II SA/Wa 730/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spraw.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Andrzej Góraj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2014 r. sprawy ze skargi I. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich – oddala skargę – Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] o cofnięciu I.F. pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z treści punktu 6 lit. a wskazanego przepisu wynika, że ustawodawca sam rozstrzygnął, że istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne, bez ustalania dalszych okoliczności. Komendant Główny Policji wskazał, że skoro przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy ma charakter obligatoryjny, to organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo umyślne. Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że I.F. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., sygn. akt [...] za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., polegającego na prowadzeniu motocyklu w stanie nietrzeźwości, co obliguje organy Policji do cofnięcia stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Wskazał, że jest to przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a zgodnie z art. 7 § 1 k.k. przestępstwo jest zbrodnią lub występkiem. Z uwagi na ustawowy wymiar kary określony w § 3 powołanego przepisu, przestępstwo popełnione przez stronę należy uznać za występek. Stosownie do treści art. 8 k.k. występek może być popełniony nieumyślnie jedynie jeżeli ustawa tak stanowi. Ustawodawca w art. 178a § 1 k.k. nie przewiduje możliwości popełnienia wskazanego w nim przestępstwa nieumyślnie w związku z czym należy przyjąć, że skazanie sprawcy takiego czynu może nastąpić tylko w wyniku wykazania w postępowaniu sądowym umyślności jego działania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I.F. zakwestionował decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2014 r., uznając ją za krzywdzącą i wniósł o uchylenie. Wnoszący skargę wskazał, że zdarzenie, za które został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. miało miejsce w dniu [...] czerwca 2012 r. i zostało popełnione w [...] przy ul. [...], a nie, jak błędnie podano w decyzji, w dniu [...] czerwca 2013 r., przy ul. [...]. Podkreślił, że opis w treści decyzji, typu czynu oraz okoliczności jego popełnienia, tj. miejsca i czasu muszą być jednolite zarówno dla wyroku sądu jak i decyzji administracyjnej w tym przedmiocie. W ocenie skarżącego, decyzja, w której błędnie wskazano datę zaistnienia zdarzenia oraz miejsce nie powinna zostać w obrocie prawnym ze względu na negatywne dla strony konsekwencje i w tej sytuacji powinna być uchylona. Ponadto zaznaczył, że mając na uwadze, iż powyższą decyzję wydano po upływie kilkunastu miesięcy od daty zdarzenia, jest ona zbyt restrykcyjna w sprawie możliwości posiadania pozwolenia na broń palną myśliwską. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.). Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy, chodzi tu o osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. W rozpoznawanej sprawie podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich I.F. był prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., sygn. akt [...], którym został uznany winnym popełnienia występku z art. 178a § 1 k.k., polegającego na prowadzeniu motocyklu w stanie nietrzeźwości. Popełnione przez skarżącego przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. jest przestępstwem umyślnym. W sprawie zatem została spełniona przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, określona w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, gdyż I.F. stał się osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a powołanej ustawy. Należy podkreślić, że obecna konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek określonych w pierwszym z nich, obligatoryjnie musi wydać decyzję o cofnięciu decyzji o pozwoleniu na broń. Każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Sprawy cofnięcia pozwolenia na broń nie pozostawiono uznaniu organu. Kategoryczne brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji: "cofa pozwolenie na broń" oznacza, że decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 356/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1904/11 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym, organ nie jest zobowiązany do badania, czy dana osoba stanowi zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, uzasadniające cofnięcie jej pozwolenia na broń, gdyż stosownej oceny dokonał już ustawodawca. Decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie ma charakteru środka karnego, lecz administracyjnoprawny. Ustawodawca uznał bowiem, że sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, bądź skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu lub przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia – jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie bowiem wskazanych czynów (ich dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką dochowywać – w ocenie ustawodawcy – winien posiadacz broni. Broń oraz amunicja ze względu na potencjalnie możliwe wywołanie nimi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, musi podlegać reglamentacji, zaś dostęp do nich mogą mieć tylko osoby niewątpliwie opanowane, praworządne, zrównoważone, dojrzałe. Z tego też względu przepisy dopuszczające jednostki do posiadania broni i amunicji muszą być wykładane możliwie rygorystycznie. Ma to szczególne znaczenie wobec dyspozycji art. 38 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ścisła reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony, tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej. Podkreślić należy, że skazanie prawomocnym wyrokiem I.F. związane było z kierowaniem przez niego motocyklem pod wpływem alkoholu. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1282/11 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), na gruncie obowiązującej ustawy o broni i amunicji w brzmieniu z dnia 9 marca 2011 r., osobom posiadającym broń można stawiać wysokie wymagania w odniesieniu do spożycia przez nie alkoholu. Prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości stanowi w każdym przypadku dowód wyjątkowej nieodpowiedzialności i lekkomyślności Zarzut skarżącego dotyczący błędnego wskazania przez organy Policji miejsca i daty popełnienia zdarzenia należy uznać za niezasadny, ponieważ całokształt sprawy wskazuje, że jest to oczywista omyłka i nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy. Nie zmienia to bowiem faktu, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., sygn. akt [...] I.F. został skazany za czyn z art. 178a § 1 k.k. W ocenie Sądu, organ prawidłowo przyjął spełnienie przesłanek materialnoprawnych do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń, a zatem kontrolowane decyzje odpowiadają prawu, a wszystkie zarzuty skargi okazały się niezasadne. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.