II SA/Wa 615/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 listopada 2025 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2024 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Obrony Narodowej na rzecz P. K. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Obrony Narodowej (dalej: "Minister", "organ") z dnia [...] lutego 2025 r. utrzymująca w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "k.p.a.", decyzję własną z dnia [...] października 2024 r. uchylającą ostateczną decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2021 r. o przyznaniu P. K. statusu weterana (dalej: "Skarżący") oraz odmawiającą przyznania mu statusu weterana. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2020 r. P. K. wystąpił o przyznanie statusu weterana w związku z udziałem w działaniach poza granicami państwa. Decyzją z dnia [...] marca 2021 r Minister przyznał Skarżącemu status weterana opierając się m.in. na zaświadczeniu wydanym przez Dowódcę [...] Bazy Lotnictwa Transportowego w [...] z dnia [...] stycznia 2021 r., w którym stwierdzono, że Skarżący uczestniczył w działaniach poza granicami państwa. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2024 r. Minister, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wznowił postępowanie w sprawie przyznania stronie statusu weterana. W postanowieniu organ wskazał, że przesłanką wznowienia jest uzyskanie informacji na temat podstaw skierowania Skarżącego do udziału w działaniach poza granicami państwa, które może nie być zgodne z wymogami określonymi w art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2205), dalej: "ustawa o weteranach". Wskazaną na wstępie decyzją Minister, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uchylił decyzję ostateczną przyznającą stronie status weterana oraz odmówił przyznania mu tego statusu. W uzasadnieniu organ odwołał się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. zaświadczeń z lat od 2005 do 2016 oraz do wyciągu z osobistego dziennika lotów i na tej podstawie wywiódł, że strona nie została skierowana do udziału w działaniach poza granicami Państwa w rozumieniu art.4 pkt 1-3 ustawy o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych RP poza granicami Państwa. Została bowiem skierowana wyłącznie do zabezpieczenia funkcjonowania jednostki wojskowej i zapewnienia organizacji, funkcjonowania i sprawowania działalności kontrolnej jednostki. Opierając się na powyższym organ zakwestionował treść zaświadczenia wydanego przez Dowódcę [...] Bazy Lotnictwa Transportowego w [...] z dnia [...] stycznia 2021 r., w którym stwierdzono, że Skarżący uczestniczył w działaniach poza granicami państwa i które to zaświadczenie było podstawą do przyznania w przeszłości stronie omawianego statusu. Tłumacząc konieczność wznowienia postępowania w sprawie organ wyjaśnił, że "nową istotną dla sprawy okolicznością było pozyskanie przez organ informacji na temat skierowania Zainteresowanego do udziału w działaniach poza granicami państwa, które mogło nie być zgodne z wymogami określonymi w art. 4 pkt 1 ustawy o weteranach, a także charakteru obowiązków służbowych wypełnianych przez Zainteresowanego podczas pobytu w rejonie działania Polskich Kontyngentów Wojskowych". Dodano też, iż "Fakty stwierdzone w zaświadczeniu Nr [...], które powinno być wydane w oparciu o dokumenty ewidencyjne, nie znajdowały potwierdzenia w dokumentacji Wnioskodawcy. Wiedzę o tym organ twierdził że powziął po wydaniu decyzji ostatecznej w sprawie przyznania statusu weterana". P. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra zarzucając jej : 1- naruszenie art. 2 w zw. z art. 4 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa (Dz.U., Nr 205, poz. 1203) poprzez błędną ich wykładnię, która miała istotny wpływ na wynik sprawy, polegającą na przyjęciu, że Skarżący nie został skierowany do udziału w działaniach poza granicami państwa w rozumieniu art. 4 pkt 1-3 ustawy o weteranach działań poza granicami państwa, a także, że działania te nie były realizowane w ramach misji stabilizacyjnej w ramach Polskich Kontyngentów Wojskowych, a także dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa (Dz.U. Nr 162, poz. 1117, ze zm.) co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym skutkowało wadliwym odmówieniu przyznania Skarżącemu statusu weterana, mimo tego, że jego udział w misji poza granicami kraju nastąpił na podstawie wymaganego skierowania, a podejmowane przez niego działania stanowiły "udział w działaniach poza granicami państwa" w rozumieniu ustawy o weteranach; 2- naruszenie art. 4 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa (Dz.U., Nr 205, poz. 1203) w zw. z § 3 ust 1 pkt 1 lit a i c rozporządzenia Rady Ministrów z 27 marca 2024 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa, poprzez błędną ich wykładnię, która miała istotny wpływ na wynik sprawy, polegającą na przyjęciu, że weteranem działań poza granicami państwa może zostać tylko osoba, która została skierowana do udziału w działaniach poza granicami państwa, z zastosowaniem § 3 ust 1 pkt 1 lit a i c rozporządzenia w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa, podczas gdy art. 4 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa nie zawiera takiego ograniczenia, co skutkowało wadliwym odmówieniu przyznania Skarżącemu statusu weterana, mimo tego, że jego udział w misji poza granicami kraju nastąpił na podstawie wymaganego skierowania, a podejmowane przez niego działania stanowiły "udział w działaniach poza granicami państwa" w rozumieniu ustawy o weteranach 3- naruszenie art. 2 pkt 1 lit b) w zw. z art. 4 pkt 1 oraz art. 7 ust 1 pkt 1 i 2 lit a ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r o weteranach działań poza granicami państwa - polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że Skarżący pełniąc służbę wojskową w ramach Polskich Kontyngentów Wojskowych (dalej PKW), nie wykonywał zadań misji, a jedynie krótkotrwale przebywał w rejonie działań PKW, podczas gdy Skarżący pełnił tam służbę biorąc aktywny udział w działaniach poza granicami państwa wykonując loty operacyjne/bojowe na rzecz PKW jako pilot w składzie załóg wojskowych statków powietrznych; 4- naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 KPA w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 KPA - polegające na uznaniu przez Ministra Obrony Narodowej, że wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 KPA, tzn. nieuprawnione przyjęcie, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję i uchylenia ostatecznej decyzji, mimo, że zaświadczenia zgromadzone w toku postępowania wyjaśniającego stanowiły podstawę sporządzenia zaświadczenia przez dowódcę jednostki i nie stanowiły nowych dowodów zaś fakty wynikające z zaświadczeń nie stanowiły nowych okoliczności faktycznych, a tylko odmienną ocenę tego samego stanu faktycznego; 5- naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 KPA poprzez zaniechanie rozpatrzenia przez Ministra Obrony Narodowej całości materiału dowodowego i nie podjęcie czynności do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym zaniechanie zbadania charakteru działań podejmowanych przez Skarżącego poza granicami kraju, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, albowiem skutkowało uznaniem, iż działania te nie posiadają waloru działań w rozumieniu ustawy o weteranach, podczas gdy Skarżący uzupełniając materiał dowodowy wykazał, iż jego działania odpowiadały wymogom stawianym przez art. 4 pkt 2 i 3 ustawy o weteranach. W związku z powyższymi zarzutami Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności lub o uchylenie obydwu wydanych w sprawie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 2492 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r. poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności z prawem podjętego aktu administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Uwzględniając powyższe kryteria Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte którąkolwiek z wad kwalifikowanych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. Wznowienie postępowania, w następstwie którego dochodzi do rozstrzygnięcia sprawy już raz rozpatrzonej co do istoty, stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnych, co obliguje do stosowania tej instytucji w ściśle określonych przypadkach. Procedura tego nadzwyczajnego trybu postępowania określona została przepisami art. 145 - 152 k.p.a. Zgodnie z art. 149 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 1). Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Z kolei art. 151 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej dopiero po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję rozstrzygającą co do istoty sprawę z punktu widzenia przyczyn wznowienia. Mianowicie, organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia w oparciu o art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa i art. 145b, i (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.); uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia w oparciu o art. 145 § 1 k.p.a., art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.); zaś w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 2 k.p.a.). Powołane przepisy jednoznacznie wskazują, że ustawodawca przewidział dwie fazy postępowania wznowieniowego. Pierwszą, formalną, gdzie bada się dopuszczalność wznowienia w kontekście zaistnienia przeszkód o charakterze podmiotowym lub przedmiotowym odnośnie do wszczęcia postępowania wznowieniowego, oraz drugą, merytoryczną, w której przeprowadza się postępowanie rozpoznawcze co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organ postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2023 r. wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten może mieć zastosowanie tylko wtedy, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe. Po drugie, "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody" istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej. Po trzecie, "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody", nie były znane organowi, który wydał decyzję. Pojęcie "nowe dowody i nowe okoliczności faktyczne" należy interpretować w sposób ścisły. Za nowy dowód lub okoliczność w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie może być uznana inna od dokonanej przez organ w pierwotnym postępowaniu, ocena znanych wówczas temu organowi dowodów i faktów, gdyż w takiej sytuacji nie ma miejsca ujawnienie nowych okoliczności lub dowodów, a tylko odmienna ocena tego samego stanu faktycznego. Natomiast pojęcie "wyjdą na jaw" oznacza takie okoliczności lub dowody, co do których istnienia strona postępowania nie posiadała wiedzy. Nie można przyjąć, że dany dowód lub okoliczność były nieznane organowi, który wydał decyzję, jeżeli wynikały one z materiałów będących w dyspozycji tego organu. Fakt, iż urzędnik nie dostrzegł tej okoliczności na skutek przeoczenia czy też niedokładnego przeczytania akt, nie może uzasadnić wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1999 r. sygn. akt III SA 5019/98; ONSA 2000/2/62). Okoliczność faktyczna wynikająca z akt sprawy, jak też dowód w nich zawarty, nie mają bowiem waloru "nowej okoliczności faktycznej" i "nowego dowodu" w sprawie (por. B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z 26 kwietnia 2000r., sygn. akt III SA 1454/99; publ. OSP 2001, nr 2, poz. 21; wyrok WSA w Łodzi z dnia 6 września 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 636/23; CBOSA). Ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą charakteryzować się przymiotem nowości - nie wystarczy fakt, iż organ ich wcześniej po prostu nie analizował, bądź analizował, ale błędnie (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2022 r., sygn. akt I GSK 2509/18; CBOSA). Nie stanowi zatem podstawy do wznowienia postępowania dokonana przez organ administracji odmienna od poprzedniej ocena materiału dowodowego sprawy, nawet jeżeli jest to ocena stanu faktycznego błędna pod względem prawnym. Błędna ocena okoliczności faktycznej nie jest bowiem tym samym co brak wiedzy o tej okoliczności. W orzecznictwie podkreśla się również, że z punktu widzenia istotnych okoliczności sprawy prowadzonej w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ważne jest, jakimi dowodami organ mógł dysponować i jakie okoliczności znał, bądź z łatwością mógł poznać, prowadząc postępowanie (por. wyrok WSA w Gdańsku z 16 września 2021r., sygn. akt III SA/Gd 175/21; CBOSA). Ma to o tyle istotne znaczenie, że błędy w postępowaniu dowodowym mogą uzasadniać wznowienie postępowania - ale tylko wówczas, gdy wynikają one z braku wiedzy o istotnych dla sprawy okolicznościach, a nie z wadliwego ustalenia tych okoliczności. Błędne ustalenie okoliczności jest bowiem czymś innym, niż niewiedza o okoliczności, stanowiąca przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2024 r., sygn. akt I GSK 158/20; CBOSA). Wskazać również należy, że w ramach oceny nowych, istotnych okoliczności faktycznych w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie dokonuje się oceny prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego zastosowanych przy wydaniu decyzji pierwotnej. Okoliczności faktyczne to zdarzenia niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej wykładni prawa (por. M. Pułło, Nowe okoliczności i nowe dowody jako podstawa wznowienia postępowania administracyjnego, PiP 2004/8, s. 52). Z tego względu podstawy wznowienia postępowania administracyjnego nie stanowi błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym. Przenosząc powyższe uwagi na stan rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że przesłanką wznowienia postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. było "uzyskanie informacji na temat podstaw skierowania Zainteresowanego do udziału w działaniach poza granicami państwa, które może nie być zgodne z wymogami określonymi w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa (...) będącym podstawą do przyznania statusu weterana. Natomiast w decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania organ dokonał interpretacji pojęć "weteran działań poza granicami państwa" (art. 2 ust. 1 ustawy o weteranach) oraz "działania poza granicami państwa" (art. 4 pkt 2 i 3 ww. ustawy). Wskazał przy tym, że Skarżący nie brał udziału w działaniach poza granicami państwa, bowiem nie wykonywał zadań mandatowych misji. Rzecz jednak w tym, iż wiedzę o tym, że Skarżący pełnił służbę poza granicami państwa w celu zabezpieczenia funkcjonowania jednostki wojskowej użytej poza granicami państwa, o organ posiadał już w dacie wydania ostatecznej decyzji o przyznaniu statutu weterana. Organ dysponował bowiem zaświadczeniem wystawionym przez Dowódcę [...] Bazy Lotnictwa Transportowego w [...] w dniu [...] stycznia 2021 r. Z powyższego wynika, że w dacie wydania ww. ostatecznej decyzji organ miał wiedzę na temat okoliczności służby Skarżącego poza granicami państwa oraz zadań jakie podczas tej służby wykonywał. Organ wiedział, że Skarżący został skierowany do wykonywania zadań w celu zabezpieczenia funkcjonowania jednostki wojskowej użytej poza granicami państwa, a nie do wykonywania zadań misji w ramach PKW (w składzie PKW). Zatem "podstawy skierowania" Skarżącego do udziału w działaniach poza granicami państwa, a tym bardziej ich ocena prawna z punktu widzenia definicji "działań poza granicami państwa" (art. 4 ust. 1 ustawy o weteranach) nie wypełniają przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jak już bowiem wyżej wskazano, za "nową okoliczność" w rozumieniu ww. przepisu nie może być uznana inna od dokonanej przez organ w pierwotnym postępowaniu ocena znanych wówczas temu organowi okoliczności i dowodów, gdyż w takiej sytuacji nie ma miejsca "ujawnienie" nowych okoliczności lub dowodów, a tylko odmienna ocena tego samego stanu faktycznego. Za "nową okoliczność" nie może być również uznane zastosowanie określonych przepisów prawa lub ich interpretacja (por. wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 236/13; CBOSA). Błędna kwalifikacja prawna znanych organowi okoliczności faktycznych tudzież nieprawidłowa ocena dowodów nie uzasadniają wzruszenia decyzji w tym trybie. Mogą być natomiast rozważane w toku instancji, a gdy decyzja jest ostateczna - ewentualnie w trybie stwierdzenia jej nieważności. W ocenie Sądu rozważania organu przedstawione w zaskarżonej decyzji stanowią w istocie odmienną od dokonanej w ostatecznej decyzji przyznającej status weterana, ocenę dowodu w postaci zaświadczenia z dnia [...] stycznia 2021 r. w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, tj. przepisy ustawy o weteranach oraz ustawy o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych RP poza granicami państwa. Wskazuje na to konstatacja organu, że "wbrew informacji zawartej w w/w zaświadczeniu skarżący nie brał udziału w działaniach poza granicami państwa w Polskich Kontyngentach Wojskowych, bowiem podejmowane przez niego działania nie stanowiły "udziału w działaniach poza granicami państwa" w rozumieniu ustawy o weteranach (...). Co istotne, organ odwołał się również do przepisów § 3 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2024 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa wskazując na konieczność rozróżnienia kwestii pełnienia przez żołnierza służby wojskowej w składzie jednostki wojskowej (PKW) oraz służbę w celu zabezpieczenia funkcjonowania tej jednostki. Odnosząc się do powyższej argumentacji wskazać należy po pierwsze, że z zaświadczenia wprost wynikało, iż realizacja zadań Skarżącego w działaniach poza granicami państwa miała na celu zabezpieczenie funkcjonowania wymienionych jednostek wojskowych. Po drugie, w dacie wykonywania przez Skarżącego wymienionych zadań również obowiązywały przepisy prawa, które powyższe rozróżnienie przewidywały. Mianowicie, przepisy § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 września 2010 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa (Dz. U. Nr 184, poz. 1237 ze zm.) stanowiły, iż skierowanie żołnierza do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa następuje w m.in. przypadkach pełnienia tej służby w składzie jednostki wojskowej użytej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa (pkt 1 lit. a) oraz w celu zabezpieczenia funkcjonowania jednostki wojskowej użytej zgodnie z przepisami ustawy, o której mowa w pkt 1 lit. a, w rejonie jej działania (pkt 2 lit. a). Analogicznie, przepisy § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 marca 2015 r. w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa (Dz. U. poz. 479) stanowiły, że skierowanie żołnierza do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa następuje w przypadkach pełnienia tej służby w składzie jednostki wojskowej użytej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa (pkt 1 lit. a) oraz w celu zabezpieczenia funkcjonowania jednostki wojskowej, o której mowa w pkt 1 lit. a, w rejonie jej działania (pkt 2 lit. a). Zatem rozważania organu, iż nie jest uprawnione takie interpretowanie "udziału" w działaniach poza granicami państwa, przez które rozumie się pobyt na obszarze funkcjonowania PKW bez względu na cel tego pobytu, a w konsekwencji nie jest uprawnione przyznanie statusu weterana osobie, która nie brała udziału w działaniach poza granicami państwa w rozumieniu art. 2 ust. 1 oraz art. 4 pkt 2 i 3 ustawy o weteranach, dobitnie wskazuje na to, że organ nie dokonał we wznowionym postępowaniu oceny wpływu "nowej okoliczności", nieznanej mu w dacie wydania decyzji ostatecznej, na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej jej wydaniem, lecz dokonał ponownej oceny materiału dowodowego (zaświadczenia) w świetle mających zastosowanie w sprawie przepisów obowiązującego prawa. Tymczasem wznowienie postępowania nie służby weryfikacji ustaleń faktycznych oraz prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego zastosowanych przy wydaniu decyzji pierwotnej. Ponowna ocena materiału dowodowego oraz interpretacja przepisów prawa nie mieści się w żadnej z przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego określonych w art. 145 § 1 k.p.a. Z tych względów zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja podlegały uchyleniu. Brak było podstaw do uznania, że w sprawie wystąpiła "nowa okoliczność", nieznana organowi w dacie wydania decyzji ostatecznej, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W konsekwencji brak było podstaw do wznowienia postępowania przez organ z urzędu na podstawie art. 147 oraz art. 149 k.p.a. Stąd więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku zaś o kosztach rozstrzygnięto stosownie do dyspozycji art.200 p.p.s.a.