II SA/Wa 573/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Adam Lipiński, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą – oddala skargę – Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, Minister Spraw Wewnętrznych utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. o przyznaniu R. M. świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą, w wysokości jednomiesięcznego uposażenia. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. R. M. została zwolniona ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, ze zm.), z dniem [...] kwietnia 2008 r. Na skutek wniesionego odwołania sprawę ponownie rozpatrzył Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji stała się przedmiotem skargi strony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 332/10 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. stwierdzając jednocześnie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Wyrok ten stał się prawomocny w dniu 16 lipca 2010 r. Tym samym z dniem 16 lipca 2010 r. R. M. została przywrócona do służby w Policji. W dniu [...] października 2010 r. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 42 ust. 5 powyższej ustawy o Policji, wydał rozkaz personalny nr [...], mocą którego przyznał R. M. świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą, w wysokości jednomiesięcznego uposażenia na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. R. M. wniosła odwołanie od tego rozkazu personalnego do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Rozstrzygnięciu temu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. W odwołaniu stwierdziła między innymi, że w zaskarżonej decyzji niesłusznie uznaje się ją za policjanta przywróconego do służby, gdyż nie został wydany w stosunku do niej rozkaz personalny o mianowaniu na stanowisko służbowe w konkretnej komórce organizacyjnej Komendy Głównej Policji, określający warunki finansowe pełnienia służby. W ocenie R. M., niezasadne było też ustalenie wysokości przyznanego świadczenia pieniężnego w oparciu o inne niż okres pozostawania poza służbą przesłanki. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Na powyższe rozstrzygnięcie R. M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 7 czerwca 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 392/11 uchylił decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że konstrukcja przepisu art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), będącego podstawą materialnoprawną decyzji wskazuje, że ustawodawca gwarantuje jedynie funkcjonariuszowi prawo do świadczenia, natomiast wysokość tego świadczenia pozostawia uznaniu organowi administracji, ograniczając je co do minimum i maksimum. Podał też, że brak przesłanek jakimi powinien kierować się organ przy podejmowaniu decyzji nie oznacza, że ma on całkowitą swobodę co do tego, w jakiej wysokości przyzna funkcjonariuszowi świadczenie za okres pozostawania poza służbą. Wskazał też, że w tego rodzaju sprawach należy przede wszystkim brać pod uwagę okoliczności towarzyszące sprawie zwolnienia ze służby, a w szczególności to, jakie świadczenia w związku ze zwolnieniem funkcjonariusz otrzymał i jakie przysługiwały mu do dnia przywrócenia do służby. Innymi słowy organ winien ustalić, jakie skutki w sferze finansowej spowodowały zwolnienie funkcjonariusza ze służby, biorąc pod uwagę rekompensacyjny charakter świadczenia pieniężnego przyznawanego na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Świadczenie to ma czynić zadość konsekwencjom pozostawania poza służbą, zwłaszcza w najbardziej odczuwalnej sferze ekonomicznej, zatem wymiar świadczenia winien uwzględniać sytuację finansową policjanta po zwolnieniu ze służby i być wprost proporcjonalny do wysokości świadczeń otrzymanych w związku ze zwolnieniem, a także pobieranych po zwolnieniu, np. świadczeń emerytalnych czy rentowych. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie wziął pod uwagę całokształtu okoliczności związanych ze zwolnieniem ze służby, a w szczególności nie wziął pod uwagę decyzji nr [...] o ustaniu prawa do emerytury policyjnej i wstrzymania jej wypłaty, a także nie wziął pod uwagę okoliczności od kiedy ww. zostało wypłacone wynagrodzenie po przystąpieniu do służby. Zdaniem Sądu wskazane wyżej okoliczności są związane z przystąpieniem do służby, a w szerokim rozumieniu są to okoliczności związane ze zwolnieniem ze służby. W swoich zaleceniach Sąd wskazał, że organ ponownie rozpoznając sprawę powinien wziąć pod uwagę wyżej wskazane okoliczności. W następstwie tego wyroku Komendant Główny Policji, ponownie rozpoznał sprawę i rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. przyznał policjantce świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą w wysokości jednomiesięcznego uposażenia na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. W uzasadnieniu decyzji organ przypomniał stan faktyczny sprawy i powołując się na brzmienie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji oraz pogląd WSA wyrażony we wskazanym wyroku o rekompensacyjnym charakterze świadczenia wskazał, że organ administracji podejmując decyzję powinien przede wszystkim brać pod uwagę szeroko rozumiane okoliczności w sferze ekonomicznej, towarzyszące sprawie zwolnienia ze służby. Następnie organ wskazał, że R. M., po zwolnieniu ze służby przez okres roku, tj. od dnia [...] maja 2008 r. do dnia [...] kwietnia 2009 r. pobierała świadczenie pieniężne określone w art. 117 ustawy o Policji, odpowiadające uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, zaś od dnia 1 maja 2009 r. otrzymywała świadczenie emerytalne. Następnie, na skutek przywrócenia R. M. do służby w Policji z dniem [...] lipca 2010 r., Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA wydał w dniu [...] lutego 2011 r. decyzję (sygn. akt [...]), na mocy której stwierdził ustanie prawa wymienionej do emerytury policyjnej z dniem [...] lipca 2010 r. oraz wstrzymał od dnia [...] marca 2011 r. wypłatę świadczenia emerytalnego. Następnie organ podał, że przywrócenie do służby skutkowało zgłoszeniem przez R. M. w dniu [...] lipca do służby w Policji, stosownie do treści art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, gotowości niezwłocznego podjęcia służby. Organ podał, że w dniu [...] sierpnia 2010 r. do Komendy Głównej Policji wpłynęły akta postępowania w przedmiocie zwolnienia wymienionej ze służby w Policji. W związku z tym Zastępca Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia KGP pismem z dnia 26 sierpnia 2010 r. poinformował R. M., że z uwagi na przywrócenie do służby w Policji zachodzi konieczność skierowania jej do komisji lekarskiej, podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz, że w dniu [...] sierpnia 2010 r. stosowne dokumenty przesłano do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w W., która na podstawie badań lekarskich powinna ocenić jej stan zdrowia i orzec o zdolności do służby w Policji. Organ podał, że zainteresowana przez kilka miesięcy po przywróceniu do służby w Policji i skierowaniu jej do komisji lekarskiej konsekwentnie odmawiała poddania się badaniom stwierdzając, że jest "emerytem policyjnym, pobiera emeryturę i nie podlega jurysdykcji Komendy Głównej Policji (pismo l.dz. [...] Przewodniczącego WKL MSWiA w W. z dnia [...] października 2010 r.) oraz, że "podda się badaniu orzeczniczemu z chwilą, gdy zostanie formalnie przywrócona do służby na konkretne stanowisko" (pismo l.dz [...] Przewodniczącego WKL MSWiA w W. z dnia [...] listopada 2010 r.). Organ wskazał, że w tej sytuacji niemożliwym było podjęcie decyzji w sprawie mianowania policjantki na odpowiednie do stanu zdrowia stanowisko służbowe. Organ podał też, że stosownym badaniom R. M. poddała się dopiero w dniu [...] lutego 2011 r. W rezultacie Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA w W. w dniu [...] lutego 2011 r. wydała orzeczenie nr [...] stwierdzające, że wymieniona jest zdolna do służby w Policji. Orzeczenie to wpłynęło do Komendy Głównej Policji w dniu [...] marca 2011 r. W dniu [...] marca 2011 r. Komendant Główny Policji wydał rozkaz personalny nr [...], na mocy którego z dniem [...] marca 2011 r. mianował podinsp. R. M. na stanowisko eksperta Zespołu do spraw Projektów Długofalowych Wydziału Projektów Teleinformatycznych Biura Łączności i Informatyki KG. Wskazana decyzja utrzymana została w mocy decyzją nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2011 r. W dniu [...] marca R. M. podjęła służbę, nabywając tym samym, zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy o Policji prawo do uposażenia. Natomiast za okres od dnia [...] lipca 2010 r. do dnia [...] marca 2011 r. na mocy rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2011 r., utrzymanego w mocy decyzją nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2011 r. odmówiono wymienionej przyznania prawa do uposażenia. Organ odnosząc się do sytuacji finansowej R. M. wskazał, że po zwolnieniu ze służby nie była ona pozbawiona środków finansowych i korzystała z uprawnień, jakie jej przysługiwały w związku z tym zwolnieniem. Natomiast sytuacja finansowa wymienionej po przywróceniu do służby w Policji, związana z nabyciem przez nią prawa do uposażenia dopiero od dnia [...] marca 2011 r., wynikała z jej niczym nieuzasadnionej pasywnej postawy, co znalazło również odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 1898/10 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2011 r. Organ wskazał, że negatywne konsekwencje finansowe takiej postawy, w ocenie Komendanta Głównego Policji, nie mogą być rekompensowane przez organ administracji poprzez przyznanie w wyższym wymiarze świadczenia, o którym mowa w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Od powyższego rozkazu personalnego R. M. złożyła odwołanie, wnosząc o jego uchylenie i "zobowiązanie komendanta do wydania rozkazu personalnego w sprawie przyznania świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą, zgodnie z zaleceniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 392/11, utrzymanym w mocy od dnia 10 sierpnia 2012 r. prawomocnym postanowieniem NSA o sygn. akt I OSK 1953/11. W uzasadnieniu odwołania R. M. wskazała, że Komendant Główny Policji, wydając rozkaz personalny nr [...], nie wykonał prawomocnego wyroku Sądu, a swoje rozstrzygnięcie uzasadnił stosując argumentację, którą Sąd "ostatecznie odrzucił". Dodatkowo R. M. zgłosiła zastrzeżenia co do terminu załatwienia sprawy oraz zakwestionowała prawidłowość pouczenia o prawie wniesienia odwołania do Ministra Spraw Wewnętrznych, jako do organu niewłaściwego. Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r., będącym uzupełnieniem odwołania R. M., złożyła do Ministra Spraw Wewnętrznych wniosek o wyłączenie na podstawie art. 24 kpa, od udziału w postępowaniu Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji – ins. B. J. – w szczególności ze względu na nieprawidłowe pouczenie w zakresie wskazania organu odwoławczego oraz jego stronniczość. R. M. stwierdziła, że Dyrektor Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji nie jest obiektywny w tej sprawie, bowiem pozostaje "zdeterminowany wcześniejszym doświadczeniem z dotychczasowego udziału w postępowaniach prowadzonych wobec jej osoby". Wskazała również, że sprawa błędnego pouczenia w decyzji została podniesiona przez Ministra już wcześniej w decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...]. W piśmie tym ponowiła ponadto zarzuty merytoryczne, zawarte już w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji, Minister Spraw Wewnętrznych podzielił argumenty zawarte w decyzji organu I instancji. Wskazał również, że od daty przywrócenia do służby w Policji R. M. do czasu wydania rozkazu o mianowaniu na stanowisko w Policji minęło kilka miesięcy, podczas których strona nie pobierała uposażenia. Organ uznał, że wynikało to tylko i wyłącznie z postawy policjantki. Zdaniem organu, R. M. w okresie tym utrudniała, a wręcz uniemożliwiała wydanie koniecznego orzeczenia właściwej komisji lekarskiej, wykazując się w tym kontekście ewidentnie złą wolą. Organ podkreślił, iż R. M. jako funkcjonariusz Policji, czyli osoba pełniąca służbę powinna poddać się rygorom nakładanym przez służbę, uszanować wymogi wynikające z przepisów prawa i w rezultacie poddać się koniecznym badaniom, nie zaś kwestionować polecenia bezpośrednich przełożonych. Organ podał, że policjantka była wyczerpująco informowana o obowiązujących przepisach w tym zakresie i konsekwencjach niezastosowania się do nich, a mimo to nadal zachowywała się całkowicie pasywnie. W ocenie organu odwoławczego, analiza przedmiotowego stanu faktycznego prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż znajdując się w niekorzystnej sytuacji finansowej, strona dochowałaby wszelkiej staranności, by jak najszybciej doprowadzić do sytuacji wypłacania jej wynagrodzenia. Tymczasem powyższe zachowanie policjantki jednoznacznie wskazywało, iż jej sytuacja finansowa jest na tyle dobra, iż mogła ona prowadzić działania udaremniające powyższe. Organ stwierdził, że negatywne konsekwencje postawy strony nie mogą być rekompensowane przez organ administracji poprzez przyznanie świadczenia z art. 42 ust. 5 pow. ustawy o Policji, w wyższym wymiarze. A zatem przyznanie tego świadczenia w wysokości jednomiesięcznego uposażenia, zdaniem organu, mieści się w granicach nadanego organowi upoważnienia ustawowego oraz uwzględnia rekompensacyjny wymiar przedmiotowego świadczenia. Organ odniósł się również do zarzutu strony, zawartego w odwołaniu odnośnie niezałatwienia sprawy w terminie i wskazał, że zgodnie z art. 286 § 2 ppsa, termin do załatwienia sprawy przez organ administracji, określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Organ podał, że odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 392/11 wpłynął wraz z aktami sprawy do Komendy Głównej Policji w dniu [...] października 2012 r. Tym samym wydanie w dniu [...] listopada 2012 r. rozkazu personalnego nr [...] nastąpiło z zachowaniem terminu załatwienia sprawy wynikającego z art. 35 § 3 kpa. Odnośnie zaś wniosku strony zawartego w piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r., będącym uzupełnieniem odwołania, a dotyczącym wyłączenia od udziału w postępowaniu Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia KGP – insp. B. J., to organ stwierdził, że wniosek ten jest bezprzedmiotowy. Powyższy wniosek został złożony przez stronę w trakcie trwania postępowania odwoławczego przed Ministrem Spraw Wewnętrznych, natomiast inspektor B. J. nie jest pracownikiem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i w żaden sposób nie uczestniczył w prowadzonym postępowaniu odwoławczym. Jeżeli strona chciała wyłączyć tę osobę to winna zwrócić się na etapie, gdy prowadzone było postępowanie przed Komendantem Głównym Policji. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi R. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji z dnia [...] listopada 2011 r., ewentualnie o stwierdzenie ich nieważności, jako wydanych z naruszeniem art. 32 ust. 1 o Policji. Skarżąca wniosła również o zasądzenie od organu kosztów zastępstwa procesowego w przypadku ustanowienia pełnomocnika. W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła organowi, że Minister Spraw Wewnętrznych był kilkakrotnie pouczany przez sądy administracyjne, w tym także w sprawie o sygn. akt I OSK 237/10, że na mocy art. 65 § 1 kpa winien przekazać odwołanie skarżącej do rozpoznania Komendantowi Głównemu Policji, jako organowi właściwemu w tych sprawach, zgodnie z art. 32 ustawy o Policji. W dalszej części uzasadnienia skarżąca nie zgodziła się z argumentacją organu, uznając że Wojewódzki Sąd Administracyjny w swoim wyroku z dnia 7 czerwca 2011 r., a następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem o sygn. akt I OSK 1953/11, ostatecznie wyeliminował z obrotu prawnego rozkaz personalny KGP z dnia [...] października 2010 r. nr [...] wraz z jego uzasadnieniem oraz decyzję Ministra, utrzymującą ten rozkaz w mocy. Skarżąca zarzuciła, że organ nie przeprowadził analizy jej sytuacji finansowej z uwzględnieniem skutków finansowych wywołanych decyzjami organu emerytalnego, przez co nie wywiązał się z zaleceń Sądu. Skarżąca zarzuciła również, że Minister Spraw Wewnętrznych, podał w decyzji nieprawdziwe dane o jej zwolnieniu lekarskim w 2008 r. wskazując, że chorowała mniej niż 12 miesięcy. Skarżąca wskazała również, że stawiała się na komisje lekarskie, lecz komisja miała wątpliwości co do trybu wydania orzeczenia w sprawie skarżącej, bowiem Policja wskazała stanowisko policyjne, którego nie powierzyła skarżącej w dacie orzekania przez lekarzy orzeczników, czyli w styczniu 2011 r. i lutym 2011 r. Skarżąca wskazała, że na to stanowisko została dopiero mianowana rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Te wątpliwości komisji spowodowały, że dopiero w dniu [...] lutego 2011 r. Komisja wydała orzeczenie o stanie jej zdrowia. Skarżąca podała również, że nie odwołała się od tego orzeczenia o stanie jej zdrowia ażeby nie pozostawać bez środków do życia, wskazując jednocześnie, że organ zawiadomił organ emerytalny o przywróceniu jej do służby z dniem [...] lipca 2010 r., co spowodowało, że organ ten wydał decyzję o natychmiastowym pozbawieniu skarżącej od dnia [...] marca 2011 r. wypłaty emerytury oraz wydał decyzję z żądaniem zwrotu emerytury od dnia [...] lipca 2010 r. Skarżąca zarzuciła również Ministrowi Spraw Wewnętrznych, że podaje niezgodnie ze stanem faktycznym datę przekazania orzeczenia WKL nr [...], bowiem osobiście odebrała to orzeczenie w dniu [...] lutego 2011 r., zaś dnia [...] lutego 2011 r. wysłano je do KGP. Skarżąca nie zgodziła się również ze stanowiskiem organu, że postanowienie NSA o sygn. akt I OSK 1953/11 z dnia 10 sierpnia 2012 r. wykonano bez zbędnej zwłoki, skoro Sąd ten potwierdził skarżącej, że wyrok wysłał do MSW w dniu [...] sierpnia 2011 r. Co do wyłączenia ze sprawy pracownika KGP to skarżąca stwierdziła, że nie mogła tego uczynić na etapie postępowania przed organem I instancji bo nie wiedziała kto wyda decyzję. Skarżąca zarzuciła decyzji również naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 7, art. 75 § 1, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez nierozpoznanie całego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argumenty zawarte w swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta, po myśli § 2 tegoż artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie rozpoznaje zatem spraw merytorycznie, a bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji, tzn. ocenia, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje tylko w przypadku wykazania istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Biorąc pod uwagę te przesłanki Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznał, że skarga jest bezzasadna. Na wstępie należy wskazać, że sprawa rozpoznawana jest przez tutejszy Sąd po raz drugi, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 czerwca 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 392/11 uchylił wcześniejsze decyzje organu I i II instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ppsa, wskazując tym samym na inne naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogły mieć one istotny wpływ na wynik postępowania i zawarł w swoim uzasadnieniu, zalecenia co do dalszego postępowania, dotyczące postępowania dowodowego. WSA zalecił bowiem organowi, jakie skutki w sferze finansowej spowodowały zwolnienie funkcjonariusza ze służby, biorąc pod uwagę rekompensacyjny charakter świadczenia pieniężnego przyznawanego na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Rozpoznając niniejszą skargę, Sąd stwierdził, że organ zastosował się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu powołanego powyżej wyroku z dnia 7 czerwca 2011 r., w zakresie ustalenia, jakie skutki w sferze finansowej spowodowało zwolnienie skarżącej ze służby w Policji, biorąc pod uwagę rekompensacyjny charakter świadczenia pieniężnego, przyznawanego na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Wskazać należy, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), zgodnie z którym policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Przepis ten gwarantuje funkcjonariuszowi przywróconemu do służby świadczenie pieniężne równe w swej podstawie uposażeniu, jakie otrzymywał na zajmowanym stanowisku przed zwolnieniem, przy czym chodzi tu o miesięczne uposażenie funkcjonariusza, jakie przysługiwało mu na zajmowanym stanowisku przed zwolnieniem ze służby, mnożone przez liczbę miesięcy, nie więcej jednak niż 6 miesięcy i nie mniej niż 1 miesiąc. Taka konstrukcja przepisu wskazuje, że ustawodawca gwarancją obejmuje jedynie prawo funkcjonariusza do świadczenia, natomiast jego wysokość pozostawia uznaniu organu administracji, ograniczając je co do minimum i maksimum. Regulacja ta niewątpliwie ma charakter rekompensacyjny, nie wprowadza jednak żadnych warunków (przesłanek), jakimi winien kierować się organ, ustalając przywróconemu do służby policjantowi wysokość przysługującego mu świadczenia. A zatem obowiązkiem organu było zbadanie okoliczności towarzyszących sprawie zwolnienia ze służby, a w szczególności to, jakie świadczenia w związku ze zwolnieniem skarżąca otrzymała i jakie przysługiwały jej do dnia przywrócenia do służby. Innymi słowy, organ winien zweryfikować, jakie skutki w sferze finansowej spowodowało zwolnienie funkcjonariusza ze służby, biorąc pod uwagę rekompensacyjny charakter świadczenia pieniężnego, przyznawanego na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Przypomnieć należy, że skarżąca, po zwolnieniu ze służby przez okres roku, tj. od dnia [...] maja 2008 r. do dnia [...] kwietnia 2009 r. pobierała świadczenie pieniężne, określone w art. 117 ustawy o Policji, odpowiadające uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, zaś od dnia [...] maja 2009 r. otrzymywała świadczenie emerytalne. Następnie, na skutek przywrócenia do służby w Policji, z dniem [...] lipca 2010 r., Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA wydał w dniu [...] lutego 2011 r. decyzję (sygn. akt [...]), na mocy której stwierdził ustanie prawa skarżącej do emerytury policyjnej z dniem [...] lipca 2010 r. oraz wstrzymał od dnia [...] marca 2011 r. wypłatę świadczenia emerytalnego. Przypomnieć należy, że po wpłynięciu do organu akt postępowania w przedmiocie zwolnienia skarżącej ze służby w Policji w dniu [...] sierpnia 2010 r., Zastępca Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia KGP pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. poinformował R. M. o konieczności skierowania jej do komisji lekarskiej, podległej Ministrowi Spraw Wewnętrznych, z uwagi na przywrócenie jej do służby w Policji. Tego też dnia stosowne dokumenty przesłano do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w W., która na podstawie badań lekarskich powinna ocenić jej stan zdrowia i orzec o zdolności do służby w Policji. Jak wynika z akt sprawy skarżąca przez kilka miesięcy po przywróceniu do służby w Policji i skierowaniu jej do komisji lekarskiej konsekwentnie odmawiała poddania się tym badaniom stwierdzając, że jest "emerytem policyjnym, pobiera emeryturę i nie podlega jurysdykcji Komendy Głównej Policji (pismo l.dz. [...] Przewodniczącego WKL MSWiA w W. z dnia [...] października 2010 r.) oraz, że "podda się badaniu orzeczniczemu z chwilą, gdy zostanie formalnie przywrócona do służby na konkretne stanowisko" (pismo l.dz [...] Przewodniczącego WKL MSWiA w W. z dnia [...] listopada 2010 r.). Zgodzić się zatem należy z organem, że w tej sytuacji niemożliwym było podjęcie decyzji w sprawie mianowania policjantki na odpowiednie do stanu zdrowia stanowisko służbowe i związaną z tym wypłatą należnego uposażenia. Badaniom tym skarżąca poddała się bowiem dopiero w dniu [...] lutego 2011 r. i dlatego Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA w W. w dniu [...] lutego 2011 r. orzeczeniem nr [...] stwierdziła, że jest ona zdolna do służby w Policji. W następstwie tego Komendant Główny Policji dniu [...] marca 2011 r. wydał rozkaz personalny nr [...], na mocy którego z dniem [...] marca 2011 r. mianował skarżącą na stanowisko eksperta Zespołu do spraw Projektów Długofalowych Wydziału Projektów Teleinformatycznych Biura Łączności i Informatyki KG. Zgodzić się zatem należy z organem, że skarżąca w okresie tym utrudniała, a wręcz uniemożliwiała wydanie koniecznego orzeczenia właściwej komisji lekarskiej, wykazując się w tym kontekście ewidentnie złą wolą. R. M. jako funkcjonariusz Policji, czyli osoba pełniąca służbę powinna poddać się rygorom nakładanym przez służbę, uszanować wymogi wynikające z przepisów prawa i w rezultacie poddać się koniecznym badaniom, nie zaś kwestionować polecenia bezpośrednich przełożonych. Ponadto wskazać należy, że skarżąca była wyczerpująco informowana o obowiązujących przepisach w tym zakresie i konsekwencjach niezastosowania się do nich, a mimo to nadal zachowywała się całkowicie pasywnie. Postawa taka niewątpliwie mogła w konsekwencji wpłynąć na sytuację finansową skarżącej, nie mniej jednak to od skarżącej zależało, jak szybko podda się wymaganym badaniom lekarskim i zostanie mianowana na stanowisko. A zatem przyznanie tego świadczenia w wysokości jednomiesięcznego uposażenia mieści się w granicach nadanego organowi upoważnienia ustawowego oraz uwzględnia rekompensacyjny wymiar przedmiotowego świadczenia. Ponadto wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 marca 2011 r. o sygn. akt II SA/WA 1898/10, oddalając skargę skarżącej w przedmiocie wymierzenia grzywny Komendantowi Głównemu Policji, za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 332/10 z dnia 6 maja 2010 r. wskazał, że skoro organ w dniu [...] sierpnia 2010 r. skierował skarżącą do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w W., poprzez wystawienie stosownego skierowania, to tym samym – w świetle niczym nieuzasadnionej pasywnej postawy skarżącej – nie pozostawał on w zwłoce w wydaniu stosownego rozkazu personalnego, stanowiącego wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 332/10. Wskazać należy również, że wyrokiem z dnia 6 października 2011 r. o sygn. akt I OSK 1192/11, NSA oddalił skargę administracyjną od powołanego wyżej wyroku, a także, że Sąd obecnie rozpoznający sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony, zarówno w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodzić się zatem należy z organem, że negatywne konsekwencje postawy skarżącej nie mogą być rekompensowane przez organ administracji poprzez przyznanie świadczenia z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji w wyższym wymiarze. W tej sytuacji zgodzić się należy z organem, że po pierwsze, w okresie po zwolnieniu ze służby skarżąca nie była pozbawiona środków finansowych i korzystała z uprawnień jakie przysługiwały jej w związku ze zwolnieniem ze służby. Podkreślić należy, że świadczenie pieniężne w maksymalnej wysokości może być przyznane wówczas, gdy - bez względu na czas pozostawania poza służbą - bezprawnie zwolniony funkcjonariusz został pozbawiony jakichkolwiek świadczeń. Odnosząc się zaś do zarzutu skarżącej dotyczącego braku właściwości do rozpoznania odwołania przez Ministra Spraw Wewnętrznych, to Sąd tego zarzutu nie podziela. Ponownie bowiem powołać należy w tym miejscu art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Minister Spraw Wewnętrznych, ponownie rozpoznając sprawę był zobligowany rozpoznawać odwołanie skarżącej, jako organ odwoławczy. Skoro bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając sprawę, wyrokiem o sygn. akt II SA/Wa 392/11 z dnia 7 czerwca 2011 r., nie zakwestionował właściwości Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji jako organu odwoławczego, to biorąc pod uwagę, że nie uległ zmianie ani art. 32 ustawy o Policji dotyczący właściwości organów Policji, ani też nie zmienił się stan faktyczny sprawy, to organem właściwym jako organ II instancji był Minister Spraw Wewnętrznych. Podkreślić należy, że kwestia właściwości organu podlega ocenie Sądu w pierwszej kolejności, Sąd czyni to niezależnie od zarzutów skargi. Sąd nie podzielił również innych zarzutów skargi dotyczących wyłączenia od udziału w postępowaniu Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia KGP – insp. B. J. uznając podobnie jak organ, że na etapie postępowania odwoławczego, wniosek skarżącej był bezprzedmiotowy. Powyższy wniosek został złożony przez stronę w trakcie trwania postępowania odwoławczego przed Ministrem Spraw Wewnętrznych, natomiast inspektor B. J. nie jest pracownikiem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.