II SA/Wa 736/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Danuta Kania (spr.), Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi A. W., D. W., O. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia i przekazania w stanie wolnym kwatery tymczasowej – oddala skargę – Decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 1170 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] nakazującą A. W., D. W. i O. S. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: Kwatera tymczasowa nr [...] przy ul. [...] w W. została przydzielona D. S. na podstawie decyzji Zastępcy Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...]. Osobami uprawnionymi do wspólnego zamieszkiwania zostali: żona zainteresowanego A. S. (obecnie W.) oraz dzieci D. S. (obecnie W.) i O. S. W dniu [...] października 2005 r. wyrokiem Sądu Okręgowego [...] w W. [...] Wydział [...] (sygn. akt [...]) został orzeczony rozwód pomiędzy D. S. i A. W. Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. Komendant [...] Policji stwierdził nieważność decyzji Zastępcy Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...], jako wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości. W okresie od dnia [...] września 2011 r. do dnia [...] kwietnia 2014 r. A. W. wraz z dziećmi zamieszkiwała przy ul. [...] w W. na podstawie kolejno zawieranych umów najmu na odpłatne zakwaterowanie w lokalu budynku zbiorowego zakwaterowania Komendy [...] Policji. Przy czym pismem z dnia [...] września 2013 r. Komendant [...] Policji poinformował wymienioną o przedłużeniu umowy na odpłatne zakwaterowanie w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. do dnia [...] kwietnia 2014 r., bez możliwości dalszego przedłużania czasu obowiązywania umowy. Pismem z dnia [...] października 2014 r. Urząd Dzielnicy [...] Wydział Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] poinformował organ Policji, że A. W. otrzymała dwa wskazania do obejrzenia lokali o powierzchni mieszkalnej odpowiednio 30,02 m2 i 25,50 m2 z pełnym wyposażeniem sanitarno-technicznym, na przyjęcie których nie wyraziła zgody. Wobec powyższego, uchwałą nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Zarząd Dzielnicy [...] zadecydował o umieszczeniu wymienionej na końcu listy osób oczekujących na najem lokalu w 2016 r. Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. Komendant [...] Policji, działając na podstawie art. 61 k.p.a., zawiadomił A. W., D. W. i O. S. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie opróżnienia zajmowanej kwatery tymczasowej. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. Komendant [...] Policji odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania A. W. i D. W. na okoliczność sytuacji finansowej i życiowej rodziny oraz z informacji o stanie sprawy przyznania A. W. pomocy mieszkaniowej z zasobu [...] W. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. Komendant [...] Policji odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie opróżnienia zajmowanej kwatery tymczasowej. Następnie, decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Komendant [...] Policji nakazał A. W., D. W. i O. S. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w W. Od powyższej decyzji pełnomocnik stron złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji zarzucając Komendantowi [...] Policji naruszenie art. 9, art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie odniesienia się do twierdzeń i argumentów podnoszonych w toku postępowania przed organem I instancji. Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] marca 2017 r. wskazał, iż istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy były małżonek funkcjonariusza rozwiedzionego oraz jego dzieci posiadają prawo do dalszego zajmowania lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., który nosi status kwatery tymczasowej. Organ odwoławczy wskazał, iż problematyka związana z prawami policjantów do lokalu mieszkalnego została uregulowana w ustawie o Policji w rozdziale 8 "Mieszkania funkcjonariuszy Policji". Stosownie do art. 97 ust. 5 ww. ustawy, przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92, 94 i art. 95 ust. 2 - 4, następuje w formie decyzji administracyjnej. Szczegółowe zasady przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów zostały określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1170 ze zm.) wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 97 ust. 1 ustawy o Policji. Zgodnie z § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia, opróżnienie tymczasowej kwatery następuje m.in. w przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 95 ust. 2 pkt 1 - 4, pkt 7 i 9 oraz w art. 95 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o Policji. Zgodnie natomiast z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego (tymczasowej kwatery) wydaje się w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego. Organ odwoławczy wskazał, iż poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, że A. W. oraz D. W. i O. S. nie posiadają tytułu prawnego do zajmowania tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w W. Konsekwencją zajmowania tymczasowej kwatery, będącej w dyspozycji organów Policji, przez osoby, które nie posiadają do niej tytułu prawnego, jest wydanie decyzji o jej opróżnieniu na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 ww. ustawy o Policji w związku z § 13 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia. Organ odwoławczy stwierdził, iż brak jest podstaw do zawieszenia przedmiotowego postępowania z powodu wystąpienia przez stronę do organów lokalowych [...] W. o zawarcie umowy najmu lokalu z zasobów miasta. Zaznaczył, że przedmiotowa kwatera tymczasowa pozostaje w dyspozycji organów Policji na gruncie ustawy o Policji. Pojęciem "dyspozycyjność" posługuje się art. 90 ww. ustawy, stanowiąc, że na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Tytuł prawny do zasiedlenia lokalu pozostającego w dyspozycji organów Policji lub tymczasowej kwatery stanowi decyzja administracyjna o przydziale lokalu (na podstawie której właściwy organ gminy zawiera ze wskazaną w decyzji osobą umowę najmu). Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1610 ze zm.), dalej: "ustawa o ochronie praw lokatorów (...)", do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, do lokali będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz do lokali pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, przepisy ustawy stosuje się, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. W świetle powyższego, zdaniem organu odwoławczego, nie można uznać, że zawarcie umowy najmu lokalu z organami lokalowymi [...] W. jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., którego nierozpoznanie uniemożliwiłoby wydanie orzeczenia w przedmiotowej sprawie. Tym samym nie zaistniała obligatoryjna przesłanka zawieszenia postępowania określona w ww. przepisie. W niniejszej sprawie nie wystąpiły również przesłanki do fakultatywnego zawieszenia postępowania określone w art. 98 § 1 k.p.a., bowiem postępowanie w przedmiocie opróżnienia tymczasowej kwatery, pozostającej w dyspozycji Komendanta [...] Policji, zostało wszczęte z urzędu, a nie na wniosek strony. Końcowo organ odwoławczy zaznaczył, iż regulacje rozdziału 8 ustawy o Policji "Mieszkania funkcjonariuszy Policji" mają służyć zapewnieniu prawa do lokalu mieszkalnego policjantowi i członkom jego rodziny. Nie jest natomiast powinnością organów Policji zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych obywatelom niezwiązanym z formacją. To na organach gminy spoczywa obowiązek zabezpieczania potrzeb mieszkaniowych jej mieszkańców. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów (...), zadaniem organów samorządu terytorialnego jest tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej. Z kolei w myśl art. 4 ust. 2 ww. ustawy do zadań własnych gminy należy zapewnienie lokalu socjalnego lub zamiennego, a także zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych gospodarstw domowych o niskich dochodach. W razie braku dostarczenia lokalu socjalnego przez gminę właściwą ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu, strona może wystąpić do sądu cywilnego z powództwem o ustalenie uprawnienia do zawarcia z gminą umowy o najem lokalu socjalnego, o ile spełnione zostaną przesłanki z art. 14 i art. 24 ww. ustawy. Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. A. W., D. W. i O. S., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] zarzucając naruszenie art. 9, art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, w sytuacji gdy na organie odwoławczym ciąży obowiązek rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, w tym obowiązek zbadania i odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu. W związku z powyższym skarżący wnieśli o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji w całości przez wzgląd na spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków związanych z nakazaniem opróżnienia przedmiotowego lokalu; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 3 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 736/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] nakazująca A. W., D. W. i O. S. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w W. Podstawę materialnoprawną ww. decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 1170 ze zm.). Zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92, 94 i art. 95 ust. 2 - 4, następuje w formie decyzji administracyjnej. Stosownie natomiast do § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia, opróżnienie tymczasowej kwatery następuje m.in. w przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 95 ust. 2 pkt 1 - 4, pkt 7 i 9 oraz w art. 95 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o Policji. Z kolei w myśl art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego. W świetle art. 88 ust. 1 ww. ustawy, prawo do lokalu mieszkalnego, pozostającego w dyspozycji organów Policji przysługuje policjantowi w służbie stałej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych, zaś w myśl art. 89 ustawy członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym: 1) małżonek, 2) dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia, 3) rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo, albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające. Z akt sprawy bezspornie wynika, że tymczasowa kwatera nr [...] przy ul. [...] w W. pozostaje w dyspozycji organów Policji. Zgodnie z art. 90 ustawy o Policji na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 czerwca 2001 r. I CKN 683/00 (publ. LEX nr 74801), lokalem będącym w dyspozycji ministra spraw wewnętrznych w rozumieniu ww. artykułu jest lokal, co do którego decyzja o jego przydziale lub o jego opróżnieniu należy do kompetencji jednostek podległych temu organowi. Dyspozycyjność jest zatem związana z prawem organu Policji do decydowania kto jest uprawniony do zamieszkiwania lokalu lub nie, przy uwzględnieniu zapisów ustawy o Policji. Pogląd ten ma zastosowanie również do kwater tymczasowych. Zaznaczenia wymaga, że problematyka mieszkań dla funkcjonariuszy została objęta odrębną regulacją prawną w przepisach resortowych i w tym zakresie nie mają zastosowania wynikające z innych regulacji prawnych rozwiązania dotyczące najmu lokali mieszkalnych, czy też ochrony praw lokatorów. Przepis art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1610 ze zm.), stanowi, że przepisy tej ustawy stosuje się do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, do lokali będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz lokali pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. W przypadku lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów tymi przepisami odrębnymi dotyczącymi lokali mieszkalnych są przepisy zamieszczone w rozdziale 8 ustawy o Policji. Przepisy te mają bezpośrednie zastosowanie do funkcjonariuszy Policji, a poprzez art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Wewnętrznej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r., poz. 708 ze zm.), mają również zastosowanie do emerytów i rencistów policyjnych oraz członków ich rodzin. Powyższe przepisy w sposób szczególny uregulowały status prawny tych lokali, krąg osób, które są uprawnione do uzyskania tytułu prawnego do takiego lokalu, a także zasady postępowania i opróżniania lokali w przypadku, gdy lokale zajmowane są przez osoby bez tytułu prawnego. Stąd też do lokalu mieszkalnego (kwatery tymczasowej) pozostającego w dyspozycji organów Policji nie mają zastosowania przepisy ustawy o ochronie praw lokatorów (...), w tym art. 30 tej ustawy. Podkreślenia również wymaga, że status zajmowanego przez skarżącą lokalu, a więc lokalu pozostającego w dyspozycji Policji przesądza także o tym, że do lokalu takiego nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r., poz. 459 ze zm.). Pogląd ten znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 16 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1122/10, z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 220/12; publ. CBOSA). Na podstawie ustawy o Policji tytuł prawny do lokalu mieszkalnego może otrzymać tylko i wyłącznie funkcjonariusz Policji. Osoby wymienione w art. 89 ustawy o Policji, które uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego policjantowi, nie posiadają samodzielnego tytułu prawnego do lokalu. Ich uprawnienie do zamieszkiwania w lokalu ma charakter pochodny i wywodzi się z tytułu prawnego jaki posiada policjant (por. wyrok NSA z dnia 9 września 2008 r. sygn. akt I OSK 1479/07; publ. LEX nr 491472). Natomiast na podstawie art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) tytuł prawny do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji zachowują lub mogą taki tytuł uzyskać emeryci i renciści policyjni. Ten sam przepis art. 29 ww. ustawy przewiduje możliwość uzyskania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego przez członków rodziny, ale tylko i wyłącznie w takim przypadku, gdy byliby uprawnieni do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, albo już był emerytem lub rencistą policyjnym. Taka sytuacja nie zaistniała w przedmiotowej sprawie. Okolicznością niesporną w niniejszej sprawie jest, że skarżąca, jak również jej synowie: D. W. i O. S. nie posiadają tytułu prawnego do kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w W. Osoby te nie mogą wywodzić swoich uprawnień do zajmowania tego lokalu na podstawie decyzji Zastępcy Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. o przydziale D. S. wymienionej powyżej kwatery tymczasowej. Z akt sprawy wynika bowiem, że decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr 22/2010 Komendant [...] Policji, działając jako organ nadzoru, stwierdził nieważność ww. decyzji Zastępcy Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] wobec stwierdzenia kwalifikowanej wadliwości, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Od ww. decyzji wydanej w trybie nadzoru nie został złożony środek zaskarżenia, a zatem decyzja ta stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji. Zaznaczyć należy, że konsekwencją stwierdzenia nieważności decyzji jest przywrócenie pierwotnego stanu prawnego, decyzja stwierdzająca nieważność innej decyzji ostatecznej wywołuje bowiem tzw. skutek wsteczny (ex tunc). Konsekwencją zajmowania lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji przez osobę, która nie posiada tytułu prawnego do tego lokalu jest wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu, a podstawę prawną takiej decyzji stanowi art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Przepis ten z woli ustawodawcy przewiduje wydanie decyzji związanej co oznacza, że organ Policji nie ma podstaw do stosowania zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli właściwej dla konstrukcji uznania administracyjnego. W świetle powyższego stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Nie można podzielić stanowiska strony skarżącej, iż organ Policji wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia zasady informowania (art. 9 k.p.a.) oraz zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia przepisów postępowania administracyjnego - w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - stanowią podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć przy tym należy, że organy Policji wielokrotnie informowały skarżącą o obowiązku opróżnienia kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w W., przy czym uwzględniając trudną sytuację życiową skarżącej, związaną z chorobą jej syna O. S., Komendant [...] Policji trzykrotnie wyraził zgodę na zamieszkanie skarżącej wraz z dziećmi w ww. kwaterze tymczasowej, o czym świadczą zawarte ze skarżącą umowy "na odpłatne zakwaterowanie w lokalu budynku zbiorowego zakwaterowania Komendy [...] Policji" zawarte odpowiednio w dniach: [...] września 2011 r., [...] sierpnia 2012 r. oraz [...] września 2013 r. Nie ma również racji strona skarżąca, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie ww. decyzji zawiera wyczerpujące wyjaśnienie faktycznej i prawnej podstawy podjętego rozstrzygnięcia, jest spójne i logiczne, a zatem spełnia przesłanki określone w powołanym przepisie. Zaznaczyć należy, że w motywach zaskarżonej decyzji organ odwoławczy obszernie wyjaśnił stronie skarżącej z jakich powodów nie uwzględnił wniosku o zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu zawarcia przez skarżącą umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu [...] W. Stanowisko organu jest w tym względzie prawidłowe, bowiem jak już wskazano powyżej, do lokalu mieszkalnego lub kwatery tymczasowej pozostających w dyspozycji organów Policji nie mają zastosowania przepisy ustawy o ochronie praw lokatorów (...) oraz przepisy Kodeksu cywilnego. Końcowo, odnosząc się do powołanego przez skarżącą na rozprawie w dniu [...] stycznia 2018 r. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt K 27/15 (publ. www.trybunal.gov.pl) wskazać należy, że w wyroku tym Trybunał orzekł, iż art. 144 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 i 1475) w zakresie, w jakim odnosi się do egzekucji z nieruchomości lub lokalu (pomieszczenia) służących zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych zobowiązanego, jest niezgodny z art. 30, art. 71 ust. 1 i art. 75 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przez to że nie zawiera regulacji gwarantujących minimalną ochronę przed bezdomnością osobom, które nie są w stanie we własnym zakresie zaspokoić swoich potrzeb mieszkaniowych; w pozostałym zakresie umorzył postępowanie. Powyższy wyrok nie znajduje jednak zastosowania w niniejszej sprawie, której przedmiotem nie jest postępowanie egzekucyjne z nieruchomości, lecz wydanie decyzji administracyjnej o opróżnieniu kwatery tymczasowej pozostającej w dyspozycji Komendanta [...] Policji w stosunku do osób, które zamieszkują w tej kwaterze bez tytułu prawnego. Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.