II SA/Wa 564/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania Sędziowie WSA Andrzej Góraj Iwona Dąbrowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 95 ust. 3 pkt 3, ust. 3a, ust. 4 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 Nr 287, poz. 1687 ze zm.), a także § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz.U. z 2013, poz. 1170), Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] września 2014 r. w sprawie opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w K., przez A.K., K.M. i J.M. wraz z dziećmi: M., N., J.M. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że lokal mieszkalny w K. przy ul. [...] znajduje się w budynku stanowiącym własność gminy K. i pozostaje w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. Decyzją Naczelnika Wydziału [...] w K. nr [...] z dnia [...] października 1975 r. o przydziale kwatery stałej - mieszkania służbowego, przedmiotowy lokal mieszkalny przydzielono J.K. - ojcu K.M. Uprawnieni do zamieszkania w nim byli także A.K. - żona oraz córka – K.M. W przedmiotowym lokalu zamieszkuje obecnie K.M. wraz z mężem J.M. oraz dziećmi: M., N., J.M. Następnie organ podał, że A.K. zameldowana jest w przedmiotowym lokalu mieszkalnym, a zamieszkuje w lokalu stanowiącym jej własność przy ul. B. w K., który odziedziczyła w drodze testamentu po drugim mężu A.S. W tej sytuacji Zarząd Budynków Komunalnych w K. pismem z dnia [...] września 2012 r. wypowiedział A.K. umowę najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w K. Organ podał też, że A.K. nie posiada uprawnienia do renty ani emerytury policyjnej, gdyż została zwolniona ze służby bez uprawnień, a w przedmiotowym lokalu mieszkalnym pozostawała do czasu wyprowadzki jako była małżonka policjanta rozwiedzionego. Organ podał, że w dniu [...] marca 2013 r. Komendant Wojewódzki Policji w K. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie opróżnienia z osób i rzeczy przedmiotowego lokalu mieszkalnego, a następnie decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. wezwał A.K. do opróżnienia tego lokalu. Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. uchylił powyższe orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W trakcie powtórzonego postępowania administracyjnego Komendant Wojewódzki Policji w K. ustalił, iż wypowiedzenie umowy najmu A.K. zostało jej skutecznie doręczone. Ponadto organ ustalił, iż J.K., po rozwodzie w dniu [...] listopada 1979 r. wyprowadził się z przedmiotowego mieszkania i od dnia [...] sierpnia 1993 r. zameldowany jest przy ul. [...] w K. w lokalu, który od [...] lipca 2004 r. stanowi jego własność. Tym samym J.K. nie posiada już uprawnień najemcy lokalu mieszkalnego przy ul. [...], gdyż nie jest możliwe posiadanie takiego tytułu prawnego, w sytuacji posiadania na terenie gminy prawa własności do innego lokalu mieszkalnego, stanowiącego odrębną nieruchomość. Ponadto organ podał, że w trakcie dalszych czynności, przesłuchano w charakterze świadka A.K., na okoliczność prowadzonego postępowania. Komendant Wojewódzki Policji w K., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r. orzekł o opróżnieniu z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w K. przez A.K., K.M. i J.M. wraz z dziećmi: M., N., J.M. K.M. od powyższej decyzji złożyła odwołanie do Komendanta Głównego Policji, który po przeanalizowaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy wskazaną na wstępie decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] września 2014 r. Komendanta Główny Policji uzasadniając swoją decyzję podał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 355), zgodnie z którym w przypadku zajmowania lokalu, pozostającego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego, wydaje się decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. Zgodnie zaś z art. 90 ust. 1 pow. ustawy o Policji, na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Następnie organ wskazał, że krąg osób uprawnionych do zajmowania lokalu mieszkalnego, pozostającego w dyspozycji organów Policji, został wyczerpująco określony w przepisach ustawy o Policji oraz ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 667). Kwestie dotyczące mieszkań przeznaczonych dla policjantów regulują również przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 1170). Na podstawie art. 88 ustawy o Policji prawo do lokalu mieszkalnego może uzyskać tylko policjant w służbie stałej. Należy ponadto wskazać, iż osoby wymienione w art. 89 ustawy o Policji, które uwzględnia się przy przydziale policjantowi lokalu mieszkalnego nie posiadają samodzielnego tytułu prawnego do lokalu, bowiem ich uprawnienia wywodzi się wyłącznie z tytułu prawnego jaki posiada policjant. Odrębnym zagadnieniem jest możliwość zamieszkiwania w lokalu przez członków rodziny policjanta. W przypadku natomiast zwolnienia funkcjonariusza ze służby lub też jego śmierci przepisy ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji określają, iż prawo do lokalu mieszkalnego przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, oraz po zmarłych emerytach i rencistach. Reasumując organ stwierdził, że tytuł prawny do zasiedlenia lokalu mieszkalnego, o jakim mowa w art. 90 ustawy zasadniczej, stanowi decyzja administracyjna o jego przydziale lub legitymowanie się uprawnieniami do jego zajmowania wynikającymi z powyższej ustawy emerytalnej. W przypadku natomiast osób, którym skutecznie wypowiedziano stosunek prawny dotyczący lokalu organ wskazał art. 95 ust. 3a ustawy pragmatycznej, który stanowi, iż decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się również, jeżeli właściciel lokalu wypowiedział stosunek prawny dotyczący lokalu. Organ stwierdził, iż konsekwencją zajmowania lokalu mieszkalnego, będącego w dyspozycji organów Policji przez osobę, która nie posiada do niego tytułu prawnego, jest wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, natomiast w świetle dyspozycji zawartej w art. 95 ust. 4 ustawy pragmatycznej, decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w lokalu. Organ stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie K.M. wraz z mężem nie są funkcjonariuszami Policji oraz osobami uprawnionymi do renty rodzinnej w świetle przepisów ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, a więc są osobami zajmującymi przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego. Ponadto organ podał, że poza sporem pozostaje również, iż A.K. Gmina K. skutecznie wypowiedziała umowę najmu przedmiotowego lokalu. Ponadto organ podał, że przedmiotowy lokal mieszkalny w chwili wydania zaskarżonej decyzji pozostawał i pozostaje do chwili obecnej w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., a więc należy do kategorii mieszkań, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji. Organ uznał zatem, że biorąc pod uwagę powyższe oraz dyspozycję zawartą w art. 95 ust. 3 pkt 3 i ust. 3a ustawy o Policji, zaistniała podstawa prawna do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. Organ podkreślił, iż wydanie takiej decyzji jest obligatoryjne, gdyż przepisy ustawy o Policji zobowiązują właściwy organ do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu, w razie wystąpienia przesłanek do wydania takiej decyzji. Organ powołał się również na liczne orzecznictwo sądów administracyjnych w tej materii. Organ wskazał ponadto, że służbowe lokale mieszkalne, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji, służą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych policjantów, ewentualnie emerytów lub rencistów policyjnych, czy też osób uprawnionych do policyjnych świadczeń emerytalno - rentowych po zmarłym funkcjonariuszu. Lokale służą bowiem zabezpieczeniu odpowiednich warunków mieszkaniowych ściśle określonej grupy osób, a jakiekolwiek odstępstwo od tego celu, niezależnie od tego czy osoba dysponująca takim mieszkaniem ma tego świadomość, powoduje konieczność zwrotu lokalu organom mieszkaniowym Policji, celem jego dalszego zadysponowania na potrzeby osób uprawnionych. Komendant Główny Policji uznał, że decyzja organu I instancji nie narusza konstytucyjnego prawa do mieszkania. Ustanowienie prawa policjanta dla siebie i członków rodziny do lokalu mieszkalnego jest istotnym osiągnięciem współczesnego ustawodawstwa i jest nierozerwalnie związane z należytym funkcjonowaniem organów bezpieczeństwa porządku publicznego. Jednakże uprawnienie członków rodziny policjanta do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym ma charakter pochodny i jest związane z prawem do lokalu, które posiada policjant. Fakt zamieszkiwania i zameldowania w lokalu, w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01, nie stanowi tytułu prawnego do jego zamieszkiwania, podobnie jak ponoszenie opłat za jego eksploatację. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi K.M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 2014 r. w sprawie opróżnienia mieszkania położonego w K. przy ulicy [...] lub uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, obrazę art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 i 10 kpa, a także błędne uznanie, iż K.M. i jej dzieci nie mają prawa do zamieszkiwania w spornym mieszkaniu. W uzasadnieniu skargi K.M. zarzuciła decyzji, że jest ona krzywdząca i że art. 90 ustawy o Policji należy stosować rozszerzająco. Wskazała też, że w przydziale służbowym przedmiotowego mieszkania widnieje jej nazwisko. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argumenty zawarte już w swojej decyzji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze podkreślił, że przepisów ustawy o Policji nie należy interpretować ani rozszerzająco, ani zawężająco. Lokale służbowe służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych określonej grupy osób, tj. policjantów, emerytów i rencistów policyjnych oraz osób uprawnionych do świadczeń emerytalno-rentowych po zmarłych funkcjonariuszach. Uprawnienie członków rodziny policjanta ma charakter pochodny i jest nierozerwalnie związane z prawem, Które posiada policjant. Podkreślił ponownie, iż fakt zamieszkiwania i zameldowania w lokalu nie jest równoznaczny z posiadaniem tytułu prawnego do jego zamieszkiwania. Odnosząc się do kolejnego zarzutu, iż skarżąca powinna być stroną w postępowaniu przed organem I instancji, organ podkreślił, iż KGP decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. uchylił decyzję KWP w K. nr [...] i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w trakcie prowadzonego po przekazaniu organowi I instancji postępowania, skarżąca brała w nim czynny udział, była stroną, którą informowano o przebiegu postępowania, została poinformowana o jego wszczęciu, zakończeniu, możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Z akt sprawy wynika, iż skarżąca z powyższego prawa nie skorzystała. Zarzuty naruszenia art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. również organ uznał za bezzasadne, gdyż organy administracji obu instancji działały na podstawie przepisów prawa, podejmowały czynności zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga wniesiona przez K.M. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 2014 r. nr [...], nie naruszają prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku zajmowania lokalu, pozostającego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego, wydaje się decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. Krąg osób uprawnionych do zajmowania lokalu mieszkalnego, pozostającego w dyspozycji organów Policji, został wyczerpująco określony w przepisach ww. ustawy o Policji oraz ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r., poz. 667). Kwestie dotyczące mieszkań przeznaczonych dla policjantów regulują również przepisy zawarte w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 1170). Zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92, 94 i 95 ust. 2-4, następuje w formie decyzji administracyjnej. W świetle art. 90 ust. 1 ww. ustawy, na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Za lokal mieszkalny pozostający w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych lub podległych mu organów uznaje się lokale mieszkalne uzyskane w wyniku działalności inwestycyjnej tych jednostek od terenowych organów rządowej administracji ogólnej, stanowiące własność gmin, czy zakładów pracy, a także lokale, które zostały zwolnione przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały od jednostek podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych. Zaznaczenia wymaga też, że przepisy ustawy o Policji, a także ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji znajdują zastosowanie do funkcjonariuszy dawnej Milicji Obywatelskiej (art. 98 ustawy o Policji). Z postanowień przepisu art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji wynika, że wyłącznymi przesłankami do jego zastosowania jest: 1) występowanie w obrocie prawnym lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub organów mu podległych oraz 2) zajmowanie go bez tytułu prawnego. W niniejszej sprawie jest okolicznością niesporną, że lokal mieszkalny zajmowany przez skarżącą należy do kategorii lokali "pozostających w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych i podległych mu jednostek". ***Lokal ten znajduje się aktualnie w dyspozycji Komendy Wojewódzkiej Policji w K., co potwierdza treść korespondencji prowadzonej przez skarżącą z Zarządem Komunalnych Zasobów Mieszkaniowych, która załączona została do akt administracyjnych sprawy***. Do spraw związanych z lokalami mieszkalnymi pozostającymi w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub organów mu podległych nie stosuje się natomiast przepisów Kodeksu cywilnego oraz ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 150). Sprawy dotyczące przydziału i opróżniania tych lokali mieszkalnych regulują przepisy szczególne czyli przede wszystkim przepisy ustawy o Policji i rozporządzeń wydanych na jej podstawie i w celu jej wykonania. Krąg osób uprawnionych do uzyskania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, pozostającego w dyspozycji organów Policji jest zawężony. Na podstawie art. 88 ustawy o Policji, prawo do lokalu mieszkalnego może uzyskać tylko policjant w służbie stałej. Odrębnym zagadnieniem jest możliwość zamieszkiwania w lokalu przez członków rodziny policjanta. Jednak członkowie rodziny policjanta nie posiadają wówczas własnego tytułu prawnego do lokalu, a ich uprawnienie do zamieszkania wynika z posiadanego przez policjanta tytułu prawnego. Art. 89 ustawy o Policji stanowi jakich członków rodziny policjanta, uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego. Są to pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym: 1) małżonek, 2) dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia, 3) rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo, albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające. Osoby wskazane w art. 89 ustawy o Policji uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego policjantowi, tzn. przy ustalaniu wielkości lokalu mieszkalnego jaki może być przydzielony policjantowi, a nadto osoby te mogą zamieszkać z policjantem, który posiada tytuł prawny do lokalu. Należy jednak wyraźnie podkreślić, że uprawnienie członków rodziny policjanta do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym ma charakter pochodny i jest związane z prawem do lokalu, które posiada policjant (vide: wyrok NSA z dnia 9 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1479/07, publ. LEX nr 491472). W przypadku natomiast zwolnienia funkcjonariusza ze służby lub też jego śmierci przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji określają kto może uzyskać prawo do lokalu mieszkalnego. Zgodnie z treścią przepisu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Ustęp 2 stanowi, iż prawo do lokalu mieszkalnego, określone w ust. 1, przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, oraz po zmarłych emerytach i rencistach. Ustęp 3 zaś wskazuje, iż prawo do lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje osobom wymienionym w ust. 2, do czasu przydzielenia zastępczego lokalu mieszkalnego, nie krócej jednak niż na czas posiadania uprawnień do policyjnej renty rodzinnej. Skarżąca bezsprzecznie nie jest i nie była nigdy funkcjonariuszem Policji. W świetle unormowań resortowej ustawy emerytalnej, nie jest też członkiem rodziny uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszu. Nie spełnia zatem żadnej z przesłanek ustawowych, która uprawniałaby ją do przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Jej uprawnienie do zamieszkiwania w przeszłości w tym lokalu wynikało jedynie ze stosunku rodzinnego łączącego ją z ojcem J.K., jako osobą posiadającą tytuł prawny do tego lokalu. Ponadto z faktu, że J.K. po rozwodzie w dniu [...] listopada 1979 r. wyprowadził się z tego lokalu i od dnia [...] sierpnia 1993 r. zameldowany jest przy ulicy [...] w K., nie można wywodzić, iż pozostali w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ulicy [...] w K., członkowie rodziny J.K., uzyskali tym samym tytuł prawny do tego lokalu. Lokal ten nie przestał bowiem należeć do kategorii lokali "pozostających w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych i podległych mu jednostek". Zgodnie natomiast z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego organ wydaje decyzje o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. Na podstawie art. 95 ust. 4 ustawy o Policji, decyzje o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w lokalu. W świetle powyższego należy stwierdzić, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy przesłanki uzasadniające wydanie decyzji o opróżnieniu przez skarżącego przedmiotowego lokalu mieszkalnego zostały spełnione. W ocenie Sądu, przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ zebrał dowody mające w sprawie istotne znaczenie, ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.), a także uzasadnił wyczerpująco swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 K.p.a. Organ swoim rozstrzygnięciem nie naruszył też norm konstytucyjnych określonych w art. 2 i art. 75 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ponieważ przepisy te mają charakter klauzul generalnych i nie można z nich wywodzić wprost roszczenia o prawo do lokalu mieszkalnego. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.