II SA/Wa 745/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 października 2020 r. sprawy ze skargi T. L. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Komendant Główny Policji (dalej: organ, KGP) rozkazem personalnym nr [...] z [...] lutego 2020 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.; dalej Kpa.), po rozpatrzeniu odwołania T.L. (dalej: funkcjonariusz, skarżący) od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej Komendant) nr [...] z [...] listopada 2019 r. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2019 r. poz. 161, ze zm.), z dniem [...] grudnia 2019 r., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta. Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Komendant Powiatowy Policji w [...] wnioskiem z [...] października 2019 r. zwrócił się do Komendanta o zwolnienie T.L. – Naczelnika Wydziału Kryminalnego Powiatowej Policji w [...] ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. We wniosku wskazał, że w dniu [...] października 2019 r. w miejscowości [...], o godz. 7:49 funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] zatrzymali do kontroli drogowej kierującego samochodem osobowym marki VW [...] ww. funkcjonariusza, który znajdował się w stanie po użyciu alkoholu, posiadając jego stężenie w wydychanym powietrzu odpowiednio: I badanie o godz. 7:52 - 0,10 mg/l, II badanie o godz. 8:09 - 0,06 mg/l, III badanie o godz. 8:30 - 0,05 mg/l oraz IV badanie o godz. 9:40 - 0,00 mg/l. Jednocześnie Komendant Powiatowy Policji w [...] wskazał, że w dniu [...] października 2019 r. wszczęte zostało przeciwko wymienionemu postępowanie dyscyplinarne o to, że w dniu [...] października 2019 r. o godz. 7:49 w miejscowości [...], będąc funkcjonariuszem Policji poza służbą, naruszył zasady etyki zawodowej policjanta – kierował pojazdem mechanicznym marki VW [...] znajdując się w stanie po użyciu alkoholu (tj. 0,10 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) oraz kierował pojazdem mechanicznym w miejscu i czasie jak wyżej bez wymaganych badań technicznych, czym działał na szkodę Policji jako formacji, nie dbając o godność i dobre imię służby, a także jej społeczny wizerunek, czym dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 23 "Zasad etyki zawodowej policjanta", stanowiących załącznik do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta " (Dz.Urz. KGP z 2004 r. Nr 1, poz. 3). Rozkazem personalnym nr [...] z [...] października 2019 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] zawiesił ww. funkcjonariusza w czynnościach służbowych od dnia [...] października 2019 r. na okres trzech miesięcy. Pismem z [...] października 2019 r. Komendant zawiadomił funkcjonariusza o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a także pouczył go o przysługujących mu uprawnieniach strony tego postępowania, w szczególności o prawie do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, wynikającym z art. 10 § 1 Kpa.. Komendant pismem z [...] października 2019 r. wystąpił do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów o opinię w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji. W uchwale nr [...] z [...] października 2019 r. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...] poinformował, iż Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...] podjęło uchwałę o niezajmowaniu stanowiska i odstąpieniu od wyrażenia opinii w przedmiocie zwolnienia ww. ze służby w Policji. Pismem z [...] października 2019 r. zawiadomiono funkcjonariusza o zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie oraz poinformowano o prawie do zapoznania się z aktami oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie trzech dni od dnia doręczenia pisma. W dniu [...] listopada 2019 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynął wniosek pełnomocnika funkcjonariusza o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o wykroczenie oraz o dopuszczenie dowodu z: 1. przesłuchania funkcjonariusza na okoliczność przebiegu zdarzenia z [...] października 2019 r., spożywania alkoholu, informacji zawartych w protokole badania stanu trzeźwości z [...] października 2019 r., nieprzyznawania się do popełnienia zarzucanego czynu w toczącej się sprawie o wykroczenie; 2. dokumentów: - odwołania od decyzji - rozkazu personalnego nr [...] z [...] października 2019 r. na okoliczność złożenia odwołania w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych, podniesionych tam twierdzeń i dowodów, - postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z [...] października 2019 r., sygn. akt [...], na okoliczność nieuwzględnienia wniosku o zatrzymanie T.L. prawa jazdy, uzasadnionych wątpliwości, czy strona prowadziła pojazd mechaniczny w stanie po użyciu alkoholu, konieczności uwzględnienia błędu pomiaru urządzenia, - instrukcji użytkowania Alkomatu [...], na okoliczność błędu pomiaru urządzenia w zakresie do 0,4 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu w wysokości +/- 0,020 mg/l, - protokołu z przesłuchania ww. z [...] listopada 2019 r., na okoliczność nieprzyznawania się do popełnienia zarzucanego czynu, odmowy składania wyjaśnień. Pismem z [...] listopada 2019 r. zawiadomiono pełnomocnika funkcjonariusza o zakończeniu postępowania administracyjnego do dnia [...] grudnia 2019 r. Komendant postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2019 r. odmówił uwzględnienia wniosków dowodowych wniesionych przez pełnomocnika strony. Komendant rozkazem personalnym nr [...] z [...] listopada 2019 r. zwolnił T.L. z dniem [...] grudnia 2019 r. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Jak stwierdził Komendant, przy zwolnieniu funkcjonariusza ze względu na ważny interes służby wymagane jest od organu obligatoryjne zasięgnięcie opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Organ nie może zwolnić policjanta na podstawie art. 42 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, jeżeli nie zwróci się wcześniej o taką opinię. Jednak przełożony nie jest związany opinią, ponieważ nie ma ona stanowiska, o którym mowa w treści art. 106 Kpa. Zatem nawet negatywne odniesienie się organizacji zakładowej związku zawodowego do kwestii zwolnienia policjanta ze służby w Policji, nie ma mocy wiążącej dla organu. Komendant wskazał między innymi, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w Policji, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby. Użyty w treści przepisu zwrot "można zwolnić" wskazuje, iż decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby w oparciu o tę podstawę ma charakter fakultatywny, pozostawiona jest tzw. "uznaniu administracyjnemu" i może być powzięta o ile "ważny interes służby" wymaga rozwiązania stosunku służbowego z policjantem. Przesłanki fakultatywne zwolnienia ze służby charakteryzują się tym, że ich wystąpienie nie oznacza powstania po stronie organu bezwzględnego obowiązku wydania decyzji o zwolnieniu. Zdaniem Komendanta przesłanka "ważnego interesu służby" oceniana być musi przez pryzmat zadań, do realizacji których powołana jest Policja, a także wymagań stawianych policjantom, a określonych w art. 25 cyt. ustawy, który to przepis stawia m.in. warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Komendant uznał, że w realiach niniejszej sprawy spożycie przez [...]. T.L. alkoholu o godz. 4:00 w postaci 0,5 litra piwa oraz 200 ml wódki, a następnie, w krótkim odstępie czasu kierowanie pojazdem, gdzie pierwszy pomiar wykonany po zatrzymaniu do kontroli o godz. 7:52 wykazał wynik 0,10 mg/l, zasługuje na najsurowszą ocenę, albowiem świadczy o lekceważeniu zarówno norm prawnych, zasad współżycia społecznego oraz rażącym naruszeniu norm odnoszących się do zasad etyki zawodowej, których po wstąpieniu w szeregi Policji uroczyście ślubował przestrzegać. Komendant stanął na stanowisku, że wymieniony policjant świadomie spożył alkohol w różnej postaci, a następnie świadomie wsiadł i kierował posiadanym przez siebie samochodem. Oceniając to postępowanie na dalszy plan schodzi wynik pomiaru jaki wówczas został dokonany. W niniejszej sprawie jej istotą i istotą dyskwalifikującego policjanta postępowania jest sam fakt, że najpierw pił on alkohol, a niedługo potem wsiadł do samochodu i kierował nim, będąc pod działaniem spożytego alkoholu. Tym postępowaniem oficer ten dał dowód całkowitego lekceważenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i zaprzeczył wartościom i staraniom jego przełożonych różnych szczebli – również najwyższych – kierujących swoje wysiłki na poprawę stanu tego bezpieczeństwa. Starania te i podejmowane czynności sprowadzają się między innymi do ujawniania i eliminowania z dróg kierujących po spożyciu alkoholu, po to by nie stanowili oni zagrożenia dla innych uczestników ruchu drogowego. Ponadto Komendant wskazał, że jak wynika z ustalonego stanu sprawy, w zaprotokołowanym oświadczeniu złożonym policjantom kontrolującym funkcjonariusza na drodze, ww. podał, że alkohol w ilości 200 g wódki i 0,5 litra piwa spożywał o godz. 4:00. Tymczasem jak wynika z grafika dyżurów kierownictwa Komendy Powiatowej Policji w [...] oraz z treści uzasadnienia wniosku Komendanta Powiatowego Policji w [...], w dniach [...] i [...] października 2019 r. w godz. 6:00-14:00 funkcjonariusz pełnił służbę ranną, zaś w godzinach 22:00-7:30 pełnił dyżur domowy. Komendant wyjaśnił, że istotą dyżuru domowego jest to, że w sytuacji potrzeby służby, czy wystąpienia zdarzenia, które w ocenie dyżurnego jednostki bądź jej kierownika wymaga jego obecności, musi on niezwłocznie stawić się, celem podjęcia czynności służbowych, związanych przede wszystkim w jego przypadku – z racji zajmowanego stanowiska – z kierowaniem i nadzorowaniem czynności innych policjantów. Policjanci dyżurujący "pod telefonem", są przygotowani do podjęcia czynności służbowych bez zbędnej zwłoki. W opinii Komendanta, trudno wyobrazić sobie sytuację, w której potrzeba taka ze strony ww. funkcjonariusza powstałaby krótko po godz. 4:00, dodatkowo w okolicznościach wymagających pobrania przez niego broni, czy kierowania pojazdem służbowym, kiedy to był rychło po spożywaniu alkoholu. Wobec powyższego Komendant stwierdził, że w świetle wymienionych powyżej okoliczności nie ma wątpliwości, że w niniejszej sprawie wystąpił pewien ciąg zdarzeń całkowicie zależnych od woli policjanta, następnie zrealizowanych przez niego, który spowodował konieczność wykluczenia funkcjonariusza z szeregów Policji, z uwagi na ważny interes służby. W odwołaniu od ww. rozkazu personalnego Komendanta, funkcjonariusz zarzucił naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7 Kpa. w zw. z art. 77 § 1 Kpa., art. 97 § 1 Kpa., art. 8 Kpa. w zw. z art. 77 § 1 Kpa., art. 78 § 1 Kpa., art. 10 § 1 Kpa. w zw. z art. 81 Kpa., art. 86 Kpa., art. 12 § 1 Kpa., art. 108 § 1 Kpa. oraz art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniósł o uchylenie przedmiotowego rozkazu personalnego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia organowi I instancji oraz wstrzymanie natychmiastowego wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W dniu [...] stycznia 2020 r. do Komendy Głównej Policji wpłynęły następujące dokumenty: - kopia informacji z Komendy Powiatowej Policji w [...] z [...] stycznia 2020 r., w której wskazano, że w dniu [...] listopada 2019 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wystosował do Sądu Rejonowego w [...] wniosek o ukaranie T.L. w postępowaniu zwyczajnym o wykroczenie z art. 87 § 1 Kw. i art. 97 Kw. w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1990, ze zm.), - wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w [...], Wydział II Karny z dnia [...] grudnia 2019 r., sygn. akt [...], zgodnie z którym T.L. został uznany winnym popełnienia wykroczenia z art. 87 § 1 Kw. i art. 97 Kw. w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym i wymierzono mu karę grzywny w wysokości 600 złotych oraz orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy. W uzasadnieniu wskazanego na wstępie rozkazu personalnego KGP zwrócił uwagę na zasady dotyczące rozpatrywania sprawy na skutek złożonego odwołania. Odnosząc się z kolei do zarzutów zawartych w odwołaniu wskazał, że podstawę materialnoprawną zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. KGP wyjaśnił, że pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone. Nie może jednak ulegać wątpliwości, że przy odczytywaniu treści powyższego terminu należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. Może zatem chodzić o realnie istniejącą przyczynę albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesami Policji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1853/13). Jak podał KGP, przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. We wszystkich zatem wypadkach ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku. Rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. W rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się zatem, jak stwierdził organ, do wyjaśnienia i oceny, czy w obecnym stanie faktycznym pozostawienie ww. funkcjonariusza w służbie narusza jej ważny interes. Jak wynika z powyższego, przedmiotem tego postępowania nie jest wyłącznie prowadzenie przez ww. samochodu osobowego pod wpływem alkoholu, chociaż czyn ten ma istotne znaczenie w kontekście spełnienia przesłanki wynikającej z przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, ale także uzasadnione podejrzenie popełnienia przez niego wykroczenia z art. 87 § 1 Kw. i art. 97 Kw. w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. KGP wskazał, że należy mieć na uwadze całokształt okoliczności zaistniałych w tej sprawie i wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności temu towarzyszące (i to zarówno te, które nastąpiły przed jak i po zdarzeniu). Organ prowadzący to postępowanie nie badał i nadal nie bada czy w istocie czyn ten (wykroczenie) został popełniony, a także czy w wyniku jego popełnienia policjant może pełnić dalej służbę, ale czy okoliczności stanowiące pewien ciąg zdarzeń (zależnych oraz niezależnych od woli funkcjonariusza) spowodowały konieczność wykluczenia tego policjanta z szeregów formacji policyjnej, z uwagi na "ważny interes służby". Zatem punktem odniesienia prowadzonego postępowania nie jest wyłącznie sam policjant, ale przede wszystkim dobro formacji konkretyzujące się w pojęciu ważnego interesu służby. KGP przypomniał okoliczności towarzyszące zdarzeniu w dniu [...] października 2019 r., wskazując między innymi, że zgodnie z art. 46 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2018 r. poz. 2137, ze zm.) stan po użyciu alkoholu zachodzi w sytuacji, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do obecności w wydychanym powietrzu od 0,1 mg do 0,25 mg alkoholu w 1 dm3. Natomiast prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym w stanie po użyciu alkoholu stanowi wykroczenie przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji, stypizowane w art. 87 § 1 Kw. Zdaniem organu przedstawione wyżej okoliczności jednoznacznie wskazują, że ww. funkcjonariusz dopuścił się zachowania o znamionach wskazanego wyżej wykroczenia. KGP podkreślił, że wskazany czyn jest szczególnie naganny i wskazuje na duży stopień lekceważenia przez osobę, która taki czyn popełnia, norm bezpieczeństwa, a jego sprawca stwarza zagrożenie nie tylko dla siebie, ale przede wszystkim naraża na niebezpieczeństwo innych uczestników ruchu drogowego. Tym samym organ uznał, że funkcjonariusz nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Okoliczności te uniemożliwiają natomiast pozostawienie wymienionego w służbie. KGP wyjaśnił, że podstawą do zwolnienia ww. funkcjonariusza ze służby w Policji było ustalenie braku przymiotu nieposzlakowanej opinii. Fakt ten potwierdziły okoliczności towarzyszące zdarzeniu z dnia [...] października 2019 r. W tym kontekście rozważono zasadność podjętej przez organ decyzji merytorycznej. Nie była natomiast przedmiotem badania, postawa funkcjonariusza, jaką przejawiał w służbie, jej przebieg, jego osiągnięcia zawodowe czy odbiór jego osoby przez przedstawicieli tej formacji lub społeczeństwa. Organ nie zakwestionował, że ww. pełniąc służbę w Policji cieszył się nieposzlakowaną opinią. Był to warunek sine qua non, umożliwiający mu nieprzerwane kontynuowanie stosunku służbowego. Stąd też weryfikacja tych okoliczności byłaby bezprzedmiotowa dla tego postępowania. Organ nadmienił, że na gruncie niniejszego postępowania administracyjnego doszło do naruszenia prawa procesowego poprzez nierozpoznanie w formie postanowienia, zgodnie z wymogami stawianymi przez art. 101 Kpa., wniosku pełnomocnika strony z [...] listopada 2019 r., bowiem każdy wniosek o zawieszenie postępowania niezależnie od zasadności takiego żądania, powinien być rozpatrzony przez organ w drodze postanowienia. Niezależnie od tego, czy organ argumentację zawartą w przedmiotowym wniosku podzielał, czy też nie i z jakich powodów – powinien wydać w przedmiocie takiego wniosku postanowienie. Nierozpoznanie zatem zgłoszonego w niniejszej sprawie wniosku o zawieszenie postępowania spowodowało naruszenie przepisów postępowania. Zdaniem KGP powyższe uchybienie samodzielnie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1024/14). Skargę na wskazany na wstępie rozkaz personalny KGP do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący. Zaskarżonemu rozkazowi zarzucił naruszenie następujących przepisów postępowania, które w jego ocenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 7 Kpa. w zw. z art. 77 § 1 Kpa. w zw. z art. 80 Kpa. poprzez: - naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegające na zaniechaniu wyczerpującego przeprowadzenia postępowania dowodowego i niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, a zwłaszcza niewyjaśnienie w pełni stanu faktycznego sprawy, sprzeczne z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i zaniechanie zebrania kompletnego materiału dowodowego w zakresie ustalenia przebiegu zdarzenia z dnia [...] października 2019 r. i okoliczności faktycznych z tym związanych, podczas gdy analiza istnienia przesłanki "ważnego interesu służby" wymaga szerokiej analizy stanu faktycznego, w tym dotychczasowej postawy skarżącego tak w życiu zawodowym, jak i osobistym, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji, która narusza interes społeczny i słuszny interes obywateli; - dowolne przyjęcie, sprzeczne z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, że prowadzone równocześnie postępowanie w sprawie o wykroczenie, niezakończone prawomocnie, nie ma znaczenia dla sprawy, podczas gdy dokonane tam ustalenia dotyczące okoliczności związanych z przebiegiem zdarzenia z dnia [...] października 2019 r. są wiążące dla niniejszego postępowania, tym bardziej, że organ zaniechał zgromadzenia wszechstronnego materiału dowodowego we własnym zakresie na potrzeby przedmiotowej sprawy, a ponadto dokonuje oceny kierowania przez skarżącego w stanie "po użyciu alkoholu", które wykraczają poza jego kompetencje; 2. art. 8 Kpa. w zw. z art. 77 § 1 Kpa. w zw. z art. 80 Kpa. poprzez błędne przyjęcie, że zebrany w sprawie został cały niezbędny materiał do podjęcia decyzji merytorycznej, podczas gdy wydanie decyzji nastąpiło w oparciu o materiał dowodowy, który nie zawierał kluczowych dokumentów w sprawie, gdyż kserokopie (m.in. k. 12-19), nie stanowią dowodu, a w konsekwencji organ nie przyczynił się do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania, co ma zagwarantować równość wobec prawa, czym organ podważył zasadę dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa, wydając decyzję w oparciu o materiał niemogący stanowić przedmiotu dowodu; 3. art. 78 § 1 Kpa. poprzez błędne przyjęcie, że zasadne było oddalenie wszystkich wniosków dowodowych pełnomocnika skarżącego zawartych w piśmie z [...] listopada 2019 r., w sytuacji, gdy przedmiotem dowodów są okoliczności mające znaczenie dla sprawy; 4. art. 10 § 1 Kpa. w zw. z art. 81 Kpa. poprzez błędne przyjęcie, że skarżącemu zagwarantowano w pełni realizację prawa do czynnego w nim udziału, podczas gdy zostało to skarżącemu uniemożliwione, gdyż nie miał on możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zwłaszcza co do okoliczności dotyczących zdarzenia z dnia [...] października 2019 r., które niesłusznie zostały uznane przez organ za udowodnione; 5. art. 86 Kpa. poprzez błędne przyjęcie, że zasadnie nie przeprowadzono dowodu z przesłuchania skarżącego, podczas gdy wystąpiły ku temu wszelkie przesłanki, bowiem istnieje szereg niewyjaśnionych faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza wobec odmiennego stanowiska w kwestii o kluczowym znaczeniu dla sprawy, a dotyczących zdarzenia z dnia [...] października 2019 r.; 6. art. 12 § 1 Kpa. poprzez zaniechanie wnikliwego zbadania sprawy i ograniczenie się do jej pobieżnej oceny, jak również prowadzenie sprawy w sposób z góry nakierowany na wydanie niekorzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia; 7. art. 108 § 1 Kpa. poprzez błędne przyjęcie, że organ I instancji słusznie nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, w sytuacji, gdy nie przemawia za tym interes społeczny; 8. art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. poprzez błędne przyjęcie, że brak było podstaw do zawieszenia postępowania przez organ I instancji, w sytuacji gdy uznać to należy za obligatoryjne, bowiem rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia w toczącej się przeciwko skarżącemu sprawie o wykroczenie i poczynionych tam ustaleniom faktycznym, wobec braku przeprowadzenia rzetelnego postępowania w tym zakresie przez organ; 9. art. 101 § 1 Kpa. w zw. z art. 123 § 1 Kpa. poprzez błędne przyjęcie, że brak rozpoznania przez organ I instancji wniosku o zawieszenie postępowania w formie postanowienia nie miało wpływu na wynik sprawy, podczas gdy wydanie decyzji przez organ I instancji pomimo nierozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania uznać należy za przedwczesne, a brak wydania jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia postępowania uniemożliwia skarżącemu ochronę jego praw, co uniemożliwiło także skarżącemu powzięcia wiedzy o sposobie załatwienia wniosku o zawieszenie postępowania przed wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie i co miało bezpośredni wpływ na podejmowane przez skarżącego działania, zwłaszcza że w uzasadnieniu decyzji organu I instancji stwierdzono, że ziściły się przesłanki do fakultatywnego zawieszenia postępowania, co de facto jednak nie nastąpiło; 10. art. 135 Kpa. w zw. z art. 123 § 1 Kpa. poprzez brak rozpoznania przez organ w sposób przewidziany prawem wniosku skarżącego o wstrzymanie natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji, co uniemożliwiło skarżącemu ochronę jego praw oraz powzięcia wiedzy o sposobie załatwienia wniosku przed wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie; 11. art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy wobec naruszenia przepisów postępowania i koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, organ powinien zaskarżoną decyzję uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, w postaci art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię "ważnego interesu służby", a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, w sytuacji, gdy nie zaistniała ta przesłanka w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a w razie nieuwzględnienia tego wniosku przez organ, o wstrzymanie w całości obu decyzji przez Sąd, uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący poszerzył argumentację sformułowaną na rzecz postawionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, uznając za chybione zarzuty dotyczące nieprawidłowości związanych z postępowaniem dowodowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do ustalenia, czy w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy zaistniał ważny interes służby, uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Na tę okoliczność powołały się organy Policji obu instancji, wskazując na art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie rozkazów personalnych. W myśl ww. przepisu policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny (interes służby) przeważa nad słusznym interesem strony. Rozkaz personalny wydany na podstawie powyższego przepisu ma charakter fakultatywny i podejmowany jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie akt o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 Kpa., powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Ponadto zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny sposobu wypełniania przez organy administracji treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych, czyli realizacji określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej "NSA" z 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11 – orzeczenia sądów administracyjnych są publikowane w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przywołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Jest to pojęcie nieostre, niedookreślone, jednakże z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę takiego właśnie zwrotu jest w pełni uzasadnione. W ocenie nauki prawa, "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie – może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280). Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 19 października 2004 r., sygn. akt K 1/04 (publ. OTK-A 2004/9/93), przy odczytywaniu treści określenia "ważny interes służby" należy sięgnąć do przepisów określających cele i zadania Policji oraz szczególny status policjantów. Z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1-4 tej ustawy, do podstawowych zadań tej formacji należy między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego (...); inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi; wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tego rodzaju zadań wymaga, aby policjantami były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w tej formacji. Przy tym służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują policjanta jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy, kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji, musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć zatem świadomość, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami, ale także ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Policjantom przysługuje wprawdzie zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednak nie ma ona charakteru bezwzględnego i nie sięga ona tak daleko, jak tego oczekuje skarżący. Ustawodawca w interesie policjantów szczegółowo określa dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów. Również w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest zgodny pogląd, iż pojęcie "ważnego interesu służby" należy wiązać z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny to być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Osoby te muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż by miały łamać prawo (vide wyrok tut. Sądu z 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 314/13). Sądy administracyjne podkreślają też, że policjant, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieposzlakowanej opinii". "Poszlaka" w języku polskim to podejrzenie, przesłanka przemawiająca za określoną interpretacją jakiegoś zjawiska czy jakiejś sytuacji, natomiast "nieposzlakowany" to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać – nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia zawodowego, jak i prywatnego. Utraty przymiotu nieposzlakowanej opinii nie powoduje wyłącznie karalność danej osoby. Taki skutek może również wywoływać znalezienie się w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Zatem samo podejrzenie o popełnienie przestępstwa świadczy o niespełnieniu wymogu nieskazitelnej postawy moralnej, która determinuje możliwość pełnienia służby publicznej (vide wyroki NSA: z 26 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2318/13; z 27 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 1715/13; z 31 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1738/07). Powyższe prowadzi do konkluzji, że pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się nieposzlakowaną opinią narusza ważny interes służby. Taka sytuacja niewątpliwie rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania społeczeństwa do organów Państwa. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że przesłanka zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana. W przedmiotowej sprawie okolicznością bezsporną jest, że w dniu [...] października 2019 r. wszczęte zostało przeciwko wymienionemu postępowanie dyscyplinarne o to, że w dniu [...] października 2019 r. o godz. 7:49 w miejscowości [...], będąc funkcjonariuszem Policji poza służbą, naruszył zasady etyki zawodowej policjanta – kierował pojazdem mechanicznym marki VW [...] znajdując się w stanie po użyciu alkoholu oraz kierował tym pojazdem w miejscu i czasie jak wyżej bez wymaganych badań technicznych. Jak uznały zgodnie organy Policji skarżący takim zachowaniem dał wyraz działania na szkodę Policji jako formacji, nie dbając o godność i dobre imię służby, a także jej społeczny wizerunek, czym dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 23 "Zasad etyki zawodowej policjanta", stanowiących załącznik do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta " (Dz. Urz. KGP z 2004 r., Nr 1, poz. 3). Rozkazem personalnym nr [...] z [...] października 2019 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych od dnia [...] października 2019 r. na okres trzech miesięcy. Faktem jest również okoliczność, że Komendant Powiatowy Policji w [...] w dniu [...] listopada 2019 r. wystosował do Sądu Rejonowego w [...] wniosek o ukaranie T.L. w postępowaniu o wykroczenie z art. 87 § 1 Kw. i art. 97 Kw. w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, z kolei wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w [...], Wydział II Karny z dnia [...] grudnia 2019 r., sygn. akt [...], uznano T.L. winnym popełnienia wykroczenia z art. 87 § 1 Kw. i art. 97 Kw. w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym i wymierzono mu karę grzywny w wysokości 600 złotych oraz orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy. Za trafne uznać należy stanowisko KGP, zgodnie z którym przedmiotem oceny organu, z punktu widzenia spełnienia przesłanek wynikających z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, nie może być wyłącznie czyn polegający na popełnieniu czynu zabronionego jako wykroczenia, ale całokształt zachowań i postawa funkcjonariusza, jaką przejawiał w dniu zdarzenia. Ocena tego zachowania powinna koncentrować się przede wszystkim na powinnościach osoby, której przysługuje przymiot policjanta. Jak wynika ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, skarżący tuż po zakończeniu dyżuru domowego pełnionego w godzinach 22:00-7:30, w trakcie którego o godz. 4:00 spożył 0,5 litra piwa oraz 200 ml wódki, podjął się kierowania pojazdem. Wykonany po zatrzymaniu do kontroli o godz. 7:52 pierwszy pomiar wykazał wynik 0,10 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Skarżący nie zgłaszał uwag co do sposobu przeprowadzenia badań, jak również nie żądał wykonania kolejnych pomiarów zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, badania analizatorem wydechu dokonującym pomiaru metodą spektrometrii w podczerwieni ani przeprowadzenia badania krwi (protokół badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu z dnia [...] października 2019 r. - karta 14 akt sprawy). Uznać należy w związku z tym za organem, że takie zachowanie skarżącego jako funkcjonariusza Policji zasługuje na najsurowszą ocenę, albowiem świadczy o lekceważeniu zarówno norm prawnych, zasad współżycia społecznego oraz rażącym naruszeniu norm odnoszących się do zasad etyki zawodowej, których po wstąpieniu w szeregi Policji uroczyście ślubował przestrzegać. Przyjąć należy za organami Policji, że skarżący swoim nieodpowiedzialnym postępowaniem, polegającym na spożyciu alkoholu, a następnie prowadzeniu pojazdu mechanicznego po drodze publicznej, doprowadził do uznania go (nieprawomocnie) za winnego popełnienia wykroczenia polegającego na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym w stanie po użyciu alkoholu, który to czyn nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o których mowa w rocie ślubowania policjanta. Ponadto wskazany czyn jest szczególnie naganny i wskazuje na duży stopień lekceważenia przez osobę, która taki czyn popełnia, norm bezpieczeństwa, a jego sprawca stwarza zagrożenie nie tylko dla siebie, ale przede wszystkim naraża na niebezpieczeństwo innych uczestników ruchu drogowego. Tym samym organy Policji zasadnie przyjęły, że skarżący nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Innymi słowy, odnotowane w niniejszej sprawie okoliczności uniemożliwiają pozostawienie wymienionego policjanta w służbie, ponieważ przestał on legitymować się przymiotem "nieposzlakowanej opinii", a zatem utracił atrybut konieczny do bycia w tej formacji. Wypada w tym miejscu nadmienić, że specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie, sprawia, iż sam fakt uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa przez funkcjonariusza stanowi przesłankę zwolnienia go ze służby na podstawie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Już samo podejrzenie funkcjonariusza o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby" (vide wyrok NSA z 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1886/10). Wobec zarzutów sformułowanych w skardze, koncentrujących się na naruszeniu przez organy Policji przepisów postępowania administracyjnego, stwierdzić należy, że organ administracji publicznej jest obowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego w zakresie wyznaczonym granicami podmiotowo-przedmiotowymi sprawy. I tylko w takim zakresie wiążą go zasady określone w art. 7, art. 77, art. 80 i art. 81 Kpa. Przedmiotem postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie było ustalenie, czy ważny interes służby wymaga zwolnienia z niej skarżącego. Nie jest nim natomiast sam czyn, o którym mowa w art. 87 Kw., jak też czyn opisany w art. 81 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 97 Kw. Przy czym ich zaistnienie składa się na całokształt okoliczności podlegających ocenie poprzedzającej wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zatem organy Policji były obowiązane do ustalenia czy zachowanie policjanta było tego typu, że godziło w dobro służby. Zachowaniem tym było spożywanie alkoholu w trakcie dyżuru domowego, do czego zresztą przyznał się sam skarżący, jazda samochodem bez wymaganego ważnego przeglądu technicznego. Skutkiem tego było skierowanie przeciwko skarżącemu wniosku o ukarania, a następnie wydanie przez sąd wyroku nakazowego za czyn wyczerpujący znamiona wykroczenia z art. 87 Kw., art. 97 Kw. w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skoro wszystkie okoliczności pozwalające na ustalenie czy zostało naruszone tzw. dobro służby zostały wyjaśnione, nie zachodziła konieczność podejmowania innych czynności dowodowych. Należ podkreślić, że skarżący był informowany o podejmowanych w toku prowadzonego postępowania czynnościach, pouczony o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 Kpa., w tym o prawie do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. Pismem z [...] października 2019 r. został poinformowany o zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia jego osoby ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Ustanowiony w sprawie pełnomocnik, po zapoznaniu się w dniu [...] listopada 2019 r. z aktami postępowania administracyjnego, złożył wnioski dowodowe, których na mocy postanowienia nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. odmówiono uwzględnienia jako nie mających znaczenia dla sprawy. Wnioski te w zasadniczej części związane były z toczącym się postępowaniem o wykroczenie – kierowanie przez ww. policjanta pojazdem mechanicznym w stanie po użyciu alkoholu, co nie stanowiło merytorycznej podstawy procedowania w niniejszej sprawie, o czym była już mowa powyżej. Z kolei wniosek związany z przesłuchaniem skarżącego w odniesieniu do okoliczności i czasu spożywania przez niego alkoholu, zasadnie uznano za nie mający znaczenia dla sprawy, albowiem z treści protokołu z [...] października 2019 r., a więc dokumentu urzędowego, sporządzonego w przewidzianej prawem formie, podpisanego własnoręcznie przez ww. funkcjonariusza, wynikają wszystkie dane odnoszące się do powyższych kwestii. Należy również zauważyć, że opinia związku zawodowego, niezależnie od jej treści, tj. pozytywnego albo negatywnego zaopiniowania zwolnienia policjanta ze służby, nie wiąże organu Policji w sposób merytoryczny. Nawet bowiem negatywna opinia nie jest ujemną przesłanką do zwolnienia policjanta ze służby w tym trybie. Tak więc nie jest konieczne uzyskanie zgody związków zawodowych do zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a jedynie konieczne jest zwrócenie się organu ze stosownym pismem w celu zasięgnięcia opinii związków zawodowych, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Z powyższych względów, uznając skargę za niezasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.