II SA/Wa 3859/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), , Protokolant st. sekr. sądowy, Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2022 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia kwatery tymczasowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2021 r. nr [...] Komendant [...] Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. K. (dalej: "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nakazującą M. K., G. K., A. K. i K. P. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu wskazał, że kwatera tymczasowa nr [...] przy ul. [...] w [...] została decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r., na podstawie § 10 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (dz. U. 2020 r., poz. 947) przydzielona skarżącemu. Kwatera tymczasowa składa się z trzech pokoi i kuchni, o powierzchni użytkowej 69,52 m², w tym powierzchni mieszkalnej 42,19 m² i pozostaje w dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji [...]. Do zamieszkania w kwaterze uprawnieni zostali żona G. oraz syn A. i pasierbica K. Organ podniósł, że w oparciu o tę decyzję Dyrektor Gospodarstwa Pomocniczego Komendy [...] Policji w dniu [...] sierpnia 2003 r., a następnie Dyrektor Zakładu [...] Komendy [...] Policji w dniu [...] kwietnia 2006 r. zawarł z M. K. umowę najmu przydzielonej kwatery tymczasowej na czas określony w § 7 umowy tj. na czas pełnienia służby w Policji. W dniu [...] lutego 2010 r. skarżący został zwolniony ze służby w Policji z prawem do otrzymywania świadczeń emerytalnych z resortu spraw wewnętrznych. Komendant Rejonowy Policji [...], na podstawie art. 61 k.p.a. zawiadomieniem nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. powiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie opróżnienia zajmowanego przez niego lokalu mieszkalnego. W dniu [...] maja 2010 r. M. K. wniósł o uzupełnienie materiałów postępowania o decyzję nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. wydaną przez Komendanta Rejonowego Policji [...] – [...] S. C. Organ podał, że w odpowiedzi Komendant Rejonowy Policji [...] poinformował skarżącego, że brak jest jakichkolwiek przesłanek potwierdzających fakt wydania dwóch decyzji na kwaterę tymczasową nr [...] przy ul. [...] w [...], świadczy o tym m. in. brak rejestracji takiej decyzji w rejestrze nr [...] dotyczącym przydziału lokali funkcyjnych w Komendzie Rejonowej Policji [...]. W rejestrze tym widnieje jedynie decyzja podpisana przez Zastępcę Komendanta Rejonowego Policji [...] – [...] A. P., która znajduje się w aktach sprawy, którą to M. K. otrzymał po wcześniejszym jej podpisaniu. Od przedmiotowej decyzji strona nie wniosła odwołania, a tym samym stała się ona ostateczna i prawomocna. W końcu to na podstawie tej decyzji została podpisana z M. K. umowa na najem przydzielonej kwatery tymczasowej na czas pełnienia służby w Policji. W dniu [...] maja 2010 r. skarżący wystąpił z wnioskiem do Komendanta [...] Policji o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. Komendanta Rejonowego Policji [...] i wydanie decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego. W dniu [...] czerwca 2010 roku Komendant [...] wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności powyżej decyzji. Natomiast wniosek strony w sprawie rozpatrzenia możliwości przydziału lokalu mieszkalnego, zgodnie z właściwością ze względu na miejsce zamieszkania emeryta przesłał do Komendanta Rejonowego Policji [...]. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] K[...]P stwierdził nieważność decyzji [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. Komendanta Rejonowego Policji [...] – [...] A. P. w sprawie przydziału M. K. kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...], ponieważ decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi M. K. na ww. decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. wyrokiem z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 425/11 oddalił skargę. Wnioskiem z dnia [...] maja 2011 r. skarżący wystąpił do Komendanta Rejonowego Policji [...] o odtworzenie zagubionych akt postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 roku o "przyznaniu lokalu mieszkalnego" nr [...] przy ulicy [...] w [...] i o uznanie za dowód kserokopii decyzji o "przydziale wymienionego lokalu mieszkalnego". Pismem z dnia [...] maja 2011 r. Komendant Rejonowy Policji [...] poinformował wnioskodawcę o braku podstaw do prowadzenia postępowania o odtworzenie zagubionych akt postępowania. Odmówił uznania kserokopii decyzji o "przydziale lokalu mieszkalnego", jako dowodu w sprawie, gdyż nie została ona poświadczona za zgodność z oryginałem przez pracownika Komendy Rejonowej Policji [...]. Ponadto stwierdził, że faktu, aby powołana przez wnioskodawcę decyzja była w obrocie prawnym, nie potwierdza żaden dokument, czy rejestr decyzji. Wskazał, że w rejestrze decyzji mieszkaniowych dotyczących przydziału lokali mieszkalnych Komendy Rejonowej Policji [...] jest zarejestrowana decyzja nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. o przydziale kwatery tymczasowej. Komendant [...] Policji pismem z dnia [...] lipca 2011 r. wyjaśnił, że pismo Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] maja 2011 r. nie jest decyzją administracyjną i w związku z tym nie jest przewidziany administracyjny tryb postępowania oraz prawo do złożenia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 maja 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2318/11 uchylił postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2011 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie kontroli poddane zostało stanowisko Komendanta [...] Policji zawarte w rozstrzygnięciu z dnia [...] lipca 2011 r., które zostało wydane wskutek wniesionego przez skarżącego odwołania od decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] maja 2011 r. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] maja 2011 r. posiada wszystkie wyróżniane w doktrynie prawa administracyjnego elementy formalne określone w art. 124 k.p.a., aby można je było uznać za postanowienie. Stwierdzenie to dotyczy również rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Organ wskazał, że Sąd uznał, że błędne jest stanowisko organu, iż w sprawie nie ma podstaw do jej merytorycznego rozstrzygnięcia, gdyż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują instytucji odtworzenia akt zaginionych bądź zniszczonych. W ocenie Sądu regułą jest, że akta podlegają odtworzeniu niezależnie od tego, w jakich okolicznościach zostały zagubione lub zniszczone, a odtwarzaniem akt zajmuje się ten organ, który je prowadził. Sąd stwierdził także, że organ uchylił się od obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jej załatwienia zgodnie z obowiązującym prawem. Z tych względów Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżone postanowienie Komendanta [...] Policji. K[...]P postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2012 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu podał, że wszczęcie na wniosek strony postępowanie o odtworzenie akt winno zakończyć się merytorycznym orzeczeniem, które może mieć różną treść, w zależności od wyników przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Komendant Rejonowy Policji [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...]lutego 2013 r. odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów z przesłuchań M. K., G. K. oraz S. C. na okoliczność wydania decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. o "przyznaniu M. K. lokalu mieszkalnego" nr [...] przy ulicy [...] w [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że powyższa okoliczność nie ma w sprawie znaczenia, gdyż ze zgromadzonego materiału bezspornie wynika, że decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r przydzielono skarżącemu kwaterę tymczasową. Dodatkowo w rejestrze decyzji mieszkaniowych dotyczących przydziału lokali funkcyjnych Komendy Rejonowej Policji [...] zarejestrowana jest wyłącznie wymieniona wyżej decyzja, a ponadto brak jest jakichkolwiek danych potwierdzających fakt wystawienia dwóch decyzji na przedmiotową kwaterę tymczasową. Komendant Rejonowy Policji [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie w sprawie odtworzenia akt. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że postępowanie wszczęte na wniosek strony nie dowiodło, aby jakiekolwiek akta zostały wytworzone w sprawie zakończonej wydaniem decyzji, której kserokopię oznaczonej tym samym numerem, co decyzja będąca w posiadaniu organu przedstawił skarżący. Organ uznał, że nie można odtwarzać akt sprawy, które prawnie nie istnieją. Komendant [...] Policji, po rozpatrzeniu zażalenia M. K. postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia wskazując, że postanowienie nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. jest postanowieniem kończącym sprawę i pomimo błędnego pouczenia, przysługuje na nie bezpośrednio skarga do sądu administracyjnego, nie zaś zażalenie do organu drugiej instancji. M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Organ podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1474/13 przywrócił termin do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 marca 2014r., sygn. akt II SA/Wa 1474/13 oddalił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że odtworzenie akt może dotyczyć tylko tych dokumentów, które kiedyś istniały, a następnie zostały zagubione, czy też uległy zniszczeniu. Warunkiem sine qua non, umożliwiającym odtworzenie akt, jest ustalenie, że pewne dokumenty w ogóle istniały. W przeciwnym razie, mogłoby dojść nie do odtworzenia pewnych dokumentów, ale do ich wytworzenia, a więc w efekcie do zmiany stanu faktycznego. Organ wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej M. K., postanowieniem I OSK 1492/14 z dnia 27 listopada 2015 r. uchylił zaskarżony wyrok i odrzucił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że sprawa w materii odtworzenia akt będzie kończyć się postanowieniem, na które służyć będzie zażalenie do organu wyższego stopnia. Dopiero na postanowienie wydane przez organ drugiej instancji, jako orzeczenie ostateczne, będzie przysługiwać stronie skarga do sądu administracyjnego. Ponadto Sąd nakazał Komendantowi [...] Policji rozpoznanie zażalenia wniesionego przez M. K. na postanowienie nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2013 roku. Organ wskazał, że analizując sprawę ponownie, z uwzględnieniem wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, Komendant [...] Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 lutego 201 r. sygn. akt II SA/Wa 1377/16 uchylił postanowienie Komendanta [...] Policji oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta Rejonowego Policji [...]. Komendant Rejonowy Policji [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. odmówił odtworzenia zagubionych akt postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. o przyznaniu "lokalu mieszkalnego" nr [...] przy ul. [...] w [...] M. K. Komendant [...] Policji, po rozpoznaniu zażalenia M. K. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia od powyższego postanowienia z dnia [...] maja 2019r. Komendanta Rejonowego Policji [...]. M. K. wnioskiem z dnia [...] września 2019 r. wniósł do Komendanta Rejonowego Policji [...] o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. Komendanta Rejonowego Policji [...]. Komendant Rejonowy Policji [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. Komendanta Rejonowego Policji [...]. M. K. w dniu [...] grudnia 2019 r. wniósł do Komendanta [...] Policji o stwierdzenie nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. postanowienia nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. Komendanta Rejonowego Policji [...]. Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. Komendanta Rejonowego Policji [...]. Komendant Główny Policji, po rozpoznaniu odwołania M. K. postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta [...] Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. K. wyrokiem z dnia 14 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1432/20 oddalił skargę Komendant Rejonowy Policji [...] decyzją z dnia [...]czerwca 2021 r. nr [...], nakazał M. K., G. K., A. K. i K. P. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...]. Komendant [...] Policji uzasadniając utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji z dnia [...] września 2021 r. nr [...] nakazującą opróżnienie kwatery tymczasowej przytoczył art. 88 i art. 97 ust. 5 ustawy o Policji oraz § 10 i § 13 ust. 1 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. Wskazał, że prawo do zajmowania kwatery tymczasowej przysługuje wyłącznie policjantowi pełniącemu służbę. Z chwilą zaś zwolnienia ze służby w Policji policjant traci prawo do zajmowania kwatery tymczasowej, a właściwy organ zobowiązany jest przepisami prawa do opróżnienia kwatery tymczasowej. Zdaniem organu zaistnienie jednej z przesłanek określonych w cytowanym przepisie skutkuje wszczęciem postępowania administracyjnego, które zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji zakończone zostaje w formie decyzji administracyjnej. Organ wskazał, że bezspornym jest fakt, że główny najemca kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...] został z dniem [...] lutego 2010 r., zwolniony ze służby w Policji w związku z pisemnym zgłoszeniem wystąpienia ze służby i stał się emerytem policyjnym. Bezspornym pozostaje także fakt, że Komendant [...] Policji prawomocną decyzją nr [...] z dnia [...] października 2010 r. stwierdził nieważność decyzji [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. Komendanta Rejonowego Policji [...] – [...] A. P. w sprawie przydziału M. K. kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...], ponieważ decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Tym samym decyzja o przydziale kwatery tymczasowej na trwałe została wyeliminowana z obrotu prawnego, pozbawiając skarżącego tytułu prawnego do jej zajmowania. Zajmowany obecnie, bezumownie przez M. K. wraz z członkami jego rodziny lokal nosi status tymczasowej kwatery, która należy do szczególnej kategorii lokali, o której mowa w art. 90 ustawy o Policji oraz w § 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. Organ wskazał, że ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020r. poz.723) przewiduje dwa uprawnienia związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych emerytów i rencistów Policji. Organ przytoczył art. 29 ust. 1 oraz art. 30 tej ustawy. Organ zaznaczył, że emerytom policyjnym przysługuje prawo do uzyskania i użytkowania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Żaden przepis prawa materialnego, nie pozwala natomiast na zajmowanie przez osoby będące emerytami policyjnymi kwatery tymczasowej. Co więcej w § 13 powołanego rozporządzenia ustawodawca nakazał wprost opróżnienie kwatery tymczasowej z chwilą zwolnienia policjanta ze służby. Emeryt policyjny nie może zatem zamieszkiwać w kwaterze tymczasowej, do której prawo posiada jedynie policjant będący w służbie czynnej. Organ podniósł też m.in., że kompleks mieszkalno-hotelowy przy ul. [...] w [...] (gdzie mieści się kwatera tymczasowa zajmowana przez M. K. oraz członków jego rodziny), powstał na mocy porozumienia z dnia [...] października 1999 r. zawartego pomiędzy Prezydentem Miasta [...], a Komendantem [...] Policji z przeznaczeniem na potrzeby zakwaterowania policjantów, pełniących służbę w komisariatach Policji, działających na terenie Gminy [...]. W skład kompleksu wchodzą 4 budynki, stanowiące własność Miasta [...]. Na mocy umowy z dnia [...] marca 2003 r. wymieniony kompleks został oddany Komendantowi [...] Policji do nieodpłatnego używania na okres 25 lat. Zgodnie z decyzją nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2003 r. o pozwoleniu na użytkowanie kompleksu mieszkalno-hotelowego, położonego w [...] przy ulicy [...], budynki C i D to budynki mieszkalne, natomiast budynki A i B - budynki zamieszkania zbiorowego. W skład kompleksu wchodzą 4 budynki, z czego w 2 budynkach znajdują się lokale mieszkalne (budynki C i D), natomiast 2 budynki zgodnie z przeznaczeniem zostały wybudowane jako pomieszczenia hotelowe i kwatery tymczasowe (budynki A i B). Zapisy porozumienia z dnia [...] października 1999r. nie przewidują możliwości przydzielania lokali mieszkalnych w przedmiotowym kompleksie emerytom policyjnym, a także policjantom, którzy nie pełnią służby w Komendzie [...] Policji, czy komendach rejonowych Policji Miasta [...]. Organ zaznaczył, że M. K. akceptując fakt zakwaterowania w kwaterze tymczasowej, zaakceptował też warunki prawne z tego wynikające, w tym konieczność opróżnienia zajmowanej kwatery po zaistnieniu przesłanek wynikających z § 13 ust. 1 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia MSWiA. W ocenie organu nie zmienia oceny stanu prawnego nawet fakt zawarcia umowy najmu. Ponadto z § 7 umowy wprost wynikało, że umowa zawarta jest na czas pełnienia służby w Policji, a w przypadku wydania prawomocnej decyzji o opróżnieniu lokalu wydanej na podstawie ustawy o Policji umowa najmu ulegnie rozwiązaniu z upływem terminu wskazanego przez uprawniony organ do opuszczenia lokalu. Organ przywołał nadto wyroki WSA w Warszawie: z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 653/15, z dnia 23 września 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 681/19 oraz z dnia 27 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 629/19, dotyczące opróżnienia kwater tymczasowych przy ul. [...] A i B w [...], w których Sąd wskazał, że fakt, iż skarżący nie składali wniosku o przydział kwatery tymczasowej, lecz wniosek o lokal mieszkalny, byli w nim zameldowani na stałe podpisywali umowę najmu i zawierali indywidualne umowy z dostawcami mediów, nie może świadczyć o tym, że w wyniku tego sporne lokale zmieniły swój pierwotny charakter, tzn. niejako samoistnie zmieniły status kwatery tymczasowej na lokale mieszkalne. Organ odnosząc się do żądania skarżącego o wydanie w oryginale decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. "o przydziale lokalu mieszkalnego" nr [...] przy ul. [...] w [...] zaznaczył, że postępowanie w sprawie otworzenia akt zakończyło się prawomocnym postanowieniem Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. w przedmiocie "odmowy odtworzenia zagubionych akt postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 roku o przyznaniu "lokalu mieszkalnego" nr [...] przy ul. [...] w [...] skarżącemu. Tym samym nie może być przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego. Organu II instancji wskazał, że skoro skarżący zajmował kwaterę tymczasową i został zwolniony ze służby w Policji, to biorąc pod uwagę powołane powyższej przepisy, opróżnienie tej kwatery było zasadne. Na potwierdzenie organ przywołał wyrok w Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 1284/16. Decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2021 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi M. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (skarga sprecyzowana pismem z dnia [...] grudnia 2021 r.) Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji z dnia [...] czerwca 2021 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucił naruszenie: - art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nieprawidłowej wykładni omawianych norm i w konsekwencji ich nieprawidłowym zastosowaniu - co doprowadziło do błędnego uznania przez organ, iż zostały spełnione przesłanki w/w normy podczas gdy prawidłowa wykładnia omawianych przepisów, w szczególności w zestawieniu z materiałem zgromadzonym przez organ oraz materiałem i stanowiskiem przedstawionym przez skarżącego winna doprowadzić organ do innego wniosku. W sprawie zakończonej postanowieniem Nr [...] wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne w tym nowe dowody nieznane wcześniej organowi, na które powoływał się skarżący, organ pominął nowe dowody przekraczając granice zasad swobodnej oceny dowodów, nie dopełnił ciążącym na nim obowiązku wydania w oryginale dokumentu, pominął istotne okoliczności faktyczne dotyczące istnienia decyzji "o przyznaniu lokalu mieszkalnego". Skarżący wskazał m.in., że druga decyzja nr [...] r. z dnia [...].08.2003 r. wydana przez Komendanta Rejonowego Policji [...] - [...] S. C. "o przydziale lokalu mieszkalnego" nadal funkcjonuje w obrocie prawnym, - § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad przydziału (...), art. 88 ust. 1 i 2, art. 90, art. 92, art. 94, art. 96 ust. 5 i 6 i art. 98 ustawy pragmatycznej z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c i art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) polegające na nieprawidłowej wykładni omawianych norm i w konsekwencji ich nieprawidłowym zastosowaniu - co doprowadziło do błędnego uznania przez organ I instancji oraz organ II instancji, że skarżącemu nie przysługuje prawo do zajmowania dotychczasowej kwatery tymczasowej do czasu wydania lokalu mieszkalnego, podczas gdy prawidłowa wykładnia i zastosowanie ww. przepisów prowadzi do wniosku przeciwnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, - § 13 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad przydziału (...), art. 88 ust. 1 i 2, art. 90, art. 92, art. 94, art. 96 ust. 5 i 6 i art. 98 ustawy pragmatycznej z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c i art. 29 ust. 1 i 2 o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) polegające na nieprawidłowej wykładni omawianych norm i w konsekwencji ich nieprawidłowym zastosowaniu - co doprowadziło do błędnego uznania przez organ I oraz II instancji, że skarżący powinien niezwłocznie opróżnić zajmowaną kwatera tymczasową w chwili zwolnienia ze służby, bez względu na sytuacje osobistą i materialną, ani powody przyznania kwatery tymczasowej, podczas gdy prawidłowa wykładnia i zastosowanie ww. przepisów prowadzi do wniosku przeciwnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, - § 13 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad przydziału (...), art. 88 ust. 1 i 2, art. 90, art. 92, art. 94, art. 96 ust. 5 i 6 i art. 98 ustawy o Policji i art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c i art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) polegające na nieprawidłowej wykładni i zastosowaniu - co doprowadziło do błędnego uznania przez organ I instancji oraz organ II instancji, że skarżący zajmuje lokal o charakterze i zgodny normom zaludnienia dla kwatery tymczasowej i wobec niego mają zastosowanie § 13 rozporządzenia, podczas gdy prawidłowa wykładnia i zastosowanie wskazanych norm prowadzi do wniosku przeciwnego, iż na podstawie decyzji nr [...] r. z dnia [...].08.2003 r. wydanej przez Komendanta Rejonowego Policji [...] - [...] S. C. "o przydziale lokalu mieszkalnego" skarżącemu, przyznana i zajmowana kwatera tymczasowa nr [...] przy ul. [...] w [...], składająca się z 3 pokoi i kuchni o powierzchni użytkowej 69,52 m2, powierzchni mieszkalnej 42,19 m2 oraz o strukturze 3 pokoi i kuchnia odpowiada normom dla lokalu mieszkalnego, pod względem zaludnienia i charakteru przewidzianym dla lokali mieszkalnych. Przydział przedmiotowej kwatery materialnie odpowiada przydziałowi lokalu mieszkalnego. Powyższy fakt potwierdza, decyzja podpisana i wydana przez Komendanta Rejonowego policji [...] - [...] S. C. co sam pod przysięgą potwierdził. W uzasadnieniu skarżący podniósł m.in., że chybione są wszelkie argumenty organu II instancji, że policjant zwolniony ze służby w każdym przypadku zmuszony jest do opróżnienia kwatery tymczasowej lub lokalu mieszkalnego. Zasady o przyznaniu i opróżnieniu kwatery tymczasowej dotyczy funkcjonariuszy, przeniesionych do służby w innej miejscowości, którzy w poprzednim miejscu pełnienia służby zajmowali lokal mieszkalny lub dom jednorodzinny. Czyli wypełniają służbę poza miejscowością swojego stałego zamieszkania i jednostki rodzinnej. Policyjny emeryt ma pełne prawo do stosowania przepisów odnoszących się do policjantów na służbie chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Zdaniem skarżącego policjant w służbie stałej, który złożył wniosek o przydział do lokalu mieszkalnego, ale z braku odpowiednich zasobów przez ministra właściwego ds. wewnętrznych uzyskał niezgodny z przepisami przydział do kwatery tymczasowej, a następnie został zwolniony ze służby w związku z uzyskaniem uprawnień emerytalnych i poproszony o opróżnienie zajmowanej kwatery tymczasowej, ale z racji tego, że nie posiada własnego lokalu mieszkalnego, a właściwy organ nadal nie zaspokoił jego potrzeb mieszkaniowych, nadal zachowuje prawo do przydzielonej kwatery. Skarżący przywołał m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt I OSK 842/10. Skarżący wskazał też m.in., że ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym zapewnia prawo do lokalu mieszkalnego dla funkcjonariuszy z nabytymi uprawnieniami emerytalnymi, nieposiadających prawa do innego lokalu w sytuacji zapadnięcia decyzji o opróżnieniu zajmowanej przez nich kwatery tymczasowej. Zdaniem skarżącego spełnia powyższe kryteria. Komendant [...] Policji, reprezentowany przez radcę prawnego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie podlegała uwzględnieniu. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o Policji oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2020 r., poz. 947). Zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92, 94 i art. 95 ust. 2 - 4, następuje w formie decyzji administracyjnej. Stosownie natomiast do § 13 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia, opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji. W ocenie Sądu, prawidłowe jest ustalenie organu, że skarżącemu decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] podpisaną przez A. P. (której nieważność stwierdzono następnie decyzją K[...]P z dnia [...] października 2010 r. nr [...]) przydzielona została kwatera tymczasowa nr [...] przy ul. [...] w [...], a nie lokal mieszkalny. To, że wymienioną decyzją z [...] sierpnia 2003 r. dokonano przydziału kwatery tymczasowej wynika wprost z tej decyzji, która, co należy podkreślić, po jej doręczeniu skarżącemu, nie była kwestionowana przez stronę w administracyjnym toku instancji (skarżący nie wniósł od niej odwołania) i decyzja stała się ostateczna. Prawidłowości ustalenia, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. przydzielono skarżącemu kwaterę tymczasową a nie lokal mieszkalny nie zmienia okoliczność, że skarżący nie składał wniosku o przydział kwatery tymczasowej, a wnioskował o przydział lokalu mieszkalnego. Powyższe nie ma znaczenia, skoro przydzieloną kwaterę tymczasową nr [...] przy ul. [...] w [...] skarżący przyjął, a następnie na jej podstawie zawarł umowę najmu przydzielonej kwatery tymczasowej na czas pełnienia służby w Policji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, który podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że fakt, iż skarżący ubiegał się o przydział lokalu mieszkalnego nie daje podstaw do stwierdzenia, że skarżącemu przydzielono lokal mieszkalny (v. wyrok NSA z dnia 21 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 1284/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Kwestie dotyczące statusu kwatery tymczasowej zajmowanej przez skarżącego organ wyjaśnił wyczerpująco w zaskarżonej decyzji, wskazując wprost, że budynki A i B (budynki zamieszkania zbiorowego) przy ul. [...], zgodnie z przeznaczeniem wybudowane były jako pomieszczenia hotelowe i kwatery tymczasowe. Organ wskazał, że decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. Prezydenta [...] o pozwoleniu na użytkowanie, budynki A i B położone przy ul. [...] zostały przeznaczone do zamieszkania zbiorowego. Zgodnie z § 3 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 roku (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) budynek zamieszkania zbiorowego przeznaczony jest tylko do okresowego pobytu ludzi, wyjątkiem jest dom rencistów, dom zakonny i dom dziecka, gdzie w tym przypadku przewidziano możliwość stałego pobytu ludzi w takich budynkach. Także powoływanie się przez skarżącego na okoliczność wydania drugiej decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r. przez Komendanta Rejonowego Policji [...] S. C. nie zmienia prawidłowości stwierdzenia organu o przydziale kwatery tymczasowej a nie lokalu mieszkalnego. Postępowanie w sprawie odtworzenia akt postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. o "przyznaniu lokalu mieszkalnego" nr [...] przy ul. [...] w [...], na którą powołuje się skarżący, zakończyło się postanowieniem Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] maja 2019 r. o odmowie odtworzenia akt. Z akt sprawy nie wynika, aby w obrocie prawnym funkcjonowała decyzja Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] o przydziale skarżącemu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...], którą skarżący zajmował od 2003 r. jako kwaterę tymczasową. Wszelkie zarzuty skargi w tym zakresie Sąd uznał za niezasadne. Za niezasadne Sąd uznał w niniejszej sprawie także zarzuty dotyczące nieuwzględnienia przez organ, że skarżącemu, jako zwolnionemu ze służby policjantowi przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego. Przedmiotem niniejszej sprawy nie jest prawo skarżącego do lokalu mieszkalnego. Zresztą, w zaskarżonej decyzji organ nie tylko nie kwestionuje prawa skarżącego do lokalu mieszkalnego, ale wprost wskazuje, że skarżący, w świetle art. 88 ustawy o Policji posiada prawo do ubiegania się o przydział lokalu mieszkalnego na zasadach określonych w przepisach rozporządzenia wykonawczego. Organ wskazał zresztą, że niezrealizowany wniosek o przydział lokalu mieszkalnego emeryta policyjnego organ I instancji przesłał do Komendanta Rejonowego Policji [...] jako organu właściwego do jego rozpatrzenia. Niniejsza sprawa dotyczy wyłącznie nakazania opróżnienia i przekazania w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...], przez skarżącego i członków jego rodziny, którzy byli wymienieni w decyzji o przydziale kwatery tymczasowej (jako uprawnionych do zamieszkania ze skarżącym). Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r., opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji. Komendant Rejonowy Policji [...] prawidłowo nakazał skarżącemu oraz G. K., A. K. i K. P. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...]. Komendant [...] Policji zasadnie zaś utrzymał tę decyzję w mocy, prawidłowo stosując w tym przypadku art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W sprawie nie jest kwestionowane, że skarżący został zwolniony ze służby w Policji w dniu [...] lutego 2010 r. Tym samym nie ma wątpliwości, że zaszła podstawa do nakazania opróżnienia przez skarżącego jako emeryta policyjnego oraz osoby wymienione w decyzji, zajmowanej dotychczas kwatery tymczasowej (którą nadto wyeliminowano z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc). Skoro skarżący w związku ze zwolnieniem ze służby utracił prawo do zajmowania kwatery tymczasowej, brak było podstaw do uwzględnienia skargi. W ocenie Sądu, organy w sprawie niniejszej, dotyczącej opróżnienia kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w [...] nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, w tym powołanych w skardze, ani przepisów postępowania w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Postępowanie w sprawie opróżnienia zajmowanej przez skarżącego kwatery tymczasowej zostało przez organ przeprowadzone z poszanowaniem zasad k.p.a. W trwającym od 2010 r. postępowaniu w sprawie opróżnienia kwatery tymczasowej organ nie naruszył ani zasady prawdy obiektywnej, ani zasady pogłębiania zaufania do organu władzy. Organ rozpoznawał wnioski, którymi strona próbowała wykazać, że zajmuje lokal mieszkalny a nie kwaterę tymczasową. Odmienne wyniki tych postępowań od oczekiwanych przez stronę nie stanowi o naruszeniu przepisów procesowych. Zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji spełniają wymogi art. 107 § 3 k.p.a., zostały wyczerpująco uzasadnione i nie pozostawiają wątpliwości co do przyczyn, z powodu których organ podjął rozstrzygnięcie o nakazaniu opróżnienia zajmowanej kwatery tymczasowej. Organ ustalił prawidłowo stan faktyczny, zebrał w sposób wyczerpujący materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a ocena tego materiału dowodowego nie była dowolna. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329) orzekł, jak w wyroku.