II SA/Wa 756/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędziowie WSA Danuta Kania Andrzej Kołodziej Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję i stwierdza nieważność poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] października 2012 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącej P. Sp. z o. o. z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] czerwca 2012 r. do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga Komendanta Straży Miejskiej w J. na odmowę udostępnienia Straży Miejskiej przez P. z siedzibą w W. (obecnie P. Sp. z o.o.) danych osobowych abonenta telefonu komórkowego o numerze [...]. Komendant w skardze wskazał, że Straż Miejska prowadzi postępowanie wyjaśniające w sprawie o wykroczenia z art. 63a § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 46, poz. 275 ze zm.) przeciwko domniemanemu sprawcy, który w dniu [...] stycznia 2012 r. w J. przy ul. [...] umieścił ogłoszenia w miejscu publicznym do tego nieprzeznaczonym. Komendant podkreślił w skardze, że udostępnienie danych osobowych abonenta telefonu komórkowego o wskazanym numerze jest niezbędne dla zrealizowania obowiązków nałożonych na Straż Miejską przez przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (Dz. U. Nr 123, poz. 779 ze zm.) oraz ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848 ze zm.) oraz zwrócił uwagę, iż operator jest jedynym podmiotem, od którego Straż Miejska może uzyskać pełne dane tej osoby. Komendant zaznaczył w skardze, iż Straż Miejska zwróciła się o udostępnienie danych osobowych w zakresie imienia i nazwiska oraz adresu zamieszkania abonenta telefonu, powołując się na podstawę prawną z art. 161 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t. j.: Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) oraz art. 12 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy o strażach gminnych. W odpowiedzi na wniosek Straży Miejskiej, Spółka w piśmie z dnia [...] marca 2012 r. wskazała, iż żądane dane są objęte tajemnicą telekomunikacyjną, której przestrzeganie jest podyktowane troską o zapewnienie pełnej realizacji konstytucyjnego prawa wolności i ochrony tajemnicy komunikowania się. Spółka podkreśliła, że obowiązek zachowania tajemnicy telekomunikacyjnej wynika nie tylko z przepisów prawa krajowego, ale ma również swoje oparcie w postanowieniach prawa europejskiego, które z dniem akcesji Polski do Unii Europejskiej stało się częścią naszego systemu prawnego. Spółka zaznaczyła, że może ujawnić żądane dane, ale jedynie przy ścisłym zachowaniu szczególnej procedury zwolnienia P. z ustawowego obowiązku zachowania tajemnicy. Dlatego też, Komendant wniósł do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych o nakazanie operatorowi telefonicznemu P. udostępnienia Komendantowi Straży Miejskiej danych osobowych abonenta telefonu komórkowego o numerze [...], w zakresie imienia, nazwiska oraz adresu zamieszkania, ze zbiorów danych abonentów operatora telefonicznego. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, w dniu [...] października 2012 r. wydał decyzję nr [...], w której nakazał P. z siedzibą w W. udostępnienie Komendantowi Straży Miejskiej w J. danych osobowych abonenta telefonu komórkowego o numerze [...], użytkowanego w sieci P. w zakresie jego imienia, nazwiska oraz adresu zamieszkania. W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że generalną zasadą jest ochrona danych osobowych każdej jednostki, jednakże istnieją wyjątki uzasadniające przetwarzanie danych osobowych, które może mieć miejsce ze względu na dobro publiczne, dobro osoby, której dane dotyczą, lub dobro osób trzecich w zakresie i trybie określonym ustawą. Jak wskazał, prawo do ochrony danych osobowych nie pozostaje w oderwaniu od innych przepisów prawa i nie zawsze stanowi prawo nadrzędne. Ustawa o ochronie danych osobowych zawiera w art. 23 ust. 1 przesłanki legalnego przetwarzania danych osobowych, zgodnie z którymi dopuszczalne jest ono m. in., gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa (art. 23 ust. 1 pkt 2), bądź gdy jest to niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego (art. 23 ust. 1 pkt 4). Zgodnie z treścią ustawy – Prawo telekomunikacyjne, dostawca usług telekomunikacyjnych jest uprawniony do przetwarzania danych osobowych użytkownika w zakresie określonym w art. 161 ust. 2 tej ustawy. Natomiast w art. 161 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne in fine znajduje się upoważnienie do przetwarzania danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną – w tym również danych osobowych – w przypadkach przewidzianych przez inne ustawy. Zdaniem organu, taki przypadek ma miejsce w związku z treścią powołanego już art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie danych osobowych. Z kolei zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o strażach gminnych, straż wykonuje zadania w zakresie ochrony porządku publicznego wynikające z ustaw i aktów prawa miejscowego. W celu realizacji tych zadań straż może, w ograniczonym zakresie, przetwarzać dane osobowe (art. 10a ustawy o strażach gminnych). Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy o strażach gminnych, strażnik ma prawo do dokonywania czynności wyjaśniających, kierowania wniosków o ukaranie do sądu, oskarżania przed sądem i wnoszenia środków odwoławczych – w trybie i zakresie określonych w ustawie – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia. Wedle art. 54 w związku z art. 17 ustawy – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, straż miejska może przeprowadzać czynności wyjaśniające, celem m. in. ustalenia danych niezbędnych do sporządzenia wniosku o ukaranie. Te wszystkie przepisy razem dają Straży Miejskiej podstawę do wystąpienia oraz otrzymania od Spółki danych osobowych w żądanym zakresie. W ocenie GIODO, Spółka przedwcześnie i bez przeprowadzenia stosownego w tej sytuacji rozpatrzenia wniosku pod kątem zasadności udostępnienia danych osobowych, wobec treści art. 161 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, odmówiła realizacji żądania, uznając wyższość ochrony danych abonenta i powołując się na konieczność przeprowadzenia postępowania w zakresie zwolnienia z obowiązku zachowania tajemnicy telekomunikacyjnej. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, P. z siedzibą w W. wniosła do GIODO o ponowne rozpatrzenie sprawy, domagając się uchylenia podjętej decyzji oraz orzeczenia o odmowie uwzględnienia wniosku Komendanta Straży Miejskiej w J. i umorzenia postępowania w sprawie. Spółka zaznaczyła, iż decyzja została wydana wobec nieistniejącego podmiotu, albowiem na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] Wydział Gospodarczy KRS z dnia [...] maja 2012 r. nastąpiło przekształcenie P. S.A. w P. Sp. z o.o. P. S.A, zarówno w dacie składania skargi przez Komendanta Straży Miejskiej w J., jak i w dacie wydawania decyzji, nie istniała. Dodatkowo Spółka podniosła konieczność udziału w postępowaniu osoby, której dotyczył wniosek Komendanta, albowiem przysługuje jej w postępowaniu status strony i brak jej udziału może być rozpatrywany w kontekście wady wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W dalszej części uzasadnienia wniosku strona zarzuciła GIODO naruszenie przepisów art. 159 ust. 1 pkt 1, art. 159 ust. 2 pkt 4, art. 159 ust. 3, art. 159 ust. 4, art. 160 ust. 1, art. 161 ust. 1 i 2, art. 162 ust. 1 w związku z art. 180d ustawy – Prawo telekomunikacyjne. Z wymienionych przepisów wynika, że dane osobowe użytkowników są chronione tajemnicą telekomunikacyjną, której przedsiębiorcy telekomunikacyjni są zobowiązani przestrzegać, pod rygorem nałożenia sankcji w postaci kary pieniężnej. Przepis art. 161 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne stanowi – zdaniem strony – jedynie wskazanie, jakie czynności mogą być dokonywane przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego na danych osobowych osób korzystających z usług telekomunikacyjnych, nie stanowi natomiast samoistnej podstawy udostępniania osobom trzecim danych osobowych klientów przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Dodatkowo, na mocy art. 159 ust. 3 ustawy – Prawo telekomunikacyjne ujawnianie lub przetwarzanie danych osobowych dla potrzeb, w zakresie lub w okolicznościach innych, niż wynika to z przepisów tej ustawy, stanowi naruszenie tajemnicy telekomunikacyjnej. Ponadto, Spółka zarzuciła GIODO pominięcie w swoim rozstrzygnięciu treści art. 180d ustawy – Prawo telekomunikacyjne, który ustanawia obowiązek przekazywania m. in. danych osobowych użytkowników na rzecz enumeratywnie wskazanych w ustawie "podmiotów uprawnionych", wśród których nie zostały wymienione straże gminne. Dalej strona podniosła zarzut naruszenia art. 5 ustawy o ochronie danych osobowych, poprzez przyjęcie, że przepisy tej ustawy mają pierwszeństwo w zastosowaniu przed przepisami ustawy – Prawo telekomunikacyjne, przewidującymi dalej idącą ochronę danych osobowych. Zdaniem Spółki, to przepisy ustawy – Prawo telekomunikacyjne powinny mieć zastosowanie jako lex specialis w stosunku do ustawy o ochronie danych osobowych. Na poparcie swego stanowiska strona przywołała wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach o sygn. akt I OSK 174/08, I OSK 1079/10 oraz I OSK 1115/08. Spółka zarzuciła GIODO również niezasadne oparcie decyzji na art. 10 ustawy o strażach gminnych oraz na przepisach ustawy – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia i wyprowadzenie z nich tezy o obowiązku udzielenia danych osobowych Straży Miejskiej. Powołała się przy tym na brak ustawowego nakazu współpracy podmiotów prywatnych ze strażami gminnymi w wykrywaniu sprawców wykroczeń, zarzucając organowi naruszenie przepisów art. 1 ust. 2, art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 oraz art. 12 pkt 2 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, poprzez niezasadne przyjęcie, że art. 23 ust. 1 pkt 2 i 4 tej ustawy oraz art. 161 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne stanowią podstawę do nakazania udostępnienia danych osobowych Straży Miejskiej. Podniosła także, że rozumowanie przyjęte przez GIODO prowadziłoby do uznania, że Straż Miejska ma większe uprawnienia w sferze dostępu do danych objętych tajemnicą telekomunikacyjną w ramach postępowania w sprawach o wykroczenia, aniżeli Policja czy inne służby powołane do wykonywania czynności w postępowaniach dotyczących przestępstw. Ponadto – zdaniem Spółki – art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych stanowi jedynie o uprawnieniach administratora danych osobowych, a nie o jego obowiązkach. Wobec wszystkich przedstawionych argumentów brak było – w ocenie Spółki – podstaw do wydania przez GIODO decyzji nakazującej jej udostępnienie danych osobowych abonenta telefonu komórkowego. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2012 r. nr [...] i nakazał P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. udostępnienie Komendantowi Straży Miejskiej w J. danych osobowych abonenta telefonu komórkowego o numerze [...], użytkowanego w sieci P. Sp. z o.o., w zakresie jego imienia, nazwiska oraz adresu zamieszkania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia GIODO, odnosząc się do podniesionego przez Spółkę zarzutu wydania decyzji wobec nieistniejącego podmiotu, wyjaśnił, że Spółka nie podnosiła tej okoliczności w toku postępowania, odpowiadała na pisma kierowane przez organ, ustosunkowała się do skargi wniesionej przez Komendanta Straży Miejskiej w J., a dodatkowo nie poinformowała organu o zaszłej zmianie, ostatecznie zaś sama stwierdziła, że jest następcą prawnym podmiotu P. S.A. i wstąpiła w jej prawa i obowiązki. Wobec tego za nieuzasadniony GIODO uznał zarzut potencjalnej nieważności wydanej decyzji. Jednocześnie wskazał, że w związku z ustaniem bytu prawnego podmiotu, niemożliwym będzie wykonanie nakazanego przez GIODO działania, wobec czego wydał decyzję uwzględniającą nową formę prawną funkcjonowania Spółki. W pozostałym zakresie organ nie zgodził się z zarzutami Spółki i ponownie nakazał jej udostępnienie Komendantowi Straży Miejskiej w J. danych osobowych w żądanym zakresie, podtrzymując w całości swoją wcześniejszą argumentację, wyrażoną w uchylonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o uchylenie obu podjętych w sprawie decyzji, a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia szeregu przepisów prawa materialnego oraz procesowego, wymienionych już na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak również wskazała nowe podstawy do uchylenia podjętych decyzji, w postaci uchybienia art. 5, art. 7, art. 9, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 49 i art. 51 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284), a także art. 138 § 1 pkt 2, art. 11 oraz art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 107 § 1 i 3 oraz art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 kpa. Strona ponownie przedstawiła argumentację wskazaną już na wcześniejszym etapie postępowania, poszerzając ją o zarzuty dotyczące naruszenia przez GIODO wymienionych przepisów Konstytucji RP, poprzez tworzenie wyłączeń tajemnicy telekomunikacyjnej w drodze interpretacji przepisów, co stoi w sprzeczności z koniecznością konkretnego uregulowania w prawie takowych wyłączeń. Nadto Spółka podniosła, że organ swoją interpretacją narusza art. 7 Konstytucji RP, poprzez przyznawanie organowi władzy publicznej – w tym przypadku straży miejskiej – uprawnienia niewynikającego wprost z ustawy, dodatkowo powodującego nierówność wobec prawa poszczególnych organów państwa, polegającą na tym, że jedne potrzebują zgody sądowej na uzyskanie żądanych danych osobowych, natomiast strażom miejskim wystarczałaby tylko zgoda GIODO. Dodatkowo taka interpretacja jest sprzeczna z zasadami wypracowanymi przez orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dotyczące art. 8 Konwencji, które wskazuje, że ingerencja w sferę prywatną obywatela może dokonywać się jedynie w dostatecznie uzasadnionych przypadkach i na podstawie jasno i precyzyjnie sformułowanych przepisów. Spółka zarzuciła również: brak faktycznego ponownego rozpatrzenia sprawy, nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do argumentów podniesionych przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wydanie rozstrzygnięcia niezawartego w art. 138 kpa, rozstrzygnięcie sprawy w sposób nieprzejrzysty, polegający na wskazywaniu różnych przepisów jako podstaw prawnych bez jednoznacznego podania głównej podstawy. Zdaniem strony skarżącej, stanowi to naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i pozostawia trudności w formułowaniu zarzutów skargi, co świadczy o konieczności uchylenia wydanych w sprawie decyzji. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację faktyczną i prawną przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 maja 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 756/13 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Komendant Straży Miejskiej w J., będący uczestnikiem niniejszego postępowania, nie przedstawił stanowiska procesowego w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne przed Generalnym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych zostało zainicjowane skargą (wnioskiem) Komendanta Straży Miejskiej w J. z dnia [...] maja 2012 r. (data wpływu do organu – [...] czerwca 2012 r.) w związku z odmową udostępnienia Straży Miejskiej przez P. S.A. z siedzibą w W. danych osobowych abonenta telefonu komórkowego o numerze [...]. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] marca 2012 r., a więc w dniu sformułowania przez P. S.A. z siedzibą w W. do Komendanta Straży Miejskiej w J. odmownej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie przedmiotowych danych, przedsiębiorstwo P. funkcjonowało jeszcze w formie organizacyjno – prawnej jako Spółka Akcyjna. Jednakże w dniu zainicjowania postępowania administracyjnego przed GIODO przedsiębiorstwo P. funkcjonowało już w zmienionej formie organizacyjno – prawnej jako Spółka z o.o., bowiem – jak podaje strona skarżąca – na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] Wydział Gospodarczy KRS z dnia [...] maja 2012 r. nastąpiło przekształcenie P. S.A. w P. Sp. z o.o. Wynika z tego, że P. S.A, zarówno w dacie składania skargi (wniosku) przez Komendanta Straży Miejskiej w J., jak i w dacie wydania decyzji z dnia [...] października 2012 r. nr [...], nie istniała. Organ ochrony danych osobowych, realizując wniosek (skargę) Komendanta Straży Miejskiej w J., winien w pierwszej kolejności kwestię tę wyjaśnić przed podjęciem jakichkolwiek czynności w sprawie, czego w istocie nie uczynił. Twierdzenia organu, wskazujące, że Spółka tej okoliczności na etapie postępowania administracyjnego nie podnosiła, pozostają w sprzeczności z treścią pism kierowanych przez nią do GIODO i nie mogą mieć wpływu na ważność podejmowanej przez organ decyzji. Zarówno w piśmie z dnia [...] lipca 2012 r., jak i z dnia [...] sierpnia 2012 r., które Spółka P. skierowała do organu ochrony danych osobowych, określono, że funkcjonuje ona jako Spółka z o.o. Natomiast udzielone przez P. S.A. pełnomocnictwo osobie do reprezentowania Spółki, w sytuacji jednoznacznych oznaczeń podmiotu w treści tych pism jako Spółki z o.o., winno tym bardziej skłonić GIODO do wezwania strony, celem przedstawienia aktualnego odpisu z rejestru sądowego. Tymczasem Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, nie wyjaśniwszy tej kwestii, prowadził postępowanie z udziałem nieistniejącego podmiotu i wydał wspomnianą wyżej decyzję z dnia [...] października 2012 r., kierując ją do P. S.A. z siedzibą w W., a zatem do podmiotu, który od chwili skierowania wniosku (skargi) przez Komendanta Straży Miejskiej w J. nie mógł korzystać z przymiotu strony, wszak przymiot ten przysługiwał jedynie P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 maja 2007 r. o sygn. akt II GSK 400/06 (publ. LEX nr 351135) stwierdził, że kwalifikowana wada prawna decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), przesądzająca o nieprawidłowym ukształtowaniu stosunku prawnego, stwarzająca podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, zachodzić będzie wówczas, gdy podmiot, do którego skierowano decyzję, nie miał przymiotu strony postępowania, w rozumieniu art. 28 kpa, a mimo to został przez organ administracji publicznej potraktowany jako strona tegoż postępowania. Tak też jest w rozpoznawanej sprawie, bowiem od momentu wszczęcia postępowania przez Komendanta Straży Miejskiej w J. P. S.A. z siedzibą w W. nie miała przymiotu strony, a mimo tego potraktowana została przez GIODO jako strona postępowania i adresat decyzji. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jaki P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. skierowała, sam dostrzegł wadliwość swego procedowania i uchylił własną decyzję z dnia [...] października 2012 r. nr [...], ponownie nakazując, tyle tylko, że tym razem P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., udostępnienie Komendantowi Straży Miejskiej w J. danych osobowych abonenta telefonu komórkowego o numerze [...], użytkowanego w sieci P. Sp. z o.o., w zakresie jego imienia, nazwiska oraz adresu zamieszkania. Stosując art. 138 § 1 pkt 2 kpa, GIODO uchylił zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, przy czym jego rozstrzygnięcie w swej treści nie odbiega od rozstrzygnięcia uchylonego, co de facto świadczy, że pomimo uchylenia zaskarżonej decyzji, organ podjął tożsame rozstrzygnięcie, skierowane jedynie do innego podmiotu. To w istocie pozbawia P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., jako stronę tego postępowania, jednej instancji, wszak obarczoną wadą nieważności decyzję i wyeliminowaną z obrotu prawnego z tego powodu, że została skierowana do podmiotu niebędącego stroną, należy traktować jako niebyłą. Powoływane przez organ następstwo prawne nie może w takiej sytuacji konwalidować i znosić kwalifikowanych wad postępowania prowadzonego z udziałem nieistniejącego w chwili jego wszczęcia podmiotu, gdyż nieistnienie strony w momencie wszczęcia postępowania, czyniło je od samego początku bezprzedmiotowym (w sensie podmiotowym), wskutek czego nie mogło w jego wyniku dojść do prawidłowego ukształtowania stosunku prawnego. Skoro zatem wadą stwarzającą konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego było skierowanie jej do podmiotu niebędącego stroną, co GIODO mylnie utożsamia z niewykonalnością decyzji, to w takiej sytuacji organ ochrony danych osobowych winien w oparciu o dalszą treść przepisu art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie pierwszej instancji z uwagi na jego bezprzedmiotowość, w rozumieniu art. 105 § 1 kpa, by następnie prowadzić nowe postępowanie już z udziałem P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Tego wymaga również standard wyznaczony treścią art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w związku z art. 135 w związku z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w związku z art. 156 § 1 pkt 4 ww. ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości. Obowiązkiem organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie zastosowanie się do stanowiska wyrażonego w niniejszym wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd zasądził od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącej P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 zł, w tym kwotę 200 zł, poniesioną tytułem wpisu od skargi, kwotę 240 zł, tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" i w związku z § 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz kwotę 17 zł, poniesioną tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.