prawomocnej decyzji o opróżnieniu lokalu wydanej na podstawie ustawy o Policji umowa najmu ulegnie rozwiązaniu z upływem terminu wskazanego przez uprawniony organ. W konsekwencji K[...]P stwierdził, że skoro skarżący zajmował kwaterę tymczasową i został zwolniony ze służby w Policji, to na mocy obowiązujących w tym zakresie przepisów, opróżnienie tej kwatery było zasadne. W skardze skierowanej w dniu [...] lutego 2025 r. na powyższą decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2025 r. J. D. i I. D., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucili organowi naruszenie: 1. prawa materialnego, a w szczególności § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżnienia kwater tymczasowych przez przejęcie, że przedmiotowy lokal stanowi kwaterę tymczasową oraz pominięcie faktu, że w momencie wydania decyzji o wygaśnięciu prawa do kwatery tymczasowej, J. D. pracował w Policji; 2. naruszenie § 10 ww. rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, że lokal stanowi kwaterę tymczasową, podczas, gdy zgodnie z umową najmu z [...] września 2003 r. skarżący mają uprawnienie do otrzymania lokalu mieszkalnego; 3. naruszenie ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji przez nie przedstawienie J. i I. D. żadnego z dwóch uprawnień związanych z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych emerytów i rencistów Policji ( art. 29 i 30); 4. naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nieustalenie, że lokal zajmowany przez skarżących stanowi lokal mieszkalny, a nie kwaterę tymczasową. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wnieśli o: - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, - ewentualne uchylenie w całości decyzji organu I instancji. W motywach skargi podniesiono w szczególności, że właścicielem nieruchomości, w której znajduje się mieszkanie skarżących jest Miasto [...] (decyzja Prezydenta [...] z [...] lipca 2003 r., nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie, umowa z [...] marca 2003 r. w sprawie oddania części nieruchomości przy ul. [...] pomiędzy Miastem [...] a Komendantem [...] Policji, zaświadczenie z [...] sierpnia 2003 r., porozumienie z [...] października 1999 r.), a Komenda ma jedynie prawo do dysponowania nieruchomością. Wypowiedzieć umowę, podjąć decyzję o nakazie opróżnienia i opuszczenia mieszkania może tylko Miasto. Zdaniem skarżących, zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 15 listopada 2018 r., sygn. SK 29/16, organ wydający decyzję, z której wynika obowiązek opuszczenia lokalu, ma obowiązek zbadać w toku prowadzonego postępowania czy osoba, wobec której wydano decyzję będzie w stanie samodzielnie zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe. Otóż Państwo D. nie mają żadnego innego mieszkania. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1284/16 (opubl. Legalis nr 1755231) oraz wyroku z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 395/21 (opubl. Legalis nr 2611364), a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kilkakrotnie orzekał w sprawach dot. opróżnienia kwater tymczasowych położonych przy ul. [...] i [...] w [...] (por. wyrok z dnia 24 listopada 2022 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 94/2; wyrok z dnia 31 maja 2022 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 3859/21; wyrok z dnia 5 października 2022 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 97/22; wyrok z dnia 27 listopada 2019 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 629/19, opubl. Legalis nr 2383132, wyrok z dnia 23 września 2019 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 681/19, opubl. Legalis nr 2520487, wyrok z dnia 30 stycznia 2018 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 736/17, opubl. Legalis nr 2318543, wyrok z dnia 16 grudnia 2015 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 653/15, opubl. Legalis nr 1450368, wyrok z dnia 16 grudnia 2024 r. Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1085/241, za każdym razem stwierdzając, iż zaskarżone decyzje w ww. sprawach są zgodne z prawem a skargi nie mają uzasadnionych podstaw i dlatego podlegały oddaleniu w całości. Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych przepisów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2025 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...] - nie naruszają prawa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o Policji oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2024 r., poz. 519). Stosownie do art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, art. 92, art. 94 i art. 95 ust. 2 - 4, następuje w formie decyzji administracyjnej. Natomiast w myśl § 13 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia, opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji. W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym organ I instancji prawidłowo przyjął, a stanowisko to trafnie podzielił organ II instancji, że skarżącemu na podstawie decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] września 2003 r. nr [...] została przydzielona kwatera tymczasowa nr [...] przy ul. [...] w [...]. Do zamieszkania w tejże kwaterze wraz z najemcą - skarżącym J. D. - zostali uprawnieni członkowie jego rodziny, tj. żona I. D. (skarżąca) oraz córka S. D.. Wskazana w ww. decyzji kwatera tymczasowa została skarżącemu oddana do użytkowania na podstawie umowy najmu przydzielonej kwatery tymczasowej z dnia [...] września 2003 r. i kolejnej z dnia [...] kwietnia 2006 r. zawartej z Gospodarstwem Pomocniczym K[...]P Zakład Administracji Budynków i Hoteli Policyjnych w [...]. Umowa ta, jak stanowi jej § 7, została zawarta na czas pełnienia czynnej służby w Policji. W świetle ww. dokumentów nie zachodzą wątpliwości co do statusu użytkowanego lokalu jako kwatery tymczasowej, ani co do wiedzy skarżącego w tym zakresie. Prawidłowości ustalenia, że na podstawie tej umowy skarżący użytkował wraz z rodziną kwaterę tymczasową a nie lokal mieszkalny nie zmienia okoliczność, że skarżący składał wcześniej wniosek o przydział lokalu mieszkalnego. Organ powyższego nie kwestionował. Kwestia przydziału lokalu mieszkalnego nie stanowiła jednakże przedmiotu niniejszej sprawy i pozostaje bez wpływu na jej wynik. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, który podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, iż fakt, że skarżący ubiegał się o przydział lokalu mieszkalnego nie daje podstaw do stwierdzenia, że skarżącemu przydzielono lokal mieszkalny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 1284/16; CBOSA). W przedmiotowej sprawie nie została wydana decyzja przyznająca skarżącemu lokal mieszkalny, lecz decyzja KRP z dnia [...] września 2003 r. nr [...] przydzielająca kwaterę tymczasową. Od decyzji tej skarżący nie złożył odwołania, a zatem stała się ona ostateczna. Kwestie dotyczące statusu kwatery tymczasowej zajmowanej przez skarżącego organ wyjaśnił wyczerpująco zarówno w zaskarżonej decyzji jak i w odpowiedzi na skargę wskazując, że kompleks mieszkalno-hotelowy przy ul. [...] w [...] powstał na mocy porozumienia z dnia [...] października 1999 r. zawartego pomiędzy Prezydentem Miasta [...] a Komendantem [...] Policji z przeznaczeniem na potrzeby zakwaterowania policjantów, pełniących czynna służbę w komisariatach Policji, działających na terenie Gminy [...]. W skład kompleksu wchodzą 4 budynki, stanowiące własność Miasta [...]. Na mocy umowy z dnia [...] marca 2003 r. wymieniony kompleks został oddany Komendantowi [...] Policji do nieodpłatnego używania na okres 25 lat. Zgodnie z decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie kompleksu mieszkalno-hotelowego, położonego w [...] przy ulicy [...], budynki [...] i [...] to budynki mieszkalne, natomiast budynki [...] i [...] są budynkami zamieszkania zbiorowego. Budynek, w którym mieszczą się kwatery tymczasowe (ul. [...] i [...]) został zatem wybudowany ze środków finansowych Miasta [...] w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych policjantów pełniących czynna służbę na terenie [...], aby umożliwić realizację programu zwalczania przestępczości w [...] oraz programu wykorzystania zwiększonej liczebności służb patrolowych Policji. Dla realizacji tak określonego celu Miasto [...] wybudowało za własne środki wymieniony kompleks i oddało w użytkowanie Komendantowi [...] Policji. Komendant [...] Policji zobowiązał się do przestrzegania postanowień porozumienia z dnia [...] października 1999 r. Tym samym postanowienia niniejszego porozumienia wykluczają możliwość zamieszkiwania w budynkach [...] i [...] emerytom policyjnym, a także funkcjonariuszom nie pełniącym służby w Komendzie [...] Policji oraz Komendach Rejonowych Policji [...]. Fakt ten oznacza, że Komendant [...] Policji posiada prawo dysponowania kompleksem, ograniczone porozumieniem z 1999 r., umową użyczenia z 2003 r. oraz przepisami ustawy pragmatycznej z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Zatem kwatera nr [...] przy ul. [...] w [...] należy do szczególnej kategorii lokali - kwater tymczasowych, o której mowa w art. 90 ustawy o Policji oraz w § 10 rozporządzenia powołanego powyżej. Taka kwalifikacja lokalu w sposób jednoznaczny określa jego charakter użytkowy oraz określa ramy czasowe jego użytkowania określone w § 13 rozporządzenia i chociaż konkretny termin nie jest określony żadną datą to jednak zaistnienie zdarzeń opisanych w § 13 rozporządzenia (w przedmiotowej sprawie - zwolnienie ze służby w Policji) powoduje utratę prawa do dalszego korzystania z kwatery tymczasowej. Z powołanych względów J. D. po zakończeniu czynnej służby w Policji przestał spełniać warunki do zajmowania przedmiotowej kwatery tymczasowej (jak również nie mógł nabyć tytułu prawnego do przedmiotowej kwatery tymczasowej na innej podstawie prawnej). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wyjaśniano, że "(...) przy ul. [...] w [...] mieścił się kompleks mieszkalno-hotelowy. Zgodnie z decyzją nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2003 r. o pozwoleniu na użytkowanie tego kompleksu, budynki [...] i [...] mieszczące się przy ul. [...] przeznaczone zostały na budynki mieszkalne, natomiast budynki [...] i [...], jako zamieszkania zbiorowego. Zatem nie można było przydzielić skarżącemu lokalu mieszkalnego w budynku, który przeznaczony był wyłącznie do zamieszkania zbiorowego. (...)", (por. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 2348/21; CBOSA). Powyższy pogląd znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że organy Policji rozstrzygające w sprawie opróżnienia kwatery tymczasowej nie są uprawnione do ustalenia innego, niż wynika to z pierwotnej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie, statusu lokalu. W związku z tym, w sprawie nie miał zastosowania art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Trafnie organ II instancji, podał że w sytuacji, gdy skarżący nie posiada lokalu mieszkalnego, to zgodnie z art. 88 ustawy o Policji oraz art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) może ubiegać się o jego przydział. Przepis art. 88 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Natomiast w myśl art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Jednocześnie wskazać należy, że w orzecznictwie wyrażany był już pogląd, zgodnie z którym "(...) Nie można twierdzić, że jest się uprawnionym do dotychczas zajmowanego lokalu, na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. (...). Z przepisu tego wynika, że policjant po przejściu na emeryturę ma prawo do lokalu mieszkalnego, który nie musi być tym samym lokalem, który zajmował będąc w służbie czynnej. (...) przepis ten dotyczy zarówno funkcjonariusza, który zajmował przed przejściem na emeryturę lokal mieszkalny, jak i funkcjonariusza zajmującego kwaterę tymczasową. Z tego przepisu nie można zatem wywodzić, że prawa do dalszego zajmowania lokalu przydzielonego w okresie służby, bez względu na status tego lokalu (lokal mieszkalny bądź kwatera tymczasowa)"; (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 681/19; CBOSA). Podkreślić należy, że przedmiotem niniejszej sprawy nie jest prawo skarżącego do lokalu mieszkalnego. Niniejsza sprawa dotyczy wyłącznie nakazania opróżnienia i przekazania w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...], przez skarżącego i wskazane w decyzji osoby. Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r., opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji. Biorąc pod uwagę ww. przepis KRP prawidłowo nakazał skarżącemu a także I. D., S. D. i E. D. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...]. K[...]P zasadnie zaś utrzymał tę decyzję w mocy, prawidłowo stosując w tym przypadku art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W sprawie nie zakwestionowano skutecznie, że skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] lipca 2020 r. Tym samym nie ma wątpliwości, że zaistniała podstawa do nakazania opróżnienia przez skarżącego i osoby wymienione w decyzji KRP zajmowanej dotychczas kwatery tymczasowej. Skoro skarżący w związku ze zwolnieniem ze służby utracił prawo do zajmowania kwatery tymczasowej, brak było podstaw do uwzględnienia skargi. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ poddał również analizie przepis § 10 i § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. i prawidłowo podzielił stanowisko organu I instancji, że spełnione zostały przesłanki określone w ww. przepisie, warunkujące opróżnienie tymczasowej kwatery. Argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest przekonująca. Wskazać nadto należy, że w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt SK 29/16, w którym stwierdzając zgodność przepisów art. 90 w związku z art. 95 ust. 3 pkt 3, w związku z art. 95 ust. 4, w związku z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, w związku z art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1610 oraz z 2017 r. poz. 1442 i 1529) z art. 30, art. 71 ust. 1 oraz art. 75 ust. 1 Konstytucji RP, Trybunał stwierdził, że w postępowaniu o opróżnienie lokalu na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji nie znajdą zastosowania – wynikające z przepisów powszechnych – gwarancje ochronne związane z procedurą eksmisji z lokalu mieszkalnego, a dotyczące tzw. zakazu eksmisji donikąd. Lokal mieszkalny będący do dyspozycji Policji musi zostać opróżniony przez osobę niemającą do tego lokalu tytułu prawnego i postępowanie w tej sprawie ma charakter czysto administracyjny. Ustawa o Policji nie nakłada na organy wydające decyzje, z których wynika obowiązek opróżnienia lokalu mieszkalnego, obowiązku badania w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, czy osoby zobowiązane do opróżnienia lokalu będą w stanie samodzielnie zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe. Konkludując Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś zarzuty i wnioski skargi nie zasługują na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.