II SA/Wa 738/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Adam Lipiński, , Protokolant Elwira Sipak, specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania pistoletu do celów łowieckich oddala skargę V.S. sędzia Adam Lipiński Komendant Wojewódzki Policji [...] decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], na podstawie art. 13 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j.Dz. U. Nr 52 z 2004 r., poz. 525 z późn. zm.) i w związku z § 3 ust. 1 do 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz.U.Nr 61. poz. 54S z późn. zm.) oraz art. 104 i art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z dnia 09.10.2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.). odmówił zarejestrowania do celów łowieckich, broni palnej w postaci pistoletu [...]. W uzasadnieniu decyzji podano, iż L. P. na podstawie decyzji wydanej w oparciu o ustawę z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, posiada dwie jednostki broni palnej myśliwskiej, tj. [...]. W związku ze zbyciem jednej z posiadanych jednostek broni. tj. [...], zwrócił się z wnioskiem do organu Policji o wydanie zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni myśliwskiej dopuszczonej do wykonywania polowania na podstawie odrębnych przepisów. W dniu [...] października 2011 r. wydano przedmiotowe zaświadczenie i na jego podstawie wymieniony dokonał zakupu broni palnej [...]. Następnie zgłosił się z zakupioną bronią do rejestracji. Organ stwierdził, iż wspomniana broń nie odpowiadała rodzajowi broni, o którą myśliwy, ubiegał się występując z wnioskiem o wydanie pozwolenia, a ponadto broń ta nie jest dopuszczona do wykonywania polowań. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, organ Policji przejął broń do depozytu. Organ wyjaśnił, iż w oparciu o przepisy nieobowiązującej już ustawy z 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, L. P. uzyskał w dniu [...] listopada 1990 r. pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej śrutowej. W dniu [...] grudnia 1990 r. organ Policji wyraził również zgodę na zakup myśliwskiej broni kulowej. W ramach tego pozwolenia wymieniony dysponuje uprawnieniem do posiadania dwóch jednostek broni palnej myśliwskiej: 1 egzemplarza broni kulowej i 1 egzemplarza broni śrutowej. Zatem przedłożona do rejestracji broń palna centralnego zapłonu, nie jest rodzajem broni o którą wnioskował, ubiegając się o pozwolenie. Zatem jej rejestracja byłaby sprzeczna z posiadanym pozwoleniem, które zostało przyznane zgodnie z żądaniem. Przedłożony do rejestracji egzemplarz broni stanowi broń palną, która w głównej mierze wykorzystywana jest do celów ochrony osobistej, ochrony osób i mienia bądź sportowych. Świadczy o tym przepis art. 10 ust. 4 pkt 1 i 2 ppkt a oraz ust. 4 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z tymi przepisami, pozwolenie na broń wydane do celów ochrony osobistej oraz ochrony osób i mienia, uprawnia do posiadania broni palnej: bojowej, gazowej, alarmowej w postaci pistoletów lub rewolwerów centralnego zapłonu o kalibrach od 6 mm do 12 mm. Nadto w przypadku pozwolenia na broń do celów sportowych, uprawnia ono do posiadania broni palnej centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 12 mm. Zdaniem organu tego rodzaju broń nie jest dopuszczona do wykonywania polowania. Znajduje to również potwierdzenie w przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61. poz. 548 z późn. zm.). Przedłożona do rejestracji broń nie odpowiada także tradycjom łowieckim oraz zasadom etyki łowieckiej. Myśliwi, postępując zgodnie z tymi zasadami, zobowiązani są do używania właściwej broni i amunicji wskazanej dla rodzaju wykonywanego polowania, zapewniającą odpowiednią skuteczność, a taką bronią nie jest broń w postaci pistoletu centralnego zapłonu. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej sprzeczność z otrzymanym zaświadczeniem uprawniającym do nabycia broni myśliwskiej dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów, ze względu na to, że zaświadczenie nie zostało cofnięte, oraz zarzucił także uznaniowość w rozstrzygnięciach przy rejestracji broni. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zarejestrowanie zakupionej broni. W uzasadnieniu odwołania zaznaczył, iż na podstawie otrzymanego zaświadczenia nabył w koncesjonowanym sklepie, pistolet marki [...] i w dniu następnym zgłosił się do rejestracji broni. Zdaniem odwołującego nie można odmawiać zarejestrowanie pistoletu centralnego zapłonu do celów łowieckich gdyż prawo nie może działać wstecz. Zmiana prawa, mająca wkrótce nastąpić nie może być podstawą do odmowy zarejestrowania broni przez organ, który wcześniej wydał promesę - zaświadczenie na jej zakup do celów myśliwskich. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 13 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. nr 61 poz. 548 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wyjaśnił, iż do dnia [...] marca 2011 r. osoby które posiadały pozwolenie na broń palną myśliwską obowiązywał wyraźny, zakaz używania do celów łowieckich, m. in. broni krótkiej w postaci pistoletów i rewolwerów (§ 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń - Dz. U. Nr 19, poz. 240 ze zm.). W związku z nowelizacją ustawy o broni i amunicji dokonaną ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz. U. nr 38 poz. 195), rozporządzenie to uważa się za uchylone, natomiast określenie rodzajów broni dopuszczonej do używania w zależności od celu, do jakiego zostało wydane pozwolenie, prawodawca przeniósł do tej ustawy, wskazując w art. 10 ust. 4 pkt 3 jedynie blankietowo, że do celów łowieckich można posiadać broń dopuszczoną do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Przepisy takie zawiera rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61. poz. 548 ze zm.). W dacie wydania decyzji przez organ I instancji obowiązywał przepis § 3 ust. 1-3 tego rozporządzenia stanowiący, iż do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, przy czym magazynek broni samopowtarzalnej może zawierać najwyżej dwa naboje. Polowanie na zwierzynę grubą odbywało się wyłącznie przy użyciu myśliwskiej broni palnej o lufach gwintowanych i kalibrze minimum 5,6 mm oraz stosowanych do niej naboi myśliwskich z pociskami półpłaszczowymi, które w odległości 100 m od wylotu lufy posiadają energię 1000 J (dot. polowania na sarny, dziki warchlaki i drapieżniki), 2000 J (na jelenie, daniele, muflony i dziki) i 2500 J (na łosie), przy czym dopuszczano polowanie na wymienioną zwierzynę (z wyłączeniem łosi i jeleni byków) również z broni o lufach gładkich, lecz z użyciem myśliwskich naboi kulowych (§ 3 ust. 3). W oparciu o powyższe przepisy organ I instancji uznał, iż przedstawiona przez stronę do rejestracji broń - pistolet [...] - nie może być zarejestrowana jako broń do celów łowieckich, bowiem stoją temu na przeszkodzie jej parametry techniczne, nie dające możliwości zapewnienia skuteczności działania jaka jest wymagana od broni służącej do wykonywania polowania. Komendant Główny Policji wskazał, iż podziela stanowisko organu zawarte w decyzji I instancji co do braku istnienia wystarczających przesłanek rejestrowania broni krótkiej do celów łowieckich pod rządami przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 13 grudnia 2011 r., bowiem wykonywaniu polowania z broni krótkiej stało na przeszkodzie konsekwentne używanie przez ustawodawcę określeń "naboje myśliwskie", "myśliwskie naboje śrutowe", "myśliwskie naboje kulowe" (§ 3 ust. 2-5), podobnie jak "myśliwska broń palna" (§ 3 ust. 1 i 2). Pojęcia "myśliwska broń palna" ustawodawca użył też w art. 4 ust. 2 pkt 1. art. 21 ust. 3 pkt 1a i ust. 3, art. 39 ust. 2 pkt 10 (gdzie "myśliwska broń śrutowa" stoi w wyraźnej opozycji do broni palnej bojowej, a taki charakter ma pistolet [...]). Art. 40 ust. 1 pkt 2 i ust. 3, art. 41 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 (również wyraźne odróżnia broń palną bojową od myśliwskiej), art. 42 ust. 2 pkt 2 oraz w art. 53 pkt 5 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2005r. Nr 127, poz. 1066 ze zm.), ponadto w § 3 pkt 7 i 8, § 13 ust. 2 oraz § 14 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 28 grudnia 2009 r. w sprawie uprawnień do wykonywania polowania (Dz. U. Nr 3, poz. 19), a także - konsekwentnie - w dalszych przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 25 marca 2005 r. § 7 ust. 1 pkt 1 i § 8 pkt 1. Komendant Główny zaznaczył, iż ustawa o broni i amunicji oraz wskazane przepisy wykonawcze, nie zawierają definicji broni myśliwskiej czy myśliwskiej amunicji śrutowej i kulowej, wyróżnienie przez ustawodawcę tych pojęć, tj. nie poprzestanie na określeniu "broń palna kulowa i śrutowa" oraz "broń palna o lufach gładkich i gwintowanych" oraz analogicznie "amunicja kulowa i śrutowa", bez przymiotnika "myśliwska", należy uznać za symptomatyczne i odnoszące się do stanów faktycznych, konstrukcyjnych, tj. de facto tradycyjnie broni długiej, czyli strzelb i sztucerów, w tym samopowtarzalnych, bowiem występują takie na rynku. Zatem polowanie przy użyciu broni krótkiej, również na drapieżniki nie było - zdaniem organu odwoławczego - dozwolone przepisami ustawy Prawo łowieckie oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 13 grudnia 2011 r., bowiem stał temu na przeszkodzie obowiązek używania wyłącznie amunicji myśliwskiej, a zatem nie bojowej, stosowanej w pistoletach, a ponadto ograniczenie ładowności magazynka broni krótkiej do pięciu nabojów - ostatni dopuszczalny - szósty w komorze nabojowej. W decyzji przedstawiono, iż organ zobowiązany jest rozpatrzyć przedmiotową sprawę na podstawie przepisów omawianego rozporządzenia w ich aktualnym brzmieniu, obowiązującym od dnia 14 grudnia 2011 r. Tego dnia weszło w życie rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2011 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 257, poz. 1548). Rozporządzenie to nie zawiera przepisów przejściowych, które nakazywałyby organom Policji załatwiać sprawy rejestracji broni (w tym przypadku odmowy rejestracji) z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego w dniu jej zgłoszenia do rejestracji. Dlatego, na ogólnych zasadach Komendant Główny Policji ocenia niniejszą sprawę opierając się na przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w ich brzmieniu obowiązującym na dzień wydania niniejszej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę Komendant Główny zauważył, że w myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w aktualnym brzmieniu, do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów (...). Z tego względu, m. in. kwestia energii kinetycznej pocisków czy umiejętności posługiwania się taką bronią przez myśliwych nie ma znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z przytoczonego przepisu prawa wprost bowiem wynika, iż strona nie może posiadać pistoletu [...] do celów łowieckich, ponieważ tego typu broń nie może być używana do wykonywania polowania. L. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego odmowa rejestracji broni palnej krótkiej do celów łowieckich, w sytuacji gdy do dnia 14 grudnia 2011 r. wielu myśliwych na terenie całego kraju jej dokonywało jest naruszeniem konstytucyjnej zasady równości stron w postępowaniu administracyjnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji. Komendant Główny Policji podkreślił, iż w omawianej sprawie nie doszło do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa ponieważ organ działał w oparciu o obowiązujące przepisy prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 13 ust. 3 w zw. z art.10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Stosownie do pierwszego z powołanych przepisów, rejestracji broni dokonują organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń, karty rejestracyjnej broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz karty rejestracyjnej broni pneumatycznej, o których mowa w art. 9 ust. 1-4. W myśl art. 10 ust. 1 ustawy, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Zgodnie z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy, pozwolenie na broń wydane w celach, o których mowa w ust. 2, uprawnia do posiadania następujących rodzajów broni i amunicji do niej: do celów łowieckich - broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Wskazać należy, że takim odrębnym przepisem, na który organ II instancji powołał się, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą rejestracji skarżącemu pistoletu [...] jako broni myśliwskiej, jest § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.). Podkreślić należy, że w momencie orzekania w sprawie przez organ I instancji, ani ustawa o broni i amunicji, ani przywołane przepisy wykonawcze nie zawierały definicji broni myśliwskiej, czy też myśliwskiej amunicji śrutowej i kulowej, co nie oznacza, że organ I instancji, mimo to prawidłowo uznał, że wnioskowana przez skarżącego broń nie może zostać zarejestrowana jako broń myśliwska. Wyróżnienie bez przymiotnika "myśliwska" należy uznać za symptomatyczne i odnoszące się do stanów faktycznych, konstrukcyjnych, tj. de facto do tradycyjnej broni długiej, czyli strzelb i sztucerów, w tym samopowtarzalnych, bowiem takie występują na rynku. Oznacza to, że również polowanie na drapieżniki przy użyciu broni krótkiej nie było dozwolone przepisami ustawy Prawo Łowieckie oraz powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. Niezależnie od tych argumentów podkreślić należy, że w momencie orzekania przez organ II instancji, rejestracja pistoletu [...], jako broni myśliwskiej nie była możliwa, również z tej przyczyny, że nastąpiła zmiana stanu prawnego powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, a w tym jego § 3 ust. 1. Zgodnie z poprzednim brzmieniem, przepis ten nie zawierał zastrzeżenia, że do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczalna jest wyłącznie broń palna długa. Obecnie do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka, dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, z tym, że do magazynka broni samopowtarzalnej można załadować jednorazowo najwyżej dwa naboje. Podkreślić należy, że nowelizacja tego przepisu dokonana rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2011 r., zmieniającym wskazane rozporządzenie, weszła w życie w dniu 14 grudnia 2011 r. (a zatem przed wydaniem decyzji przez organ II instancji) i nie zawierała przepisów przejściowych. Istotne dla sprawy jest zatem rozstrzygnięcie kwestii, jakie przepisy będą miały w niej zastosowanie, czy z chwili orzekania przez organ I instancji czy też przepisy obowiązujące w momencie orzekania przez organ odwoławczy. Przypomnieć należy, że Komendant Główny Policji, rozpoznając odwołanie skarżącego od decyzji organu I instancji i orzekając w sprawie, zastosował przepisy rozporządzenia już w nowym brzmieniu. Nie ulega wątpliwości, że każda nowa ustawa, a w szczególności ustawa, która wprowadza zmiany w innych ustawach, zgodnie z wymogami legislacji, powinna zawierać przepisy przejściowe i dostosowujące, aby nie zaskakiwać zainteresowanych nowymi regulacjami (orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 marca 1993 r. K 9/92 - OTK 1993 nr 1, poz. 6 i z dnia 24 maja 1994 r. K 1/94 - OTK 1994 nr 1, poz. 10). W sytuacji, gdy nowa ustawa, w tym wypadku przepisy rozporządzenia nie reguluje kwestii intertemporalnych, "lukę" tę powinny wypełnić w drodze wykładni organy stosujące prawo. Rozstrzygnięcie kwestii intertemporalnych przez ustawodawcę lub też w przypadku braku takiego rozstrzygnięcia w procesie stosowania prawa, polegać może na przyjęciu jednej z trzech zasad: - po pierwsze - zasady bezpośredniego działania prawa, tj. nowe prawo od momentu wejścia w życie reguluje wtedy także wszelkie zdarzenia z przeszłości, - po drugie - zasady dalszego obowiązywania dawnego prawa, zgodnie z którą prawo to mimo wejścia w życie nowych regulacji ma zastosowanie do zdarzeń, które wystąpiły w przeszłości, - po trzecie - zasady wyboru prawa, zgodnie z którą wybór reżimu prawnego mającego zastosowanie do zdarzeń zaistniałych przed wejściem w życie nowego prawa pozostawia się zainteresowanym podmiotom (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 stycznia 2005 r. P 9/04 - OTK 2005 nr 1/A, poz. 9 odsyłający w uzasadnieniu do: J. Mikołajewicz, Prawo intertemporalne. Zagadnienia teoretycznoprawne, Poznań 2000, str. 62). W sytuacji, gdy sam ustawodawca wyraźnie nie rozstrzyga w ustawie problemów intertemporalnych, nie ma jednoznacznej reguły, mającej uniwersalne zastosowanie we wszystkich przypadkach. Z pewnością taką regułą nie może być też automatyczne stosowanie przepisów nowej ustawy do stanów prawnych mających miejsce i zakończonych przed datą wejścia w życie nowej ustawy (por. uchwała NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r. o sygn. akt I OPS 1/06). Do pozytywnych aspektów bezpośredniego działania ustawy nowej najczęściej zalicza się to, że w stosunku do wszystkich podmiotów mają zastosowanie te same nowe przepisy prawa, które przynajmniej z założenia, powinny lepiej odzwierciedlać aktualne stosunki prawne. Ponadto, przepisy nowej ustawy są wyrazem woli ustawodawcy, która została powzięta później niż wola ustawodawcy, której wyrazem była ustawa wcześniejsza (P. Tuleja, Konstytucyjne podstawy prawa intertemporalnego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego - Kwartalnik Prawa Prywatnego 1997 z. 1). Kwestią pozostaje, czy dać pierwszeństwo zasadzie dalszego działania przepisów dotychczasowych, czy też zasadzie bezpośredniego działania ustawy nowej, musi każdorazowo wynikać z konkretnej sprawy, charakteru przepisów podlegających zmianie, biorąc jednocześnie pod uwagę skutki, jakie może wywołać przyjęcie jednej lub drugiej zasady. Rozpoznając niniejszą sprawę uznać należy, że przepisy znowelizowanego § 3 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia winny mieć zastosowanie w sprawie, a to oznacza, że działanie organu odwoławczego uznać należy za prawidłowe. Za zastosowaniem nowych przepisów przemawia niewątpliwie ważny interes publiczny, którego nie można wyważyć interesem jednostki. Tym ważnym interesem publicznym jest niewątpliwie idea łowiectwa, jako element ochrony środowiska przyrodniczego. W rozumieniu ustawy oznacza to ochronę zwierząt łownych i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej. Zgodnie bowiem z art. 3 ustawy - Prawo łowieckie, celem łowiectwa jest: - ochrona, zachowanie różnorodności i gospodarowanie populacjami zwierząt łownych, - ochrona i kształtowanie środowiska przyrodniczego na rzecz poprawy warunków bytowania zwierzyny, - uzyskiwanie możliwie wysokiej kondycji osobniczej i jakości trofeów oraz właściwej liczebności populacji poszczególnych gatunków zwierzyny przy zachowaniu równowagi środowiska przyrodniczego, - spełnianie potrzeb społecznych w zakresie uprawiania myślistwa, kultywowania tradycji oraz krzewienia etyki i kultury łowieckiej. Polowanie to, w myśl art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo łowieckie, tropienie, strzelanie z myśliwskiej broni palnej, łowienie sposobami dozwolonymi zwierzyny żywej (pkt 1) oraz łowienie zwierzyny przy pomocy ptaków łowczych za zgodą ministra właściwego do spraw środowiska (pkt 2), zmierzające do wejścia w jej posiadanie. Ważna jest zatem istota i idea łowiectwa. Wykorzystywanie zaś jako broni myśliwskiej broni typu [...] niewątpliwie zaprzecza celom, jakie przyświecały ustawodawcy, dopuszczającemu możliwość polowania na zwierzynę tego rodzaju bronią. Rejestracja tego typu broni bojowej, do celów myśliwskich nie powinna mieć miejsca ze względu na naruszenie ratio legis powoływanych wyżej przepisów ustawy o broni palnej i amunicji (dotyczących podziału i zastosowania poszczególnych rodzajów broni), a także ustawy - Prawo łowieckie. Ponadto podkreślić należy, że w tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 28 września 1999 r.I SA/Wr 926/98 /OSP 2000 z. 5, poz. 83) zwrócono uwagę na zasadę uzależniającą to, jakie należy stosować przepisy od tego, czy w sprawie ma być wydana decyzja konstytutywna, czy też deklaratoryjna (por. też zdanie odrębne do uchwały NSA z dnia 12 września 2005 r. I FPS 2/05 - ONSAiWSA 2006 Nr 1, poz. 1, str. 37). W przypadku decyzji konstytutywnych - kształtujących stosunek administracyjnoprawny w chwili ich wydania, należy stosować przepisy obowiązujące w tej właśnie chwili (przepisy nowe), a w przypadku decyzji deklaratoryjnych - stwierdzających ukształtowanie się stosunku administracyjnoprawnego z mocy samego prawa we wcześniejszym okresie, stosować należy przepisy obowiązujące w chwili konkretyzacji tego stosunku, na mocy których doszło do powstania stosunku prawnego (przepisy poprzednie). W rozpoznawanej sprawie decyzja w sprawie rejestracji broni bojowej jako broni myśliwskiej ma niewątpliwie charakter decyzji konstytutywnej, kształtującej stosunek administracyjny i dlatego również z tej przyczyny zastosowanie przez organ odwoławczy § 3 ust. 1 rozporządzenia w nowym brzmieniu, uznać należało za prawidłowe. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.