II SA/Wa 685/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Janusz Walawski Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi T.W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz T.W. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania T. W. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2010 r., cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach uzasadnienia organ wskazał, że faktyczną podstawą powyższych decyzji było ustalenie, iż przeciwko T. W. toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z art. 229 § 1 k.k. – udzielenie korzyści majątkowej osobie pełniącej funkcję publiczną w związku z pełnieniem tej funkcji oraz przestępstwa z art. 263 § 2 k.k., tj. nielegalnego posiadania broni palnej gazowej. Podniósł, że okoliczności tych czynów oraz ich ciężar gatunkowy i społeczna szkodliwość, a także otwarty charakter katalogu przesłanek, uzasadniających obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, która w tej sprawie wynika z lekceważenia przepisów prawa, uzasadniały cofnięcie stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Od powyższego rozstrzygnięcia do tutejszego Sądu skargę złożył T. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W skardze zarzucono naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie istnieje uzasadniona obawa użycia broni przez skarżącego w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy rozpoznając ponownie sprawę dokonały wykładni, która została uprzednio uznana przez Naczelny Sąd Administracyjny za niewłaściwą, a wytyczne, zawarte w wyroku NSA z dnia 12 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 316/09, dotyczące wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zostały całkowicie pominięte. Ponadto nie zostały wzięte pod uwagę jakiekolwiek okoliczności sprawy, przemawiające na korzyść strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację prezentowaną w trakcie trwania postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim podkreślić należy, iż sprawa niniejsza była już przedmiotem rozpoznania zarówno przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, jak i przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stosownie do treści art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przywołany przepis pociąga za sobą daleko idące konsekwencje zarówno dla ponownie przeprowadzanego postępowania administracyjnego, toczącego się w następstwie wydania wyroku, jak i dla kolejnego postępowania sądowoadministracyjnego, w którym ocenie podlegają decyzje administracyjne wydane w tymże, ponownie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Omawiany przepis obliguje organ, który ponownie rozpoznaje sprawę do uwzględnienia, co podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. Stwierdzić należy, iż rozpoznając sprawę ponownie organy nie wykonały w pełni wytycznych, zawartych zarówno w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 316/09, jak i w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 510/10, tj. nie przeanalizowały i nie oceniły wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów z dokumentów, w świetle oceny prawnej art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.). Samo uzupełnienie (zebranie) materiału dowodowego, zgodnie z wytycznymi nie może oznaczać i nie oznacza wykonania i zastosowania się do wytycznych. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., organy związane były wytycznymi i zobowiązane były do ich wykonania w pełnym zakresie. Wytyczne te nakazywały mianowicie: - ocenić, czy okoliczności popełnienia zarzucanego skarżącemu czynu mogą mieć związek z użyciem broni, jak też wskazują na takie cechy charakteru skarżącego, które rodzą uzasadnione wątpliwości, co do sprzecznego z prawem i zasadami sztuki posługiwania się bronią palną, - zbadanie dotychczasowych dokonań skarżącego na forum społecznym, zawodowym, łowieckim oraz zachowań rodzinnych w aspekcie stosowania przemocy, nadużywania alkoholu czy zabronionych prawem używek itp., - wykazanie, czy obawa użycia broni w sposób sprzeczny z prawem była rzeczywiście uzasadniona. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), który znajduje zastosowanie w sprawie niniejszej oraz regulacji, zawartej w art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja, jak i decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] zostały wydane z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. oraz prawa materialnego, poprzez dokonanie błędnej wykładni (niezgodnej z wytycznymi sądów administracyjnych orzekającymi w tej sprawie) art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, co miało wpływ na wynik sprawy. Organy Policji w niniejszej sprawie nie wykazały, aby obawa użycia broni w sposób sprzeczny z prawem była rzeczywiście uzasadniona. Organy nie oceniły, czy okoliczności popełnienia zarzucanych skarżącemu czynów, mogą mieć związek z użyciem broni. Nie wskazują też cech charakteru skarżącego, które rodzą uzasadnione wątpliwości co do sprzecznego z prawem i zasadami sztuki posługiwania się bronią palną. Ponownie rozpoznając sprawę, organ dokona wszechstronnej, pełnej i wnikliwej analizy stanu faktycznego. Odniesie się do dowodów, dotyczących charakteru i osobowości skarżącego w kontekście przesłanek, uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń. Przede wszystkim jednak weźmie pod uwagę wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawarte w wyroku z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 510/10 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 316/09 i do tych wytycznych zastosuje się w pierwszej kolejności. Wytyczne te nie tylko wiążą organy, ale też Sąd rozpoznający niniejszą skargę. Oceniając ponownie zebrany w sprawie materiał dowodowy organ weźmie pod uwagę okoliczność, iż iż toczące się przeciwko skarżącemu postępowanie karne nie dotyczy przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu. A zatem organ nie powinien stosować swoistego automatyzmu przy cofnięciu pozwolenia na broń. Podnieść dodatkowo należy, iż z toczącego się postępowania karnego nie można też skutecznie wywodzić ocen odnośnie lekceważącego stosunku skarżącego do obowiązującego porządku prawnego. Na tym etapie postępowania karnego nie jest jeszcze wiadomym, jakie zapadnie w sprawie rozstrzygnięcie (co do winy lub niewinności oskarżonego), a na dzień wydawania skarżonej decyzji brak było rozstrzygnięcia w sprawie karnej. Podkreślić należy również, iż organ nie odniósł się do żadnego z dowodów znajdujących się w aktach sprawy, dotyczących cech i osobowości skarżącego. Organ zaniechał oceny jego charakteru i postępowania w życiu osobistym. Z przytoczonych dowodów i okoliczności organ nie wyprowadził żadnych wniosków. Ponownie rozpoznając sprawę organ – z uwzględnieniem wszystkich dowodów – dokona ustalenia, czy zaistniała uzasadniona obawa użycia przez stronę broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Przy czym, co należy podkreślić, przedmiotowa obawa musi mieć charakter realny. Powinna wynikać z analizy zachowania danej osoby, jej cech charakteru, stosunku do norm prawnych. Nie może ograniczać się do stwierdzenia, że istnieje. W sytuacji, gdy podstawą cofnięcia pozwolenia na broń jest jedynie fakt prowadzenia postępowania karnego wobec posiadacza broni, przedmiotowa obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego winna też być oceniana przez pryzmat charakteru zarzucanego czynu. Należy zatem poddać ocenie zarzucany skarżącemu czyn pod kątem jego związku z posiadaniem broni, czy obowiązkami ciążącymi na posiadaczu broni. Dopiero bowiem analiza całokształtu okoliczności faktycznych umożliwia realną ocenę istnienia omawianej obawy. W niniejszej sprawie organy nie dokonały oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie z uwzględnieniem wyżej przedstawionego zakresu działania. Ograniczyły się do stwierdzenia istnienia obawy, o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 przedmiotowej ustawy, już z samego faktu prowadzenia wobec skarżącego postępowania karnego. Podkreślenia wymaga także fakt, iż zgodnie z art. 5 lit. b Dyrektywy Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz.U.UE.L.91.256.51,2008.179.5), państwa członkowskie zezwalają na nabywanie i posiadanie broni palnej wyłącznie osobom, które przedstawią ważną przyczynę i które nie stanowią zagrożenia dla samych siebie, dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego. Za element wskazujący na istnienie takiego zagrożenia uznaje się zaś wyrok skazujący za umyślne popełnienie przestępstwa z użyciem przemocy. Naruszenie przez organy Policji art. 153 p.p.s.a. powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Jednocześnie należy wskazać, że ponowne rozpatrzenie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku (wyrokach) oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu i co do których sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organów administracji, ponownie ocenione być nie mogą. Uznając, że skarżona decyzja narusza art. 153 p.p.s.a. oraz przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji. O kosztach rozstrzygnięto stosownie do dyspozycji art. 200 cyt. wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.